Het Muziekdraadje 241

The twist

Maandag 10 augustus 2026

Soms gaan mijn ogen alleen al bij een titel flonkeren, dat is zeker bij het nummer The Twist dat echt een plekje verdient in Het Muziekdraadje. Het nummer is als single uitgebracht in het jaar dat ik zelf voor het eerst naar de lagere school ga. Het is geschreven door Hank Ballard¸ die in 1953 toetreedt tot de dowopgroep The Royals. Met zijn komst wordt de stijl wat ruiger en verandert de naam van de band in the Midnighters. Met dit nummer heeft de groep een hit, maar ik richt mij toch op een andere artiest.

Voor zijn programma American Bandstand doet presentator Dick Clark in 1960 een poging Ballard te boeken. Die heeft andere verplichtingen. Hij vindt een vervanger in Ernest Evans, die eind jaren vijftig aan de weg timmert met imitaties van sterren als Fats Domino, Elvis Presley en The Coasters. Zijn artiestennaam Chubby Checker dankt hij aan de optredens met songs van Fats Domino. Chubby staat daarbij voor dikkertje en Checkers is een damspel, een verwijzing naar een ander spel.

Na dat optreden bij Clark met het nummer The Twist weet heel Amerika wie deze zanger is. Het nummer behaalt zelfs tweemaal de eerste plek van de Billboard Hot 100 en zorgt er tevens voor dat de twist, halverwege de jaren vijftig heel populair als dans, in de beginjaren zestig weer aan populariteit wint.

Het nummer is door Chubby Checker diverse keren opgenomen en hij verovert niet alleen de harten van veel Amerikanen maar ook elders wordt het nummer gewaardeerd en scoort het. In een hiphopversie met The Fat Boys komt het bijvoorbeeld nog op de vierde plaats in de Nederlandse Top 40 terecht.

‘Come on baby, let’s do the twist. Take me by my little hand and go like this’, zo begint het nummer. En als ik dan wat dieper in de tekst duik kom ik uit bij: ‘My daddy is sleepin’ and mama ain’t around. We’re gonna twisty, twisty, twisty, ‘till we tear the house down.’ En daarna: ‘You should see my little sis, she realy knows how to rock, she knows how to twist.’ U heeft het inmiddels begrepen de tekst daar draait het niet om, het gaat om de aanstekelijke muziek en dans ‘Yeah twist all night, twist (‘round and ‘round and ‘round).

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 240

Dansa (Don’t quit dancing)

Maandag 3 augustus 2026

In de maand augustus begin ik met iets dat weinigen mij hebben zien doen: dansen. Ik ben er niet goed in, maak de meest vreselijke bewegingen, maar mijn tenen staan vaak te wippen als er een mooi ritme verschijnt, bij blues, bij rock, bij latin. En waar kan ik deze maand Het Muziekdraadje beter mee beginnen dan met een groep die zijn oorsprong kent in mijn geboortedorp.

In het eerste jaar van deze reeks heb ik u al eens meegenomen in het verhaal van deze band, die in de jaren zestig vooral op Molukse feesten speelde. Toen nog onder de naam The Eagles. In 1971 werd in Amerika een groep opgericht met dezelfde naam en toen die hits scoorde is in 1973 besloten de naam te veranderen in Massada. 

Ondanks dat de groep flink aan de weg timmert verschijnt pas in 1978 het debuutalbum Astaganaga, opgenomen in de studio in Weert en uitgebracht op Kendari Records, een zusje van Telstar. Vier jaar eerder laat Massada de kans een LP uit te brengen lopen omdat de artistieke vrijheid niet wordt gewaarborgd.

Johnny Manuhutu, Chris Latul, Zeth Mustamu, Nino Latuny, Usje Sabander, Frans Eschauzier en Eppy Manuhutu vormen in die periode de basis. Nippy Noya (speelde onder andere mee met Golden Earring, Jan Akkerman en Rosa King) en Rudy de Queljoe (heeft onder andere gespeeld bij The Javelins, Brainbox, Harry Muskee Band en Vitesse) voegen zich er later bij, nadat diverse leden zijn vertrokken.

Van dat eerste album zijn twee singles getrokken. Dansa (Don’t quit dancing) is de tweede en de minst bekende van de twee singles. Het blijft vijf weken in de Top 40 en komt niet verder dan de 26^ste plaats. Het nummer is geschreven door Mustama, die in die periode meerdere songs voor zijn rekening neemt.

‘Just keep your body moving. The rhythm that we make. We give you Latin fever. You can feel it ‘cause it ain’t no fake’, zo begint de tekst van deze song. Het is geen uitgebreide tekst, toch maak ik weer een sprongetje naar ‘So let the music take you to a land of Latin swing. We want you all to join us to jump around and do your thing.’ En ik eindig met ‘Dansa, don’t quit dancing. Let your sorrow in the past. If you don’t know how to do it, we will show how at last.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 239

Dancing with tears in my eyes

Maandag 27 juli 2026

In het laatste Muziekdraadje van de maand juli neem ik iedereen mee naar een band die ikzelf vooral ken van één nummer: Vienna. Toch pak ik niet die song op omdat het niet past in mijn maandthema ‘cry’. Daarom grijp ik terug naar een single afkomstig van Lament, alweer het zevende studioalbum van de Britse band Ultravox.

De groep is opgericht door Dennis Leigh (artiestennaam John Foxx), Christopher Allen (Chris Cross), Billy Currie, Steve Shears en Warren Cann. Al snel verandert de naam in Ultravox! dat toen nog met een uitroepteken wordt geschreven. De band mag enkele albums uitbrengen, maar de verkoopcijfers vallen tegen. Shears verlaat daarop de groep en Robin Simon vervangt hem. Na de derde tegenvaller vertrekken Simon en zanger Foxx en verschijnt James (Midge) Ure ten tonele. En dan blijkt de groep ineens wel een hit te zijn.

Ultravox valt in 1986 echter uit elkaar omdat Midge Ure een solocarrière ambieert. In een nieuwe bezetting vindt in 1993 onder bezielende leiding van Curie een herstart plaats maar dat duurt slechts drie jaar. Ook deze eeuw is er nog even een opleving na een reünie maar na vijf jaar houdt Ultravox opnieuw op te bestaan.

Vandaag richt ik mij op hun nummer Dancing with tears in my eyes dat als tweede single van Lament wordt getrokken en zelfs de derde plaats bereikt in de UK singles chart. In België komt het zelfs nog een plekje hoger en ook in ons land scoort Ultavox er een dikte toptien plaats mee. Met het nummer grijpt de band terug naar de roman On the Beach van Nevil Shute waarin een kernoorlog wordt uitgevochten op het noordelijke halfrond, een aantal Australiërs verwachten dat de straling ook hun zal doden.

‘Dancing with tears in my eyes, weeping for the memory of a life gone by’, zo begint de song. ‘It’s five and I’m driving home again. It’s hard to believe that it’s my last time. The man on the wireless cries again: it’s over, it’s over.’ Ik ga iets verder: ‘It’s late and I’m with my love alone. We drink to forget the coming storm. We love to the sound of our favorite song, over and over.’ En vooral dus ‘Dancing with tears in my eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het Muziekdraadje 238

Cry Baby

Maandag 20 juli 2026

Vandaag kom ik in Het Muziekdraadje weer eens met een nummer dat ik pas een paar jaar na het uitbrengen heb ontdekt. Het nummer Cry Baby is oorspronkelijk in 1963 opgenomen en ook als single uitgebracht door de soulgroep Garnet Mimms & the Echanters en ik kan mij best voorstellen dat u nog nooit van hen hebt gehoord.

De auteur van dit werk is Bert Berns die als producer onder andere heeft gewerkt met The Drifters, Van Morrison en Lulu om maar eens enkele namen te noemen en hij heeft (mee)gewerkt aan nummers als Twist and Shout en Hang on Sloopy. Mede-auteur is Jerry Ragovoy die onder het pseudoniem Norman Meade bijvoorbeeld Time is on my side heeft geschreven.

Maar terug naar Garnett Mimms & The Enchaters. Zola Pernell, Sam Bell en Charles Boyer vormen een trio waar later Garrett Mimms zich op toetsen bijvoegt. Zij krijgen een platencontract en brengen in 1963 het album Cry Baby uit. Als single is dit hun grootste hit (in de Verenigde Staten) en ook daarna hebben zij eigenlijk alleen in eigen land succes.

In Nederland kennen wij het nummer vooral door Janis Joplin, een zangeres aan wie ik al een paar keer aandacht heb besteed. Joplin neemt het in 1970 op in een bluesrockversie en het verschijnt op haar postume album Pearl. Haar Cry Baby, met op de achterzijde van de single het legendarische Mercedes Benz, komt wel in de Nederlandse hitlijsten terecht, terwijl het in de Verenigde Staten maar matig wordt ontvangen.

‘Cry baby, Honey, welcome back home’, zo meldt de zangeres zich. ‘I know she told you, honey I know she told you that she loved you.’ En ik maak maar weer eens een sprong in de tekst. ‘Don’t you know, honey, ain’t nobody ever gonna love you the way I try to do? Who’ll take all your pain, honey, your heartache too? En dan nog ergens volgt ‘You got a woman waiting for you there all you ever gotta do is be a good man one time to one woman.’ En ik sluit af met ‘I want you to come on, come on to your mama now, and if you ever want al little love of a woman come on and baby now cry.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 237

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Maandag 13 juli 2026

Het kan niet uitblijven, een Nederlandstalig lied als bijdrage voor de maand juli in Het Muziekdraadje. En ook nog eens van een zanger aan wie ik in al die jaren van deze serie nog geen aandacht heb besteed terwijl ik altijd veel waardering voor hem heb gehad, zowel als zanger als acteur. Ik heb het uiteraard over Ramses Shaffy die naam heeft gemaakt bij de Nederlandse Comedie voor hij furore maakte met prachtige liedjes in de jaren zestig en zeventig.

Geboren in een voorstad van Parijs als zoon van een Egyptische consul en een Poolse gravin met Russische achtergrond, komt hij in Nederland terecht nadat zijn moeder tuberculose krijgt. Shaffy wordt opgevangen door een tante in Utrecht, belandt daarna in een kindertehuis in Zeist en wordt vervolgens geplaatst in een pleeggezin in Leiden.

Ondanks dat hij de middelbare school niet afmaakt wordt Shaffy toegelaten tot de toneelschool in Amsterdam en komt zo in de showwereld terecht, waarbij hij in 1964 zijn eigen theatergroep opricht: Shaffy Chantant. Hierin treden diverse gasten op waaronder Liesbeth List met wie hij langdurig samenwerkt. Pianist is aanvankelijk Polo de Haas die later wordt vervangen door Louis van Dijk.

Als zanger brengt Shaffy meerdere singles uit. Op het in 1971 uitgebrachte nummer Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder wordt hij begeleid door Ruud Bos, die ook de arrangementen schreef. Het nummer is bedoeld als steun voor mensen die op een of andere manier eenzaam, gefrustreerd en ongelukkig zijn. Met dit lied wil hij deze mensen laten zien hoe zij toch plezier in hun leven kunnen krijgen. De titel is overigens gebaseerd op een citaat van de folkzangeres Joan Baez.

Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn die het refrein van dit lied niet kennen. Het nummer begint met ‘Voor degene in z’n schuilhoek achter glas. Voor degene met de dichtbeslagen ramen. Voor degene die dacht dat-ie alleen was moet nu weten, we zijn allemaal samen.’ Ja ik sla nu een heel stuk over en ga richting einde. ‘Voor degene met z’n open gezicht. Voor degene met ’t naakte lichaam. Voor degene in ’t volle licht. Voor degene die weet, we komen samen.’ Inderdaad. ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder. Niet zonder ons.’

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 236

Shout

Maandag 6 juli 2026

Sommige woorden uit een andere taal kunnen anders worden vertaald net zoals in onze eigen taal dezelfde woorden een andere betekenis kunnen hebben. Dat maakt niet alleen taal interessant maar hetzelfde geldt voor muziek. In Het Muziekdraadje van vandaag borduur ik voor op het woordje çry van vorige week en kom uit bij Tears for Fears. Onder die naam vormen Roland Orzabal en Curt Smith in 1981 een duo.

Orzabal en Smith hebben daarvoor samen gespeeld bij de band Graduate waarmee zij een jaar eerder het album Acting My Age hebben uitgebracht. Zij gaan aanvankelijk verder met de uit punk ontstane newwave- en newromantic- stromingen. In 1983 debuteren zij met hun album The Hurting waarop veel nummers te vinden zijn die betrekken hebben over jeugdervaringen van het duo.

Zelf is de naam van de band afgeleid van een therapievorm bedacht door de Amerikaanse psycholoog Arthur Janov, die onderzoek heeft gedaan naar onderdrukking van gevoelens in de beginperiode van iemands leven. Van dat onderdrukken hebben velen op latere leeftijd last. Als therapie stelt hij voor te slaan naar voorwerpen, te huilen en te schreeuwen. En dan kom ik meteen bij de titel van de grootste hit van deze band: Shout.

Het nummer is te vinden op het tweede studioalbum van Tears for Fears Songs from the Big Chair uit 1984 en bereikt in ons land, maar ook in Australië, België, Canada, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Verenigde Staten en Zwitserland de eerste plaats in hitranglijsten. Misschien heb ik jullie met dat stukje over therapie op het verkeerde been gezet, ik houd daar soms van, maar Shout gaat niet over die therapie maar heeft volgens Orzabal, die het nummer samen met Ian Stanley heeft geschreven, een politieke lading met een verwijzing naar de Koude Oorlog.

‘Shout, shout, let it all out. These are the things I can do without. Come on’, zo begint het. ’In violent times you shouldn’t have to sell your soul in black and white. They really, really ought to know, those one-track minds that took you for a working boy. Kiss them goodbye.’ En later: ‘And when you’ve taken down your guard, if I could change your mind, I’d really love to break your heart.’ Inderdaad Shout, shout, let it all out.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 235

No Woman, No Cry

Maandag 29 juni 2026

Er zijn zo veel muziekgenres dat het bijna niet mogelijk is om overal aandacht aan te besteden. En dan kennen sommige genres ook nog eens diverse vormen. Reggaemuziek is onlosmakelijk verbonden met het eiland Jamaica met als pioniers Bob and Marcia en Desmond Dekker met zijn begeleidingsband The Aces.

King of the reggae is echter Bob Marley en dat is niet dezelfde Bob van het eerder genoemde duo. Zijn moeder is het tienermeisje Cedelia Malcolm, zijn vader een blanke zestigjarige opzichter voor de Britse koloniale macht, Norval Marley, die overlijdt als zijn zoon tien is. Zijn moeder verhuist daarna op zoek naar werk naar Trenchtown, een sloppenwijk in Kingston.

Op zijn tiende verdient Marley soms al wat geld met zingen op straat. Zijn gitaar heeft hij gemaakt van afvalhout. In 1962 neemt hij zijn eerste single op: Judge Not. Een succes is het niet. Samen met Bunny Livingston en Peter Tosh richt hij Wailing Rudeboys op, die naam verandert in The Wailing Wailers en uiteindelijk ook in The Wailers. Hun eerste single is op Jamaica in 1964, Simmer Down, meteen een succes. Pas in de jaren zeventig leert de rest van de wereld deze groep kennen, onder andere door het nummer I shot the sherrif. In 1973 verlaten Tosh en Livingston de band en besluit Marley om de zangeressen I Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy MOwatt) op te nemen en wordt de naam van de band Bob Marley and the Wailers.

No Woman, No Cry, geschreven door Vincent Ford, wordt hun eerste internationale hit, maar wordt pas echt bekend in de live-uitvoering op het album Live uit 1975. De titel van dit nummer klopt echter niet en zou eigenlijk No, woman, nuh cry moeten zijn waarbij dat nuh staat voor don’t. Het nummer handelt over de kracht van vrouwen.

Afsluitend toch nog wat regels uit de songtekst. ‘’Cause I remember when we used to sit in a government yard in Trenchtown. Ob-observing the hypocrites mingle with the good people we meet. Good friends we have, good friends we have lost along the way.’ En later: ‘Then we would cook corn meal porridge, I say of which I’ll share with you. My feet is only carriage, and so I’ve got to push on through but while I’m gone.’ En vooral ‘Everything’s gonna be alright’ en ‘So, no woman, no cry.’

Opa IJsbeer