Het Muziekdraadje 254

Hoochie Koochie Lady

Maandag 9 november 2026

Voortbordurend op de titel van Het Muziekdraadje van vorige week kom ik uit bij de Amerikaanse bluesrockband Elf. Maar vooral bij Ronald James Padavona die al op jeugdige leeftijd trompet en hoorn speelt. Op de middelbare school komt hij terecht bij het bandje The Vegas Kings, dat later de naam Ronnie & The Rumblers krijgt en vervolgens Ronnie & The Red Caps heet. Onder die naam wordt in 1958 al een single opgenomen.

Ronnie James Dio, de artiestennaam van Padavona heeft de smaak te pakken, speelt met Nick Pantas in Ronnie Dio and The Prophets en samen richten zich in 1967 The Electric Elves op. Twee jaar later wordt de naam eerst verkort tot Elves en later Elf. De band speelt een mixed van dixieland, blues en rock-‘n-roll en treedt vooral in kleinere clubs op.

Dankzij Roger Glover en Ian Paice, van Deep Purple, breken ze in 1972 door. Dit tweetal hoort Elf optreden en biedt de band een platencontract aan. De opnames voor een eerste album vindt datzelfde jaar plaats in Atlanta. Op dit album Elf staat ook als openingsnummer Hoochie Koochie Lady dat tevens als single verschijnt, maar nooit een hit status bereikt. Elf bestaat tot 1975 waarna Dio met nog enkele leden van de band samen met gitarist Ritchie Blackmore, die zich niet langer gelukkig voelt bij Deep Purple, de band Rainbow  start. Tussendoor heeft Dio overigens ook meegewerkt aan de hit Love is all van Roger Glover, waarbij hij de stem van de zingende kikker voor zijn rekening neemt.

Na deze lange inleiding kom ik toch uit bij de songtekst ‘Well, she’s handsome, she’s got everything a woman could need and she’ll dance some. She can’t follow ‘cause she only can lead.’ Want dit hoochie coochie slaat toch vaak op een suggestieve buikdans. Ik maak het inmiddels bekende sprongetje in de tekst. ‘Hey, she go bit time. Always got her hand in the pie. She drinks good wine never had a reason to cry. Om door te gaan naar ‘She´s so good, she’s no good at all. Hoochie Koochie lady trying tot beat Park Avenue.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 253

I’m Your Hoochie Coochie Man

Maandag 2 november 2026

Zo op de eerste maandag van de maand november grijp ik terug naar het vorige nummer van Het Muziekdraadje en wie zich die tekst nog kan herinneren zal over dit nummer niet echt verbaasd zijn. Bovendien geeft het mij de gelegenheid iets van mijn voorliefde voor bluesmuziek te laten lezen.

I’m Your Hoochie Coochie Man is geschreven door Willie Dixon en voor het eerst opgenomen door McKinley Morganfield, die vooral bekend is onder de naam Muddy Waters. Deze blueszanger wordt beschouwd als de vader van de moderne Chicago Blues. Deze stroming is gebaseerd op de Delta blues, overgoten met een stedelijk sausje.

Opgegroeid in Clarksdale Mississippi verhuist hij in 1943 naar Chicago. In zijn jeugd raakt hij in de ban van de muziek van Robert Johnson, hier komt hij in contact met Big Bill Broonzy en samen ontwikkelen zij een eigen stijl, waarin ook Willie Dixon, Howlin’ Wolf en John Lee Hooker zich thuis voelen. Zij vormen daarmee de basis van de muziek van Chuck Berry en Eric Clapton, maar ook van groepen als The Rolling Stones en Led Zeppelin.

Hoochie Coochie Man is door Waters diverse keren opgenomen, zowel live als in de studio. Het origineel staat echter ook op The Best of Muddy Waters, uit 1958. Het nummer sluit bijna naadloos aan bij het bravoure van de zanger. De term hoochie coochie is oorspronkelijk een seksueel provocerende dans en is al ontstaan aan het eind van de negentiende eeuw. Later verwijst het naar een seksueel aantrekkelijk persoon, maar ook naar de beoefenaar van hoodoo.

Hierbij wil ik het laten en ga door naar het begin van het lied. ‘The gypsy woman told my mother, before I was born: You got a boy child’s comin’. Gonna be a son of a gun. Gonna make pretty women. Jump and shout then the world wanna know what this alla bout.’ Zo, is het duidelijk of niet. Oké nog een klein stukje ‘On the seventh month the seven doctors said: You was born for good luck.’  En ter afsluiting. ‘But you know I’m here. Everybody knows I’m here. Well, you know I’m the hoochie coochie boy. The whole round world know we here.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 252

Love man

Maandag 26 oktober 2026

Zo tegen het einde van de maand oktober voer ik voor de vierde keer in Het Muziekdraadje een song op waarin je het paradijs kunt herkennen al zou je dat bij de titel Love man misschien niet meteen herkennen. De uitvoerende band Whitesnake maakt al veel duidelijker en wie naar de tekst luistert snapt ook meteen de combinatie.

Whitesnake is overigens een Britse rockgroep die in Londen in 1978 is gevormd door zanger David Coverdale, die tussen 1973 en 1976 leadzanger is van Deep Purple. Na het uiteenvallen van die groep begint hij aan een solocarrière. Zijn eerste solo studioalbum krijgt de naam White Snake mee. Vanaf 1978 toert Coverdale met een vaste band onder de titel David Coverdale´s Whitesnake en dat wordt snel alleen Whitesnake, een band die tot 2025 in diverse samenstellingen heeft bestaan met een indrukwekkend scala aan muzikanten. Coverdale is daarbij steeds het centrum van het geheel en hij schrijft ook een groot deel van de teksten. De band ondersteunt overigens soms ook anderen zoals Jethro Tull en AC/DC.

Het nummer dat ik eruit heb gepikt is op het derde studioalbum Ready an’ Willing terechtgekomen. Dat is uitgebracht in 1980 en ook meteen een van de titels van de drie singles van deze plaat. De eerste is Fool for your loving en de laatste is Sweet Talker. Love man, dat is geschreven door Coverdale, heeft de status van single nooit bereikt maar is wel te horen op enkele verzamelplaten van de rockband.

Waarom ik voor dit lied gekozen heb wordt duidelijk in het laatste couplet van het nummer dat overigens begint met: ‘I’ve spent close on sixteen years. Watching your pretty flower grow. Little girl, little girl now tell me everything you know.’ Waarover dat gaat… luister zelf maar. Ik schakel over naar een deel van het refrein. ‘I’m a love man. I’m a hootchie cootchie man and I’m doing all I can.’ Door naar nog losse tekstregels. ‘Feel for my heartbeat, baby, and you’ll understand ‘bout the bees and the honey, the bluebeards in the trees.’ En dan door naar mijn slot: ‘He played al little game, called the apple and the snake when the lady took her first sweet bite. The snake made no mistake.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 251

Adam & Eve

Maandag 19 oktober 2026

De tiende maand van 2026 is al over de helft als ik nadenk over een invulling voor deze aflevering van Het Muziekdraadje. De laatste dagen heb ik voor de rubriek Beeldbepalend veel geschreven over de beeldentuin in Hoofddorp met als rode draad verhalen uit de bijbel. Ook het scheppingsverhaal komt daarin voorbij en daar horen Adam & Eve in het paradijs onlosmakelijk bij. Omdat dat laatste mijn thema voor deze maand is, vind ik dit een toepasselijk nummer voor dit stuk.

Het is een nummer van de in 1941 in het Canadese Ottawa geboren zanger en acteur Paul Anka, die ook veel  muziek en teksten schreef voor anderen. Zo schreef hij de Engelse tekst van het wereldberoemde lied My Way, maar schreef bijvoorbeeld ook voor Michael Jackson.

Zijn eerste single neemt Anka al op veertienjarige leeftijd op: I Confess. Dit nummer doet helemaal niets maar een jaar later maakt hij naam met Dana, dat zijn doorbraak als zanger betekent en waarmee hij in diverse landen de top van de hitlijsten bereikt.

Het nummer waar ik de aandacht op vestig is door hem in 1959 geschreven en verschijnt in 1960 als B-kant van de single Puppy Love en wordt al toegevoegd aan het verzamelalbum Paul Anka Sings his Big 15 dat in hetzelfde jaar wordt uitgebracht. Verder is het de soundtrack van de film The Private Lives of Adam & Eve uit 1960, waarin de zanger ook zelf een rol speelt.

Het nummer gaat uiteraard over de schepping en het begin van de mensheid, over de tuin waar het leven begint. Anka zingt over hoe de twee verliefd op elkaar worden, over de verleiding.

Laat ik maar gewoon afsluiten met: ‘In the garden of Eden a long time ago there was a story I’m sure you all know. I’m sure you remember and I know you believe the story of Adam and Eve.’ Zo vast in het geloof ben ik niet toch ga ik door met ‘There within the garden walls they both fell in love. Sheltered by the guiding hand of the one above. Life was filled with happiness until one day arose. A very great temptation, well you know how it goes.’ Laat ik het hier maar bij laten.

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 250

Long Road Out of Eden

Maandag 12 oktober 2026

Geen hit ditmaal maar wel een bijzonder nummer in Het Muziekdraadje. Dat moet kunnen met de 250^ste aflevering van deze rubriek. Ook nog eens van een band ontstaan in 1971, die ik muzikaal enige tijd heb gevolgd maar waar ik nog geen aandacht aan heb besteed. The Eagles hebben in de jaren zeventig talloze hits afgeleverd en zijn dit jaar bezig aan een afscheidstournee.

Het is allemaal begonnen met Glenn Frey (gitaar en zang), Don Henley (drums en zang), Bernie Leadon (gitaar en zang) en Randy Meisner (basgitaar en zang), die meespelen op het derde soloalbum van Linda Ronstadt en met haar ook op tournee gaan. Zij krijgen de gelegenheid voor het nieuwe Asylum Records-label van David Geffen een album op te nemen en leveren meteen twee hits af. Ook met de volgende albums heeft de band succes.

Zes jaar heeft The Eagles gewerkt aan het zevende studio-album een dubbelaar die in 2007 is uitgebracht en is gevolgd door een jarenlange tournee met de titel Long Road Out of Eden, tevens het lange, eerste nummer van de tweede plaat van dit album. Van de aanvankelijke band zijn dan alleen Glenn Frey en Don Henley nog over. Joe Walsh (zang, gitaren en keyboards) en Timothy B Schmit (zang en basgitaar) zijn de overige twee vaste leden.

Het album gaat over de schaduwzijde van de huidige Amerikaanse maatschappij waarin hebzucht, najagen van rijkdom, olie en ouder worden enkele van de behandelde items zijn. Het nummer zelf laat zich kritisch uit over het Amerikaanse imperialisme, beïnvloeding van en door de media, maar ook het verliezen van onschuld. Het kan dus uitstekend worden geschaard onder de protestsongs.

‘Moon shining down through the palms. Shadows moving on the sand. Sombody whispering the twenty-third psalm. Dusty rifle in his trembling hands. Somebody trying just to stay alive’, zo begint het. Iets later in koor: ‘Silent stars blinking in the blackness of an endless sky. Cold silver satellites, ghostly caravans passing by. Galaxies unfolding, new worlds being born.’ Ik spring over naar het laatste couplet ‘Been down the road to Damascus, the road to Mandalay. Met the ghost of Caear on the Appian way. He said: It’s hard to stop this binging once you get a taste.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 249

Paradise by the Dashboard Light

Maandag 5 oktober 2026

Heeft de huidige aflevering van Het Muziekdraadje eigenlijk nog wel een introductie nodig vraag ik mij af. Bij de titel weten wij toch allemaal al waarover dit gaat. Maar is dat echt zo? Als ik op onderzoek uitga ontdek ik toch weer nieuwe uitgangspunten vooral over dit nummer dat is geschreven door Jim Steinman en uitgevoerd door Marvin Lee Aday, beter bekend als Meat Loaf, in een duet met Ellen Foley.

Paradise by the Dashboard Light is speciaal geschreven voor het album Bat Out of Hell. De eerste drie nummers van dit album zijn uit de rockmusical Neverland waarin Foley speelt. Steinman, Meat Loaf en Foley kennen elkaar via de satirische National Lampoon Show. Het heeft heel veel voeten in de aarde nodig het album opgenomen te krijgen. Steinman en Aday weten uiteindelijk Todd Rundgren te strikken het album te produceren.

Rundgren stemt toe omdat hij denkt dat het album de steun heeft van Utopia Records, maar ontdekt tijdens de opnames in de Bearsville Studios dat er helemaal geen contract bestaat en draait daarom zelf op voor de kosten van de productie. Voor de opname speelt Rundgren zelf mee, terwijl ook enkele leden van zijn band Utopia en van de E Street Band van Bruce Springsteen meespelen.

De oprichter van Bearsville Records krijgt het recht het album te weigeren en dat gebeurt. Steven Van Zandt, een lid van de E Street Band, weet het onder te brengen bij een dochter van Epic Records en twee jaar na de opname wordt de plaat toch uitgebracht. Foley weigert vervolgens mee te gaan met de Bat Out of Hell-tour en wordt vervangen door Karla de Vito, die ook de live-uitvoering zingt.

Paradise by the Dashboard Light is de derde single en wijkt iets af van de albumversie, dat gewoon te lang is, bijna acht-en-halve minuut. Daarnaast is er ook nog een kortere versie zonder het honkbalgedeelte, terwijl een Nederlandse bewerking al met al zo’n vijf-en-halve minuut duurt.

Het nummer bestaat uit vier stukken. En ik pluk uit alle vier de delen een klein stukje. ‘Parking by the lake and there was nog another car in sight. And I never had a girl looking any better than you did.’ En daarna  ‘Two down, nobody on, no score, bottom of the ninth. There’s the wind-up, and there it is.’ En daar gaan we. ‘Stop right there! I gotta know right now before we go any further.’ En ik sluit af met ‘So now I’m praying for the end of time to hurry up and arrive. ‘Cause I gotta spend another minute with you. I don’t think that I can really survive.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 248

Les Champs Élysées

Maandag 28 september 2026

Alweer de laatste maandag van de maand september en dat betekent voor mij de afsluiting van een serie afleveringen van Het Muziekdraadje met als thema een standbeeld/monument. Maar dit gaat over een straat zult u denken en ja daar heeft u wel een beetje gelijk in, maar het gaat ook over de liefde en een heel klein beetje over dat ene over de stad uitkijkende monument de Eiffeltoren.

Les Champs Élysées is door de Amerikaanse zanger Joe Dassin in meerdere landen een hit geworden. Zo piekt het in 1969 in België op vier, in Zwitserland op vijf, in Frankrijk op tien en in ons land op elf. Eigenlijk is het gewoon een herschrijven door Pierre Delanoë van het nummer Waterloo Road, geschreven door Michael Antony Deighan en Mike Wilsh en opgenomen door de Engelse psychedelische popgroep Jason Crest, die in de tweede helft van de jaren zestig actief is.

Ook in andere talen zijn er uitvoeringen te vinden, en dan kom ik al snel in het Nederlands terecht bij Johnny Kraaikamp en Rijk de Gooyer met Oh Waterlooplein. In het voormalige Joegoslavië zijn er diverse uitvoeringen, onder andere in het Sloveens en het Servisch-Kroatisch, maar ook is er een Duitse versie, een Hebreeuwse versie en zelfs een punkversie door NOFX.

Maar voor mij komt het allemaal te samen bij Joseph Ira Dassin, die in 1950 naar Frankrijk verhuist, als zijn vader, de regisseur Jules Dassin, in Hollywood op een zwarte lijst wordt geplaatst omdat hij mede bekend staat vanwege zijn contacten met het communisme. Na die verhuizing speelt Joe Dassin enkele bijrollen in Franse films van zijn vader, maar heeft vooral succes als zanger met Franstalige songs en dus ook met Les Champs-Élysées.

Dat begint als volgt: ‘Je m’baladais sur l’avenue. Le coeur ouvert à l’inconnu. J’avais envie de dire bonjour à n’importe qui, ce fut toi.’ En veel later volgt dan: ‘Hier sor, deux inconnus et ce matin, sur l’avenue deux amoureux tout étourdis par la longue nuit. Et de l’Étoile à la Concorde un orchestra à mille cordes. Tous les oiseaux du point du jour chantent l’amour.’ En waar gebeurt dat allemaal ‘Aux Champs-Élysées. Au soleil, sous la pluie. A midi ou à minuit. Il y a tout c’que vous voulez, aux Champs-Élysées.

Opa IJsbeer