Het Muziekdraadje 241

The twist

Maandag 10 augustus 2026

Soms gaan mijn ogen alleen al bij een titel flonkeren, dat is zeker bij het nummer The Twist dat echt een plekje verdient in Het Muziekdraadje. Het nummer is als single uitgebracht in het jaar dat ik zelf voor het eerst naar de lagere school ga. Het is geschreven door Hank Ballard¸ die in 1953 toetreedt tot de dowopgroep The Royals. Met zijn komst wordt de stijl wat ruiger en verandert de naam van de band in the Midnighters. Met dit nummer heeft de groep een hit, maar ik richt mij toch op een andere artiest.

Voor zijn programma American Bandstand doet presentator Dick Clark in 1960 een poging Ballard te boeken. Die heeft andere verplichtingen. Hij vindt een vervanger in Ernest Evans, die eind jaren vijftig aan de weg timmert met imitaties van sterren als Fats Domino, Elvis Presley en The Coasters. Zijn artiestennaam Chubby Checker dankt hij aan de optredens met songs van Fats Domino. Chubby staat daarbij voor dikkertje en Checkers is een damspel, een verwijzing naar een ander spel.

Na dat optreden bij Clark met het nummer The Twist weet heel Amerika wie deze zanger is. Het nummer behaalt zelfs tweemaal de eerste plek van de Billboard Hot 100 en zorgt er tevens voor dat de twist, halverwege de jaren vijftig heel populair als dans, in de beginjaren zestig weer aan populariteit wint.

Het nummer is door Chubby Checker diverse keren opgenomen en hij verovert niet alleen de harten van veel Amerikanen maar ook elders wordt het nummer gewaardeerd en scoort het. In een hiphopversie met The Fat Boys komt het bijvoorbeeld nog op de vierde plaats in de Nederlandse Top 40 terecht.

‘Come on baby, let’s do the twist. Take me by my little hand and go like this’, zo begint het nummer. En als ik dan wat dieper in de tekst duik kom ik uit bij: ‘My daddy is sleepin’ and mama ain’t around. We’re gonna twisty, twisty, twisty, ‘till we tear the house down.’ En daarna: ‘You should see my little sis, she realy knows how to rock, she knows how to twist.’ U heeft het inmiddels begrepen de tekst daar draait het niet om, het gaat om de aanstekelijke muziek en dans ‘Yeah twist all night, twist (‘round and ‘round and ‘round).

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 240

Dansa (Don’t quit dancing)

Maandag 3 augustus 2026

In de maand augustus begin ik met iets dat weinigen mij hebben zien doen: dansen. Ik ben er niet goed in, maak de meest vreselijke bewegingen, maar mijn tenen staan vaak te wippen als er een mooi ritme verschijnt, bij blues, bij rock, bij latin. En waar kan ik deze maand Het Muziekdraadje beter mee beginnen dan met een groep die zijn oorsprong kent in mijn geboortedorp.

In het eerste jaar van deze reeks heb ik u al eens meegenomen in het verhaal van deze band, die in de jaren zestig vooral op Molukse feesten speelde. Toen nog onder de naam The Eagles. In 1971 werd in Amerika een groep opgericht met dezelfde naam en toen die hits scoorde is in 1973 besloten de naam te veranderen in Massada. 

Ondanks dat de groep flink aan de weg timmert verschijnt pas in 1978 het debuutalbum Astaganaga, opgenomen in de studio in Weert en uitgebracht op Kendari Records, een zusje van Telstar. Vier jaar eerder laat Massada de kans een LP uit te brengen lopen omdat de artistieke vrijheid niet wordt gewaarborgd.

Johnny Manuhutu, Chris Latul, Zeth Mustamu, Nino Latuny, Usje Sabander, Frans Eschauzier en Eppy Manuhutu vormen in die periode de basis. Nippy Noya (speelde onder andere mee met Golden Earring, Jan Akkerman en Rosa King) en Rudy de Queljoe (heeft onder andere gespeeld bij The Javelins, Brainbox, Harry Muskee Band en Vitesse) voegen zich er later bij, nadat diverse leden zijn vertrokken.

Van dat eerste album zijn twee singles getrokken. Dansa (Don’t quit dancing) is de tweede en de minst bekende van de twee singles. Het blijft vijf weken in de Top 40 en komt niet verder dan de 26^ste plaats. Het nummer is geschreven door Mustama, die in die periode meerdere songs voor zijn rekening neemt.

‘Just keep your body moving. The rhythm that we make. We give you Latin fever. You can feel it ‘cause it ain’t no fake’, zo begint de tekst van deze song. Het is geen uitgebreide tekst, toch maak ik weer een sprongetje naar ‘So let the music take you to a land of Latin swing. We want you all to join us to jump around and do your thing.’ En ik eindig met ‘Dansa, don’t quit dancing. Let your sorrow in the past. If you don’t know how to do it, we will show how at last.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 239

Dancing with tears in my eyes

Maandag 27 juli 2026

In het laatste Muziekdraadje van de maand juli neem ik iedereen mee naar een band die ikzelf vooral ken van één nummer: Vienna. Toch pak ik niet die song op omdat het niet past in mijn maandthema ‘cry’. Daarom grijp ik terug naar een single afkomstig van Lament, alweer het zevende studioalbum van de Britse band Ultravox.

De groep is opgericht door Dennis Leigh (artiestennaam John Foxx), Christopher Allen (Chris Cross), Billy Currie, Steve Shears en Warren Cann. Al snel verandert de naam in Ultravox! dat toen nog met een uitroepteken wordt geschreven. De band mag enkele albums uitbrengen, maar de verkoopcijfers vallen tegen. Shears verlaat daarop de groep en Robin Simon vervangt hem. Na de derde tegenvaller vertrekken Simon en zanger Foxx en verschijnt James (Midge) Ure ten tonele. En dan blijkt de groep ineens wel een hit te zijn.

Ultravox valt in 1986 echter uit elkaar omdat Midge Ure een solocarrière ambieert. In een nieuwe bezetting vindt in 1993 onder bezielende leiding van Curie een herstart plaats maar dat duurt slechts drie jaar. Ook deze eeuw is er nog even een opleving na een reünie maar na vijf jaar houdt Ultravox opnieuw op te bestaan.

Vandaag richt ik mij op hun nummer Dancing with tears in my eyes dat als tweede single van Lament wordt getrokken en zelfs de derde plaats bereikt in de UK singles chart. In België komt het zelfs nog een plekje hoger en ook in ons land scoort Ultavox er een dikte toptien plaats mee. Met het nummer grijpt de band terug naar de roman On the Beach van Nevil Shute waarin een kernoorlog wordt uitgevochten op het noordelijke halfrond, een aantal Australiërs verwachten dat de straling ook hun zal doden.

‘Dancing with tears in my eyes, weeping for the memory of a life gone by’, zo begint de song. ‘It’s five and I’m driving home again. It’s hard to believe that it’s my last time. The man on the wireless cries again: it’s over, it’s over.’ Ik ga iets verder: ‘It’s late and I’m with my love alone. We drink to forget the coming storm. We love to the sound of our favorite song, over and over.’ En vooral dus ‘Dancing with tears in my eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het Muziekdraadje 238

Cry Baby

Maandag 20 juli 2026

Vandaag kom ik in Het Muziekdraadje weer eens met een nummer dat ik pas een paar jaar na het uitbrengen heb ontdekt. Het nummer Cry Baby is oorspronkelijk in 1963 opgenomen en ook als single uitgebracht door de soulgroep Garnet Mimms & the Echanters en ik kan mij best voorstellen dat u nog nooit van hen hebt gehoord.

De auteur van dit werk is Bert Berns die als producer onder andere heeft gewerkt met The Drifters, Van Morrison en Lulu om maar eens enkele namen te noemen en hij heeft (mee)gewerkt aan nummers als Twist and Shout en Hang on Sloopy. Mede-auteur is Jerry Ragovoy die onder het pseudoniem Norman Meade bijvoorbeeld Time is on my side heeft geschreven.

Maar terug naar Garnett Mimms & The Enchaters. Zola Pernell, Sam Bell en Charles Boyer vormen een trio waar later Garrett Mimms zich op toetsen bijvoegt. Zij krijgen een platencontract en brengen in 1963 het album Cry Baby uit. Als single is dit hun grootste hit (in de Verenigde Staten) en ook daarna hebben zij eigenlijk alleen in eigen land succes.

In Nederland kennen wij het nummer vooral door Janis Joplin, een zangeres aan wie ik al een paar keer aandacht heb besteed. Joplin neemt het in 1970 op in een bluesrockversie en het verschijnt op haar postume album Pearl. Haar Cry Baby, met op de achterzijde van de single het legendarische Mercedes Benz, komt wel in de Nederlandse hitlijsten terecht, terwijl het in de Verenigde Staten maar matig wordt ontvangen.

‘Cry baby, Honey, welcome back home’, zo meldt de zangeres zich. ‘I know she told you, honey I know she told you that she loved you.’ En ik maak maar weer eens een sprong in de tekst. ‘Don’t you know, honey, ain’t nobody ever gonna love you the way I try to do? Who’ll take all your pain, honey, your heartache too? En dan nog ergens volgt ‘You got a woman waiting for you there all you ever gotta do is be a good man one time to one woman.’ En ik sluit af met ‘I want you to come on, come on to your mama now, and if you ever want al little love of a woman come on and baby now cry.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 237

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Maandag 13 juli 2026

Het kan niet uitblijven, een Nederlandstalig lied als bijdrage voor de maand juli in Het Muziekdraadje. En ook nog eens van een zanger aan wie ik in al die jaren van deze serie nog geen aandacht heb besteed terwijl ik altijd veel waardering voor hem heb gehad, zowel als zanger als acteur. Ik heb het uiteraard over Ramses Shaffy die naam heeft gemaakt bij de Nederlandse Comedie voor hij furore maakte met prachtige liedjes in de jaren zestig en zeventig.

Geboren in een voorstad van Parijs als zoon van een Egyptische consul en een Poolse gravin met Russische achtergrond, komt hij in Nederland terecht nadat zijn moeder tuberculose krijgt. Shaffy wordt opgevangen door een tante in Utrecht, belandt daarna in een kindertehuis in Zeist en wordt vervolgens geplaatst in een pleeggezin in Leiden.

Ondanks dat hij de middelbare school niet afmaakt wordt Shaffy toegelaten tot de toneelschool in Amsterdam en komt zo in de showwereld terecht, waarbij hij in 1964 zijn eigen theatergroep opricht: Shaffy Chantant. Hierin treden diverse gasten op waaronder Liesbeth List met wie hij langdurig samenwerkt. Pianist is aanvankelijk Polo de Haas die later wordt vervangen door Louis van Dijk.

Als zanger brengt Shaffy meerdere singles uit. Op het in 1971 uitgebrachte nummer Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder wordt hij begeleid door Ruud Bos, die ook de arrangementen schreef. Het nummer is bedoeld als steun voor mensen die op een of andere manier eenzaam, gefrustreerd en ongelukkig zijn. Met dit lied wil hij deze mensen laten zien hoe zij toch plezier in hun leven kunnen krijgen. De titel is overigens gebaseerd op een citaat van de folkzangeres Joan Baez.

Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn die het refrein van dit lied niet kennen. Het nummer begint met ‘Voor degene in z’n schuilhoek achter glas. Voor degene met de dichtbeslagen ramen. Voor degene die dacht dat-ie alleen was moet nu weten, we zijn allemaal samen.’ Ja ik sla nu een heel stuk over en ga richting einde. ‘Voor degene met z’n open gezicht. Voor degene met ’t naakte lichaam. Voor degene in ’t volle licht. Voor degene die weet, we komen samen.’ Inderdaad. ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder. Niet zonder ons.’

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 236

Shout

Maandag 6 juli 2026

Sommige woorden uit een andere taal kunnen anders worden vertaald net zoals in onze eigen taal dezelfde woorden een andere betekenis kunnen hebben. Dat maakt niet alleen taal interessant maar hetzelfde geldt voor muziek. In Het Muziekdraadje van vandaag borduur ik voor op het woordje çry van vorige week en kom uit bij Tears for Fears. Onder die naam vormen Roland Orzabal en Curt Smith in 1981 een duo.

Orzabal en Smith hebben daarvoor samen gespeeld bij de band Graduate waarmee zij een jaar eerder het album Acting My Age hebben uitgebracht. Zij gaan aanvankelijk verder met de uit punk ontstane newwave- en newromantic- stromingen. In 1983 debuteren zij met hun album The Hurting waarop veel nummers te vinden zijn die betrekken hebben over jeugdervaringen van het duo.

Zelf is de naam van de band afgeleid van een therapievorm bedacht door de Amerikaanse psycholoog Arthur Janov, die onderzoek heeft gedaan naar onderdrukking van gevoelens in de beginperiode van iemands leven. Van dat onderdrukken hebben velen op latere leeftijd last. Als therapie stelt hij voor te slaan naar voorwerpen, te huilen en te schreeuwen. En dan kom ik meteen bij de titel van de grootste hit van deze band: Shout.

Het nummer is te vinden op het tweede studioalbum van Tears for Fears Songs from the Big Chair uit 1984 en bereikt in ons land, maar ook in Australië, België, Canada, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Verenigde Staten en Zwitserland de eerste plaats in hitranglijsten. Misschien heb ik jullie met dat stukje over therapie op het verkeerde been gezet, ik houd daar soms van, maar Shout gaat niet over die therapie maar heeft volgens Orzabal, die het nummer samen met Ian Stanley heeft geschreven, een politieke lading met een verwijzing naar de Koude Oorlog.

‘Shout, shout, let it all out. These are the things I can do without. Come on’, zo begint het. ’In violent times you shouldn’t have to sell your soul in black and white. They really, really ought to know, those one-track minds that took you for a working boy. Kiss them goodbye.’ En later: ‘And when you’ve taken down your guard, if I could change your mind, I’d really love to break your heart.’ Inderdaad Shout, shout, let it all out.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 235

No Woman, No Cry

Maandag 29 juni 2026

Er zijn zo veel muziekgenres dat het bijna niet mogelijk is om overal aandacht aan te besteden. En dan kennen sommige genres ook nog eens diverse vormen. Reggaemuziek is onlosmakelijk verbonden met het eiland Jamaica met als pioniers Bob and Marcia en Desmond Dekker met zijn begeleidingsband The Aces.

King of the reggae is echter Bob Marley en dat is niet dezelfde Bob van het eerder genoemde duo. Zijn moeder is het tienermeisje Cedelia Malcolm, zijn vader een blanke zestigjarige opzichter voor de Britse koloniale macht, Norval Marley, die overlijdt als zijn zoon tien is. Zijn moeder verhuist daarna op zoek naar werk naar Trenchtown, een sloppenwijk in Kingston.

Op zijn tiende verdient Marley soms al wat geld met zingen op straat. Zijn gitaar heeft hij gemaakt van afvalhout. In 1962 neemt hij zijn eerste single op: Judge Not. Een succes is het niet. Samen met Bunny Livingston en Peter Tosh richt hij Wailing Rudeboys op, die naam verandert in The Wailing Wailers en uiteindelijk ook in The Wailers. Hun eerste single is op Jamaica in 1964, Simmer Down, meteen een succes. Pas in de jaren zeventig leert de rest van de wereld deze groep kennen, onder andere door het nummer I shot the sherrif. In 1973 verlaten Tosh en Livingston de band en besluit Marley om de zangeressen I Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy MOwatt) op te nemen en wordt de naam van de band Bob Marley and the Wailers.

No Woman, No Cry, geschreven door Vincent Ford, wordt hun eerste internationale hit, maar wordt pas echt bekend in de live-uitvoering op het album Live uit 1975. De titel van dit nummer klopt echter niet en zou eigenlijk No, woman, nuh cry moeten zijn waarbij dat nuh staat voor don’t. Het nummer handelt over de kracht van vrouwen.

Afsluitend toch nog wat regels uit de songtekst. ‘’Cause I remember when we used to sit in a government yard in Trenchtown. Ob-observing the hypocrites mingle with the good people we meet. Good friends we have, good friends we have lost along the way.’ En later: ‘Then we would cook corn meal porridge, I say of which I’ll share with you. My feet is only carriage, and so I’ve got to push on through but while I’m gone.’ En vooral ‘Everything’s gonna be alright’ en ‘So, no woman, no cry.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 234

Ne me quitte pas

Maandag 22 juni 2026

Als ik het over legendes in de muziek heb in Het Muziekdraadje dan mag de Belgische zanger Jacques Brel uiteraard niet ontbreken. Hij is geboren in de Brusselse deelgemeente Schaarbeek en lijkt op weg zijn vader op te volgen als mededirecteur van een kartonfabriek. Uiteindelijk volgt hij het pad van zijn moeder, die van acteren en zingen hield en af en toe liedjes schreef, en gaat zingen, speelt toneel bij de jeugdbeweging Franche Cordée.

Zelf gaat hij ook liedjes en gedichten schrijven en start in 1952 als chansonnier, waarbij hij de hulp krijgt van Angèle Guller in wiens radioprogramma Brel mag optreden. In 1953 maakt hij een eerste plaat, vertrekt naar Parijs, waar zijn chansons niet aanslaan. Jef Claessen (Omroep Limburg) haalt hem terug naar België, naar Hasselt en laat hem in diverse uitzendingen live zingen.

Zijn echte doorbraak beleeft Brel in 1956 met Quand on n’a que l’amour. Ik richt mij echter toch vooral op een oud thema, een verbroken liefde. Ne me quitte pas is door hem geschreven en gecomponeerd en in 1959 op de plaat gezet en is opgenomen op het album La valse à mille temps. Het gaat over de breuk in de relatie met de Franse zangeres en actrice Zizou (Suzanne Gabriello).

Het nummer is door velen gecoverd, onder andere door Nina Simone. Maar ook vertaald, onder andere in het Engels door Rod McKuen (If you go away) maar ook in het Nederlands door Ernst van Altena als Laat me niet alleen met als bekendste vertolkster Liesbeth List. Brel heeft het nummer in 1961 overigens zelf ook in het Nederlands uitgebracht.

‘Ne me quitte pas, il faut oublier’, zo begint het. ‘Tout peut s’oublier, qui s’enfuit déjà. Oublier le temps des malentendus et le temps perdu. A savoir comment oublier ces heures qui tuaient parfois. A coups de pourquoi, le coeur du bonheur. Ik maak een forse sprong. ‘Donnant plus de blé qu’un meilleur avril et quand vient les oir pour qu’un ciel flamboie.’ En een kleinere naar het einde: ‘Chanter et puis rire. Laisse-moi devenier l’ombre de ton ombre. L’ombre de ta main. L’ombre de ton chien. Ne me quitte pas.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 233

Wonderful Tonight

Maandag 15 juni 2026

Aan Eric Clapton kan ik niet voorbijgaan en dat heb ik ook zeker niet want deze legendarische artiest heeft in diverse bands gespeeld waaraan ik in Het Muziekdraadje aandacht heb besteed. In deze aflevering gaat het vooral over hem en ondanks hij al 81 jaar is, staat hij nog steeds op het podium.

Clapton is de zoon van een Canadese militair en de toen pas zestienjarige Patricia Molly Clapton. Die militair, Edward Walter Fryer, ging nog voor de geboorte van zijn zoon terug naar Canada en naar zijn echtgenote. Omdat zijn moeder nog jong is wordt hij opgevoed door zijn grootmoeder en haar echtgenoot Jack Clapp, de stiefvader van zijn moeder. Aan Eric wordt verteld dat zijn moeder zijn zus is. Zij trouwt later met de Canadese militair Frank McDonald en volgt hem eerst naar West-Duitsland en later naar Canada.

‘Ricky’ ontdekt op negenjarige leeftijd zijn afkomst. Voor zijn dertiende verjaardag vraagt en krijgt hij een gitaar en leert daarop spelen, waarbij hij in eerste instantie is beïnvloed door bluesmen als Big Bill Broonzy  en Robert Johnson. Zijn grootouders kopen voor hem een elektrische gitaar op afbetaling.

In 1976 schrijft Clapton Wonderfull Tonight voor Patty Boyd, een voormalig model en fotografe. Zij is ook bekend als vriendin van George Harrison. Later wordt zij de vriendin van Clapton en trouwt met hem. Het nummer is geschreven toen Clapton zich gereed maakte voor de herinneringsparty voor Buddy Holly door Paul and Línda McCartney.

Het is een zoetgevooisde liefdesballade geworden, die ook op single is uitgebracht en terechtkomt op het album Slowhand. De achtergrondzang bij dit nummer is verzorgd door Marcy Levy en Yvonne Elliman met Dick Sims als toetsenist, Jamie Oldaker voor het slagwerk, en George Terry en Carl Radle op gitaar. Uiteraard heeft Claptonniet alleen de zang voor zijn rekening genomen, maar ook de leadgitaar en de slaggitaar op dit nummer gehanteerd.

‘It’s late in the evening, she’s wondering what clothes to wear. She puts on her make up and brushes her long blonde hair’, zo begint het. Voelt u zich al goed bij dit gedeelte? Ik sla een stuk over. ‘It’s time to go home now and I’ve got an aching head. So I give her the car keys and she helps me to bed.’ En ik sluit af met ‘And then I tell her as I turn out the light. I said: My darling you ware wonderfull tonight.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 232

Pervolaria

Maandag 8 juni 2026

In iedere jaargang van Het Muziekdraadje stop ik wel wat Griekse muziek. Meestal op een moment dat ik op een Grieks eiland verblijf. De naam van Ioannis Varthakouris zal weinigen iets zeggen. Deze zanger is in 1946 geboren op het eiland Paros, dat tot de Cycladen wordt gerekend. Hij treedt sinds 1969 op, niet onder zijn eigen naam maar als, heel toevallig, Yiannis Parios.

Twee jaar later brengt hij al zijn eerste album uit dat heel simpel zijn naam als zanger draagt. Bijna met de regelmaat van de klok verschijnen nieuwe albums van hem, studioalbums, live-abums, verzamelaars. Soms met andere grote artiesten, maar soms ook met zijn zoon Harry Varthakouris, met wie hij onder andere de klassieker Pio kali i monaxia zingt.

Parios maakt soms gebruik van bekende Griekse componisten waarvan voor velen de bekendste ongetwijfeld Mikis Theodorakis is. Soms leent hij iets uit een andere taal zo zingt Parios het nummer Tu t’en vas van Alain Barriere maar dan in het Grieks als Tora Pia wat in zijn land een grote hit wordt.

Maar hij schrijft zelf ook teksten en componeert muziek. Een aantal van zijn nummers is in het buitenland vertaald, bijvoorbeeld voor de Turkse zangeressen Alpay en Ajda Pekkan.

In 1982 zorgt zijn album Ta Nisiotika voor een recordverkoop van 1,4 miljoen exemplaren. Op dit album zingt Parios liederen van de Egeïsche eilanden, die hij mogelijk al in zijn jeugd leerde kennen en toen voor het eerst zong. Dit album begint met het nummer Pervolaria. Dat niet verwart mag worden met een lied uit 1966 van Amalia Papastefanou.

De oudere Grieken zijn hem zeker nog niet vergeten, hoewel deze tachtigjarige Griek de harten van het jongere volk niet meer verovert. Het nummer waarvoor ik heb gekozen start met ‘Pervolariá ótan tha vyeis. t’ánthi sou na potiseis pize mou mia ylikiá matiá tsaxnina perivolariá na me parigoníseis. De rest van de Griekse tekst zal ik u besparen. Het is een liefdeslied, waarbij het woord Pervolaria letterlijk vertaald wordt boomgaard. De zanger zingt het lied vanuit zijn hart, schildert vanuit zijn hart, beschrijft de zoetheid van de tuin en verklaart haar zijn liefde.

Opa IJsbeer

     

Het muziekdraadje 231

Woke up this morning

Maandag 1  juni 2026

Een van de meest legendarische bluesmen was ongetwijfeld BB King. Aan hem heb ik al eens eerder een aflevering gewijd. Toch kan ik het niet laten hem op deze eerste maandag van juni weer op te voeren. Neem alleen al zijn jeugd, die verdient toch aandacht vooral in een tijd dat veel jonge mensen geen besef kennen hoe goed zij het hebben.

Riley Ben King zoals zijn echte naam is, is geboren op een plantage. Daar werkt hij met zijn jong overleden moeder en grootmoeder, die hem opvoed, als sharecropper. Voor zo’n 45 kilogram geplukt katoen ontvangen zij het afgesproken bedrag van 35 dollarcent. Kom daar tegenwoordig maar eens om. Daarvoor komt de huidige jeugd echt het bed niet uit.

Hij raakt in de ban van blues- en jazzmuzikanten, zingt in de kerk gospels, waarmee hij zijn zang verfijnt. Als gitarist krijgt hij in Memphis hulp van zijn neef Bukka White en treedt daar op met mensen als Johnny Ace, Bobby Bland en Rosco Gordon.

Op het radiostation Memphis WDIA mag hij in een programma van Sonny Boy Williamson live optreden. Hij doet dat aanvankelijk als The Pepticon Boy. Later wordt dat Beale Street Blues Boy, dat wordt afgekort tot Blues Boy oftewel BB King. In de jaren ’50 levert hij een imposante lijst hits af waaronder Woke up this morning. Het nummer is geschreven door King samen met Jules Taub, het pseudoniem van Jules Bihari en is in 1953 aanvankelijk uitgebracht op 78 toeren.

Het is een nummer geworden met veel herhalingen en begint met ‘Woke up this morning, my baby was gone. I felt so bad, my baby’s gone.’ En dan weten wij toch wel dat dit inderdaad weer zijn ingrijpend treurliedje is. ‘I ain’t got nobody stayin’ home with me. My baby she’s gone, I’m in misery.’ Moet ik echt nog verder gaan… ‘Yeah babe, I’m all alone. I ain’t had no loving since my baby’s been gone.’ En dan hebben ze het wel eens over Nederlandse smartlappen. Ook de bluesmen kunnen er wat van.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 230

The Legend of Xanadu

Maandag 25 mei 2026

De maand mei van Het Muziekdraadje heb ik gebruikt om groepen voor het daglicht te halen waarvan de namen bestaat uit de leden van die groep. In het geval van Linda, Roos en Jesscia is dat de karakternaam die zij speelden in de soap Goede Tijden Slechte Tijden. Voor deze maandafsluiter kom ik terecht bij Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich en verbind dat aan hun grootste hit The Legend of Xanadu.

Maar eerst over de band, die ontstaan is eind jaren vijftig in het Engelse Salisbury als The Dozies. Trevor Davies (Dozy) ontmoet toen hij bij The Beatnicks speelt Ian Amey (Tich) en haalt hem over om Eddy and the Strollers te verlaten en bij the Beatnicks te komen. Een paar maanden later komt David Harman (Dave Dee), afkomstig van Coasters and Boppers erbij. Amey benadert zijn vroegere schoolvriend John Dymond (Beaky), die bij dezelfde band speelt als Harman om ook mee te doen. Zij treden vervolgens op als Ronnie Blonde and the Beatnicks met een repertoire van klassieke rocknummers en wat eigen werk.

Op een avond komt zanger Ronnie niet opdagen, waarna Harman de zang op zich opneemt. De groep wisselt regelmatig van drummer tot Michael Wilson (Mick) erbij komt. De naam van de groep verandert dan eerst nog in Dave Dee and the Bostons en treden onder andere op in Duitsland. Pas na een platencontract bij Fontana Records wordt de bandnaam Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich, bestaande uit de koosnaampjes van de bandleden.

Er komen daarna diverse personele wisselingen, maar de groepsnaam verandert niet meer. Hun grootste hit is de zevende single en komt van hun eerste album. Het komt in Engeland zelfs op nummer één terecht. Veel nummers van deze band hebben iets bijzonders, voor ‘Xanadu’ is dat de inzet van de trompetsectie en de zweepslag, in feite betreft dit het slaan met twee stukjes hout tegen elkaar.

Afsluitend toch nog wat songtekst. ‘You’ll hear my voice, on the wind, ‘cross the sand if you return tot hat black barren land that bears the name of Xanadu.’ Ja daar hebben wij het befaamde Xanadu. Ik vervolg met ‘All echo when the vultures cry as if to show our love was for a day.’ En ik sluit af met. ‘Did you ever give yourself to any one man in this whole wide world. Or did you love me and will you find your way back one day to Xanadu.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 229

Lucky man

Maandag 18 mei 2026

Een beetje bekomen van de schrik van de vorige aflevering dan bent u een Lucky man of vrouw uiteraard, want die lezen dit draadje daadwerkelijk ook en misschien zelfs wel beter. Ditmaal gaat het over een nummer dat bijna niet is uitgekomen. Omdat de uitvoerenden na de opnamen voor hun eerste studioalbum ELP wat minuten tekortkomen duikt de auteur in zijn archief en vind dit nummer dat hij al op zijn twaalfde heeft geschreven.

Ik heb het dan over Greg Lake, die samen met Keith Emerson en Carl Palmer in 1970 de progressieve Britse band Emerson, Lake & Palmer vormen. Emerson, lid van The Nice, en Lake (King Crimson) ontmoeten elkaar in de Amerikaanse concertzaal Filmore West waar hun bands optreden. Tijdens een soundcheck klikt het tussen het tweetal en als The Nice uit elkaar valt besluit het duo samen verder te gaan. Zij gaan nog wel op zoek naar een drummer en vinden die uiteindelijk bij Palmer die onder andere bij The Crazy World of Arthur Brown heeft gespeeld. Ook Jimi Hendrix is geïnteresseerd in het project, maar door zijn overlijden blijft deelname uit.

Het eerste eigen nummer dat de band nog datzelfde jaar opneemt is Take a pebble. In augustus treden zij voor het eerst op in Plymouth en krijgen bovendien de kans op het beroemde Isle of Wight Pop Mucic Festival. Ondanks dat hun eerste album nog niet uit is en het publiek de groep niet of nauwelijks kent, heeft het drietal meteen succes, onder andere met Pictures at an Exhibition, dat zij hier voor het eerst spelen.

Ik keer toch weer terug bij het nummer Lucky man dat als volgt begint. ‘He had white horses and ladies by the score. All dressed in satin and waiting by the door.’ Inderdaad een twaalfjarige schreef dit. ‘He went to fight wars for his country and his king.’ En later ‘A bullet had found him. His blood ran as he cried. No money could save him. So he laid down and he died.’ Oftewel ‘Ooh what a lucky man he was.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 228

Ademnood

Maandag 11 mei 2026

Het wordt weer eens tijd voor iets Nederlandstaligs en als de nood het hoogst is en ik naar adem hap is de redding al snel dichtbij. Vandaag een nummer dat een beetje aan mij is voorbijgegaan omdat ik mij in die periode van uitbrengen nauwelijks nog met muziek bezighoud, laat staan met televisie kijken en zeker geen soapseries. De uitzonderingen op muziekgebied is te vinden in de bluesmuziek en op tv-kijken sportuitzendingen.

Ademnood dus vandaag, geschreven door Jochem Fluitsma en Eric van Tijn. Een nummer voor een bijzonder album voor de duizendste aflevering van Goede tijden, slechte tijden, uitgebracht in 1995. Een zogenaamde demo van deze song wordt opgenomen met Trijntje Oosterhuis, die op dat moment nog onbekend is. De definitieve versie wordt ingezonden door Babette van Veen (Linda Dekker), Guusje Nederhorst (Roos Alberts) en Katja Schuurman (Jessica Harmsen), terwijl Oosterhuis nog wel als achtergrondzangeres is te beluisteren.

Het is de bedoeling dat ook Caroline De Bruijn (Janine Elschot) en Sabine Koning (Anita Dendermonde) meezingen maar beiden haken af en dus blijven Linda, Roos en Yessica over. Het nummer wordt mede door de soap een hit in ons land en staat zelfs zeven weken op nummer 1 in de Top 40.

Bij zoiets horen natuurlijk ook optredens en zo ontstaat een gelegenheidsformatie die nog enkele singles uitbrengt. Alleen Alles of niets komt een beetje in de richting van Ademnood met een hoogte notering op vijf.

Maar waar gaat dit nummer eigenlijk over. Heel simpel gezegd; het begint met een avontuurtje, waarbij de vrouw de leiding neemt en heeft of beter gezegd. Vannacht was heftig. Je krijgt van mij een dikke tien. ‘k Ging voor je lichaam, daarna zou ik wel verder zien. En nu de morgen komt, lig jij tegen me aan. Als je straks wakker word, laat ik je nooit meer gaan.’ En later volgt nog ‘Volgende ronde, waarin jij weer op punten scoort. We liggen uitgeput verstrengeld in elkaar. Ik vind je toch wel lief, dus je bent nog lang niet klaar.’ Oftewel Ademnood, geef je nu maar bloot’ en ‘of wordt dit de laatste keer voor jou.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 227

Almost cut my hair

Maandag 4 mei 2026

Na de musical met zijn diverse songs van vorige maand blijft er toch nog wel iets hangen en dus start ik deze maand met een nabrander. Noem het gerust iets dat je al eerder hebt gelezen, hebt meegemaakt ook en dat het alleen hoeft te worden opgeschud om tot de ontdekking te komen, wat is dit eigenlijk bijzonder. Oftewel een Déjà Vu. En geloof het of niet dat is ook de titel van het album van Crosby, Stills, Nash & Young, waarop het bluesnummer Almost cut my hair is te vinden.

Dit nummer is geschreven door David Crosby en is een verwijzing naar If 6 was 9 van Jimi Hendrix uit 1967 over de counterculture uit de jaren ’60, die onder andere gepaard gaat met het dragen van lang haar. In deze song overweegt Crosby zijn lange haar af te knippen en zich aan te passen aan de vroegere standaard, maar hij doet dat uiteindelijk niet.

De band Crosby, Stills, Nash & Young start met de vriendschap van Crosby en Stephen Stills, die in 1966 Buffalo Springfield heeft opgericht met daarin ook Neil Young. Crosby is dan nog lid van The Byrds, waaruit hij geknikkerd wordt vanwege grote verschillen met de rest van de leden. Buffalo Springfield houdt gelijktijdig op te bestaan omdat Young een solocarrière ambieert. In dezelfde tijd verlaat Graham Nash de Britse band The Hollies en vertrekt naar Amerika. Op een feestje van Joni Mitchell, met wie Nash een relatie krijgt, zingen Crosby en Stills het net geschreven nummer You don’t have to cry. Nash zingt als derde stem mee en dat is de start van de band, waarbij dus ook Young zich aansluit omdat er een keyboardspeler nodig is.

‘Almost cut my hair. It happened just the other day. It’s gettin’ kinda long. I coulda say it wasn’t my way but I didn’t and I wonder why’, zo begint het. en ook bij mij. ‘When I finally get myself together, I’m going to get down in that sunny southern weather and I’ll find a place inside to laugh, seperate the wheat from the chaff. I feel like I owe it.’

Opa IJsbeer

Het muziekraadje 226

Hair

Maandag 27 april 2026

Ik mag toch aannemen dat volgers van Het Muziekdraadje door hebben dat het deze maand vooral over nummers uit de musical Hair gaat. En waarmee kan ik dan beter afsluiten dan met het titelnummer Hair, dat in de officiële uitvoering is gezongen door James Rado, één van de mede-auteurs van dit spektakel, die daarin zelf de rol van Claude Bukowski vervulde.

In Amerika, Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en Zuid wordt het een mega-hit door de uitvoering van The Cowsills, een groep die bestaat uit zingende en muziek makende broers en een zus. In ons land en in België gaat Zen met dit nummer aan de haal. Deze Amsterdamse beatband wordt in 1965 opgericht door zanger Siebe de Jong en Dirk van der Ploeg. Al snel wordt de tweede zanger en tevens gitarist Cees Visser vervangen door gitarist Duco de Rijk en zanger John Brands, terwijl drummer Wim van Taarling de plaats inneemt van Valentijn Geverts.

De eerste singles van deze groep doen helemaal niets, maar in 1968 lift de band mee op het succes van de musical en de sfeer van de hippiecultuur in de tweede helft van de jaren zestig en brengt dit nummer uit op single. Mede doordat het heel veel op Radio Veronica wordt gedraaid wordt het in ons land een hit en staat het zelfs drie weken op nummer één in de Top 40. Echt grote successen blijven hierna uit, met een tweetal leden van de Ro-d-Ys wordt alleen Get me down nog een bescheiden hitje.

Daar gaan we dan, ‘Darling, gimme head with hair, long beautiful hair, shining, gleaming, steaming, sides and waxen. Give me down to there hair, shoulder length or longer.’ In die tijd droeg ik het zelf nog niet zo lang, dat gebeurde ietsjes later, maar toen ik de musical met mijn toenmalige vriendin en huidige vrouw bekeek terwijl ik in dienst zat, kon ik het laten slieren terwijl er gezongen werd. ‘Flow it, show it long as God can grow it, my hair. Let it fly in the breeze and get caught in the trees. Give a home tot he fleas in my hair.’ En ja: ‘I want it long, straight, curly, fuzzy, snaggy, ratty, matty, oily, greasy etc etc.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 225

Ain’t got no – I got life

Maandag 20 april 2026

Slechts enkele weken geleden heb ik geschreven over een nummer dat eigenlijk uit twee liedjes bestaat en afzonderlijk van elkaar nooit een hit geworden zou zijn. Ook in deze aflevering gaat het over het samensmelten van twee nummers. Net zoals de voorgaande afleveringen is het geschreven door James Rado en Gerome Ragni, terwijl de muziek is gecomponeerd door Galt MacDermot. Ain’t got no – I got life is door Eunice Kathleen Waymon samengevoegd en op de plaat gezet.

Waymon droomt ervan concertpianiste te worden. Zij slaagt er niet in toegelaten te worden tot het particuliere conservatorium Curtis Institute of Music in Philadelphia, dat haar vlak voor haar dood wel een eredoctoraat toekent. Om de kost te verdienen speelt zij in Atlantic City piano en noemt zich daarbij Nina Simone. Het casino wil ook dat zij zingt en in 1958 krijgt zij de gelegenheid het jazz-album Little Girl Blue op te nemen. Een jaar later volgt de single I loves you, Porgy, inderdaad afkomstig uit de opera Porgy and Bess.

Behalve door haar muziek wordt Nina Simone ook bekend door haar steun aan de burgerrechtenbeweging. Ik denk dan ook meteen aan haar song To be young gifted and black. Na de moord op Martin Luther King verlaat zij in 1968 haar geboorteland en vestigt zich eerst in Barbados en later in Frankrijk. In 1968 volgt in Nederland haar grote doorbraak met de hit Ain’t got no – I got life, dat in ons land vier weken op nummer één staat. In Engeland piekt het op nummer twee. Over deze zangeres valt nog zoveel meer te vertellen, maar lees haar autobiografie I put a spell on you maar.

Ik ga echter door naar de songtekst: ‘Ain’t got no home, ain’t got no shoes, ain’t got no money, ain’t got no class, ain’t got no skirts, ain’t got no sweater, ain’t got no perfume, aint’t got no beer, ain’t got no man.’ Bij velen zal dit bekend in de oren klinken en de zangeres gaat nog even door. Maar ik sluit af met: ‘What have I got, why am I alive anyway?’ Maar vooral ‘I’ve got the life and nobody’s gonna take ita way. I’ve got the life.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 224

Easy to Be Hard

Maandag 13 april 2026

Er zullen inderdaad mensen zijn die dit nummer meteen een plekje kunnen geven, anderen zullen hun schouders erover ophalen. Voor deze aflevering kom ik alweer uit bij de auteurs Galt MacDermot, James Rado en Gerome Ragni. Het origineel van Easy to Be Hard is gezongen door Lynn Kellogg, een Amerikaanse actrice en zangeres die in 1964 bekend wordt door een rol in de Amerikaanse serie The Edge of Night waarna zij toetreedt tot de cast van de Musical Hair en daarin de rol speelt van Sheila.

En zoals bij zoveel songs komen er covers. Ook van dit nummer. De eerste is van Three Dog Night. Het verschijnt op hun tweede studioalbum Suitable for Framing. De Amerikaanse rockband Three Dog Night is in 1967 opgericht door de zangers Chuck Negron, die ook de zang van dit nummer voor zijn rekening neemt, Corry Wells en  Danny Hutton. Zij worden al snel aangevuld met Michael Allsup (gitaar), Jimmy Greenspoon (toetsen), Joe Schermie (basgitaar) en Floyd Sneed (drums).

Het drietal Hutton, Negron en Wells werkten voor het eerst samen in 1967 onder de naam Redwood en nemen enkele nummers op onder leiding van Brian Wilson van The Beach Boys. Redwood voldoet echter niet aan de hoge eisen van Wilson en de samenwerking word stopgezet. Zij gaan hierna door met een aantal muzikale begeleiders en nemen de naam Three Dog Night aan en dan volgt er wel succes. De lijst met bandleden is overigens inmiddels zo lang, dat ik daar echt niet aan ga beginnen.

Met het nummer Easy to Be Hard heeft Three Dog Night vooral in Amerika en Canada succes. In ons land is het door de Nieuw-Zeelandse zanger John Rowles uitgebracht, maar succes blijft uit. Voor mij stopt het daarmee echter niet en ik teken op: ‘How can people be so heartless? How can people be so cruel?’ Inderdaad ‘Easy to be hard. Easy to be cold.’  En later nog ‘Especially people who care about strangers, who care about evil and social injustice. Do you only care about the bleeding? How about a needing friend? In tegenstelling tot de zanger houd ik op bij ‘I need a friend.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 223

Good Morning Starshine

Maandag 6 april 2026

Er zijn van die artiesten die slechts een kortstondige muzikale carrière hebben. Sommigen belicht ik in Het Muziekdraadje zoals William Oliver Swofford, die aanvankelijk bekend staat als Bill Swofford en in de jaren zestig zingt bij bandjes als The Virginians en later The Good Earth. Het is de tijd dat hij studeert aan de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill. Alles verandert voor hem als hij voor een solocarrière kiest en zijn tweede naam Oliver als artiestennaam kiest.

Oliver krijgt de kans een plaat op te nemen en dat wordt in 1969 het album Good Morning Starshine wat tevens de titel is van de eerste single van dit album, geproduceerd door Bob Crewe de man achter de fameuze The Four Seasons. Het nummer is geschreven door James Rado, Gerome Ragni en Gall MacDermot, die ook garant staan voor het nummer uit het vorige draadje. Niet zo vreemd eigenlijk want, inderdaad, ook dit nummer komt uit de Musical Hair.

In Amerika wordt het nummer meteen goed ontvangen en stijgt naar de derde plaats op de befaamde Billboard Hot 100. In Canada wordt het zelfs een nummer 1-hit, terwijl het in onze nationale Top 40 tot de dertiende plaats reikt. Oliver heeft voor even naam gemaakt en de opvolger Jean, een ballade geschreven door Rod McKuen komt in Amerika zelfs nog een plekje hoger. Er volgen nog wat bescheiden hitjes, maar het echt grote succes blijft uit, wel toert hij nog een tijdje rond onder zijn eigen naam.

Het nummer Good Morning Starshine is niet alleen door Oliver op de plaat gezet, uiteraard is het te vinden op de Musical-uitvoering, maar ook Sarah Brightman, Gary Lewis & the Playboys, Roger Whittaker en Andy William met The Osmond Brothers hebben het gecoverd.

Good morning starshine, the earth says hello’, zo begint het. ‘You twinkle above us below us, you twinkle below.’ En daarna ‘You lead us along. My love and me as we sing our early morning singing song.’ Maar vooral toch het refrein. ‘Giddy glup gloopy. Nibby nabby noopy la la la lo lo. Sabba sibby sabba’, etcetera.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 222

Aquarius/Let the sunshine in

Maandag 30 maart 2026

Het is alweer de laatste maandag van de maand en tevens de laatste aflevering van Het Muziekdraadje met als thema water. Misschien zelfs een beetje ver gezocht en bovendien ook nog eens een medley. Zo wordt het lied immers vaak omschreven. Daarnaast worden ook wel andere namen gebruikt als titel voor Aquarius/Let the Sunshine in. De meest gangbare is The Age of Aquarius en al snel gevolgd door Let the Sunshine in. Inderdaad zijn dit twee aparte nummers uit de musical Hair. En het is geschreven door James Rado, Gerome Ragni en Gail MacDermot, laatstgenoemde tekende voor de muziek.

Twee jaar na het uitkomen van deze musical maakt de Amerikaanse popgroep The 5th Dimension dit nummer wereldberoemd via hun versie dat staat op hun album The Age of Aquarius. Achter het ontstaan van dit nummer zit een bijzonder verhaal. Billy Davis jr behoorde tot de eerste groep zangers van het door Marilyn McCoo (echtgenote van Davis) en Lamonte McLemore opgerichte kwintet. Davis laat in New York in een taxi zijn portemonnee liggen, die wordt gevonden door een lid van de productie van Hair en deze nodigt hem uit de voorstelling te bezoeken.

Davis is onder de indruk van de musical en belt producer Bones Howe op en zegt: 'We've got to cut this song "Aquarius". It's the best thing ever.’ De producent is sceptisch vindt het te mager, gaat zelf de show bekijken en komt dan met de suggestie het te koppelen en zo ontstaat de wereldhit die door talloze anderen is gecoverd. Ik noem slechts een handjevol Engelbert Humperdinck, The Osmonds, Les Poppys, Diana Ross en zelfs Jo Raquel Tejada, beter bekend als de actrice Raquel Welch.

Ik sluit af met: ‘When te moon is in the Seventh House and Jupiter aligns with Mars then peace guide the planets and love will steer the stars.’ Inderdaad dit is de start van Aquarius en na enige tijd neemt ‘Let the sunshine, let the sun shine in’ het over. Met al z’n tussenregels als Open up your heart, And when you lonely, You got to feel it’. Inderdaad ‘The sun shine in.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 221

The whole of the Moon

Maandag 23 maart 2026

Er zijn soms van die bandjes waarvan wij zeggen: o ja, die hebben ook nog bestaan. Zo’n groep is het Schotse The Waterboys die voor mij alleen al vanwege de naam in het door mij gekozen thema van deze maand past. De groep is opgericht in 1983 door Mike Scott en is er na tien jaar mee gestopt. Scott heeft in 2000 onder dezelfde naam opnieuw een band opgericht en er is daarna ook weer een aantal albums en singles verschenen.

Aanjager Scott heeft in de jaren zeventig in een aantal groepen gespeeld, als laatste in Funhouse. Toen die groep uiteenviel besluit hij alleen verder te gaan en krijgt de gelegenheid aan een soloalbum te werken. Aan die opnames werken ook drummer Kevin Wilkinson en saxofonist Anthony Thistlethwaite mee. Het album wordt in 1983 gepresenteerd onder de naam The Waterboys en is een verwijzing naar het nummer The Kids van Lou Reed. Op dat album staat ook de debuutsingle A Girl Called Johnny, waarmee Patti Smith wordt geëerd. The Waterboys is dan al uitgebreid met toetsenist Karl Wallinger.

Op het derde album This is the sea staat het meest bekende nummer The whole of the moon en mede door de titel trekt dat mijn aandacht. Aan dit album werkt ook violist Steve Wickham mee. Hierna vertrekken Wallinger en Wilkinson. Bovendien verhuist Scott naar Ierland, verandert de muziekstijl van de groep en verlaten ook Wickham en Thistlethwaite The Waterboys. Scott maakt nog enige tijd gebruik gemaakt van sessiemuzikanten tot de eerste formatie verdwijnt.

Het nummer The whole of the Moon is ontstaan toen de vriendin van Scott tijdens een bezoek in New York vraagt of het eenvoudig is songs te schrijven. ‘Ja dat is het’, zo verklaart de zanger moedig. Hij ziet de maan en schrijft: ‘I saw the crescent, you saw the whole of te moon.’ Terug in Engeland wordt de rest geschreven. Het lied zelf begint met: ‘I pictured a rainbow you held it in your hand. I had flashes but you saw the plan. I wandered out in the world for years while you just stayd in your room’, waarna de woorden volgen waarmee alles is begonnen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 220

Ocean eyes

Maandag 16 maart 2026

Voor deze aflevering ga ik niet zo ver terug in de tijd. De Amerikaanse zangeres Billie Eilish Pirate Baird O’Connell oftewel kortweg Billie Eilish is in 2001 geboren. Haar ouders zijn de acteurs Patrick O’Connell  en Maggie Baird, die ook muzikaal van wanten weten en hun dochter vaak bijstaan tijdens haar optredens. Samen met haar oudere broer Finneas leert zij het schrijven van songs van hun moeder die de kinderen thuis les geeft.

Haar eerste serieuze lied schrijft Eilish reeds op haar elfde en is gebaseerd op de televisieserie The Walking Dead. Zij doet een paar keer auditie als actrice, maar in tegenstelling tot haar broer heeft zij geen plezier in het acteren. Samen met haar broer neemt zij enkele nummers op en plaatste die op SoundCloud.

Daar komt in 2015 ook het nummer Ocean Eyes op terecht. Aanvankelijk is het de bedoeling dat Finneas, die het ook heeft geschreven, dit nummer met zijn eigen band uitbrengt. Op het online platform wordt de versie van Eilish goed ontvangen en betekent eigenlijk de muzikale doorbraak voor broer en zus. Interscope Records durft het wel aan om het in 2016 ook op single te zetten. In de Verenigde Staten en in Groot Brittannië wordt het een hit. In ons land leren wij de naam Billie Eilish twee jaar later kennen als haar debuutalbum Don’t smile at me verschijnt met daarop inderdaad ook haar debuutsingle.

Heel toepasselijk start het nummer met ‘I’ve been watchin’ you for some time. Can’t stop starin’ at those Ocean eyes. Burning cities and napalm skies. Fifteen flares inside those ocean eyes.’ Ik sla hierna een stukje over en pak de tekst weer op met ‘I’ve been walkin’ through a world gone blind. Can’t stop thinkin’ of your diamond mind. Careful creature made friends with time. He left her lonely wit a diamond mind.’ En ik rond af met ‘I’m scared. I’ve never fallen from quite this high fallin’ into you oceam eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 219

Sailing

Maandag 9 maart 2026

Niet meteen roepen, ah Rod Stewart met zijn hese stem, bij het lezen van de titel van deze aflevering van Het Muziekdraadje. Die gebruikte namelijk voor zijn wereldhit een cover van een band die misschien wel dankzij de uitvoering van Stewart zijn grootste bekendheid kreeg, maar zelf ook een paar fraaie nummers de hitlijsten instuurde. Ik heb het dan over Sutherland Brothers & Quiver.

Zelf vind ik de uitvoering van Stewart mooier, maar toch wil ik het nu over de oorspronkelijk uitvoerenden hebben. Het nummer is te vinden op hun LP Lifeboat uit 1972 en is geschreven door Gavin Sutherland. Samen met zijn drie jaar oudere broer Ian Sutherland vormt hij in 1968 het duo A New Generation. Hun single Smokie Blues Away doet echter weinig. Als The Sutherland Brothers Band is er wat meer aandacht voor de single The Pie.

De broers behoren tot de folk scene en willen meer opschuiven naar de rockkant en komen daarvoor in contact met de Britse rockgroep Quiver, die op dat moment al enkele studioalbums heeft afgeleverd. Die samensmelting gebeurt nadat Liefeboat is uitgebracht. Die combinatie levert nog vijf albums op en tussendoor wordt nog het verzamelalbum Sailing de wereld in geslingerd. Steeds meer leden van de Quiver-groep verlaten de band en in 1979 eindigt het muzikale avontuur van de broers dus zonder Quiver met het album Easy come, easy go.

Uiteindelijk zeil ik weg met: ‘I am sailing, I am sailing home again cross the sea. I am sailing stormy waters to be near, to be free.’ Het zijn de o zo bekende woorden van dit liedje waarin Sutherland ons ook nog laat vliegen. ‘I am flying like a bird ‘cross the sky, passing high clouds to be with you, to be free.’ En ik rond af met ‘Can you hear me, can you hear me thro’ the dark night, far away. I am dying, for ever crying to be with you, who can say.’

Opa IJsbeer

 

       

Het muziekdraadje 218

Smoke on the water

Maandag 2 maart 2026

De voortzetting van Het Muziekdraadje voor de maand maart heb ik gevonden via de vorige aflevering. De band die Smoke on the water heeft geschreven heb ik al eens aangehaald in de tweede jaargang. Het ditmaal behandelde nummer van Deep Purple is gebaseerd op een brand uit 1971 in het Casino van Montreux in Zwitserland.

Tijdens een concert van Frank Zappa en the Mothers of Invention, op de avond voor het sluiten van het casino voor een winterrenovatie, breekt die brand uit en verwoest het complex en de uitrusting van de band. De leden van Deep Purple zijn in de stad omdat zij daar opnames hadden gepland. Die opnames worden noodgedwongen verplaatst naar het theater Pavillon, maar vanwege klachten over geluidsoverlast maakt de politie hier een einde aan.

Na een week zoeken wordt in een bijna leeg hotel alsnog een geïmproviseerde studio ingericht. Hier worden op één na alle nummers voor het succesvolle album Machine Head opgenomen. Voor Smoke on the water is deels de opname in het theater gebruikt, aangevuld met de tekst die later is geschreven, waarbij het merendeel voor rekening van Ian Gillian komt, terwijl de gitaarriff uiteraard van Ritchie Blackmore is.

Dit album en de hit levert Deep Purple een stevige band met Montreux op. Zo is de titel van deze hit samen met de riff in muzikale noten op een betonnen muur langs de oever van het Meer van Génève te zien.

En wie nog twijfelt over dit verhaal moet eens naar de beginwoorden luisteren. ‘We all came out to Montreux on the Lake Geneva shoreline to make records with a mobile, yeah. We didn’t have much time now.’ En daarna gaat de tekst verder over het concert en de brand. ‘When it all was over, find another place. Swiss time was running out. It seemed that we would lose the race.’ En ook de voortgang: ‘With a few red lights a few old beds, we made a placet o sweat. No matter what we get out of this. I know, I know, we’ll never forget.’ En dat doe ik zeer zeker nooit meer: ‘Smoke on the water, a fire in the sky.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 217

Another brick in the wall

Maandag 23 februari 2026

De afsluiting van de maand februari van Het Muziekdraadje heb ik gereserveerd voor een nummer dat eigenlijk uit drie delen bestaat en dat wij vooral kennen van het middelste deel omdat die op single is uitgebracht en afkomstig is van de Britse rockband Pink Floyd.

Deze band is mede opgericht door Syd Barrett, die vanwege zijn gedrag als leider is vervangen door basgitarist Roger Waters. Zij kennen elkaar van school in school in Cambridge. Ook David Gilmore, die Barrett uiteindelijk als gitarist en leadzanger vervangt, zit op deze school. De overige twee bandleden drummer Nick Mason  en Richard Wright (keyboards) hebben samen met Waters architectuur gestudeerd.

Another brick in the wall is zoals het meeste werk van deze band geschreven door Waters en staat op het album The Wall, uitgebracht in 1979. Dit album luidt meteen het einde van de band in, omdat de leden eigenlijk overal ruzie over krijgen. De album en de singleversie van het nummer verschillen, waarbij de eerste aansluit op de song The Happiest Days of our Lives.

Niet overal wordt het nummer goed ontvangen, zo is het achter het IJzeren Gordijn in de officiële winkels niet te verkrijgen en ook Zuid-Afrika weert het nummer. Dit heeft uiteraard alles te maken met de tekst van de song waarin gezongen wordt over de veranderingen in de wereld. Volgens Waters gaat het over de spreekwoordelijke muur die mensen in hun leven opbouwen, en iedere steen draagt bij aan die muur. Het lied wordt overigens tweemaal gezongen, de tweede keer door schoolkinderen van de Islington Green School.

‘We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teacher leave them kids alone’, zo begint het en iedereen kent dit toch? Nog iets meer dan, ‘If you don’t eat her meal, you can’t have any pudding’ en ‘’how can you have any pudding if you don’t eat your meal? Stand still laddy.’ Maar vooral ‘All-in all, you´re just another brick in the wall.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 216

Black Holes

Maandag 16 februari 2026

Veel afleveringen van Het Muziekdraadje gaan over ouwe-lullenmuziek en dat is uiteraard niet zo heel vreemd als je ben opgegroeid met muziek uit de jaren ’60 en ’70. Zo nu en dan grijp ik zelfs terug naar nummers van voor de Tweede Wereldoorlog. Vandaag is alles anders en pak ik uit met een Canadese groep die deze eeuw is ontstaan en ik waarschuw maar vast The Blue Stones storten een portie geweld over je uit die niet geschikt is voor tere oren.

De vermelding band is eigenlijk te veel eer, want The Blue Stones is een duo, opgericht in 2011 door gitarist Tarek Jafar en drummer Justin Tessier. In datzelfde jaar brengen zij al een EP uit met daarop zes nummers, niet veel later gevolgd door een gelimiteerde editie met behalve de oorspronkelijke nummers ook nog negen live gespeelde songs. Een jaar later volgt een tweede EP How’s That Sound.

Black Holes is het debuutalbum van de band, uitgebracht in 2015 en net als het voorgaande materiaal zonder de steun van een grotere muziekmaatschappij. In 2018 brengt de MNRK Music Group, die onder andere Snoop Dogg, Joan Baez en Ringo Starr onder de hoede heeft, dit album opnieuw uit. Dan wordt er ook een videoclip van dit nummer opgenomen. ‘Wij hadden het gevoel dat dit de eerste keer zou zijn dat mensen een kijkje kregen in wie Justin en ik, The Blue Stones, zijn in een ‘professionele’ muziekvideo’, verklaarde Jafar daarover.

Genoeg ik wil tekst, daar komt-ie. ‘Broken down so I walk the line. I drown my wounds in iodine. I’m out of money, I’m out of time. I flow like a broken arrow. Time slows and my vision narrows.’ En ik ga snel door naar ‘Sing your hearts out sing it loud. Make me happy make me proud. Black holes, solid ground, a thousand voices set’em free. Because this silence is killing me.’ En daar laat ik het bij en voor de liefhebber over een paar dagen zijn zij in Nederland te beluisteren.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 215

Speel ´t spel

Maandag 9 februari 2026

Voor mij is het soms een spelletje om een nieuwe invalshoek te vinden voor Het Muziekdraadje. Vandaag borduur ik daarom voort op dat ene woord en vertaal het naar de bouwsteen van dit draadje en kom uit bij een voormalige Nederlandse zangeres en actrice die ons land zelfs ooit op het Eurovisiesongfestival heeft vertegenwoordigd. Haar uitvoering Ring-dinge-ding krijgt uiteindelijk twee punten voor de moeite.

Ik ben bang dat haar naam bij velen in de vergetelheid is geraakt. Vandaag richt ik mijn pijlen dus op Thérèse Steinmetz. Als dochter van een operazanger en een pianiste is het niet zo vreemd dat zij een zangstudie volgt, maar zij krijgt ook toneellessen en gaat in 1960 spelen bij de Nederlandse Comedie, treedt ook op in musicals, is te zien in speelfilms en krijgt in 1966 zelfs een eigen televisieprogramma Thérèse.

Ondanks dat Steinmetz over de hele wereld heeft opgetreden en diverse albums op haar naam heeft staan is er nauwelijks commercieel succes. Toch blijf zij optreden en brengt zelfs deze eeuw nog een nieuwe cd uit, samen met de Franse chansonnier Philippe Elan en de Nederlandse componist en pianist Nico van der Linden.

Voor deze aflevering van het Muziekdraadje kies ik haar Speel ’t spel, een nummer dat in 1966 op single is verschenen. In de Top 40 blijft het op nummer negentien steken en is daarmee tevens haar hoogste notering in de Nederlandse hitlijsten. Het nummer is geschreven door Gerrit den Braber naar aanleiding van Et Tant Pis, van Vital-Paul Delporte.

‘Nee meneer ik moet nu naar huis. Elk begin heeft toch weer een slot. Nee meneer dit is een abuis. Ik ben tevree met mijn lot’, zo begint dit nummer. ‘Elke man een individu. Waar hebt u die wijsheid vandaan. Ach meneer dit lied is van u. Nou een vrouw zou u niet misstaan.’ Ik pak er gewoon wat mooie regels voor u uit en sluit af met: ‘Speel het spel, de wereld is rond en draait als een schijf met duizenden namen. Speel het spel ontdek dan je hart. Een hart is een huis met tientallen ramen.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 214

Dance to the music

Maandag 2 februari 2026

Voortbordurend op de titel van Het Muziekdraadje van vorige week kom ik uit bij Sylvester Stewart, die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van soul en funk en die perfectioneerde. Samen met broer Freddie en zussen Rose en Vaetta speelde hij al als kind gospelmuziek. Samen met hen vormde hij bovendien al vroeg een band The Stewart Four.

Later speelden Sylvester en Freddie op school in diverse bandjes en namen als The Viscaynes enkele singles op. In 1964 wordt Sylvester disc jockey waarbij hij de naam Sly Stone gebruikt en daarnaast treedt hij ook op als Sly & the Stoners. Freddie gaat aanvankelijk nog zijn eigen weg met Freddie & the Stone Souls. Niet veel later besluiten de broers echter die twee groepen samen te voegen tot Sly Brothers and Sisters wat uiteindelijk resulteerde in Sly & the Family Stone.

Zus Rose wordt gevraagd om mee te doen en wordt uiteindelijk de leadzangeres. Ook de jongste zus Vaetta treedt toe, maar is vooral te horen als achtergrondzangeres van het gezelschap. Rose en Vaetta gaan na het uiteenvallen van de band hun eigen weg als solozangeres Sister Rose  en de jongste als lid van Little Sister.

Sly en zijn familie hebben diverse hits op hun naam en ik kies voor het aanstekelijke Dance to the music een nummer waar de zussen nog niet bij betrokken zijn, de intro wordt bijvoorbeeld gezongen/gesproken door Cynthia Robinson: ‘Say, get up and dance to the music! Get on up and dance to the music! En na een a capella gedeelte gaat Freddie Stone los met ‘All we need is a drummer for people who only need a beat, yeah I’m gonna add a little guitar and make it easy to move your feet.’ Uiteraard volgt er nog meer waarbij zelfs ik moeite heb mijn voeten stil te houden, dus Dance to the music!

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 213

Rolling Stone

Maandag 26 januari 2026

Alweer? Achter mijn toetsenbord kan ik het de volgers bijna horen zeggen. Nee deze aflevering van Het Muziekdraadje gaat niet over die Engelse band, maar over het nummer Rolling Stone dat terug te voeren is naar McKinley Morganfield. Hij is een van de toonaangevende mensen van de Chicago Blues en groeit op in Mississippi en staat beter bekend onder zijn artiestennaam Muddy Waters.

In 1950 neemt hij een eigen versie op van het nummer Catfish Blues en heeft daar niet alleen succes mee maar het wordt ook nog eens gecoverd door talloze artiesten. Zelf grijp ik terug naar een versie van dit nummer uit 1971, dat te vinden is op het album Rock On. Dit is het vierde album van de Engelse supergroep Humble Pie en tevens het laatste album van deze groep waaraan zanger en gitarist Peter Frampton meedoet.

Deze band is in 1969 opgericht door Steve Marriott, die successen heeft gekend met The Small Faces, samen met de van The Herd afkomstige Frampton, basgitarist Greg Ridley, van Spooky Tooth, en Jerry Shirley op drums. Dit viertal heeft meteen de wind mee en scoort een grote hit met Natural born bugie. Maar de euforie verdwijnt ook weer snel. Er worden nog wel albums gemaakt, de groep stopt, maakt een herstart, maar de magie is niet meer aanwezig.

Ik laat dit nummer zowel in studio-uitvoering als een lange live versie op mij inwerken en hoor zingen: ‘Yeah I was a-rambling. I’d ramble as far as you could see. I wouldn’t have none of you coffeeshop women messing with me. No way you will you get to me, ‘cause I’m a rolling stone.’ Zo dat is eruit. Ik laat mij meevoeren door de muziek, maar ook de tekst. ’Still I will, I was a captain, I’d sail on the sea.’ En de band roert zich flink, het gaat goed met het viertal. ‘Allright with me, you know, I’m a rolling stone.’ Laat ik het hier maar bij laten.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 212

You never walk alone

Maandag 19 januari 2026

Tijdens de vorige jaargang van Het Muziekdraadje heb ik iedere maand een eigen thema gehanteerd. Tijdens de vorige twee afleveringen heb ik een cover behandeld en dat doe ik eigenlijk nu opnieuw met You never walk alone. Dit nummer heeft als eigenlijke titel You’ll never walk alone en is door Richard Rodgers  en Oscar Hammerstein II geschreven voor de musical Carousel en groot geworden door de Britse formatie Gerry & The Pacemakers vervolgens omarmd als clublied door de voetbalfans van Liverpool FC.

Diverse artiesten hebben dit nummer in hun repertoire opgenomen. In ons land scoort Leen Huijzer er in 1976 een dikke hit mee onder zijn artiestennaam Lee Towers en het wordt ook een favoriet bij de Feyenoord-aanhang, de club waarvan hij fan is. Towers is op dat moment al enkele jaren actief als zanger. Hij debuteert bij het bandje Jumping Dynamites en later bij het dansorkest Drifting Five. De debuutsingel Louisa wordt uitgebracht onder zijn eigen naam Leen Huijzer, waarna de single Nina Nina Nina volgt onder de naam Len Hauser.

De doorbraak komt in 1976 met It’s raining in my heart, een nummer van Wally Tax, waarna hij wordt gepresenteerd als de zingende kraanmachinist. Het vervolg You never walk alone wordt zijn grootste hit. Er verschijnen ook nog eigen nummers, maar zijn belangrijkste successen dankt deze Rotterdamse zanger toch aan nummers van anderen.

Dit nummer is aanvankelijk geschreven voor het uitvoeren door een vrouw, maar ik laat Towers zingen: ‘When you walk through a storm hold your head, up high. At the end of the storm is a golden sky and the sweet silver song of a lark.’ Ik denk dat velen deze tekst wel herkennen net zoals het vervolg: ‘Walk on through the wind, walk on through the rain, though your dreams me tossed and blown.’ En ik besluit met ‘Walk on with hope in your heart and you’ll lever walk alone.’

Opa IJsbeer