Het muziekraadje 226

Hair

Maandag 27 april 2026

Ik mag toch aannemen dat volgers van Het Muziekdraadje door hebben dat het deze maand vooral over nummers uit de musical Hair gaat. En waarmee kan ik dan beter afsluiten dan met het titelnummer Hair, dat in de officiële uitvoering is gezongen door James Rado, één van de mede-auteurs van dit spektakel, die daarin zelf de rol van Claude Bukowski vervulde.

In Amerika, Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en Zuid wordt het een mega-hit door de uitvoering van The Cowsills, een groep die bestaat uit zingende en muziek makende broers en een zus. In ons land en in België gaat Zen met dit nummer aan de haal. Deze Amsterdamse beatband wordt in 1965 opgericht door zanger Siebe de Jong en Dirk van der Ploeg. Al snel wordt de tweede zanger en tevens gitarist Cees Visser vervangen door gitarist Duco de Rijk en zanger John Brands, terwijl drummer Wim van Taarling de plaats inneemt van Valentijn Geverts.

De eerste singles van deze groep doen helemaal niets, maar in 1968 lift de band mee op het succes van de musical en de sfeer van de hippiecultuur in de tweede helft van de jaren zestig en brengt dit nummer uit op single. Mede doordat het heel veel op Radio Veronica wordt gedraaid wordt het in ons land een hit en staat het zelfs drie weken op nummer één in de Top 40. Echt grote successen blijven hierna uit, met een tweetal leden van de Ro-d-Ys wordt alleen Get me down nog een bescheiden hitje.

Daar gaan we dan, ‘Darling, gimme head with hair, long beautiful hair, shining, gleaming, steaming, sides and waxen. Give me down to there hair, shoulder length or longer.’ In die tijd droeg ik het zelf nog niet zo lang, dat gebeurde ietsjes later, maar toen ik de musical met mijn toenmalige vriendin en huidige vrouw bekeek terwijl ik in dienst zat, kon ik het laten slieren terwijl er gezongen werd. ‘Flow it, show it long as God can grow it, my hair. Let it fly in the breeze and get caught in the trees. Give a home tot he fleas in my hair.’ En ja: ‘I want it long, straight, curly, fuzzy, snaggy, ratty, matty, oily, greasy etc etc.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 225

Ain’t got no – I got life

Maandag 20 april 2026

Slechts enkele weken geleden heb ik geschreven over een nummer dat eigenlijk uit twee liedjes bestaat en afzonderlijk van elkaar nooit een hit geworden zou zijn. Ook in deze aflevering gaat het over het samensmelten van twee nummers. Net zoals de voorgaande afleveringen is het geschreven door James Rado en Gerome Ragni, terwijl de muziek is gecomponeerd door Galt MacDermot. Ain’t got no – I got life is door Eunice Kathleen Waymon samengevoegd en op de plaat gezet.

Waymon droomt ervan concertpianiste te worden. Zij slaagt er niet in toegelaten te worden tot het particuliere conservatorium Curtis Institute of Music in Philadelphia, dat haar vlak voor haar dood wel een eredoctoraat toekent. Om de kost te verdienen speelt zij in Atlantic City piano en noemt zich daarbij Nina Simone. Het casino wil ook dat zij zingt en in 1958 krijgt zij de gelegenheid het jazz-album Little Girl Blue op te nemen. Een jaar later volgt de single I loves you, Porgy, inderdaad afkomstig uit de opera Porgy and Bess.

Behalve door haar muziek wordt Nina Simone ook bekend door haar steun aan de burgerrechtenbeweging. Ik denk dan ook meteen aan haar song To be young gifted and black. Na de moord op Martin Luther King verlaat zij in 1968 haar geboorteland en vestigt zich eerst in Barbados en later in Frankrijk. In 1968 volgt in Nederland haar grote doorbraak met de hit Ain’t got no – I got life, dat in ons land vier weken op nummer één staat. In Engeland piekt het op nummer twee. Over deze zangeres valt nog zoveel meer te vertellen, maar lees haar autobiografie I put a spell on you maar.

Ik ga echter door naar de songtekst: ‘Ain’t got no home, ain’t got no shoes, ain’t got no money, ain’t got no class, ain’t got no skirts, ain’t got no sweater, ain’t got no perfume, aint’t got no beer, ain’t got no man.’ Bij velen zal dit bekend in de oren klinken en de zangeres gaat nog even door. Maar ik sluit af met: ‘What have I got, why am I alive anyway?’ Maar vooral ‘I’ve got the life and nobody’s gonna take ita way. I’ve got the life.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 224

Easy to Be Hard

Maandag 13 april 2026

Er zullen inderdaad mensen zijn die dit nummer meteen een plekje kunnen geven, anderen zullen hun schouders erover ophalen. Voor deze aflevering kom ik alweer uit bij de auteurs Galt MacDermot, James Rado en Gerome Ragni. Het origineel van Easy to Be Hard is gezongen door Lynn Kellogg, een Amerikaanse actrice en zangeres die in 1964 bekend wordt door een rol in de Amerikaanse serie The Edge of Night waarna zij toetreedt tot de cast van de Musical Hair en daarin de rol speelt van Sheila.

En zoals bij zoveel songs komen er covers. Ook van dit nummer. De eerste is van Three Dog Night. Het verschijnt op hun tweede studioalbum Suitable for Framing. De Amerikaanse rockband Three Dog Night is in 1967 opgericht door de zangers Chuck Negron, die ook de zang van dit nummer voor zijn rekening neemt, Corry Wells en  Danny Hutton. Zij worden al snel aangevuld met Michael Allsup (gitaar), Jimmy Greenspoon (toetsen), Joe Schermie (basgitaar) en Floyd Sneed (drums).

Het drietal Hutton, Negron en Wells werkten voor het eerst samen in 1967 onder de naam Redwood en nemen enkele nummers op onder leiding van Brian Wilson van The Beach Boys. Redwood voldoet echter niet aan de hoge eisen van Wilson en de samenwerking word stopgezet. Zij gaan hierna door met een aantal muzikale begeleiders en nemen de naam Three Dog Night aan en dan volgt er wel succes. De lijst met bandleden is overigens inmiddels zo lang, dat ik daar echt niet aan ga beginnen.

Met het nummer Easy to Be Hard heeft Three Dog Night vooral in Amerika en Canada succes. In ons land is het door de Nieuw-Zeelandse zanger John Rowles uitgebracht, maar succes blijft uit. Voor mij stopt het daarmee echter niet en ik teken op: ‘How can people be so heartless? How can people be so cruel?’ Inderdaad ‘Easy to be hard. Easy to be cold.’  En later nog ‘Especially people who care about strangers, who care about evil and social injustice. Do you only care about the bleeding? How about a needing friend? In tegenstelling tot de zanger houd ik op bij ‘I need a friend.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 223

Good Morning Starshine

Maandag 6 april 2026

Er zijn van die artiesten die slechts een kortstondige muzikale carrière hebben. Sommigen belicht ik in Het Muziekdraadje zoals William Oliver Swofford, die aanvankelijk bekend staat als Bill Swofford en in de jaren zestig zingt bij bandjes als The Virginians en later The Good Earth. Het is de tijd dat hij studeert aan de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill. Alles verandert voor hem als hij voor een solocarrière kiest en zijn tweede naam Oliver als artiestennaam kiest.

Oliver krijgt de kans een plaat op te nemen en dat wordt in 1969 het album Good Morning Starshine wat tevens de titel is van de eerste single van dit album, geproduceerd door Bob Crewe de man achter de fameuze The Four Seasons. Het nummer is geschreven door James Rado, Gerome Ragni en Gall MacDermot, die ook garant staan voor het nummer uit het vorige draadje. Niet zo vreemd eigenlijk want, inderdaad, ook dit nummer komt uit de Musical Hair.

In Amerika wordt het nummer meteen goed ontvangen en stijgt naar de derde plaats op de befaamde Billboard Hot 100. In Canada wordt het zelfs een nummer 1-hit, terwijl het in onze nationale Top 40 tot de dertiende plaats reikt. Oliver heeft voor even naam gemaakt en de opvolger Jean, een ballade geschreven door Rod McKuen komt in Amerika zelfs nog een plekje hoger. Er volgen nog wat bescheiden hitjes, maar het echt grote succes blijft uit, wel toert hij nog een tijdje rond onder zijn eigen naam.

Het nummer Good Morning Starshine is niet alleen door Oliver op de plaat gezet, uiteraard is het te vinden op de Musical-uitvoering, maar ook Sarah Brightman, Gary Lewis & the Playboys, Roger Whittaker en Andy William met The Osmond Brothers hebben het gecoverd.

Good morning starshine, the earth says hello’, zo begint het. ‘You twinkle above us below us, you twinkle below.’ En daarna ‘You lead us along. My love and me as we sing our early morning singing song.’ Maar vooral toch het refrein. ‘Giddy glup gloopy. Nibby nabby noopy la la la lo lo. Sabba sibby sabba’, etcetera.

Opa IJsbeer