Het Muziekdraadje 239

Dancing with tears in my eyes

Maandag 27 juli 2026

In het laatste Muziekdraadje van de maand juli neem ik iedereen mee naar een band die ikzelf vooral ken van één nummer: Vienna. Toch pak ik niet die song op omdat het niet past in mijn maandthema ‘cry’. Daarom grijp ik terug naar een single afkomstig van Lament, alweer het zevende studioalbum van de Britse band Ultravox.

De groep is opgericht door Dennis Leigh (artiestennaam John Foxx), Christopher Allen (Chris Cross), Billy Currie, Steve Shears en Warren Cann. Al snel verandert de naam in Ultravox! dat toen nog met een uitroepteken wordt geschreven. De band mag enkele albums uitbrengen, maar de verkoopcijfers vallen tegen. Shears verlaat daarop de groep en Robin Simon vervangt hem. Na de derde tegenvaller vertrekken Simon en zanger Foxx en verschijnt James (Midge) Ure ten tonele. En dan blijkt de groep ineens wel een hit te zijn.

Ultravox valt in 1986 echter uit elkaar omdat Midge Ure een solocarrière ambieert. In een nieuwe bezetting vindt in 1993 onder bezielende leiding van Curie een herstart plaats maar dat duurt slechts drie jaar. Ook deze eeuw is er nog even een opleving na een reünie maar na vijf jaar houdt Ultravox opnieuw op te bestaan.

Vandaag richt ik mij op hun nummer Dancing with tears in my eyes dat als tweede single van Lament wordt getrokken en zelfs de derde plaats bereikt in de UK singles chart. In België komt het zelfs nog een plekje hoger en ook in ons land scoort Ultavox er een dikte toptien plaats mee. Met het nummer grijpt de band terug naar de roman On the Beach van Nevil Shute waarin een kernoorlog wordt uitgevochten op het noordelijke halfrond, een aantal Australiërs verwachten dat de straling ook hun zal doden.

‘Dancing with tears in my eyes, weeping for the memory of a life gone by’, zo begint de song. ‘It’s five and I’m driving home again. It’s hard to believe that it’s my last time. The man on the wireless cries again: it’s over, it’s over.’ Ik ga iets verder: ‘It’s late and I’m with my love alone. We drink to forget the coming storm. We love to the sound of our favorite song, over and over.’ En vooral dus ‘Dancing with tears in my eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het Muziekdraadje 238

Cry Baby

Maandag 20 juli 2026

Vandaag kom ik in Het Muziekdraadje weer eens met een nummer dat ik pas een paar jaar na het uitbrengen heb ontdekt. Het nummer Cry Baby is oorspronkelijk in 1963 opgenomen en ook als single uitgebracht door de soulgroep Garnet Mimms & the Echanters en ik kan mij best voorstellen dat u nog nooit van hen hebt gehoord.

De auteur van dit werk is Bert Berns die als producer onder andere heeft gewerkt met The Drifters, Van Morrison en Lulu om maar eens enkele namen te noemen en hij heeft (mee)gewerkt aan nummers als Twist and Shout en Hang on Sloopy. Mede-auteur is Jerry Ragovoy die onder het pseudoniem Norman Meade bijvoorbeeld Time is on my side heeft geschreven.

Maar terug naar Garnett Mimms & The Enchaters. Zola Pernell, Sam Bell en Charles Boyer vormen een trio waar later Garrett Mimms zich op toetsen bijvoegt. Zij krijgen een platencontract en brengen in 1963 het album Cry Baby uit. Als single is dit hun grootste hit (in de Verenigde Staten) en ook daarna hebben zij eigenlijk alleen in eigen land succes.

In Nederland kennen wij het nummer vooral door Janis Joplin, een zangeres aan wie ik al een paar keer aandacht heb besteed. Joplin neemt het in 1970 op in een bluesrockversie en het verschijnt op haar postume album Pearl. Haar Cry Baby, met op de achterzijde van de single het legendarische Mercedes Benz, komt wel in de Nederlandse hitlijsten terecht, terwijl het in de Verenigde Staten maar matig wordt ontvangen.

‘Cry baby, Honey, welcome back home’, zo meldt de zangeres zich. ‘I know she told you, honey I know she told you that she loved you.’ En ik maak maar weer eens een sprong in de tekst. ‘Don’t you know, honey, ain’t nobody ever gonna love you the way I try to do? Who’ll take all your pain, honey, your heartache too? En dan nog ergens volgt ‘You got a woman waiting for you there all you ever gotta do is be a good man one time to one woman.’ En ik sluit af met ‘I want you to come on, come on to your mama now, and if you ever want al little love of a woman come on and baby now cry.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 237

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Maandag 13 juli 2026

Het kan niet uitblijven, een Nederlandstalig lied als bijdrage voor de maand juli in Het Muziekdraadje. En ook nog eens van een zanger aan wie ik in al die jaren van deze serie nog geen aandacht heb besteed terwijl ik altijd veel waardering voor hem heb gehad, zowel als zanger als acteur. Ik heb het uiteraard over Ramses Shaffy die naam heeft gemaakt bij de Nederlandse Comedie voor hij furore maakte met prachtige liedjes in de jaren zestig en zeventig.

Geboren in een voorstad van Parijs als zoon van een Egyptische consul en een Poolse gravin met Russische achtergrond, komt hij in Nederland terecht nadat zijn moeder tuberculose krijgt. Shaffy wordt opgevangen door een tante in Utrecht, belandt daarna in een kindertehuis in Zeist en wordt vervolgens geplaatst in een pleeggezin in Leiden.

Ondanks dat hij de middelbare school niet afmaakt wordt Shaffy toegelaten tot de toneelschool in Amsterdam en komt zo in de showwereld terecht, waarbij hij in 1964 zijn eigen theatergroep opricht: Shaffy Chantant. Hierin treden diverse gasten op waaronder Liesbeth List met wie hij langdurig samenwerkt. Pianist is aanvankelijk Polo de Haas die later wordt vervangen door Louis van Dijk.

Als zanger brengt Shaffy meerdere singles uit. Op het in 1971 uitgebrachte nummer Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder wordt hij begeleid door Ruud Bos, die ook de arrangementen schreef. Het nummer is bedoeld als steun voor mensen die op een of andere manier eenzaam, gefrustreerd en ongelukkig zijn. Met dit lied wil hij deze mensen laten zien hoe zij toch plezier in hun leven kunnen krijgen. De titel is overigens gebaseerd op een citaat van de folkzangeres Joan Baez.

Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn die het refrein van dit lied niet kennen. Het nummer begint met ‘Voor degene in z’n schuilhoek achter glas. Voor degene met de dichtbeslagen ramen. Voor degene die dacht dat-ie alleen was moet nu weten, we zijn allemaal samen.’ Ja ik sla nu een heel stuk over en ga richting einde. ‘Voor degene met z’n open gezicht. Voor degene met ’t naakte lichaam. Voor degene in ’t volle licht. Voor degene die weet, we komen samen.’ Inderdaad. ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder. Niet zonder ons.’

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 236

Shout

Maandag 6 juli 2026

Sommige woorden uit een andere taal kunnen anders worden vertaald net zoals in onze eigen taal dezelfde woorden een andere betekenis kunnen hebben. Dat maakt niet alleen taal interessant maar hetzelfde geldt voor muziek. In Het Muziekdraadje van vandaag borduur ik voor op het woordje çry van vorige week en kom uit bij Tears for Fears. Onder die naam vormen Roland Orzabal en Curt Smith in 1981 een duo.

Orzabal en Smith hebben daarvoor samen gespeeld bij de band Graduate waarmee zij een jaar eerder het album Acting My Age hebben uitgebracht. Zij gaan aanvankelijk verder met de uit punk ontstane newwave- en newromantic- stromingen. In 1983 debuteren zij met hun album The Hurting waarop veel nummers te vinden zijn die betrekken hebben over jeugdervaringen van het duo.

Zelf is de naam van de band afgeleid van een therapievorm bedacht door de Amerikaanse psycholoog Arthur Janov, die onderzoek heeft gedaan naar onderdrukking van gevoelens in de beginperiode van iemands leven. Van dat onderdrukken hebben velen op latere leeftijd last. Als therapie stelt hij voor te slaan naar voorwerpen, te huilen en te schreeuwen. En dan kom ik meteen bij de titel van de grootste hit van deze band: Shout.

Het nummer is te vinden op het tweede studioalbum van Tears for Fears Songs from the Big Chair uit 1984 en bereikt in ons land, maar ook in Australië, België, Canada, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Verenigde Staten en Zwitserland de eerste plaats in hitranglijsten. Misschien heb ik jullie met dat stukje over therapie op het verkeerde been gezet, ik houd daar soms van, maar Shout gaat niet over die therapie maar heeft volgens Orzabal, die het nummer samen met Ian Stanley heeft geschreven, een politieke lading met een verwijzing naar de Koude Oorlog.

‘Shout, shout, let it all out. These are the things I can do without. Come on’, zo begint het. ’In violent times you shouldn’t have to sell your soul in black and white. They really, really ought to know, those one-track minds that took you for a working boy. Kiss them goodbye.’ En later: ‘And when you’ve taken down your guard, if I could change your mind, I’d really love to break your heart.’ Inderdaad Shout, shout, let it all out.’

Opa IJsbeer