Blowin’ in the wind
Maandag 14 oktober 2024
De allergrootste protestzanger van de wereld, zo wordt de
Amerikaanse folksinger Robert Allen Zimmerman regelmatig aangeduid. Bij
hem komt ik terecht in Het muziekdraadje van deze week. Bob Dylan, zoals
zijn artiestenaam luidt, heeft zowel een Oscar als een Nobelprijs (voor de
literatuur) gekregen en zijn naam viel vorige week reeds.
Het nummer van deze week werd door hem in 1962 gespeeld. Een
eerste versie van zijn toen nog uit twee coupletten bestaande Blowin’ in the
wind is illegaal opgenomen tijdens een concert van hem in het Gerdes Folk
City Thater in New York. De journalist Robert Shelton schreef over dat optreden
in The New York Times en dat leverde Dylan een platencontract op bij Columbia
Records.
Het Amerikaanse folktrio Peter, Paul and Mary ging
met dit nummer als eerste aan de haal en scoorde er in 1963 een internationale
hit mee, dus nog voor Dylan het zelf uitbracht als openingsnummer van zijn
tweede studioalbum The Freewheelin’ Bob Dylan. Een fraaie rij artiesten
coverden vervolgens deze song. Ik noem er slechts een paar: The Hollies,
Marlene Dietrich, Elvis Presley, Neil Young, The Bee Gees, Piet Veerman en Jan
Rot.
Terwijl de muziekwereld met dit lied wegloopt beschouwt de
zanger dit zeker niet als zijn beste werk. Het is een lied van vragen en
antwoorden. Vragen over vrijheid en vrede, terwijl de melodie is gepikt van het
slavenlied No More Auction Block.
Maar wie kent niet zijn woorden. How many roads must a man walk down before you can call him a man? Negen vragen stelt Dylan en ik snel naar het einde: And how many ears must one man have before he can hear people cry? Yes and how many deaths will it take ‘till he knows that too many people have died? The answer my friend is blowin’ in the wind.
Opa IJsbeer
