Het muziekdraadje 122

Into the Dutch mountains

Maandag 29 april 2024

Van de koninklijke berg naar de Nederlandse bergen is in Het muziekdraadje slechts een kleine stap ondanks dat er heel wat jaren te overbruggen vallen. Ik reis hiervoor met de band The Nits terug in de tijd naar het jaar 1987 alhoewel die groep al in 1974 is opgericht door Henk Hofstede, Alex Roelofs, Michiel Peters en Rob Kloet. Als Roelofs in 1981 moe is van het toeren wordt hij vervangen door Robert Jan Stips, die ervaring heeft opgedaan als toetsenist bij onder andere Golden Earring en Supersister.

Het nummer Into the Dutch mountains is afkomstig van het gelijknamige album van deze groep en gaat over de jeugd van Hofstede, zo legt de zanger zelf uit. In zijn schooltijd denkt hij dat de bergen alleen buiten de landsgrenzen bestaan. Het buitenland is voor hem nog een onbekende wereld die zowel aantrekkelijk als gevaarlijk is.

Onder de naam Frits wordt in 1995 een Nederlandstalige versie van dit lied opgenomen met Freek de Jonge onder de titel Dankzij de dijken. Dat gebeurt op een moment dat De Jonge klaar is met Neerlands Hoop.

Een van de belangrijke delen van de song Into the dutch mountains is het gebruik van het gebrekkige Engelse woord mountes. Hofstede pikt dat uit een interview van een documentairemaker waarmee hij op dat moment vaak werkt. ‘Ik had het gevoel dat we die sample ergens in het nummer moesten gebruiken. Deze totaal weirde ingreep werkte wonderbaarlijk.’ Dat is nog voor de hiphop van dit soort ingrepen gebruik maakt.

Ik ga naar het begin van het nummer en zie Hofstede in Amsterdam lopen en fietsen.  ‘I was born in the valley of bricks where the river runs high above the rooftops. Ik was waiting for de cars coming home late at night from the Dutch mountains.’ Terwijl ik door het Nederlandse polderlandschap reis laat ik mij meevoeren door de muziek van The Nits.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 121

Los

Maandag 22 april 2024

Ook nu zoek ik een dwarsverband met de vorige aflevering van Het Muziekdraadje en uiteraard kan ik terugkomen op de titel van dat nummer maar ook flirten met deze bijdrage. Dan denk ik allereerst al snel aan de eerste single van de groep Miss Montreal, de groep die geleid wordt door zangeres Sanne Hans. Onder de naam Miss Montreal treedt Hans ook solo op en maakt theatertournees.

Roos-Anne Hans, zoals zij eigenlijk heet, is daarnaast veelvuldig te zien op televisie in allerlei programma’s, onder andere als coach of jurylid maar ook gewoon aanschuivend om te praten over het artiestenleven. Ondertussen gaat zij door met optreden en wisselt Engelstalige nummers af met Nederlands werk, soms in een duet zoals met Stef Bos, Paskal Jakobsen (Bløf) en Snelle.

In 2018 verschijnt Hier, een EP met daarop het nummer Los. Hoewel dit nummer niet meteen terug te voeren is naar een hit van deze groep en zangeres neem ik het in mijn draadje op. Met name vanwege de terugkerende regel ‘Ik zou er nooit onderdoor gaan.’ Hans schreef dit opbeurende nummer samen met Tjeerd Bomhof, die optreedt onder de naam Dazzled Kid als zanger en gitarist van de Nederlandse rockgroep Voicst.

Het nummer begint lekker strak met ‘Niemand heeft me ooit gezegd dat het zo moeilijk was. Het voelt alsof ik langzaam verdrink, telkens weer een glas.’ Dit roept uiteraard diverse associaties op. En Hans zingt ‘Erop of eronder, ik moet nu wel zonder.’ En wie nog steeds niet overtuigd is moet maar eens luisteren naar: ‘Vandaag heb ik gejankt, al mijn tranen zijn op. Nu ga ik dansen tot het morgen wordt en vergeet dat het gisteren echt niet erger kon. Blijven dansen, ik ben los.’ En de regel ‘Vallen opstaan en weer doorgaan’ kennen wij toch allemaal?

Opa IJsbeer 

 

Het muziekdraadje 120

It’s killin’ me

Maandag 15 april 2024

Ik borduur terug op het vorige Het muziekdraadje, en met name op het album Willy and the Poor Boys. Hoe de schrijver op die titel is gekomen heb ik reeds verteld. Overbodig dus om te stellen It’s killin’ me en juist dat nummer neem ik op in mijn lijst. Op de lijst met hits zult u het echter niet aantreffen hoewel het wel op single is uitgebracht.

Ook de naam van de uitvoerend artiest zal bij slechts weinigen een belletje doen rinkelen. Hij heeft immers nauwelijks commercieel succes gekend en een album heeft de bluesman Willie ‘Poor Boy’ Lofton niet uitgebracht. Wel is er werk van hem op diverse compilatiealbums te vinden.

Van deze zanger en gitarist is niet zo heel veel bekend. Hij is geboren in 1897 en over zijn overlijdensdatum verschillen de meningen. Hij wordt gerekend tot de Delta Bluesmusici. Een van de oudste blues stijlen, ontstaan in de Mississippi delta en vaak verbonden aan de countryblues. Hij trad regelmatig op met Tommy Johnson, die heel belangrijk was voor de muziek van Lofton en met Ishmon Bracey.

Halverwege de jaren dertig nam hij voor Decca Records enkele nummers op, waaronder It’s killin’ me, dat tevens door Big Joe Williams is gespeeld. Ook door Bluebird Records werden enkele nummers van Lofton opgenomen zoals Dark Road Blues, een door hem herschreven versie van Johnson’s Big Road Blues. Dit nummer is overigens een uitvoering van het Willie Lofton Trio.

En als ik dan eindelijk luister naar het nummer dan valt allereerst de intro op, die komt mij zo bekend voor. En dan de muziek, een en al eenvoud, mede ingegeven door het tijdsbeeld en de opnamekwaliteit. Vervolgens komt het moment van tekst en ik blijk hang bij It’s killin’ me oho. Ook als ik het een tweede, derde keer, vierde maal zelfs draai verval ik in hetzelfde patroon. Dit nummer: It’s killin’ me.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 119

Down on the corner

Maandag 8 april 2024

De muziek van Creedence Clearwater Revival maakt mij na al die jaren nog steeds vrolijk en blij en het is voor de derde keer dan ik over deze groep iets schrijf in Het muziekdraadje. Na Ramblin’ man lijkt Travellin’ band misschien een logische stap, maar enerzijds heb ik dat nummer in de eerste jaargang al opgenomen en bovendien wil ik het niet iedereen makkelijk maken. Daarom zoek ik het heel tegendraads bij Down on the corner, dat op het vierde studioalbum van de groep staat.

Zoals wel vaker bij CCR wordt zowel de A-kant als de B-zijde een hit. In dit geval draait het om Fortunate son. Down on the corner piekte net iets hoger en gaat over totaal iets anders. Dit nummer gaat over een fictieve band. Het idee daarover ontstaat als John Fogerty, de zanger en schrijver van het nummer, een advertentie van Disney over Winnie the Pooh ziet staan in een krant. Winnie the Pooh is de favoriet van zijn dochter Kelsy en zo groeit Winnie the Pooh and the Pooh Boys uit tot de mystieke groep Willy and the Poor Boys. Het nummer wordt onder meer ook door Miriam Makeba en Harry Belafonte en jazzmusicus Herbie Mann gespeeld.

Tijd voor de tekst: ´Early in the evenin’ just about supper time, over by the courthouse they’re starting to unwind. Four kids on the corner trying to bring you up. Willy picks a tune out and he blows it on the harp.’ Ik zie het helemaal voor mij net zoals de rest, zoals: ‘You don’t need a penny just to hang around. But if you’ve got a nickel, won’t you lay your money down? Over on the corner there’s a happy noice, people come from all around to watch te magic boy.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 118

Ramblin’ man

Maandag 1 april 2024

Wie zoekt naar een link met het vorige draadje komt uit in Nashville. Hier in het hart van de countrymuziek zijn de broers Duane en Gregg Allman geboren. Zij spelen in de The Escorts, een garageband, in The Hour Glass en enige tijd in The 31st of February. Met The Hour Glass brengen zij zonder succes twee albums uit.

In 1969 beginnen zij met gitarist Dickey Betts hun eigen band The Allman Brothers Band. Duane heeft als sessiemuzikant dan al een reputatie opgebouwd bij onder andere Eric Clapton, Percey Sledge en Aretha Franklin. Het eerste album van de band maakt wel indruk maar de stevige bluesrock levert geen commercieel succes op. Hun tweede album verkoopt beter en de liveoptredens trekken veel publiek, mede door het improvisatievermogen van de bandleden waardoor de nummers flink uitgetrokken worden.

Hoewel het nummer Jessica hier meer bekendheid geniet wordt het in 1973 opgenomen Ramblin’ man de grootste hit. Het nummer is geschreven door Betts, die het ook zingt en de leadgitaar voor zijn rekening neemt. Nadat Duane Allman in 1971 met een motor is verongelukt blijft hij ook de enige gitarist van de band. Omdat het nummer zich minder leent voor lange improvisaties wordt het tijdens tournees zelden gespeeld. Wel wordt het door anderen gecoverd en is zelfs als filmmuziek te horen in The Exorcist, When Harry met Sally en Big Fish, maar ook in de televisieserie Supernatural.

Ramblin’ man is deels geïnspireerd op het gelijknamige nummer van countrycoryfee  Hank Williams, maar vertelt verder toch deels het leven van de auteur. ‘Lord I was born a ramblin’ man, tryin’ to make a livin’ and doin’ the best I can. And when it’s time for leavin’ I hope you’ll understand that I was born a ramblin’ man.

Opa IJsbeer