It’s killin’ me
Maandag 15 april 2024
Ik borduur terug op het vorige Het muziekdraadje, en met
name op het album Willy and the Poor Boys. Hoe de schrijver op die titel
is gekomen heb ik reeds verteld. Overbodig dus om te stellen It’s killin’ me
en juist dat nummer neem ik op in mijn lijst. Op de lijst met hits zult u
het echter niet aantreffen hoewel het wel op single is uitgebracht.
Ook de naam van de uitvoerend artiest zal bij slechts
weinigen een belletje doen rinkelen. Hij heeft immers nauwelijks commercieel
succes gekend en een album heeft de bluesman Willie ‘Poor Boy’ Lofton
niet uitgebracht. Wel is er werk van hem op diverse compilatiealbums te vinden.
Van deze zanger en gitarist is niet zo heel veel bekend. Hij
is geboren in 1897 en over zijn overlijdensdatum verschillen de meningen. Hij
wordt gerekend tot de Delta Bluesmusici. Een van de oudste blues stijlen,
ontstaan in de Mississippi delta en vaak verbonden aan de countryblues. Hij
trad regelmatig op met Tommy Johnson, die heel belangrijk was voor de muziek
van Lofton en met Ishmon Bracey.
Halverwege de jaren dertig nam hij voor Decca Records
enkele nummers op, waaronder It’s killin’ me, dat tevens door Big Joe
Williams is gespeeld. Ook door Bluebird Records werden enkele
nummers van Lofton opgenomen zoals Dark Road Blues, een door hem
herschreven versie van Johnson’s Big Road Blues. Dit nummer is overigens
een uitvoering van het Willie Lofton Trio.
En als ik dan eindelijk luister naar het nummer dan valt
allereerst de intro op, die komt mij zo bekend voor. En dan de muziek, een en
al eenvoud, mede ingegeven door het tijdsbeeld en de opnamekwaliteit.
Vervolgens komt het moment van tekst en ik blijk hang bij It’s killin’ me
oho. Ook als ik het een tweede, derde keer, vierde maal zelfs draai verval
ik in hetzelfde patroon. Dit nummer: It’s killin’ me.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten