Het muziekdraadje 228

Ademnood

Maandag 11 mei 2026

Het wordt weer eens tijd voor iets Nederlandstaligs en als de nood het hoogst is en ik naar adem hap is de redding al snel dichtbij. Vandaag een nummer dat een beetje aan mij is voorbijgegaan omdat ik mij in die periode van uitbrengen nauwelijks nog met muziek bezighoud, laat staan met televisie kijken en zeker geen soapseries. De uitzonderingen op muziekgebied is te vinden in de bluesmuziek en op tv-kijken sportuitzendingen.

Ademnood dus vandaag, geschreven door Jochem Fluitsma en Eric van Tijn. Een nummer voor een bijzonder album voor de duizendste aflevering van Goede tijden, slechte tijden, uitgebracht in 1995. Een zogenaamde demo van deze song wordt opgenomen met Trijntje Oosterhuis, die op dat moment nog onbekend is. De definitieve versie wordt ingezonden door Babette van Veen (Linda Dekker), Guusje Nederhorst (Roos Alberts) en Katja Schuurman (Jessica Harmsen), terwijl Oosterhuis nog wel als achtergrondzangeres is te beluisteren.

Het is de bedoeling dat ook Caroline De Bruijn (Janine Elschot) en Sabine Koning (Anita Dendermonde) meezingen maar beiden haken af en dus blijven Linda, Roos en Yessica over. Het nummer wordt mede door de soap een hit in ons land en staat zelfs zeven weken op nummer 1 in de Top 40.

Bij zoiets horen natuurlijk ook optredens en zo ontstaat een gelegenheidsformatie die nog enkele singles uitbrengt. Alleen Alles of niets komt een beetje in de richting van Ademnood met een hoogte notering op vijf.

Maar waar gaat dit nummer eigenlijk over. Heel simpel gezegd; het begint met een avontuurtje, waarbij de vrouw de leiding neemt en heeft of beter gezegd. Vannacht was heftig. Je krijgt van mij een dikke tien. ‘k Ging voor je lichaam, daarna zou ik wel verder zien. En nu de morgen komt, lig jij tegen me aan. Als je straks wakker word, laat ik je nooit meer gaan.’ En later volgt nog ‘Volgende ronde, waarin jij weer op punten scoort. We liggen uitgeput verstrengeld in elkaar. Ik vind je toch wel lief, dus je bent nog lang niet klaar.’ Oftewel Ademnood, geef je nu maar bloot’ en ‘of wordt dit de laatste keer voor jou.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 227

Almost cut my hair

Maandag 4 mei 2026

Na de musical met zijn diverse songs van vorige maand blijft er toch nog wel iets hangen en dus start ik deze maand met een nabrander. Noem het gerust iets dat je al eerder hebt gelezen, hebt meegemaakt ook en dat het alleen hoeft te worden opgeschud om tot de ontdekking te komen, wat is dit eigenlijk bijzonder. Oftewel een Déjà Vu. En geloof het of niet dat is ook de titel van het album van Crosby, Stills, Nash & Young, waarop het bluesnummer Almost cut my hair is te vinden.

Dit nummer is geschreven door David Crosby en is een verwijzing naar If 6 was 9 van Jimi Hendrix uit 1967 over de counterculture uit de jaren ’60, die onder andere gepaard gaat met het dragen van lang haar. In deze song overweegt Crosby zijn lange haar af te knippen en zich aan te passen aan de vroegere standaard, maar hij doet dat uiteindelijk niet.

De band Crosby, Stills, Nash & Young start met de vriendschap van Crosby en Stephen Stills, die in 1966 Buffalo Springfield heeft opgericht met daarin ook Neil Young. Crosby is dan nog lid van The Byrds, waaruit hij geknikkerd wordt vanwege grote verschillen met de rest van de leden. Buffalo Springfield houdt gelijktijdig op te bestaan omdat Young een solocarrière ambieert. In dezelfde tijd verlaat Graham Nash de Britse band The Hollies en vertrekt naar Amerika. Op een feestje van Joni Mitchell, met wie Nash een relatie krijgt, zingen Crosby en Stills het net geschreven nummer You don’t have to cry. Nash zingt als derde stem mee en dat is de start van de band, waarbij dus ook Young zich aansluit omdat er een keyboardspeler nodig is.

‘Almost cut my hair. It happened just the other day. It’s gettin’ kinda long. I coulda say it wasn’t my way but I didn’t and I wonder why’, zo begint het. en ook bij mij. ‘When I finally get myself together, I’m going to get down in that sunny southern weather and I’ll find a place inside to laugh, seperate the wheat from the chaff. I feel like I owe it.’

Opa IJsbeer

Het muziekraadje 226

Hair

Maandag 27 april 2026

Ik mag toch aannemen dat volgers van Het Muziekdraadje door hebben dat het deze maand vooral over nummers uit de musical Hair gaat. En waarmee kan ik dan beter afsluiten dan met het titelnummer Hair, dat in de officiële uitvoering is gezongen door James Rado, één van de mede-auteurs van dit spektakel, die daarin zelf de rol van Claude Bukowski vervulde.

In Amerika, Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en Zuid wordt het een mega-hit door de uitvoering van The Cowsills, een groep die bestaat uit zingende en muziek makende broers en een zus. In ons land en in België gaat Zen met dit nummer aan de haal. Deze Amsterdamse beatband wordt in 1965 opgericht door zanger Siebe de Jong en Dirk van der Ploeg. Al snel wordt de tweede zanger en tevens gitarist Cees Visser vervangen door gitarist Duco de Rijk en zanger John Brands, terwijl drummer Wim van Taarling de plaats inneemt van Valentijn Geverts.

De eerste singles van deze groep doen helemaal niets, maar in 1968 lift de band mee op het succes van de musical en de sfeer van de hippiecultuur in de tweede helft van de jaren zestig en brengt dit nummer uit op single. Mede doordat het heel veel op Radio Veronica wordt gedraaid wordt het in ons land een hit en staat het zelfs drie weken op nummer één in de Top 40. Echt grote successen blijven hierna uit, met een tweetal leden van de Ro-d-Ys wordt alleen Get me down nog een bescheiden hitje.

Daar gaan we dan, ‘Darling, gimme head with hair, long beautiful hair, shining, gleaming, steaming, sides and waxen. Give me down to there hair, shoulder length or longer.’ In die tijd droeg ik het zelf nog niet zo lang, dat gebeurde ietsjes later, maar toen ik de musical met mijn toenmalige vriendin en huidige vrouw bekeek terwijl ik in dienst zat, kon ik het laten slieren terwijl er gezongen werd. ‘Flow it, show it long as God can grow it, my hair. Let it fly in the breeze and get caught in the trees. Give a home tot he fleas in my hair.’ En ja: ‘I want it long, straight, curly, fuzzy, snaggy, ratty, matty, oily, greasy etc etc.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 225

Ain’t got no – I got life

Maandag 20 april 2026

Slechts enkele weken geleden heb ik geschreven over een nummer dat eigenlijk uit twee liedjes bestaat en afzonderlijk van elkaar nooit een hit geworden zou zijn. Ook in deze aflevering gaat het over het samensmelten van twee nummers. Net zoals de voorgaande afleveringen is het geschreven door James Rado en Gerome Ragni, terwijl de muziek is gecomponeerd door Galt MacDermot. Ain’t got no – I got life is door Eunice Kathleen Waymon samengevoegd en op de plaat gezet.

Waymon droomt ervan concertpianiste te worden. Zij slaagt er niet in toegelaten te worden tot het particuliere conservatorium Curtis Institute of Music in Philadelphia, dat haar vlak voor haar dood wel een eredoctoraat toekent. Om de kost te verdienen speelt zij in Atlantic City piano en noemt zich daarbij Nina Simone. Het casino wil ook dat zij zingt en in 1958 krijgt zij de gelegenheid het jazz-album Little Girl Blue op te nemen. Een jaar later volgt de single I loves you, Porgy, inderdaad afkomstig uit de opera Porgy and Bess.

Behalve door haar muziek wordt Nina Simone ook bekend door haar steun aan de burgerrechtenbeweging. Ik denk dan ook meteen aan haar song To be young gifted and black. Na de moord op Martin Luther King verlaat zij in 1968 haar geboorteland en vestigt zich eerst in Barbados en later in Frankrijk. In 1968 volgt in Nederland haar grote doorbraak met de hit Ain’t got no – I got life, dat in ons land vier weken op nummer één staat. In Engeland piekt het op nummer twee. Over deze zangeres valt nog zoveel meer te vertellen, maar lees haar autobiografie I put a spell on you maar.

Ik ga echter door naar de songtekst: ‘Ain’t got no home, ain’t got no shoes, ain’t got no money, ain’t got no class, ain’t got no skirts, ain’t got no sweater, ain’t got no perfume, aint’t got no beer, ain’t got no man.’ Bij velen zal dit bekend in de oren klinken en de zangeres gaat nog even door. Maar ik sluit af met: ‘What have I got, why am I alive anyway?’ Maar vooral ‘I’ve got the life and nobody’s gonna take ita way. I’ve got the life.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 224

Easy to Be Hard

Maandag 13 april 2026

Er zullen inderdaad mensen zijn die dit nummer meteen een plekje kunnen geven, anderen zullen hun schouders erover ophalen. Voor deze aflevering kom ik alweer uit bij de auteurs Galt MacDermot, James Rado en Gerome Ragni. Het origineel van Easy to Be Hard is gezongen door Lynn Kellogg, een Amerikaanse actrice en zangeres die in 1964 bekend wordt door een rol in de Amerikaanse serie The Edge of Night waarna zij toetreedt tot de cast van de Musical Hair en daarin de rol speelt van Sheila.

En zoals bij zoveel songs komen er covers. Ook van dit nummer. De eerste is van Three Dog Night. Het verschijnt op hun tweede studioalbum Suitable for Framing. De Amerikaanse rockband Three Dog Night is in 1967 opgericht door de zangers Chuck Negron, die ook de zang van dit nummer voor zijn rekening neemt, Corry Wells en  Danny Hutton. Zij worden al snel aangevuld met Michael Allsup (gitaar), Jimmy Greenspoon (toetsen), Joe Schermie (basgitaar) en Floyd Sneed (drums).

Het drietal Hutton, Negron en Wells werkten voor het eerst samen in 1967 onder de naam Redwood en nemen enkele nummers op onder leiding van Brian Wilson van The Beach Boys. Redwood voldoet echter niet aan de hoge eisen van Wilson en de samenwerking word stopgezet. Zij gaan hierna door met een aantal muzikale begeleiders en nemen de naam Three Dog Night aan en dan volgt er wel succes. De lijst met bandleden is overigens inmiddels zo lang, dat ik daar echt niet aan ga beginnen.

Met het nummer Easy to Be Hard heeft Three Dog Night vooral in Amerika en Canada succes. In ons land is het door de Nieuw-Zeelandse zanger John Rowles uitgebracht, maar succes blijft uit. Voor mij stopt het daarmee echter niet en ik teken op: ‘How can people be so heartless? How can people be so cruel?’ Inderdaad ‘Easy to be hard. Easy to be cold.’  En later nog ‘Especially people who care about strangers, who care about evil and social injustice. Do you only care about the bleeding? How about a needing friend? In tegenstelling tot de zanger houd ik op bij ‘I need a friend.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 223

Good Morning Starshine

Maandag 6 april 2026

Er zijn van die artiesten die slechts een kortstondige muzikale carrière hebben. Sommigen belicht ik in Het Muziekdraadje zoals William Oliver Swofford, die aanvankelijk bekend staat als Bill Swofford en in de jaren zestig zingt bij bandjes als The Virginians en later The Good Earth. Het is de tijd dat hij studeert aan de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill. Alles verandert voor hem als hij voor een solocarrière kiest en zijn tweede naam Oliver als artiestennaam kiest.

Oliver krijgt de kans een plaat op te nemen en dat wordt in 1969 het album Good Morning Starshine wat tevens de titel is van de eerste single van dit album, geproduceerd door Bob Crewe de man achter de fameuze The Four Seasons. Het nummer is geschreven door James Rado, Gerome Ragni en Gall MacDermot, die ook garant staan voor het nummer uit het vorige draadje. Niet zo vreemd eigenlijk want, inderdaad, ook dit nummer komt uit de Musical Hair.

In Amerika wordt het nummer meteen goed ontvangen en stijgt naar de derde plaats op de befaamde Billboard Hot 100. In Canada wordt het zelfs een nummer 1-hit, terwijl het in onze nationale Top 40 tot de dertiende plaats reikt. Oliver heeft voor even naam gemaakt en de opvolger Jean, een ballade geschreven door Rod McKuen komt in Amerika zelfs nog een plekje hoger. Er volgen nog wat bescheiden hitjes, maar het echt grote succes blijft uit, wel toert hij nog een tijdje rond onder zijn eigen naam.

Het nummer Good Morning Starshine is niet alleen door Oliver op de plaat gezet, uiteraard is het te vinden op de Musical-uitvoering, maar ook Sarah Brightman, Gary Lewis & the Playboys, Roger Whittaker en Andy William met The Osmond Brothers hebben het gecoverd.

Good morning starshine, the earth says hello’, zo begint het. ‘You twinkle above us below us, you twinkle below.’ En daarna ‘You lead us along. My love and me as we sing our early morning singing song.’ Maar vooral toch het refrein. ‘Giddy glup gloopy. Nibby nabby noopy la la la lo lo. Sabba sibby sabba’, etcetera.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 222

Aquarius/Let the sunshine in

Maandag 30 maart 2026

Het is alweer de laatste maandag van de maand en tevens de laatste aflevering van Het Muziekdraadje met als thema water. Misschien zelfs een beetje ver gezocht en bovendien ook nog eens een medley. Zo wordt het lied immers vaak omschreven. Daarnaast worden ook wel andere namen gebruikt als titel voor Aquarius/Let the Sunshine in. De meest gangbare is The Age of Aquarius en al snel gevolgd door Let the Sunshine in. Inderdaad zijn dit twee aparte nummers uit de musical Hair. En het is geschreven door James Rado, Gerome Ragni en Gail MacDermot, laatstgenoemde tekende voor de muziek.

Twee jaar na het uitkomen van deze musical maakt de Amerikaanse popgroep The 5th Dimension dit nummer wereldberoemd via hun versie dat staat op hun album The Age of Aquarius. Achter het ontstaan van dit nummer zit een bijzonder verhaal. Billy Davis jr behoorde tot de eerste groep zangers van het door Marilyn McCoo (echtgenote van Davis) en Lamonte McLemore opgerichte kwintet. Davis laat in New York in een taxi zijn portemonnee liggen, die wordt gevonden door een lid van de productie van Hair en deze nodigt hem uit de voorstelling te bezoeken.

Davis is onder de indruk van de musical en belt producer Bones Howe op en zegt: 'We've got to cut this song "Aquarius". It's the best thing ever.’ De producent is sceptisch vindt het te mager, gaat zelf de show bekijken en komt dan met de suggestie het te koppelen en zo ontstaat de wereldhit die door talloze anderen is gecoverd. Ik noem slechts een handjevol Engelbert Humperdinck, The Osmonds, Les Poppys, Diana Ross en zelfs Jo Raquel Tejada, beter bekend als de actrice Raquel Welch.

Ik sluit af met: ‘When te moon is in the Seventh House and Jupiter aligns with Mars then peace guide the planets and love will steer the stars.’ Inderdaad dit is de start van Aquarius en na enige tijd neemt ‘Let the sunshine, let the sun shine in’ het over. Met al z’n tussenregels als Open up your heart, And when you lonely, You got to feel it’. Inderdaad ‘The sun shine in.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 221

The whole of the Moon

Maandag 23 maart 2026

Er zijn soms van die bandjes waarvan wij zeggen: o ja, die hebben ook nog bestaan. Zo’n groep is het Schotse The Waterboys die voor mij alleen al vanwege de naam in het door mij gekozen thema van deze maand past. De groep is opgericht in 1983 door Mike Scott en is er na tien jaar mee gestopt. Scott heeft in 2000 onder dezelfde naam opnieuw een band opgericht en er is daarna ook weer een aantal albums en singles verschenen.

Aanjager Scott heeft in de jaren zeventig in een aantal groepen gespeeld, als laatste in Funhouse. Toen die groep uiteenviel besluit hij alleen verder te gaan en krijgt de gelegenheid aan een soloalbum te werken. Aan die opnames werken ook drummer Kevin Wilkinson en saxofonist Anthony Thistlethwaite mee. Het album wordt in 1983 gepresenteerd onder de naam The Waterboys en is een verwijzing naar het nummer The Kids van Lou Reed. Op dat album staat ook de debuutsingle A Girl Called Johnny, waarmee Patti Smith wordt geëerd. The Waterboys is dan al uitgebreid met toetsenist Karl Wallinger.

Op het derde album This is the sea staat het meest bekende nummer The whole of the moon en mede door de titel trekt dat mijn aandacht. Aan dit album werkt ook violist Steve Wickham mee. Hierna vertrekken Wallinger en Wilkinson. Bovendien verhuist Scott naar Ierland, verandert de muziekstijl van de groep en verlaten ook Wickham en Thistlethwaite The Waterboys. Scott maakt nog enige tijd gebruik gemaakt van sessiemuzikanten tot de eerste formatie verdwijnt.

Het nummer The whole of the Moon is ontstaan toen de vriendin van Scott tijdens een bezoek in New York vraagt of het eenvoudig is songs te schrijven. ‘Ja dat is het’, zo verklaart de zanger moedig. Hij ziet de maan en schrijft: ‘I saw the crescent, you saw the whole of te moon.’ Terug in Engeland wordt de rest geschreven. Het lied zelf begint met: ‘I pictured a rainbow you held it in your hand. I had flashes but you saw the plan. I wandered out in the world for years while you just stayd in your room’, waarna de woorden volgen waarmee alles is begonnen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 220

Ocean eyes

Maandag 16 maart 2026

Voor deze aflevering ga ik niet zo ver terug in de tijd. De Amerikaanse zangeres Billie Eilish Pirate Baird O’Connell oftewel kortweg Billie Eilish is in 2001 geboren. Haar ouders zijn de acteurs Patrick O’Connell  en Maggie Baird, die ook muzikaal van wanten weten en hun dochter vaak bijstaan tijdens haar optredens. Samen met haar oudere broer Finneas leert zij het schrijven van songs van hun moeder die de kinderen thuis les geeft.

Haar eerste serieuze lied schrijft Eilish reeds op haar elfde en is gebaseerd op de televisieserie The Walking Dead. Zij doet een paar keer auditie als actrice, maar in tegenstelling tot haar broer heeft zij geen plezier in het acteren. Samen met haar broer neemt zij enkele nummers op en plaatste die op SoundCloud.

Daar komt in 2015 ook het nummer Ocean Eyes op terecht. Aanvankelijk is het de bedoeling dat Finneas, die het ook heeft geschreven, dit nummer met zijn eigen band uitbrengt. Op het online platform wordt de versie van Eilish goed ontvangen en betekent eigenlijk de muzikale doorbraak voor broer en zus. Interscope Records durft het wel aan om het in 2016 ook op single te zetten. In de Verenigde Staten en in Groot Brittannië wordt het een hit. In ons land leren wij de naam Billie Eilish twee jaar later kennen als haar debuutalbum Don’t smile at me verschijnt met daarop inderdaad ook haar debuutsingle.

Heel toepasselijk start het nummer met ‘I’ve been watchin’ you for some time. Can’t stop starin’ at those Ocean eyes. Burning cities and napalm skies. Fifteen flares inside those ocean eyes.’ Ik sla hierna een stukje over en pak de tekst weer op met ‘I’ve been walkin’ through a world gone blind. Can’t stop thinkin’ of your diamond mind. Careful creature made friends with time. He left her lonely wit a diamond mind.’ En ik rond af met ‘I’m scared. I’ve never fallen from quite this high fallin’ into you oceam eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 219

Sailing

Maandag 9 maart 2026

Niet meteen roepen, ah Rod Stewart met zijn hese stem, bij het lezen van de titel van deze aflevering van Het Muziekdraadje. Die gebruikte namelijk voor zijn wereldhit een cover van een band die misschien wel dankzij de uitvoering van Stewart zijn grootste bekendheid kreeg, maar zelf ook een paar fraaie nummers de hitlijsten instuurde. Ik heb het dan over Sutherland Brothers & Quiver.

Zelf vind ik de uitvoering van Stewart mooier, maar toch wil ik het nu over de oorspronkelijk uitvoerenden hebben. Het nummer is te vinden op hun LP Lifeboat uit 1972 en is geschreven door Gavin Sutherland. Samen met zijn drie jaar oudere broer Ian Sutherland vormt hij in 1968 het duo A New Generation. Hun single Smokie Blues Away doet echter weinig. Als The Sutherland Brothers Band is er wat meer aandacht voor de single The Pie.

De broers behoren tot de folk scene en willen meer opschuiven naar de rockkant en komen daarvoor in contact met de Britse rockgroep Quiver, die op dat moment al enkele studioalbums heeft afgeleverd. Die samensmelting gebeurt nadat Liefeboat is uitgebracht. Die combinatie levert nog vijf albums op en tussendoor wordt nog het verzamelalbum Sailing de wereld in geslingerd. Steeds meer leden van de Quiver-groep verlaten de band en in 1979 eindigt het muzikale avontuur van de broers dus zonder Quiver met het album Easy come, easy go.

Uiteindelijk zeil ik weg met: ‘I am sailing, I am sailing home again cross the sea. I am sailing stormy waters to be near, to be free.’ Het zijn de o zo bekende woorden van dit liedje waarin Sutherland ons ook nog laat vliegen. ‘I am flying like a bird ‘cross the sky, passing high clouds to be with you, to be free.’ En ik rond af met ‘Can you hear me, can you hear me thro’ the dark night, far away. I am dying, for ever crying to be with you, who can say.’

Opa IJsbeer

 

       

Het muziekdraadje 218

Smoke on the water

Maandag 2 maart 2026

De voortzetting van Het Muziekdraadje voor de maand maart heb ik gevonden via de vorige aflevering. De band die Smoke on the water heeft geschreven heb ik al eens aangehaald in de tweede jaargang. Het ditmaal behandelde nummer van Deep Purple is gebaseerd op een brand uit 1971 in het Casino van Montreux in Zwitserland.

Tijdens een concert van Frank Zappa en the Mothers of Invention, op de avond voor het sluiten van het casino voor een winterrenovatie, breekt die brand uit en verwoest het complex en de uitrusting van de band. De leden van Deep Purple zijn in de stad omdat zij daar opnames hadden gepland. Die opnames worden noodgedwongen verplaatst naar het theater Pavillon, maar vanwege klachten over geluidsoverlast maakt de politie hier een einde aan.

Na een week zoeken wordt in een bijna leeg hotel alsnog een geïmproviseerde studio ingericht. Hier worden op één na alle nummers voor het succesvolle album Machine Head opgenomen. Voor Smoke on the water is deels de opname in het theater gebruikt, aangevuld met de tekst die later is geschreven, waarbij het merendeel voor rekening van Ian Gillian komt, terwijl de gitaarriff uiteraard van Ritchie Blackmore is.

Dit album en de hit levert Deep Purple een stevige band met Montreux op. Zo is de titel van deze hit samen met de riff in muzikale noten op een betonnen muur langs de oever van het Meer van Génève te zien.

En wie nog twijfelt over dit verhaal moet eens naar de beginwoorden luisteren. ‘We all came out to Montreux on the Lake Geneva shoreline to make records with a mobile, yeah. We didn’t have much time now.’ En daarna gaat de tekst verder over het concert en de brand. ‘When it all was over, find another place. Swiss time was running out. It seemed that we would lose the race.’ En ook de voortgang: ‘With a few red lights a few old beds, we made a placet o sweat. No matter what we get out of this. I know, I know, we’ll never forget.’ En dat doe ik zeer zeker nooit meer: ‘Smoke on the water, a fire in the sky.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 217

Another brick in the wall

Maandag 23 februari 2026

De afsluiting van de maand februari van Het Muziekdraadje heb ik gereserveerd voor een nummer dat eigenlijk uit drie delen bestaat en dat wij vooral kennen van het middelste deel omdat die op single is uitgebracht en afkomstig is van de Britse rockband Pink Floyd.

Deze band is mede opgericht door Syd Barrett, die vanwege zijn gedrag als leider is vervangen door basgitarist Roger Waters. Zij kennen elkaar van school in school in Cambridge. Ook David Gilmore, die Barrett uiteindelijk als gitarist en leadzanger vervangt, zit op deze school. De overige twee bandleden drummer Nick Mason  en Richard Wright (keyboards) hebben samen met Waters architectuur gestudeerd.

Another brick in the wall is zoals het meeste werk van deze band geschreven door Waters en staat op het album The Wall, uitgebracht in 1979. Dit album luidt meteen het einde van de band in, omdat de leden eigenlijk overal ruzie over krijgen. De album en de singleversie van het nummer verschillen, waarbij de eerste aansluit op de song The Happiest Days of our Lives.

Niet overal wordt het nummer goed ontvangen, zo is het achter het IJzeren Gordijn in de officiële winkels niet te verkrijgen en ook Zuid-Afrika weert het nummer. Dit heeft uiteraard alles te maken met de tekst van de song waarin gezongen wordt over de veranderingen in de wereld. Volgens Waters gaat het over de spreekwoordelijke muur die mensen in hun leven opbouwen, en iedere steen draagt bij aan die muur. Het lied wordt overigens tweemaal gezongen, de tweede keer door schoolkinderen van de Islington Green School.

‘We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teacher leave them kids alone’, zo begint het en iedereen kent dit toch? Nog iets meer dan, ‘If you don’t eat her meal, you can’t have any pudding’ en ‘’how can you have any pudding if you don’t eat your meal? Stand still laddy.’ Maar vooral ‘All-in all, you´re just another brick in the wall.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 216

Black Holes

Maandag 16 februari 2026

Veel afleveringen van Het Muziekdraadje gaan over ouwe-lullenmuziek en dat is uiteraard niet zo heel vreemd als je ben opgegroeid met muziek uit de jaren ’60 en ’70. Zo nu en dan grijp ik zelfs terug naar nummers van voor de Tweede Wereldoorlog. Vandaag is alles anders en pak ik uit met een Canadese groep die deze eeuw is ontstaan en ik waarschuw maar vast The Blue Stones storten een portie geweld over je uit die niet geschikt is voor tere oren.

De vermelding band is eigenlijk te veel eer, want The Blue Stones is een duo, opgericht in 2011 door gitarist Tarek Jafar en drummer Justin Tessier. In datzelfde jaar brengen zij al een EP uit met daarop zes nummers, niet veel later gevolgd door een gelimiteerde editie met behalve de oorspronkelijke nummers ook nog negen live gespeelde songs. Een jaar later volgt een tweede EP How’s That Sound.

Black Holes is het debuutalbum van de band, uitgebracht in 2015 en net als het voorgaande materiaal zonder de steun van een grotere muziekmaatschappij. In 2018 brengt de MNRK Music Group, die onder andere Snoop Dogg, Joan Baez en Ringo Starr onder de hoede heeft, dit album opnieuw uit. Dan wordt er ook een videoclip van dit nummer opgenomen. ‘Wij hadden het gevoel dat dit de eerste keer zou zijn dat mensen een kijkje kregen in wie Justin en ik, The Blue Stones, zijn in een ‘professionele’ muziekvideo’, verklaarde Jafar daarover.

Genoeg ik wil tekst, daar komt-ie. ‘Broken down so I walk the line. I drown my wounds in iodine. I’m out of money, I’m out of time. I flow like a broken arrow. Time slows and my vision narrows.’ En ik ga snel door naar ‘Sing your hearts out sing it loud. Make me happy make me proud. Black holes, solid ground, a thousand voices set’em free. Because this silence is killing me.’ En daar laat ik het bij en voor de liefhebber over een paar dagen zijn zij in Nederland te beluisteren.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 215

Speel ´t spel

Maandag 9 februari 2026

Voor mij is het soms een spelletje om een nieuwe invalshoek te vinden voor Het Muziekdraadje. Vandaag borduur ik daarom voort op dat ene woord en vertaal het naar de bouwsteen van dit draadje en kom uit bij een voormalige Nederlandse zangeres en actrice die ons land zelfs ooit op het Eurovisiesongfestival heeft vertegenwoordigd. Haar uitvoering Ring-dinge-ding krijgt uiteindelijk twee punten voor de moeite.

Ik ben bang dat haar naam bij velen in de vergetelheid is geraakt. Vandaag richt ik mijn pijlen dus op Thérèse Steinmetz. Als dochter van een operazanger en een pianiste is het niet zo vreemd dat zij een zangstudie volgt, maar zij krijgt ook toneellessen en gaat in 1960 spelen bij de Nederlandse Comedie, treedt ook op in musicals, is te zien in speelfilms en krijgt in 1966 zelfs een eigen televisieprogramma Thérèse.

Ondanks dat Steinmetz over de hele wereld heeft opgetreden en diverse albums op haar naam heeft staan is er nauwelijks commercieel succes. Toch blijf zij optreden en brengt zelfs deze eeuw nog een nieuwe cd uit, samen met de Franse chansonnier Philippe Elan en de Nederlandse componist en pianist Nico van der Linden.

Voor deze aflevering van het Muziekdraadje kies ik haar Speel ’t spel, een nummer dat in 1966 op single is verschenen. In de Top 40 blijft het op nummer negentien steken en is daarmee tevens haar hoogste notering in de Nederlandse hitlijsten. Het nummer is geschreven door Gerrit den Braber naar aanleiding van Et Tant Pis, van Vital-Paul Delporte.

‘Nee meneer ik moet nu naar huis. Elk begin heeft toch weer een slot. Nee meneer dit is een abuis. Ik ben tevree met mijn lot’, zo begint dit nummer. ‘Elke man een individu. Waar hebt u die wijsheid vandaan. Ach meneer dit lied is van u. Nou een vrouw zou u niet misstaan.’ Ik pak er gewoon wat mooie regels voor u uit en sluit af met: ‘Speel het spel, de wereld is rond en draait als een schijf met duizenden namen. Speel het spel ontdek dan je hart. Een hart is een huis met tientallen ramen.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 214

Dance to the music

Maandag 2 februari 2026

Voortbordurend op de titel van Het Muziekdraadje van vorige week kom ik uit bij Sylvester Stewart, die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van soul en funk en die perfectioneerde. Samen met broer Freddie en zussen Rose en Vaetta speelde hij al als kind gospelmuziek. Samen met hen vormde hij bovendien al vroeg een band The Stewart Four.

Later speelden Sylvester en Freddie op school in diverse bandjes en namen als The Viscaynes enkele singles op. In 1964 wordt Sylvester disc jockey waarbij hij de naam Sly Stone gebruikt en daarnaast treedt hij ook op als Sly & the Stoners. Freddie gaat aanvankelijk nog zijn eigen weg met Freddie & the Stone Souls. Niet veel later besluiten de broers echter die twee groepen samen te voegen tot Sly Brothers and Sisters wat uiteindelijk resulteerde in Sly & the Family Stone.

Zus Rose wordt gevraagd om mee te doen en wordt uiteindelijk de leadzangeres. Ook de jongste zus Vaetta treedt toe, maar is vooral te horen als achtergrondzangeres van het gezelschap. Rose en Vaetta gaan na het uiteenvallen van de band hun eigen weg als solozangeres Sister Rose  en de jongste als lid van Little Sister.

Sly en zijn familie hebben diverse hits op hun naam en ik kies voor het aanstekelijke Dance to the music een nummer waar de zussen nog niet bij betrokken zijn, de intro wordt bijvoorbeeld gezongen/gesproken door Cynthia Robinson: ‘Say, get up and dance to the music! Get on up and dance to the music! En na een a capella gedeelte gaat Freddie Stone los met ‘All we need is a drummer for people who only need a beat, yeah I’m gonna add a little guitar and make it easy to move your feet.’ Uiteraard volgt er nog meer waarbij zelfs ik moeite heb mijn voeten stil te houden, dus Dance to the music!

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 213

Rolling Stone

Maandag 26 januari 2026

Alweer? Achter mijn toetsenbord kan ik het de volgers bijna horen zeggen. Nee deze aflevering van Het Muziekdraadje gaat niet over die Engelse band, maar over het nummer Rolling Stone dat terug te voeren is naar McKinley Morganfield. Hij is een van de toonaangevende mensen van de Chicago Blues en groeit op in Mississippi en staat beter bekend onder zijn artiestennaam Muddy Waters.

In 1950 neemt hij een eigen versie op van het nummer Catfish Blues en heeft daar niet alleen succes mee maar het wordt ook nog eens gecoverd door talloze artiesten. Zelf grijp ik terug naar een versie van dit nummer uit 1971, dat te vinden is op het album Rock On. Dit is het vierde album van de Engelse supergroep Humble Pie en tevens het laatste album van deze groep waaraan zanger en gitarist Peter Frampton meedoet.

Deze band is in 1969 opgericht door Steve Marriott, die successen heeft gekend met The Small Faces, samen met de van The Herd afkomstige Frampton, basgitarist Greg Ridley, van Spooky Tooth, en Jerry Shirley op drums. Dit viertal heeft meteen de wind mee en scoort een grote hit met Natural born bugie. Maar de euforie verdwijnt ook weer snel. Er worden nog wel albums gemaakt, de groep stopt, maakt een herstart, maar de magie is niet meer aanwezig.

Ik laat dit nummer zowel in studio-uitvoering als een lange live versie op mij inwerken en hoor zingen: ‘Yeah I was a-rambling. I’d ramble as far as you could see. I wouldn’t have none of you coffeeshop women messing with me. No way you will you get to me, ‘cause I’m a rolling stone.’ Zo dat is eruit. Ik laat mij meevoeren door de muziek, maar ook de tekst. ’Still I will, I was a captain, I’d sail on the sea.’ En de band roert zich flink, het gaat goed met het viertal. ‘Allright with me, you know, I’m a rolling stone.’ Laat ik het hier maar bij laten.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 212

You never walk alone

Maandag 19 januari 2026

Tijdens de vorige jaargang van Het Muziekdraadje heb ik iedere maand een eigen thema gehanteerd. Tijdens de vorige twee afleveringen heb ik een cover behandeld en dat doe ik eigenlijk nu opnieuw met You never walk alone. Dit nummer heeft als eigenlijke titel You’ll never walk alone en is door Richard Rodgers  en Oscar Hammerstein II geschreven voor de musical Carousel en groot geworden door de Britse formatie Gerry & The Pacemakers vervolgens omarmd als clublied door de voetbalfans van Liverpool FC.

Diverse artiesten hebben dit nummer in hun repertoire opgenomen. In ons land scoort Leen Huijzer er in 1976 een dikke hit mee onder zijn artiestennaam Lee Towers en het wordt ook een favoriet bij de Feyenoord-aanhang, de club waarvan hij fan is. Towers is op dat moment al enkele jaren actief als zanger. Hij debuteert bij het bandje Jumping Dynamites en later bij het dansorkest Drifting Five. De debuutsingel Louisa wordt uitgebracht onder zijn eigen naam Leen Huijzer, waarna de single Nina Nina Nina volgt onder de naam Len Hauser.

De doorbraak komt in 1976 met It’s raining in my heart, een nummer van Wally Tax, waarna hij wordt gepresenteerd als de zingende kraanmachinist. Het vervolg You never walk alone wordt zijn grootste hit. Er verschijnen ook nog eigen nummers, maar zijn belangrijkste successen dankt deze Rotterdamse zanger toch aan nummers van anderen.

Dit nummer is aanvankelijk geschreven voor het uitvoeren door een vrouw, maar ik laat Towers zingen: ‘When you walk through a storm hold your head, up high. At the end of the storm is a golden sky and the sweet silver song of a lark.’ Ik denk dat velen deze tekst wel herkennen net zoals het vervolg: ‘Walk on through the wind, walk on through the rain, though your dreams me tossed and blown.’ En ik besluit met ‘Walk on with hope in your heart and you’ll lever walk alone.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 211

Isolation

Maandag 12 januari 2026

Nee ik ben geen grote muziekkenner en zoek voor Het Muziekdraadje veel op. Bij toeval lees ik iets over het nummer Isolation waar deze aflevering over gaat. Het is een nummer geschreven door John Lennon in 1970 en staat op zijn eerste officiële soloalbum. Ook wordt het in de Filipijnen uitgebracht als single, maar wel als B-kant van het bekende nummer Mother.

Het nummer gaat over kwetsbaarheid en teleurstelling, gevoelens die Lennon ervaart na het uiteenvallen van The Beatles en de aanvallen op zijn persoon en op Yoko Ono, die vaak de schuld krijgt van dat uiteenvallen van The Beatles. Het nummer gaat ook over politiek activisme. Aan zijn versie van de Plastic Ono Band, werken ook Klaus Voorman en Ringo Starr mee.

Mijn aandacht voor deze zong wordt getrokken door een van de betere Nederlandse zangeressen: Maggie MacNeal, de artiestennaam van Sjoukje van ’t Spijker. Haar muziek leer ik kennen door de nummers die zij samen opneemt met Willem Duijn als het artiestenduo Mouth & MacNeal. Maar daarvoor heeft zij echter al een single uitgebracht. Inderdaad dit nummer dat eigenlijk in de vergetelheid is geraakt en commercieel ook geen succes oplevert.

Isolation is door haar in 1971 uitgebracht bij Phonogram en is gekoppeld aan I heard it through the grapevine waarover ik al eerder een aflevering heb geschreven middels Marvin Gaye terwijl de zangeres zelf vooral naar Creedence Clearwater Revival verwijst. Isolation is voor haar de opmaat voor de samenwerking met Duijn en een lange succesvolle muziekcarrière.

‘People say we’ve got it made. Don’t they know we’re so afraid’, zo begint de tekst. En daarna: ‘Just a boy and a little girl. Tryin’ to change the whole wide world. The world is just a little town. Everybody trying to put us down.’ En naar het einde: ‘The sun will never disappear. But the world may not have may years.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 210

Come on

Maandag 5 januari 2026

Het afgelopen jaar heb ik Het muziekdraadje afgesloten met een nummer van The Rolling Stones, de groep die het jaar 2025 voor mij ook muzikaal heeft opgestart. Ook voor deze nieuwe aflevering grijp ik in de inleiding terug naar deze Engelse band omdat het nummer Come on voor deze groep in 1963 de debuutsingle is.

Het origineel is echter van de legendarische zanger, gitarist en componist Chuck Berry die het twee jaar eerder heeft geschreven en op de plaat heeft gezet. Dit draadje gaat evenwel ook niet over hem, maar over The New Adventures. Een Nederlandse bluesrock-band die gedurende drie periodes actief is geweest en in 1978 in het Groningse Winschoten is opgericht door Peter Bootsma, Harry de Winter en Henk Torpedo.

Al snel staan zij in het voorprogramma van Golden Earring. George Kooymans, gitarist en mede-oprichter van deze groep, ziet wel wat in de Groningse jongens en produceert de eerste twee albums van de band. Albums die ook goed worden ontvangen. Minder vergaat het echter de debuutsingle New Adventures in 1979, terwijl de tweede single Come on, zes weken blijft hangen in de Nederlandse Top 40.

Drummer Torpedo verlaat na het verschijnen van het derde album Point Black de groep en wordt vervangen door Peter Walrecht, die eerder gespeeld heeft bij Wild Romance en bij White Honey. Bij de eerste herstart keert Torpedo terug op drums en toert de band door Europa als begeleidingsband.

Everything is wrong since me and my baby parted. All day long, I’m walkin’ ‘cause I couldn’t get my car started. Laid off from my job and I can’t affort to check it. I wish somebody’d come along and run into it and wreck it’, zo start het. En later in koor: ‘Come on, since I’ve been without you. Come on, always thinkin ’about you. Come on phone sounds like thunder. Some stupid guy tryin’to reach another numer.

Opa IJsbeer