Hendrik #018

Kruiden zoeken

 Maandag 25 februari 2019

 De dagelijkse boodschappen ga ik vandaag weer doen met mijn jongste kleinzoon, die later in het jaar vier wordt en dan niet meer iedere maandag bij ons is. Op sommige maandagen ga ik met hem naar Artis of gaan we iets anders doen, maar blijven we thuis dan is zo’n wandeling naar de buurtsuper een mooie onderbreking voor onze oppasdag. In de supermarkt zit hij steevast in het zitje van de boodschappenkar, omdat ik hem met zijn drie jaar nog te jong vind om door de winkel te lopen en hem ook niet tussen de boodschappen wil stallen.

Afgelopen vrijdag wandelde ik door de supermarkt met zijn broer die begin dit jaar zeven is geworden. Hij mocht het karretje duwen, maar was ietwat aan de baldadige kant en zette hem soms overdwars in het pad. Zelf had ik daar wel schik in, maar liet hem dat niet merken en zei verbolgen dat hij de doorgang in de smalle paadjes versperde. De twinkeling in mijn ogen verraadde mij, zodat het een paadje verder weer raak was.

Bij het kruidenrek liet ik hem op zoek gaan naar de Provençaalse kruiden. Een bijna onmogelijke opgave. Hij kent de letters en ook de klanken als oe, au en ui, maar zo’n lang woord als Provençaalse dat was toch een straatje te ver. Ik hielp hem door te vertellen dat ze in een potje met groene deksel zaten. Dat maakte de zoektocht een stuk eenvoudiger. En dat het met een P begon, dat was wat. Er naast stond de Peterselie. Rustig spellend kwamen wij er bij dat kruid samen uit. Maar bij die Provençaalse kruiden had hij een extra zetje nodig. Ik heb er vertrouwen in, in de toekomst kan hij de boodschappen doen voor zijn ouders.

Opa IJsbeer

Hendrik #017

Handhaven

 Maandag 18 februari 2019

 Regeltjes. We worden ermee doodgegooid. Wat mag wel en wat mag niet. Maar wat zijn we zonder? En wat zonder handhavers? Ga toch boeven vangen! Die zin heb ik al heel vaak gehoord en nog vaker gelezen. Meestal afkomstig van mensen die elkaar na blèren. Mensen die iets te verbergen hebben of juist een van die vele (verkeers)regels hebben overtreden en daarvoor zeer tegen hun zin in zijn bestraft.

Afgelopen zaterdag hoorde en zag ik geruime tijd een politiehelikopter hangen boven Almere Haven. Hoorde sirenes van politiewagens galmen, maar nergens een bericht te zien, te lezen waarom al die herrie, waarom die inzet? Ook onze regionale omroep maakt nergens melding van en zo tik ik nog steeds onwetend mijn stukje.

Ik geef het eerlijk toe: zelf heb ik een van die vele regels ook wel eens overtreden. Heb bijvoorbeeld voor een snelheidsovertreding wel eens een boete gekregen. Mij zul je daar niet over horen. En nog steeds houd ik mij niet altijd aan regels. Niets menselijks is mij vreemd.

Wat dit allemaal met de buurtsuper te maken heeft? Ik zal dat proberen uit te leggen. Er geldt een eenrichtingsverkeer bij het parkeerterrein. En wekelijks zie ik iemand zondigen tegen de regels. En waarom? Om die ene parkeerplek vlakbij de ingang sneller te kunnen bereiken, een andere klant van de winkel voor te zijn? Of gewoon te lui bij het wegrijden, want rechtdoor is sneller dan een rondje rijden? Vul het zelf maar in. Ik heb geleerd om uitermate voorzichtig te zijn wanneer ik het parkeerterrein moet oversteken om mijn glas in de glasbak te gooien. Want uitkijken dat doe ik zelf wel, want handhaven? Daar doen wij als winkelbezoekers niet aan.

Opa IJsbeer

Hendrik #016

De verleiding

 Maandag 11 februari 2019

 Laat ik beginnen om te zeggen dat dit geen oproep is om mij te bedelven onder Valentijnkaarten of andere prullaria omdat het zo zielig is dat ik zoiets nog nooit heb ontvangen. Dat heb ik maar vast achter de rug. Bovendien is het de bevestiging dat die ene kaart, dat ene hart, waarvan je niet zeker weet van wie het afkomstig was, absoluut niet van mij kwam. Waarom ik daar zo zeker van ben? Nou heel simpel: net zoals ik niet aan Halloween doe heb ik ook niets met Valentijnsdag. Stuur geen kaarten anoniem rond. Mijn jawoord heb ik heel openlijk 44 jaar geleden al gegeven en daar is niets aan veranderd. En dit soort dagen beschouw ik puur als iets commercieels en dan gaan mijn haren overeind staan.

Van dat commerciële zag ik heel toevallig afgelopen week weer een bewijs bij mijn buurtsuper. Een volledig vak was bij de koopjeshoek ingeruimd voor mensen die wel gevoelig zijn voor Valentijnsdag. En met grote letters stond er te lezen: Op = Op. Met andere woorden, deze aanbieding is eenmalig en sla nu uw slag, want morgen kan het vak wel eens leeg zijn. En dat zou toch wel heel erg jammer zijn voor de persoon die u in alle stilte bewondert of stiekem zelfs liefhebt.

Wie kan die verleiding weerstaan? Ik! Of toch…

Heel schuchter bewegen mijn handen door het vak en neem dat ene exemplaar mee naar huis. Nee niet voor Valentijnsdag. Nee voor haar. Toen zij thuiskwam stond er op haar ‘vaste plaats’ op de bank een zachte ijsbeer te wachten.

Opa IJsbeer

Hendrik #015

Als sneeuw voor de zon

 Maandag 4 februari 2019

 Vorige maand hebben we enkele dagen gehad waarbij de dunne sneeuwlaag bleef liggen op stoepen en straten. De straten  waar niet werd gestrooid veranderden in een glijbaan. Omdat mijn evenwicht niet optimaal is schuifelde ik voorzichtig naar de buurtsuper. In het verleden werd door de winkel een deel van het voetpad rond het gebouw door winkelpersoneel schoongemaakt. Ditmaal waren enkele mensen van Almere Werkt! er actief en maakten de stoep schoon.

Ook afgelopen week vielen er weer enkele vlokken en echt nodig was het niet om de omgeving van de supermarkt schoon te maken. Al snel was het laagje sneeuw verdwenen en liet een natte achtergrond achter. Als winkelend publiek loop je dan wel veel vuil mee naar binnen. Ik kan mij van vroeger nog wel herinneren dat er bij de ingang de nodige kapotgemaakte dozen lagen waar het ergste vuil op achterbleef.

In mijn jeugd ben ik een tijdje vakkenvuller geweest en een van de taken toen was ook de vloer regelmatig schoonmaken op dit soort dagen. Tijdens mijn bezoeken aan de buurtsuper zie ik dat echter niet gebeuren. En toch zie ik geen spoor van natte karrenwieltjes. Wel zie ik soms als er een fles of glazen pot kapot is gevallen dat de mop wordt gepakt en de vloer wordt gereinigd, want niemand wil toch vastgeplakt op de vloer in de winkel achterblijven.

Zoals reeds gezegd ben ik tegenwoordig niet meer zo dapper en zelfs zeer voorzichtig. In tegenstelling tot kinderen die spelen en dartelen en geen gevaar zien. Het bovendien jammer vinden dat de sneeuw onder de zonnekracht alweer is verdwenen.

Opa IJsbeer