Het Muziekdraadje 254

Hoochie Koochie Lady

Maandag 9 november 2026

Voortbordurend op de titel van Het Muziekdraadje van vorige week kom ik uit bij de Amerikaanse bluesrockband Elf. Maar vooral bij Ronald James Padavona die al op jeugdige leeftijd trompet en hoorn speelt. Op de middelbare school komt hij terecht bij het bandje The Vegas Kings, dat later de naam Ronnie & The Rumblers krijgt en vervolgens Ronnie & The Red Caps heet. Onder die naam wordt in 1958 al een single opgenomen.

Ronnie James Dio, de artiestennaam van Padavona heeft de smaak te pakken, speelt met Nick Pantas in Ronnie Dio and The Prophets en samen richten zich in 1967 The Electric Elves op. Twee jaar later wordt de naam eerst verkort tot Elves en later Elf. De band speelt een mixed van dixieland, blues en rock-‘n-roll en treedt vooral in kleinere clubs op.

Dankzij Roger Glover en Ian Paice, van Deep Purple, breken ze in 1972 door. Dit tweetal hoort Elf optreden en biedt de band een platencontract aan. De opnames voor een eerste album vindt datzelfde jaar plaats in Atlanta. Op dit album Elf staat ook als openingsnummer Hoochie Koochie Lady dat tevens als single verschijnt, maar nooit een hit status bereikt. Elf bestaat tot 1975 waarna Dio met nog enkele leden van de band samen met gitarist Ritchie Blackmore, die zich niet langer gelukkig voelt bij Deep Purple, de band Rainbow  start. Tussendoor heeft Dio overigens ook meegewerkt aan de hit Love is all van Roger Glover, waarbij hij de stem van de zingende kikker voor zijn rekening neemt.

Na deze lange inleiding kom ik toch uit bij de songtekst ‘Well, she’s handsome, she’s got everything a woman could need and she’ll dance some. She can’t follow ‘cause she only can lead.’ Want dit hoochie coochie slaat toch vaak op een suggestieve buikdans. Ik maak het inmiddels bekende sprongetje in de tekst. ‘Hey, she go bit time. Always got her hand in the pie. She drinks good wine never had a reason to cry. Om door te gaan naar ‘She´s so good, she’s no good at all. Hoochie Koochie lady trying tot beat Park Avenue.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 253

I’m Your Hoochie Coochie Man

Maandag 2 november 2026

Zo op de eerste maandag van de maand november grijp ik terug naar het vorige nummer van Het Muziekdraadje en wie zich die tekst nog kan herinneren zal over dit nummer niet echt verbaasd zijn. Bovendien geeft het mij de gelegenheid iets van mijn voorliefde voor bluesmuziek te laten lezen.

I’m Your Hoochie Coochie Man is geschreven door Willie Dixon en voor het eerst opgenomen door McKinley Morganfield, die vooral bekend is onder de naam Muddy Waters. Deze blueszanger wordt beschouwd als de vader van de moderne Chicago Blues. Deze stroming is gebaseerd op de Delta blues, overgoten met een stedelijk sausje.

Opgegroeid in Clarksdale Mississippi verhuist hij in 1943 naar Chicago. In zijn jeugd raakt hij in de ban van de muziek van Robert Johnson, hier komt hij in contact met Big Bill Broonzy en samen ontwikkelen zij een eigen stijl, waarin ook Willie Dixon, Howlin’ Wolf en John Lee Hooker zich thuis voelen. Zij vormen daarmee de basis van de muziek van Chuck Berry en Eric Clapton, maar ook van groepen als The Rolling Stones en Led Zeppelin.

Hoochie Coochie Man is door Waters diverse keren opgenomen, zowel live als in de studio. Het origineel staat echter ook op The Best of Muddy Waters, uit 1958. Het nummer sluit bijna naadloos aan bij het bravoure van de zanger. De term hoochie coochie is oorspronkelijk een seksueel provocerende dans en is al ontstaan aan het eind van de negentiende eeuw. Later verwijst het naar een seksueel aantrekkelijk persoon, maar ook naar de beoefenaar van hoodoo.

Hierbij wil ik het laten en ga door naar het begin van het lied. ‘The gypsy woman told my mother, before I was born: You got a boy child’s comin’. Gonna be a son of a gun. Gonna make pretty women. Jump and shout then the world wanna know what this alla bout.’ Zo, is het duidelijk of niet. Oké nog een klein stukje ‘On the seventh month the seven doctors said: You was born for good luck.’  En ter afsluiting. ‘But you know I’m here. Everybody knows I’m here. Well, you know I’m the hoochie coochie boy. The whole round world know we here.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 252

Love man

Maandag 26 oktober 2026

Zo tegen het einde van de maand oktober voer ik voor de vierde keer in Het Muziekdraadje een song op waarin je het paradijs kunt herkennen al zou je dat bij de titel Love man misschien niet meteen herkennen. De uitvoerende band Whitesnake maakt al veel duidelijker en wie naar de tekst luistert snapt ook meteen de combinatie.

Whitesnake is overigens een Britse rockgroep die in Londen in 1978 is gevormd door zanger David Coverdale, die tussen 1973 en 1976 leadzanger is van Deep Purple. Na het uiteenvallen van die groep begint hij aan een solocarrière. Zijn eerste solo studioalbum krijgt de naam White Snake mee. Vanaf 1978 toert Coverdale met een vaste band onder de titel David Coverdale´s Whitesnake en dat wordt snel alleen Whitesnake, een band die tot 2025 in diverse samenstellingen heeft bestaan met een indrukwekkend scala aan muzikanten. Coverdale is daarbij steeds het centrum van het geheel en hij schrijft ook een groot deel van de teksten. De band ondersteunt overigens soms ook anderen zoals Jethro Tull en AC/DC.

Het nummer dat ik eruit heb gepikt is op het derde studioalbum Ready an’ Willing terechtgekomen. Dat is uitgebracht in 1980 en ook meteen een van de titels van de drie singles van deze plaat. De eerste is Fool for your loving en de laatste is Sweet Talker. Love man, dat is geschreven door Coverdale, heeft de status van single nooit bereikt maar is wel te horen op enkele verzamelplaten van de rockband.

Waarom ik voor dit lied gekozen heb wordt duidelijk in het laatste couplet van het nummer dat overigens begint met: ‘I’ve spent close on sixteen years. Watching your pretty flower grow. Little girl, little girl now tell me everything you know.’ Waarover dat gaat… luister zelf maar. Ik schakel over naar een deel van het refrein. ‘I’m a love man. I’m a hootchie cootchie man and I’m doing all I can.’ Door naar nog losse tekstregels. ‘Feel for my heartbeat, baby, and you’ll understand ‘bout the bees and the honey, the bluebeards in the trees.’ En dan door naar mijn slot: ‘He played al little game, called the apple and the snake when the lady took her first sweet bite. The snake made no mistake.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 251

Adam & Eve

Maandag 19 oktober 2026

De tiende maand van 2026 is al over de helft als ik nadenk over een invulling voor deze aflevering van Het Muziekdraadje. De laatste dagen heb ik voor de rubriek Beeldbepalend veel geschreven over de beeldentuin in Hoofddorp met als rode draad verhalen uit de bijbel. Ook het scheppingsverhaal komt daarin voorbij en daar horen Adam & Eve in het paradijs onlosmakelijk bij. Omdat dat laatste mijn thema voor deze maand is, vind ik dit een toepasselijk nummer voor dit stuk.

Het is een nummer van de in 1941 in het Canadese Ottawa geboren zanger en acteur Paul Anka, die ook veel  muziek en teksten schreef voor anderen. Zo schreef hij de Engelse tekst van het wereldberoemde lied My Way, maar schreef bijvoorbeeld ook voor Michael Jackson.

Zijn eerste single neemt Anka al op veertienjarige leeftijd op: I Confess. Dit nummer doet helemaal niets maar een jaar later maakt hij naam met Dana, dat zijn doorbraak als zanger betekent en waarmee hij in diverse landen de top van de hitlijsten bereikt.

Het nummer waar ik de aandacht op vestig is door hem in 1959 geschreven en verschijnt in 1960 als B-kant van de single Puppy Love en wordt al toegevoegd aan het verzamelalbum Paul Anka Sings his Big 15 dat in hetzelfde jaar wordt uitgebracht. Verder is het de soundtrack van de film The Private Lives of Adam & Eve uit 1960, waarin de zanger ook zelf een rol speelt.

Het nummer gaat uiteraard over de schepping en het begin van de mensheid, over de tuin waar het leven begint. Anka zingt over hoe de twee verliefd op elkaar worden, over de verleiding.

Laat ik maar gewoon afsluiten met: ‘In the garden of Eden a long time ago there was a story I’m sure you all know. I’m sure you remember and I know you believe the story of Adam and Eve.’ Zo vast in het geloof ben ik niet toch ga ik door met ‘There within the garden walls they both fell in love. Sheltered by the guiding hand of the one above. Life was filled with happiness until one day arose. A very great temptation, well you know how it goes.’ Laat ik het hier maar bij laten.

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 250

Long Road Out of Eden

Maandag 12 oktober 2026

Geen hit ditmaal maar wel een bijzonder nummer in Het Muziekdraadje. Dat moet kunnen met de 250^ste aflevering van deze rubriek. Ook nog eens van een band ontstaan in 1971, die ik muzikaal enige tijd heb gevolgd maar waar ik nog geen aandacht aan heb besteed. The Eagles hebben in de jaren zeventig talloze hits afgeleverd en zijn dit jaar bezig aan een afscheidstournee.

Het is allemaal begonnen met Glenn Frey (gitaar en zang), Don Henley (drums en zang), Bernie Leadon (gitaar en zang) en Randy Meisner (basgitaar en zang), die meespelen op het derde soloalbum van Linda Ronstadt en met haar ook op tournee gaan. Zij krijgen de gelegenheid voor het nieuwe Asylum Records-label van David Geffen een album op te nemen en leveren meteen twee hits af. Ook met de volgende albums heeft de band succes.

Zes jaar heeft The Eagles gewerkt aan het zevende studio-album een dubbelaar die in 2007 is uitgebracht en is gevolgd door een jarenlange tournee met de titel Long Road Out of Eden, tevens het lange, eerste nummer van de tweede plaat van dit album. Van de aanvankelijke band zijn dan alleen Glenn Frey en Don Henley nog over. Joe Walsh (zang, gitaren en keyboards) en Timothy B Schmit (zang en basgitaar) zijn de overige twee vaste leden.

Het album gaat over de schaduwzijde van de huidige Amerikaanse maatschappij waarin hebzucht, najagen van rijkdom, olie en ouder worden enkele van de behandelde items zijn. Het nummer zelf laat zich kritisch uit over het Amerikaanse imperialisme, beïnvloeding van en door de media, maar ook het verliezen van onschuld. Het kan dus uitstekend worden geschaard onder de protestsongs.

‘Moon shining down through the palms. Shadows moving on the sand. Sombody whispering the twenty-third psalm. Dusty rifle in his trembling hands. Somebody trying just to stay alive’, zo begint het. Iets later in koor: ‘Silent stars blinking in the blackness of an endless sky. Cold silver satellites, ghostly caravans passing by. Galaxies unfolding, new worlds being born.’ Ik spring over naar het laatste couplet ‘Been down the road to Damascus, the road to Mandalay. Met the ghost of Caear on the Appian way. He said: It’s hard to stop this binging once you get a taste.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 249

Paradise by the Dashboard Light

Maandag 5 oktober 2026

Heeft de huidige aflevering van Het Muziekdraadje eigenlijk nog wel een introductie nodig vraag ik mij af. Bij de titel weten wij toch allemaal al waarover dit gaat. Maar is dat echt zo? Als ik op onderzoek uitga ontdek ik toch weer nieuwe uitgangspunten vooral over dit nummer dat is geschreven door Jim Steinman en uitgevoerd door Marvin Lee Aday, beter bekend als Meat Loaf, in een duet met Ellen Foley.

Paradise by the Dashboard Light is speciaal geschreven voor het album Bat Out of Hell. De eerste drie nummers van dit album zijn uit de rockmusical Neverland waarin Foley speelt. Steinman, Meat Loaf en Foley kennen elkaar via de satirische National Lampoon Show. Het heeft heel veel voeten in de aarde nodig het album opgenomen te krijgen. Steinman en Aday weten uiteindelijk Todd Rundgren te strikken het album te produceren.

Rundgren stemt toe omdat hij denkt dat het album de steun heeft van Utopia Records, maar ontdekt tijdens de opnames in de Bearsville Studios dat er helemaal geen contract bestaat en draait daarom zelf op voor de kosten van de productie. Voor de opname speelt Rundgren zelf mee, terwijl ook enkele leden van zijn band Utopia en van de E Street Band van Bruce Springsteen meespelen.

De oprichter van Bearsville Records krijgt het recht het album te weigeren en dat gebeurt. Steven Van Zandt, een lid van de E Street Band, weet het onder te brengen bij een dochter van Epic Records en twee jaar na de opname wordt de plaat toch uitgebracht. Foley weigert vervolgens mee te gaan met de Bat Out of Hell-tour en wordt vervangen door Karla de Vito, die ook de live-uitvoering zingt.

Paradise by the Dashboard Light is de derde single en wijkt iets af van de albumversie, dat gewoon te lang is, bijna acht-en-halve minuut. Daarnaast is er ook nog een kortere versie zonder het honkbalgedeelte, terwijl een Nederlandse bewerking al met al zo’n vijf-en-halve minuut duurt.

Het nummer bestaat uit vier stukken. En ik pluk uit alle vier de delen een klein stukje. ‘Parking by the lake and there was nog another car in sight. And I never had a girl looking any better than you did.’ En daarna  ‘Two down, nobody on, no score, bottom of the ninth. There’s the wind-up, and there it is.’ En daar gaan we. ‘Stop right there! I gotta know right now before we go any further.’ En ik sluit af met ‘So now I’m praying for the end of time to hurry up and arrive. ‘Cause I gotta spend another minute with you. I don’t think that I can really survive.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 248

Les Champs Élysées

Maandag 28 september 2026

Alweer de laatste maandag van de maand september en dat betekent voor mij de afsluiting van een serie afleveringen van Het Muziekdraadje met als thema een standbeeld/monument. Maar dit gaat over een straat zult u denken en ja daar heeft u wel een beetje gelijk in, maar het gaat ook over de liefde en een heel klein beetje over dat ene over de stad uitkijkende monument de Eiffeltoren.

Les Champs Élysées is door de Amerikaanse zanger Joe Dassin in meerdere landen een hit geworden. Zo piekt het in 1969 in België op vier, in Zwitserland op vijf, in Frankrijk op tien en in ons land op elf. Eigenlijk is het gewoon een herschrijven door Pierre Delanoë van het nummer Waterloo Road, geschreven door Michael Antony Deighan en Mike Wilsh en opgenomen door de Engelse psychedelische popgroep Jason Crest, die in de tweede helft van de jaren zestig actief is.

Ook in andere talen zijn er uitvoeringen te vinden, en dan kom ik al snel in het Nederlands terecht bij Johnny Kraaikamp en Rijk de Gooyer met Oh Waterlooplein. In het voormalige Joegoslavië zijn er diverse uitvoeringen, onder andere in het Sloveens en het Servisch-Kroatisch, maar ook is er een Duitse versie, een Hebreeuwse versie en zelfs een punkversie door NOFX.

Maar voor mij komt het allemaal te samen bij Joseph Ira Dassin, die in 1950 naar Frankrijk verhuist, als zijn vader, de regisseur Jules Dassin, in Hollywood op een zwarte lijst wordt geplaatst omdat hij mede bekend staat vanwege zijn contacten met het communisme. Na die verhuizing speelt Joe Dassin enkele bijrollen in Franse films van zijn vader, maar heeft vooral succes als zanger met Franstalige songs en dus ook met Les Champs-Élysées.

Dat begint als volgt: ‘Je m’baladais sur l’avenue. Le coeur ouvert à l’inconnu. J’avais envie de dire bonjour à n’importe qui, ce fut toi.’ En veel later volgt dan: ‘Hier sor, deux inconnus et ce matin, sur l’avenue deux amoureux tout étourdis par la longue nuit. Et de l’Étoile à la Concorde un orchestra à mille cordes. Tous les oiseaux du point du jour chantent l’amour.’ En waar gebeurt dat allemaal ‘Aux Champs-Élysées. Au soleil, sous la pluie. A midi ou à minuit. Il y a tout c’que vous voulez, aux Champs-Élysées.

Opa IJsbeer 

Het Muziekdraadje 247

Lady Godiva

Maandag 21 september 2026

Voor deze aflevering van Het Muziekdraadje keer ik terug naar halverwege de jaren zestig en kom uit bij het nummer Lady Godiva dat als eerste is opgenomen door Paul Pond, de werkelijke naam van Paul Jones, een singer-wonwriter, acteur en radio- en televisiepresentator in Engeland, die in ons land nauwelijks bekendheid heeft gekregen terwijl er toch een bijzondere geschiedenis over hem valt te vertellen.

Als PP Pond treedt hij op in de Ealing Club in Londen als duet met Elmo Lewis die wij beter kennen als Brian Jones, die later met Keith Richards aan de basis van The Rolling Stones staat. Zij vragen hem om leadzanger te worden bij de band die zij willen oprichten, hij weigert waarna Mick Jagger, die eveneens regelmatig in dezelfde club optreed, dat aanbod krijgt. De rest is geschiedenis. Paul Jones wordt wel leadzanger bij Manfred Mann en treedt vanaf 1966 enkele jaren solo op.

Het nummer Lady Godiva komt op zijn debuutalbum My Way. Gordon Walter van het Britse popduo Peter and Gordon ziet wel hitpotentie in het door Mike Leander en Charlie Mills geschreven lied. Peter Asher, de andere helft, heeft er bezwaar tegen, maar wordt overruled. Lady Godiva verschijnt als album en als single en wordt prompt coor het duo een hit.

Het nummer is een verwijzing naar de legende van Lady Godiva, die als protest tegen de zware belastingen die haar man, Graaf Leofric, oplegde aan de bewoners van Coventry, naakt door de straten van deze stad op een paard reed. En daar met zo´n verhaal weet Hollywood wel raad. ‘Seventeen, a beauty queen. She made a ride that caused a scene in the town’, zo begint het. ‘Her long blonde hair hangin’ down around her knees. All the cats who dig striptease prayin’ for a little breeze’, zo gaat het verder. En ik eindig met: ‘Cause she’s a star, the one that everybody knows, finished with the striptease shows. Now she can’t afford her clothes. Her long blonde hair lyin’ on the barber’s floor doesn’t need it long anymore. Lady Godiva.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 246

Heroes

Maandag 14 september 2026

In deze aflevering van Het Muziekdraadje neem ik jullie mee naar Berlijn, naar de tijd voor het vallen van de muur. Daar in die gedeelde en verdeelde stad wordt in het westelijke deel dit nummer opgenomen voor het twaalfde studioalbum van David Robert Jones. Die man is bijna een kameleon, wij kennen hem onder zijn artiestennaam David Bowie en met zijn presentaties en songs heeft hij een belangrijk aandeel gehad in de popgeschiedenis.

Het nummer Heroes heeft Bowie samen geschreven met Brian Eno. Ook dat is zo’n bekende artiest die zijn politieke standpunten niet onder stoelen of banken steekt. Samen met hem werkt Bowie in 1977 aan concepten en ideeën voor zijn nieuwe album. Bij het uitwerken van dit nummer heeft Eno het woord helden in zijn hoofd.

Sommige nummers verschijnen bijna uit het niets, maar daar is hier absoluut geen sprake van. Hier is zorgvuldig en langdurig aan gewerkt. De opname van Heroes ligt zo nu en dan zelfs helemaal stil. Met synthesizers worden er effecten aan toegevoegd. En ook na de albumopname wordt er nog aan gewerkt. Voor de single worden er twee minuten uitgesneden en dat begint bij het derde couplet.

Het nummer vertelt het verhaal van twee geliefden die worden gescheiden door de Berlijnse Muur, het idee erachter is dat Bowie zijn producent Tony Visconty en de achtergrondzangeres Antonia Maass bij die muur zoenend aantreft. ‘Their love was doomed, as Visconti was married’, zei Bowie daarover.

En zoals bekend pluk ik wat uit de songtekst. ‘I will be king and you, yoy will be queen. Though nothing will drive them away. We can be heroes, just for one day. We can be us, just for one day.’ En Bowie verplaatst het geheel naar de muur. ‘And the guns shot above our heads and we kissed as though nothing could fall.’ En in koor: ‘We are nothing, and nothing will help us. Maybe we’re lying, then you better not stay. But we could be safer, just for one day.’ Heroes.

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 245

Statues

Maandag 7 september 2026

Voor het nieuwe maandthema van Het Muziekdraadje doe ik een stapje terug in de tijd en kom uit bij de Britse groep Orchestral Manoeuvres in the Dark. De groep is in de Merseyside opgericht door Andy McCluskey en Paul Humphreys, die elkaar kennen van school. Het duo wordt vaak omschreven als een synthpopduo omdat het tweetal ook de basis vormt van deze band, die verder een wisselende bezetting kent.

In 1977 spelen zij al samen in The Id, een new wave band, die vaak wordt gezien als voorloper van Orchestral. Mede omdat de debuutsingle Electricity van OMD, zoals de naam van de groep meestal wordt geschreven, eerder al door The Id is uitgebracht. Europa omarmt hun na het uitbrengen van de tweede single Enola Gay, een verwijzing naar de atoombomaanval op Hiroshima, en dus niet naar de homoscene zoals velen vaak denken. Dit nummer is afkomstig van het tweede OMD-album Organisation.

De titel van dit album is overigens een verwijzing naar de voorloper van het Duitse Kraftwerk. Aan dit album werkt behalve het eerder genoemde duo ook Malcolm Holmes mee op drums en percussie. Ik richt mij voor deze aflevering op het afsluitende nummer van de eerste zijde van deze LP: Statues. Dit nummer is geschreven door zanger McCluskey als eerbetoon aan Ian Curtis de leider van Joy Division. Met die groep heeft OMD in het begin veel samengewerkt en de zelfmoord van Curtis zorgt voor een gevoel van machteloosheid. De titel is tevens een knipoog naar het album Closer van Joy Division, met foto’s van grafmonumenten en standbeelden.

De openingszin van Statues ´The way you moved, I can’t explain’, is een verwijzing naar de schokkende en herkenbare dansstijl van Curtis. En wat te denken van ‘I tried to care and understand. What is fate and when belief. And who knows how these things deceive.’ Ik laat de ietwat sombere melancholische synthesizerklanken van Humphreys op mij inwerken en sluit af met: ‘I can’t imagine how this ever came to be.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 244

Hakke en zage

Maandag 31 augustus 2026

Niet alles wat in Het Muziekdraadje verschijnt hoort bij mijn muziekstijl, vind ik leuk. De maand augustus sluit ik af met Nederlandstalig werk van de Almeerder Piet van Dolen die als promotiemedewerker werkte bij het platenlabel ID&T, waar hij liefkozend Gabber Piet wordt genoemd. ‘Ik was Piet en ik bracht gabber’.

Platenmaatschappij Bunny Music wil als parodie op de single Gabbertje van de groep Hakkûbar een nummer uitbrengen dat is geschreven door Harry Geelen en waarvoor de begintune van de kinderserie Peppi en Kokki wordt gebruikt. Bunny Music haalt Van Dolen over het nummer Hakke & Zage uit te brengen onder de naam Gabber Piet. De oorspronkelijke werkgever van de artiest is daar absoluut niet van gediend en zet de plugger op straat.

Dat is niet het enige minpunt voor hem want ook de gabberscene laat hem keihard vallen omdat het nummer kwalitatief niet in de schaduw kan staan van Hakkûbar, dat de gabberscene eerder al met een knipoog op de hak heeft genomen.

Voor Gabber Piet is er echter niet alleen slecht nieuws, want het eind 1996 op cd-single uitgebrachte nummer scoort wel bij een groot deel van het publiek. Het nummer staat maar liefst elf weken in de Top 40 met de tweede plaats als hoogste notering. Hakke & Zage wordt ook als bonustrack op het album Love the Hardcore geplaatst. Met dit album probeert hij het gabberpubliek weer voor zich terug te winnen. Echt geholpen heeft dat niet en in 1998 is er van de gabbermuziek weinig meer over.

‘Opzoute! Zagen! Oké! Hakken!’ Herkent u hier iets van? Nee, dan ga ik maar verder. ‘Toet, toet, boing, boing, hakken en zagen. Zagen en hakken, hopla d’r uit. M’n huissie een toppie, geen haar op m’n koppie. Hakken en zagen wat een geluid.’ Eigenlijk ben ik er klaar mee, zeker met die volledig kale jeugdige knikkers, waar ik helemaal niets mee heb. Toch nog een paar regels? Oké dan: ‘hoor je die base? Ik voel me wappie, pijn in ’t klappie. Da’s lekker wreed man, ben jij al geweest?’ Om het af te leren nog één regel. ‘Hé hou me effe tegen ’t licht, dan kan ik zien of, of m’n hart nog klopt.’ Gelukkig doet die het nog wel.

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 243

Takes two to tango

Maandag 24 augustus 2026

Voor Het Muziekdraadje neem ik u alweer mee naar mijn geboortejaar 1952 waarin de in Rusland geboren songwriters Al Hoffman en Dick Manning het nummer Takes Two to Tango schrijven. In datzelfde jaar verschijnen er drie versies van dit lied waarvan er twee de Billboard Hitlijsten halen. Ik zal de twee uitvoerenden kort behandelen.

Allereerst is daar Pearl Bailey op Coral Records. Pearl Mae Bailey is een vaudeville actrice, zangeres en comédienne. In 1968 krijgt zij een Special Tony Award voor de vertolking van de titelrol in Hello, Dolly! Op vijftienjarige leeftijd maakt zij haar debuut als zangeres, treedt daarna in Philadelphia op als een complete performer en bestormt daarna ook Broadway. Daarnaast maakt zij diverse platen met zoals gezegd ook een uitvoering van Takes Two to Tango dat piekt met de zevende plaats bij Billboard.

Bekender is Louis Armstrong. Voor Decca Records neemt hij dit nummer op en komt daarmee op de 28^ste plaats in de bestsellerlijst en verdwijnt daaruit echter alweer na een week. Satchmo zoals zijn bijnaam luidt is een jazztrompetist en zanger, die opgroeit in New Orleans. Armstrong heeft talloze hits op zijn naam staan en heeft diverse keren samengewerkt met Ella Fitzgerald.

Bailey en Armstrong zijn overigens niet de enige twee uitvoerenden. Bing Crosby en Rosemary Clooney nemen het nummer eind 1952 op voor een radioshow van Crosby. Er volgen daarna meer artiesten die het nummer brengen, ik noem Lester Young, Ray Charles and Betty Carter, maar ook Ike & Tina Turner.

En steeds weer hoor ik: ‘Hey baby, how about this dance? Why? ‘Cause it takes two to do this dance! Takes two to tango.’ Zo de kop is eraf dus nu mij maar verder laten varen op de tekst. ‘You can sail on a ship by yourself. Take a nap or a nip by yourself. You can get into debt on your own. There’s al lot of things that you can do alone!’ En de volgende stap is naar het einde toe ‘You can stare at the moon by yourself. Take a laugh lige a loon by yourself. Spend a lot, go to pot on your own.’ Inderdaad maar luister goed ‘Two to really get the feeling of romance. Let’s do the tango, do the tango, do the dance of love.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 242

We Gonna Rock Around the Clock Tonight

Maandag 17 augustus 2026

Iets ouder nog dan het nummer uit mijn vorige aflevering van Het Muziekdraadje is We Gonna Rock Around the Clock Tonight dat in 1954 voor het eerst is opgenomen en in mijn geboortejaar 1952 is geschreven door Max Freedman en Jimmy DeKnight, het pseudoniem van muziekuitgever James Myers. Aan dat co-auteurschap kleven enkele vraagtekens omdat Myers later heeft aangegeven dat Freedman de song alleen heeft geschreven.

Het nummer is op het lijf geschreven van Bill Haley, die aanvankelijk vanwege contractuele verplichtingen niet in staat is het nummer op te nemen. De Italiaans-Amerikaanse groep Sonny Dae and His Knights gaan er daarom mee aan de haal, maar even later lukt het Bill Haley & His Comets toch het op de plaat te zetten voor Decca Records. En deze uitvoering wordt algemeen beschouwd als de song waardoor rock-‘n-roll bekend is geworden.

Toch kleven er nog steeds onduidelijkheden aan het lied. Zo wordt zo nu en dan beweerd dat het een kopie is van Around the Clock Blues van Big Joe Turner. Maar behalve de titel hebben dit rock en bluesnummer weinig gemeen. De versmelodie wordt daarnaast wel vergeleken met de eerste hit van Hank Williams uit 1947: Move it On Over. In een biografie over Haley wordt aangehaald dat het nummer vooral een verwijzing is naar het succes van Haley’s eerste nummer Crazy Man, Crazy.

In ons land heeft Haley met Rock around the clock, zoals het meestal wordt genoemd, diverse keren de hitlijsten gehaald met de tweede plek als hoogste notering. Maar er zijn ook genoeg anderen die het nummer hebben opgenomen. Ik noem Freddy Canon in Amerika en bijzondere uitvoeringen van de Belgische electropopband Telex plus de Britse punkband Tenpole Tudor. In eigen land komt een versie van Rob Hoeke niet verder dan de tipparade van Veronica.

Ach wie herkent niet ‘One, Two, Three O’clock, Four O’clock rock’ en dat gaat door tot twaalf en daarna ‘we’re gonna rock around the clock tonight’. Nog enkele andere stukjes ‘When the clock strikes two, three and four, if the band slows down we’ll yell for you’ en when it’s eight, nine, ten, eleven too I’ll goin’ strond and so will you.’ Inderdaad het klokje rond.

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 241

The twist

Maandag 10 augustus 2026

Soms gaan mijn ogen alleen al bij een titel flonkeren, dat is zeker bij het nummer The Twist dat echt een plekje verdient in Het Muziekdraadje. Het nummer is als single uitgebracht in het jaar dat ik zelf voor het eerst naar de lagere school ga. Het is geschreven door Hank Ballard¸ die in 1953 toetreedt tot de dowopgroep The Royals. Met zijn komst wordt de stijl wat ruiger en verandert de naam van de band in the Midnighters. Met dit nummer heeft de groep een hit, maar ik richt mij toch op een andere artiest.

Voor zijn programma American Bandstand doet presentator Dick Clark in 1960 een poging Ballard te boeken. Die heeft andere verplichtingen. Hij vindt een vervanger in Ernest Evans, die eind jaren vijftig aan de weg timmert met imitaties van sterren als Fats Domino, Elvis Presley en The Coasters. Zijn artiestennaam Chubby Checker dankt hij aan de optredens met songs van Fats Domino. Chubby staat daarbij voor dikkertje en Checkers is een damspel, een verwijzing naar een ander spel.

Na dat optreden bij Clark met het nummer The Twist weet heel Amerika wie deze zanger is. Het nummer behaalt zelfs tweemaal de eerste plek van de Billboard Hot 100 en zorgt er tevens voor dat de twist, halverwege de jaren vijftig heel populair als dans, in de beginjaren zestig weer aan populariteit wint.

Het nummer is door Chubby Checker diverse keren opgenomen en hij verovert niet alleen de harten van veel Amerikanen maar ook elders wordt het nummer gewaardeerd en scoort het. In een hiphopversie met The Fat Boys komt het bijvoorbeeld nog op de vierde plaats in de Nederlandse Top 40 terecht.

‘Come on baby, let’s do the twist. Take me by my little hand and go like this’, zo begint het nummer. En als ik dan wat dieper in de tekst duik kom ik uit bij: ‘My daddy is sleepin’ and mama ain’t around. We’re gonna twisty, twisty, twisty, ‘till we tear the house down.’ En daarna: ‘You should see my little sis, she realy knows how to rock, she knows how to twist.’ U heeft het inmiddels begrepen de tekst daar draait het niet om, het gaat om de aanstekelijke muziek en dans ‘Yeah twist all night, twist (‘round and ‘round and ‘round).

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 240

Dansa (Don’t quit dancing)

Maandag 3 augustus 2026

In de maand augustus begin ik met iets dat weinigen mij hebben zien doen: dansen. Ik ben er niet goed in, maak de meest vreselijke bewegingen, maar mijn tenen staan vaak te wippen als er een mooi ritme verschijnt, bij blues, bij rock, bij latin. En waar kan ik deze maand Het Muziekdraadje beter mee beginnen dan met een groep die zijn oorsprong kent in mijn geboortedorp.

In het eerste jaar van deze reeks heb ik u al eens meegenomen in het verhaal van deze band, die in de jaren zestig vooral op Molukse feesten speelde. Toen nog onder de naam The Eagles. In 1971 werd in Amerika een groep opgericht met dezelfde naam en toen die hits scoorde is in 1973 besloten de naam te veranderen in Massada. 

Ondanks dat de groep flink aan de weg timmert verschijnt pas in 1978 het debuutalbum Astaganaga, opgenomen in de studio in Weert en uitgebracht op Kendari Records, een zusje van Telstar. Vier jaar eerder laat Massada de kans een LP uit te brengen lopen omdat de artistieke vrijheid niet wordt gewaarborgd.

Johnny Manuhutu, Chris Latul, Zeth Mustamu, Nino Latuny, Usje Sabander, Frans Eschauzier en Eppy Manuhutu vormen in die periode de basis. Nippy Noya (speelde onder andere mee met Golden Earring, Jan Akkerman en Rosa King) en Rudy de Queljoe (heeft onder andere gespeeld bij The Javelins, Brainbox, Harry Muskee Band en Vitesse) voegen zich er later bij, nadat diverse leden zijn vertrokken.

Van dat eerste album zijn twee singles getrokken. Dansa (Don’t quit dancing) is de tweede en de minst bekende van de twee singles. Het blijft vijf weken in de Top 40 en komt niet verder dan de 26^ste plaats. Het nummer is geschreven door Mustama, die in die periode meerdere songs voor zijn rekening neemt.

‘Just keep your body moving. The rhythm that we make. We give you Latin fever. You can feel it ‘cause it ain’t no fake’, zo begint de tekst van deze song. Het is geen uitgebreide tekst, toch maak ik weer een sprongetje naar ‘So let the music take you to a land of Latin swing. We want you all to join us to jump around and do your thing.’ En ik eindig met ‘Dansa, don’t quit dancing. Let your sorrow in the past. If you don’t know how to do it, we will show how at last.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 239

Dancing with tears in my eyes

Maandag 27 juli 2026

In het laatste Muziekdraadje van de maand juli neem ik iedereen mee naar een band die ikzelf vooral ken van één nummer: Vienna. Toch pak ik niet die song op omdat het niet past in mijn maandthema ‘cry’. Daarom grijp ik terug naar een single afkomstig van Lament, alweer het zevende studioalbum van de Britse band Ultravox.

De groep is opgericht door Dennis Leigh (artiestennaam John Foxx), Christopher Allen (Chris Cross), Billy Currie, Steve Shears en Warren Cann. Al snel verandert de naam in Ultravox! dat toen nog met een uitroepteken wordt geschreven. De band mag enkele albums uitbrengen, maar de verkoopcijfers vallen tegen. Shears verlaat daarop de groep en Robin Simon vervangt hem. Na de derde tegenvaller vertrekken Simon en zanger Foxx en verschijnt James (Midge) Ure ten tonele. En dan blijkt de groep ineens wel een hit te zijn.

Ultravox valt in 1986 echter uit elkaar omdat Midge Ure een solocarrière ambieert. In een nieuwe bezetting vindt in 1993 onder bezielende leiding van Curie een herstart plaats maar dat duurt slechts drie jaar. Ook deze eeuw is er nog even een opleving na een reünie maar na vijf jaar houdt Ultravox opnieuw op te bestaan.

Vandaag richt ik mij op hun nummer Dancing with tears in my eyes dat als tweede single van Lament wordt getrokken en zelfs de derde plaats bereikt in de UK singles chart. In België komt het zelfs nog een plekje hoger en ook in ons land scoort Ultavox er een dikte toptien plaats mee. Met het nummer grijpt de band terug naar de roman On the Beach van Nevil Shute waarin een kernoorlog wordt uitgevochten op het noordelijke halfrond, een aantal Australiërs verwachten dat de straling ook hun zal doden.

‘Dancing with tears in my eyes, weeping for the memory of a life gone by’, zo begint de song. ‘It’s five and I’m driving home again. It’s hard to believe that it’s my last time. The man on the wireless cries again: it’s over, it’s over.’ Ik ga iets verder: ‘It’s late and I’m with my love alone. We drink to forget the coming storm. We love to the sound of our favorite song, over and over.’ En vooral dus ‘Dancing with tears in my eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het Muziekdraadje 238

Cry Baby

Maandag 20 juli 2026

Vandaag kom ik in Het Muziekdraadje weer eens met een nummer dat ik pas een paar jaar na het uitbrengen heb ontdekt. Het nummer Cry Baby is oorspronkelijk in 1963 opgenomen en ook als single uitgebracht door de soulgroep Garnet Mimms & the Echanters en ik kan mij best voorstellen dat u nog nooit van hen hebt gehoord.

De auteur van dit werk is Bert Berns die als producer onder andere heeft gewerkt met The Drifters, Van Morrison en Lulu om maar eens enkele namen te noemen en hij heeft (mee)gewerkt aan nummers als Twist and Shout en Hang on Sloopy. Mede-auteur is Jerry Ragovoy die onder het pseudoniem Norman Meade bijvoorbeeld Time is on my side heeft geschreven.

Maar terug naar Garnett Mimms & The Enchaters. Zola Pernell, Sam Bell en Charles Boyer vormen een trio waar later Garrett Mimms zich op toetsen bijvoegt. Zij krijgen een platencontract en brengen in 1963 het album Cry Baby uit. Als single is dit hun grootste hit (in de Verenigde Staten) en ook daarna hebben zij eigenlijk alleen in eigen land succes.

In Nederland kennen wij het nummer vooral door Janis Joplin, een zangeres aan wie ik al een paar keer aandacht heb besteed. Joplin neemt het in 1970 op in een bluesrockversie en het verschijnt op haar postume album Pearl. Haar Cry Baby, met op de achterzijde van de single het legendarische Mercedes Benz, komt wel in de Nederlandse hitlijsten terecht, terwijl het in de Verenigde Staten maar matig wordt ontvangen.

‘Cry baby, Honey, welcome back home’, zo meldt de zangeres zich. ‘I know she told you, honey I know she told you that she loved you.’ En ik maak maar weer eens een sprong in de tekst. ‘Don’t you know, honey, ain’t nobody ever gonna love you the way I try to do? Who’ll take all your pain, honey, your heartache too? En dan nog ergens volgt ‘You got a woman waiting for you there all you ever gotta do is be a good man one time to one woman.’ En ik sluit af met ‘I want you to come on, come on to your mama now, and if you ever want al little love of a woman come on and baby now cry.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 237

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Maandag 13 juli 2026

Het kan niet uitblijven, een Nederlandstalig lied als bijdrage voor de maand juli in Het Muziekdraadje. En ook nog eens van een zanger aan wie ik in al die jaren van deze serie nog geen aandacht heb besteed terwijl ik altijd veel waardering voor hem heb gehad, zowel als zanger als acteur. Ik heb het uiteraard over Ramses Shaffy die naam heeft gemaakt bij de Nederlandse Comedie voor hij furore maakte met prachtige liedjes in de jaren zestig en zeventig.

Geboren in een voorstad van Parijs als zoon van een Egyptische consul en een Poolse gravin met Russische achtergrond, komt hij in Nederland terecht nadat zijn moeder tuberculose krijgt. Shaffy wordt opgevangen door een tante in Utrecht, belandt daarna in een kindertehuis in Zeist en wordt vervolgens geplaatst in een pleeggezin in Leiden.

Ondanks dat hij de middelbare school niet afmaakt wordt Shaffy toegelaten tot de toneelschool in Amsterdam en komt zo in de showwereld terecht, waarbij hij in 1964 zijn eigen theatergroep opricht: Shaffy Chantant. Hierin treden diverse gasten op waaronder Liesbeth List met wie hij langdurig samenwerkt. Pianist is aanvankelijk Polo de Haas die later wordt vervangen door Louis van Dijk.

Als zanger brengt Shaffy meerdere singles uit. Op het in 1971 uitgebrachte nummer Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder wordt hij begeleid door Ruud Bos, die ook de arrangementen schreef. Het nummer is bedoeld als steun voor mensen die op een of andere manier eenzaam, gefrustreerd en ongelukkig zijn. Met dit lied wil hij deze mensen laten zien hoe zij toch plezier in hun leven kunnen krijgen. De titel is overigens gebaseerd op een citaat van de folkzangeres Joan Baez.

Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn die het refrein van dit lied niet kennen. Het nummer begint met ‘Voor degene in z’n schuilhoek achter glas. Voor degene met de dichtbeslagen ramen. Voor degene die dacht dat-ie alleen was moet nu weten, we zijn allemaal samen.’ Ja ik sla nu een heel stuk over en ga richting einde. ‘Voor degene met z’n open gezicht. Voor degene met ’t naakte lichaam. Voor degene in ’t volle licht. Voor degene die weet, we komen samen.’ Inderdaad. ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder. Niet zonder ons.’

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 236

Shout

Maandag 6 juli 2026

Sommige woorden uit een andere taal kunnen anders worden vertaald net zoals in onze eigen taal dezelfde woorden een andere betekenis kunnen hebben. Dat maakt niet alleen taal interessant maar hetzelfde geldt voor muziek. In Het Muziekdraadje van vandaag borduur ik voor op het woordje çry van vorige week en kom uit bij Tears for Fears. Onder die naam vormen Roland Orzabal en Curt Smith in 1981 een duo.

Orzabal en Smith hebben daarvoor samen gespeeld bij de band Graduate waarmee zij een jaar eerder het album Acting My Age hebben uitgebracht. Zij gaan aanvankelijk verder met de uit punk ontstane newwave- en newromantic- stromingen. In 1983 debuteren zij met hun album The Hurting waarop veel nummers te vinden zijn die betrekken hebben over jeugdervaringen van het duo.

Zelf is de naam van de band afgeleid van een therapievorm bedacht door de Amerikaanse psycholoog Arthur Janov, die onderzoek heeft gedaan naar onderdrukking van gevoelens in de beginperiode van iemands leven. Van dat onderdrukken hebben velen op latere leeftijd last. Als therapie stelt hij voor te slaan naar voorwerpen, te huilen en te schreeuwen. En dan kom ik meteen bij de titel van de grootste hit van deze band: Shout.

Het nummer is te vinden op het tweede studioalbum van Tears for Fears Songs from the Big Chair uit 1984 en bereikt in ons land, maar ook in Australië, België, Canada, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Verenigde Staten en Zwitserland de eerste plaats in hitranglijsten. Misschien heb ik jullie met dat stukje over therapie op het verkeerde been gezet, ik houd daar soms van, maar Shout gaat niet over die therapie maar heeft volgens Orzabal, die het nummer samen met Ian Stanley heeft geschreven, een politieke lading met een verwijzing naar de Koude Oorlog.

‘Shout, shout, let it all out. These are the things I can do without. Come on’, zo begint het. ’In violent times you shouldn’t have to sell your soul in black and white. They really, really ought to know, those one-track minds that took you for a working boy. Kiss them goodbye.’ En later: ‘And when you’ve taken down your guard, if I could change your mind, I’d really love to break your heart.’ Inderdaad Shout, shout, let it all out.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 235

No Woman, No Cry

Maandag 29 juni 2026

Er zijn zo veel muziekgenres dat het bijna niet mogelijk is om overal aandacht aan te besteden. En dan kennen sommige genres ook nog eens diverse vormen. Reggaemuziek is onlosmakelijk verbonden met het eiland Jamaica met als pioniers Bob and Marcia en Desmond Dekker met zijn begeleidingsband The Aces.

King of the reggae is echter Bob Marley en dat is niet dezelfde Bob van het eerder genoemde duo. Zijn moeder is het tienermeisje Cedelia Malcolm, zijn vader een blanke zestigjarige opzichter voor de Britse koloniale macht, Norval Marley, die overlijdt als zijn zoon tien is. Zijn moeder verhuist daarna op zoek naar werk naar Trenchtown, een sloppenwijk in Kingston.

Op zijn tiende verdient Marley soms al wat geld met zingen op straat. Zijn gitaar heeft hij gemaakt van afvalhout. In 1962 neemt hij zijn eerste single op: Judge Not. Een succes is het niet. Samen met Bunny Livingston en Peter Tosh richt hij Wailing Rudeboys op, die naam verandert in The Wailing Wailers en uiteindelijk ook in The Wailers. Hun eerste single is op Jamaica in 1964, Simmer Down, meteen een succes. Pas in de jaren zeventig leert de rest van de wereld deze groep kennen, onder andere door het nummer I shot the sherrif. In 1973 verlaten Tosh en Livingston de band en besluit Marley om de zangeressen I Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy MOwatt) op te nemen en wordt de naam van de band Bob Marley and the Wailers.

No Woman, No Cry, geschreven door Vincent Ford, wordt hun eerste internationale hit, maar wordt pas echt bekend in de live-uitvoering op het album Live uit 1975. De titel van dit nummer klopt echter niet en zou eigenlijk No, woman, nuh cry moeten zijn waarbij dat nuh staat voor don’t. Het nummer handelt over de kracht van vrouwen.

Afsluitend toch nog wat regels uit de songtekst. ‘’Cause I remember when we used to sit in a government yard in Trenchtown. Ob-observing the hypocrites mingle with the good people we meet. Good friends we have, good friends we have lost along the way.’ En later: ‘Then we would cook corn meal porridge, I say of which I’ll share with you. My feet is only carriage, and so I’ve got to push on through but while I’m gone.’ En vooral ‘Everything’s gonna be alright’ en ‘So, no woman, no cry.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 234

Ne me quitte pas

Maandag 22 juni 2026

Als ik het over legendes in de muziek heb in Het Muziekdraadje dan mag de Belgische zanger Jacques Brel uiteraard niet ontbreken. Hij is geboren in de Brusselse deelgemeente Schaarbeek en lijkt op weg zijn vader op te volgen als mededirecteur van een kartonfabriek. Uiteindelijk volgt hij het pad van zijn moeder, die van acteren en zingen hield en af en toe liedjes schreef, en gaat zingen, speelt toneel bij de jeugdbeweging Franche Cordée.

Zelf gaat hij ook liedjes en gedichten schrijven en start in 1952 als chansonnier, waarbij hij de hulp krijgt van Angèle Guller in wiens radioprogramma Brel mag optreden. In 1953 maakt hij een eerste plaat, vertrekt naar Parijs, waar zijn chansons niet aanslaan. Jef Claessen (Omroep Limburg) haalt hem terug naar België, naar Hasselt en laat hem in diverse uitzendingen live zingen.

Zijn echte doorbraak beleeft Brel in 1956 met Quand on n’a que l’amour. Ik richt mij echter toch vooral op een oud thema, een verbroken liefde. Ne me quitte pas is door hem geschreven en gecomponeerd en in 1959 op de plaat gezet en is opgenomen op het album La valse à mille temps. Het gaat over de breuk in de relatie met de Franse zangeres en actrice Zizou (Suzanne Gabriello).

Het nummer is door velen gecoverd, onder andere door Nina Simone. Maar ook vertaald, onder andere in het Engels door Rod McKuen (If you go away) maar ook in het Nederlands door Ernst van Altena als Laat me niet alleen met als bekendste vertolkster Liesbeth List. Brel heeft het nummer in 1961 overigens zelf ook in het Nederlands uitgebracht.

‘Ne me quitte pas, il faut oublier’, zo begint het. ‘Tout peut s’oublier, qui s’enfuit déjà. Oublier le temps des malentendus et le temps perdu. A savoir comment oublier ces heures qui tuaient parfois. A coups de pourquoi, le coeur du bonheur. Ik maak een forse sprong. ‘Donnant plus de blé qu’un meilleur avril et quand vient les oir pour qu’un ciel flamboie.’ En een kleinere naar het einde: ‘Chanter et puis rire. Laisse-moi devenier l’ombre de ton ombre. L’ombre de ta main. L’ombre de ton chien. Ne me quitte pas.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 233

Wonderful Tonight

Maandag 15 juni 2026

Aan Eric Clapton kan ik niet voorbijgaan en dat heb ik ook zeker niet want deze legendarische artiest heeft in diverse bands gespeeld waaraan ik in Het Muziekdraadje aandacht heb besteed. In deze aflevering gaat het vooral over hem en ondanks hij al 81 jaar is, staat hij nog steeds op het podium.

Clapton is de zoon van een Canadese militair en de toen pas zestienjarige Patricia Molly Clapton. Die militair, Edward Walter Fryer, ging nog voor de geboorte van zijn zoon terug naar Canada en naar zijn echtgenote. Omdat zijn moeder nog jong is wordt hij opgevoed door zijn grootmoeder en haar echtgenoot Jack Clapp, de stiefvader van zijn moeder. Aan Eric wordt verteld dat zijn moeder zijn zus is. Zij trouwt later met de Canadese militair Frank McDonald en volgt hem eerst naar West-Duitsland en later naar Canada.

‘Ricky’ ontdekt op negenjarige leeftijd zijn afkomst. Voor zijn dertiende verjaardag vraagt en krijgt hij een gitaar en leert daarop spelen, waarbij hij in eerste instantie is beïnvloed door bluesmen als Big Bill Broonzy  en Robert Johnson. Zijn grootouders kopen voor hem een elektrische gitaar op afbetaling.

In 1976 schrijft Clapton Wonderfull Tonight voor Patty Boyd, een voormalig model en fotografe. Zij is ook bekend als vriendin van George Harrison. Later wordt zij de vriendin van Clapton en trouwt met hem. Het nummer is geschreven toen Clapton zich gereed maakte voor de herinneringsparty voor Buddy Holly door Paul and Línda McCartney.

Het is een zoetgevooisde liefdesballade geworden, die ook op single is uitgebracht en terechtkomt op het album Slowhand. De achtergrondzang bij dit nummer is verzorgd door Marcy Levy en Yvonne Elliman met Dick Sims als toetsenist, Jamie Oldaker voor het slagwerk, en George Terry en Carl Radle op gitaar. Uiteraard heeft Claptonniet alleen de zang voor zijn rekening genomen, maar ook de leadgitaar en de slaggitaar op dit nummer gehanteerd.

‘It’s late in the evening, she’s wondering what clothes to wear. She puts on her make up and brushes her long blonde hair’, zo begint het. Voelt u zich al goed bij dit gedeelte? Ik sla een stuk over. ‘It’s time to go home now and I’ve got an aching head. So I give her the car keys and she helps me to bed.’ En ik sluit af met ‘And then I tell her as I turn out the light. I said: My darling you ware wonderfull tonight.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 232

Pervolaria

Maandag 8 juni 2026

In iedere jaargang van Het Muziekdraadje stop ik wel wat Griekse muziek. Meestal op een moment dat ik op een Grieks eiland verblijf. De naam van Ioannis Varthakouris zal weinigen iets zeggen. Deze zanger is in 1946 geboren op het eiland Paros, dat tot de Cycladen wordt gerekend. Hij treedt sinds 1969 op, niet onder zijn eigen naam maar als, heel toevallig, Yiannis Parios.

Twee jaar later brengt hij al zijn eerste album uit dat heel simpel zijn naam als zanger draagt. Bijna met de regelmaat van de klok verschijnen nieuwe albums van hem, studioalbums, live-abums, verzamelaars. Soms met andere grote artiesten, maar soms ook met zijn zoon Harry Varthakouris, met wie hij onder andere de klassieker Pio kali i monaxia zingt.

Parios maakt soms gebruik van bekende Griekse componisten waarvan voor velen de bekendste ongetwijfeld Mikis Theodorakis is. Soms leent hij iets uit een andere taal zo zingt Parios het nummer Tu t’en vas van Alain Barriere maar dan in het Grieks als Tora Pia wat in zijn land een grote hit wordt.

Maar hij schrijft zelf ook teksten en componeert muziek. Een aantal van zijn nummers is in het buitenland vertaald, bijvoorbeeld voor de Turkse zangeressen Alpay en Ajda Pekkan.

In 1982 zorgt zijn album Ta Nisiotika voor een recordverkoop van 1,4 miljoen exemplaren. Op dit album zingt Parios liederen van de Egeïsche eilanden, die hij mogelijk al in zijn jeugd leerde kennen en toen voor het eerst zong. Dit album begint met het nummer Pervolaria. Dat niet verwart mag worden met een lied uit 1966 van Amalia Papastefanou.

De oudere Grieken zijn hem zeker nog niet vergeten, hoewel deze tachtigjarige Griek de harten van het jongere volk niet meer verovert. Het nummer waarvoor ik heb gekozen start met ‘Pervolariá ótan tha vyeis. t’ánthi sou na potiseis pize mou mia ylikiá matiá tsaxnina perivolariá na me parigoníseis. De rest van de Griekse tekst zal ik u besparen. Het is een liefdeslied, waarbij het woord Pervolaria letterlijk vertaald wordt boomgaard. De zanger zingt het lied vanuit zijn hart, schildert vanuit zijn hart, beschrijft de zoetheid van de tuin en verklaart haar zijn liefde.

Opa IJsbeer

     

Het muziekdraadje 231

Woke up this morning

Maandag 1  juni 2026

Een van de meest legendarische bluesmen was ongetwijfeld BB King. Aan hem heb ik al eens eerder een aflevering gewijd. Toch kan ik het niet laten hem op deze eerste maandag van juni weer op te voeren. Neem alleen al zijn jeugd, die verdient toch aandacht vooral in een tijd dat veel jonge mensen geen besef kennen hoe goed zij het hebben.

Riley Ben King zoals zijn echte naam is, is geboren op een plantage. Daar werkt hij met zijn jong overleden moeder en grootmoeder, die hem opvoed, als sharecropper. Voor zo’n 45 kilogram geplukt katoen ontvangen zij het afgesproken bedrag van 35 dollarcent. Kom daar tegenwoordig maar eens om. Daarvoor komt de huidige jeugd echt het bed niet uit.

Hij raakt in de ban van blues- en jazzmuzikanten, zingt in de kerk gospels, waarmee hij zijn zang verfijnt. Als gitarist krijgt hij in Memphis hulp van zijn neef Bukka White en treedt daar op met mensen als Johnny Ace, Bobby Bland en Rosco Gordon.

Op het radiostation Memphis WDIA mag hij in een programma van Sonny Boy Williamson live optreden. Hij doet dat aanvankelijk als The Pepticon Boy. Later wordt dat Beale Street Blues Boy, dat wordt afgekort tot Blues Boy oftewel BB King. In de jaren ’50 levert hij een imposante lijst hits af waaronder Woke up this morning. Het nummer is geschreven door King samen met Jules Taub, het pseudoniem van Jules Bihari en is in 1953 aanvankelijk uitgebracht op 78 toeren.

Het is een nummer geworden met veel herhalingen en begint met ‘Woke up this morning, my baby was gone. I felt so bad, my baby’s gone.’ En dan weten wij toch wel dat dit inderdaad weer zijn ingrijpend treurliedje is. ‘I ain’t got nobody stayin’ home with me. My baby she’s gone, I’m in misery.’ Moet ik echt nog verder gaan… ‘Yeah babe, I’m all alone. I ain’t had no loving since my baby’s been gone.’ En dan hebben ze het wel eens over Nederlandse smartlappen. Ook de bluesmen kunnen er wat van.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 230

The Legend of Xanadu

Maandag 25 mei 2026

De maand mei van Het Muziekdraadje heb ik gebruikt om groepen voor het daglicht te halen waarvan de namen bestaat uit de leden van die groep. In het geval van Linda, Roos en Jesscia is dat de karakternaam die zij speelden in de soap Goede Tijden Slechte Tijden. Voor deze maandafsluiter kom ik terecht bij Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich en verbind dat aan hun grootste hit The Legend of Xanadu.

Maar eerst over de band, die ontstaan is eind jaren vijftig in het Engelse Salisbury als The Dozies. Trevor Davies (Dozy) ontmoet toen hij bij The Beatnicks speelt Ian Amey (Tich) en haalt hem over om Eddy and the Strollers te verlaten en bij the Beatnicks te komen. Een paar maanden later komt David Harman (Dave Dee), afkomstig van Coasters and Boppers erbij. Amey benadert zijn vroegere schoolvriend John Dymond (Beaky), die bij dezelfde band speelt als Harman om ook mee te doen. Zij treden vervolgens op als Ronnie Blonde and the Beatnicks met een repertoire van klassieke rocknummers en wat eigen werk.

Op een avond komt zanger Ronnie niet opdagen, waarna Harman de zang op zich opneemt. De groep wisselt regelmatig van drummer tot Michael Wilson (Mick) erbij komt. De naam van de groep verandert dan eerst nog in Dave Dee and the Bostons en treden onder andere op in Duitsland. Pas na een platencontract bij Fontana Records wordt de bandnaam Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich, bestaande uit de koosnaampjes van de bandleden.

Er komen daarna diverse personele wisselingen, maar de groepsnaam verandert niet meer. Hun grootste hit is de zevende single en komt van hun eerste album. Het komt in Engeland zelfs op nummer één terecht. Veel nummers van deze band hebben iets bijzonders, voor ‘Xanadu’ is dat de inzet van de trompetsectie en de zweepslag, in feite betreft dit het slaan met twee stukjes hout tegen elkaar.

Afsluitend toch nog wat songtekst. ‘You’ll hear my voice, on the wind, ‘cross the sand if you return tot hat black barren land that bears the name of Xanadu.’ Ja daar hebben wij het befaamde Xanadu. Ik vervolg met ‘All echo when the vultures cry as if to show our love was for a day.’ En ik sluit af met. ‘Did you ever give yourself to any one man in this whole wide world. Or did you love me and will you find your way back one day to Xanadu.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 229

Lucky man

Maandag 18 mei 2026

Een beetje bekomen van de schrik van de vorige aflevering dan bent u een Lucky man of vrouw uiteraard, want die lezen dit draadje daadwerkelijk ook en misschien zelfs wel beter. Ditmaal gaat het over een nummer dat bijna niet is uitgekomen. Omdat de uitvoerenden na de opnamen voor hun eerste studioalbum ELP wat minuten tekortkomen duikt de auteur in zijn archief en vind dit nummer dat hij al op zijn twaalfde heeft geschreven.

Ik heb het dan over Greg Lake, die samen met Keith Emerson en Carl Palmer in 1970 de progressieve Britse band Emerson, Lake & Palmer vormen. Emerson, lid van The Nice, en Lake (King Crimson) ontmoeten elkaar in de Amerikaanse concertzaal Filmore West waar hun bands optreden. Tijdens een soundcheck klikt het tussen het tweetal en als The Nice uit elkaar valt besluit het duo samen verder te gaan. Zij gaan nog wel op zoek naar een drummer en vinden die uiteindelijk bij Palmer die onder andere bij The Crazy World of Arthur Brown heeft gespeeld. Ook Jimi Hendrix is geïnteresseerd in het project, maar door zijn overlijden blijft deelname uit.

Het eerste eigen nummer dat de band nog datzelfde jaar opneemt is Take a pebble. In augustus treden zij voor het eerst op in Plymouth en krijgen bovendien de kans op het beroemde Isle of Wight Pop Mucic Festival. Ondanks dat hun eerste album nog niet uit is en het publiek de groep niet of nauwelijks kent, heeft het drietal meteen succes, onder andere met Pictures at an Exhibition, dat zij hier voor het eerst spelen.

Ik keer toch weer terug bij het nummer Lucky man dat als volgt begint. ‘He had white horses and ladies by the score. All dressed in satin and waiting by the door.’ Inderdaad een twaalfjarige schreef dit. ‘He went to fight wars for his country and his king.’ En later ‘A bullet had found him. His blood ran as he cried. No money could save him. So he laid down and he died.’ Oftewel ‘Ooh what a lucky man he was.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 228

Ademnood

Maandag 11 mei 2026

Het wordt weer eens tijd voor iets Nederlandstaligs en als de nood het hoogst is en ik naar adem hap is de redding al snel dichtbij. Vandaag een nummer dat een beetje aan mij is voorbijgegaan omdat ik mij in die periode van uitbrengen nauwelijks nog met muziek bezighoud, laat staan met televisie kijken en zeker geen soapseries. De uitzonderingen op muziekgebied is te vinden in de bluesmuziek en op tv-kijken sportuitzendingen.

Ademnood dus vandaag, geschreven door Jochem Fluitsma en Eric van Tijn. Een nummer voor een bijzonder album voor de duizendste aflevering van Goede tijden, slechte tijden, uitgebracht in 1995. Een zogenaamde demo van deze song wordt opgenomen met Trijntje Oosterhuis, die op dat moment nog onbekend is. De definitieve versie wordt ingezonden door Babette van Veen (Linda Dekker), Guusje Nederhorst (Roos Alberts) en Katja Schuurman (Jessica Harmsen), terwijl Oosterhuis nog wel als achtergrondzangeres is te beluisteren.

Het is de bedoeling dat ook Caroline De Bruijn (Janine Elschot) en Sabine Koning (Anita Dendermonde) meezingen maar beiden haken af en dus blijven Linda, Roos en Yessica over. Het nummer wordt mede door de soap een hit in ons land en staat zelfs zeven weken op nummer 1 in de Top 40.

Bij zoiets horen natuurlijk ook optredens en zo ontstaat een gelegenheidsformatie die nog enkele singles uitbrengt. Alleen Alles of niets komt een beetje in de richting van Ademnood met een hoogte notering op vijf.

Maar waar gaat dit nummer eigenlijk over. Heel simpel gezegd; het begint met een avontuurtje, waarbij de vrouw de leiding neemt en heeft of beter gezegd. Vannacht was heftig. Je krijgt van mij een dikke tien. ‘k Ging voor je lichaam, daarna zou ik wel verder zien. En nu de morgen komt, lig jij tegen me aan. Als je straks wakker word, laat ik je nooit meer gaan.’ En later volgt nog ‘Volgende ronde, waarin jij weer op punten scoort. We liggen uitgeput verstrengeld in elkaar. Ik vind je toch wel lief, dus je bent nog lang niet klaar.’ Oftewel Ademnood, geef je nu maar bloot’ en ‘of wordt dit de laatste keer voor jou.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 227

Almost cut my hair

Maandag 4 mei 2026

Na de musical met zijn diverse songs van vorige maand blijft er toch nog wel iets hangen en dus start ik deze maand met een nabrander. Noem het gerust iets dat je al eerder hebt gelezen, hebt meegemaakt ook en dat het alleen hoeft te worden opgeschud om tot de ontdekking te komen, wat is dit eigenlijk bijzonder. Oftewel een Déjà Vu. En geloof het of niet dat is ook de titel van het album van Crosby, Stills, Nash & Young, waarop het bluesnummer Almost cut my hair is te vinden.

Dit nummer is geschreven door David Crosby en is een verwijzing naar If 6 was 9 van Jimi Hendrix uit 1967 over de counterculture uit de jaren ’60, die onder andere gepaard gaat met het dragen van lang haar. In deze song overweegt Crosby zijn lange haar af te knippen en zich aan te passen aan de vroegere standaard, maar hij doet dat uiteindelijk niet.

De band Crosby, Stills, Nash & Young start met de vriendschap van Crosby en Stephen Stills, die in 1966 Buffalo Springfield heeft opgericht met daarin ook Neil Young. Crosby is dan nog lid van The Byrds, waaruit hij geknikkerd wordt vanwege grote verschillen met de rest van de leden. Buffalo Springfield houdt gelijktijdig op te bestaan omdat Young een solocarrière ambieert. In dezelfde tijd verlaat Graham Nash de Britse band The Hollies en vertrekt naar Amerika. Op een feestje van Joni Mitchell, met wie Nash een relatie krijgt, zingen Crosby en Stills het net geschreven nummer You don’t have to cry. Nash zingt als derde stem mee en dat is de start van de band, waarbij dus ook Young zich aansluit omdat er een keyboardspeler nodig is.

‘Almost cut my hair. It happened just the other day. It’s gettin’ kinda long. I coulda say it wasn’t my way but I didn’t and I wonder why’, zo begint het. en ook bij mij. ‘When I finally get myself together, I’m going to get down in that sunny southern weather and I’ll find a place inside to laugh, seperate the wheat from the chaff. I feel like I owe it.’

Opa IJsbeer