Het Muziekdraadje 235

No Woman, No Cry

Maandag 29 juni 2026

Er zijn zo veel muziekgenres dat het bijna niet mogelijk is om overal aandacht aan te besteden. En dan kennen sommige genres ook nog eens diverse vormen. Reggaemuziek is onlosmakelijk verbonden met het eiland Jamaica met als pioniers Bob and Marcia en Desmond Dekker met zijn begeleidingsband The Aces.

King of the reggae is echter Bob Marley en dat is niet dezelfde Bob van het eerder genoemde duo. Zijn moeder is het tienermeisje Cedelia Malcolm, zijn vader een blanke zestigjarige opzichter voor de Britse koloniale macht, Norval Marley, die overlijdt als zijn zoon tien is. Zijn moeder verhuist daarna op zoek naar werk naar Trenchtown, een sloppenwijk in Kingston.

Op zijn tiende verdient Marley soms al wat geld met zingen op straat. Zijn gitaar heeft hij gemaakt van afvalhout. In 1962 neemt hij zijn eerste single op: Judge Not. Een succes is het niet. Samen met Bunny Livingston en Peter Tosh richt hij Wailing Rudeboys op, die naam verandert in The Wailing Wailers en uiteindelijk ook in The Wailers. Hun eerste single is op Jamaica in 1964, Simmer Down, meteen een succes. Pas in de jaren zeventig leert de rest van de wereld deze groep kennen, onder andere door het nummer I shot the sherrif. In 1973 verlaten Tosh en Livingston de band en besluit Marley om de zangeressen I Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy MOwatt) op te nemen en wordt de naam van de band Bob Marley and the Wailers.

No Woman, No Cry, geschreven door Vincent Ford, wordt hun eerste internationale hit, maar wordt pas echt bekend in de live-uitvoering op het album Live uit 1975. De titel van dit nummer klopt echter niet en zou eigenlijk No, woman, nuh cry moeten zijn waarbij dat nuh staat voor don’t. Het nummer handelt over de kracht van vrouwen.

Afsluitend toch nog wat regels uit de songtekst. ‘’Cause I remember when we used to sit in a government yard in Trenchtown. Ob-observing the hypocrites mingle with the good people we meet. Good friends we have, good friends we have lost along the way.’ En later: ‘Then we would cook corn meal porridge, I say of which I’ll share with you. My feet is only carriage, and so I’ve got to push on through but while I’m gone.’ En vooral ‘Everything’s gonna be alright’ en ‘So, no woman, no cry.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 234

Ne me quitte pas

Maandag 22 juni 2026

Als ik het over legendes in de muziek heb in Het Muziekdraadje dan mag de Belgische zanger Jacques Brel uiteraard niet ontbreken. Hij is geboren in de Brusselse deelgemeente Schaarbeek en lijkt op weg zijn vader op te volgen als mededirecteur van een kartonfabriek. Uiteindelijk volgt hij het pad van zijn moeder, die van acteren en zingen hield en af en toe liedjes schreef, en gaat zingen, speelt toneel bij de jeugdbeweging Franche Cordée.

Zelf gaat hij ook liedjes en gedichten schrijven en start in 1952 als chansonnier, waarbij hij de hulp krijgt van Angèle Guller in wiens radioprogramma Brel mag optreden. In 1953 maakt hij een eerste plaat, vertrekt naar Parijs, waar zijn chansons niet aanslaan. Jef Claessen (Omroep Limburg) haalt hem terug naar België, naar Hasselt en laat hem in diverse uitzendingen live zingen.

Zijn echte doorbraak beleeft Brel in 1956 met Quand on n’a que l’amour. Ik richt mij echter toch vooral op een oud thema, een verbroken liefde. Ne me quitte pas is door hem geschreven en gecomponeerd en in 1959 op de plaat gezet en is opgenomen op het album La valse à mille temps. Het gaat over de breuk in de relatie met de Franse zangeres en actrice Zizou (Suzanne Gabriello).

Het nummer is door velen gecoverd, onder andere door Nina Simone. Maar ook vertaald, onder andere in het Engels door Rod McKuen (If you go away) maar ook in het Nederlands door Ernst van Altena als Laat me niet alleen met als bekendste vertolkster Liesbeth List. Brel heeft het nummer in 1961 overigens zelf ook in het Nederlands uitgebracht.

‘Ne me quitte pas, il faut oublier’, zo begint het. ‘Tout peut s’oublier, qui s’enfuit déjà. Oublier le temps des malentendus et le temps perdu. A savoir comment oublier ces heures qui tuaient parfois. A coups de pourquoi, le coeur du bonheur. Ik maak een forse sprong. ‘Donnant plus de blé qu’un meilleur avril et quand vient les oir pour qu’un ciel flamboie.’ En een kleinere naar het einde: ‘Chanter et puis rire. Laisse-moi devenier l’ombre de ton ombre. L’ombre de ta main. L’ombre de ton chien. Ne me quitte pas.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 233

Wonderful Tonight

Maandag 15 juni 2026

Aan Eric Clapton kan ik niet voorbijgaan en dat heb ik ook zeker niet want deze legendarische artiest heeft in diverse bands gespeeld waaraan ik in Het Muziekdraadje aandacht heb besteed. In deze aflevering gaat het vooral over hem en ondanks hij al 81 jaar is, staat hij nog steeds op het podium.

Clapton is de zoon van een Canadese militair en de toen pas zestienjarige Patricia Molly Clapton. Die militair, Edward Walter Fryer, ging nog voor de geboorte van zijn zoon terug naar Canada en naar zijn echtgenote. Omdat zijn moeder nog jong is wordt hij opgevoed door zijn grootmoeder en haar echtgenoot Jack Clapp, de stiefvader van zijn moeder. Aan Eric wordt verteld dat zijn moeder zijn zus is. Zij trouwt later met de Canadese militair Frank McDonald en volgt hem eerst naar West-Duitsland en later naar Canada.

‘Ricky’ ontdekt op negenjarige leeftijd zijn afkomst. Voor zijn dertiende verjaardag vraagt en krijgt hij een gitaar en leert daarop spelen, waarbij hij in eerste instantie is beïnvloed door bluesmen als Big Bill Broonzy  en Robert Johnson. Zijn grootouders kopen voor hem een elektrische gitaar op afbetaling.

In 1976 schrijft Clapton Wonderfull Tonight voor Patty Boyd, een voormalig model en fotografe. Zij is ook bekend als vriendin van George Harrison. Later wordt zij de vriendin van Clapton en trouwt met hem. Het nummer is geschreven toen Clapton zich gereed maakte voor de herinneringsparty voor Buddy Holly door Paul and Línda McCartney.

Het is een zoetgevooisde liefdesballade geworden, die ook op single is uitgebracht en terechtkomt op het album Slowhand. De achtergrondzang bij dit nummer is verzorgd door Marcy Levy en Yvonne Elliman met Dick Sims als toetsenist, Jamie Oldaker voor het slagwerk, en George Terry en Carl Radle op gitaar. Uiteraard heeft Claptonniet alleen de zang voor zijn rekening genomen, maar ook de leadgitaar en de slaggitaar op dit nummer gehanteerd.

‘It’s late in the evening, she’s wondering what clothes to wear. She puts on her make up and brushes her long blonde hair’, zo begint het. Voelt u zich al goed bij dit gedeelte? Ik sla een stuk over. ‘It’s time to go home now and I’ve got an aching head. So I give her the car keys and she helps me to bed.’ En ik sluit af met ‘And then I tell her as I turn out the light. I said: My darling you ware wonderfull tonight.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 232

Pervolaria

Maandag 8 juni 2026

In iedere jaargang van Het Muziekdraadje stop ik wel wat Griekse muziek. Meestal op een moment dat ik op een Grieks eiland verblijf. De naam van Ioannis Varthakouris zal weinigen iets zeggen. Deze zanger is in 1946 geboren op het eiland Paros, dat tot de Cycladen wordt gerekend. Hij treedt sinds 1969 op, niet onder zijn eigen naam maar als, heel toevallig, Yiannis Parios.

Twee jaar later brengt hij al zijn eerste album uit dat heel simpel zijn naam als zanger draagt. Bijna met de regelmaat van de klok verschijnen nieuwe albums van hem, studioalbums, live-abums, verzamelaars. Soms met andere grote artiesten, maar soms ook met zijn zoon Harry Varthakouris, met wie hij onder andere de klassieker Pio kali i monaxia zingt.

Parios maakt soms gebruik van bekende Griekse componisten waarvan voor velen de bekendste ongetwijfeld Mikis Theodorakis is. Soms leent hij iets uit een andere taal zo zingt Parios het nummer Tu t’en vas van Alain Barriere maar dan in het Grieks als Tora Pia wat in zijn land een grote hit wordt.

Maar hij schrijft zelf ook teksten en componeert muziek. Een aantal van zijn nummers is in het buitenland vertaald, bijvoorbeeld voor de Turkse zangeressen Alpay en Ajda Pekkan.

In 1982 zorgt zijn album Ta Nisiotika voor een recordverkoop van 1,4 miljoen exemplaren. Op dit album zingt Parios liederen van de Egeïsche eilanden, die hij mogelijk al in zijn jeugd leerde kennen en toen voor het eerst zong. Dit album begint met het nummer Pervolaria. Dat niet verwart mag worden met een lied uit 1966 van Amalia Papastefanou.

De oudere Grieken zijn hem zeker nog niet vergeten, hoewel deze tachtigjarige Griek de harten van het jongere volk niet meer verovert. Het nummer waarvoor ik heb gekozen start met ‘Pervolariá ótan tha vyeis. t’ánthi sou na potiseis pize mou mia ylikiá matiá tsaxnina perivolariá na me parigoníseis. De rest van de Griekse tekst zal ik u besparen. Het is een liefdeslied, waarbij het woord Pervolaria letterlijk vertaald wordt boomgaard. De zanger zingt het lied vanuit zijn hart, schildert vanuit zijn hart, beschrijft de zoetheid van de tuin en verklaart haar zijn liefde.

Opa IJsbeer

     

Het muziekdraadje 231

Woke up this morning

Maandag 1  juni 2026

Een van de meest legendarische bluesmen was ongetwijfeld BB King. Aan hem heb ik al eens eerder een aflevering gewijd. Toch kan ik het niet laten hem op deze eerste maandag van juni weer op te voeren. Neem alleen al zijn jeugd, die verdient toch aandacht vooral in een tijd dat veel jonge mensen geen besef kennen hoe goed zij het hebben.

Riley Ben King zoals zijn echte naam is, is geboren op een plantage. Daar werkt hij met zijn jong overleden moeder en grootmoeder, die hem opvoed, als sharecropper. Voor zo’n 45 kilogram geplukt katoen ontvangen zij het afgesproken bedrag van 35 dollarcent. Kom daar tegenwoordig maar eens om. Daarvoor komt de huidige jeugd echt het bed niet uit.

Hij raakt in de ban van blues- en jazzmuzikanten, zingt in de kerk gospels, waarmee hij zijn zang verfijnt. Als gitarist krijgt hij in Memphis hulp van zijn neef Bukka White en treedt daar op met mensen als Johnny Ace, Bobby Bland en Rosco Gordon.

Op het radiostation Memphis WDIA mag hij in een programma van Sonny Boy Williamson live optreden. Hij doet dat aanvankelijk als The Pepticon Boy. Later wordt dat Beale Street Blues Boy, dat wordt afgekort tot Blues Boy oftewel BB King. In de jaren ’50 levert hij een imposante lijst hits af waaronder Woke up this morning. Het nummer is geschreven door King samen met Jules Taub, het pseudoniem van Jules Bihari en is in 1953 aanvankelijk uitgebracht op 78 toeren.

Het is een nummer geworden met veel herhalingen en begint met ‘Woke up this morning, my baby was gone. I felt so bad, my baby’s gone.’ En dan weten wij toch wel dat dit inderdaad weer zijn ingrijpend treurliedje is. ‘I ain’t got nobody stayin’ home with me. My baby she’s gone, I’m in misery.’ Moet ik echt nog verder gaan… ‘Yeah babe, I’m all alone. I ain’t had no loving since my baby’s been gone.’ En dan hebben ze het wel eens over Nederlandse smartlappen. Ook de bluesmen kunnen er wat van.

Opa IJsbeer