maandag, november 11, 2024

Het muziekdraadje 150

Everybody hurts

Maandag 11 november 2024

In het vorige muziekdraadje wilde de zanger vechten tegen zijn situatie en ook in mijn keuze voor deze week draait het om een worsteling, een gevecht tegen depressie. Een nummer dat een Grammy Award opleverde. Vier jaar na het uitkomen van Everybody hurts verliet drummer Bill Berry de band mede omdat hij aan een zware depressie leed.

De band is in dit geval de Amerikaanse groep REM, ontstaan in Athens Georgia. Berry en bassist Mike Mills speelden al een tijdje samen toen zij Peter Buck en zanger Michael Stipe ontmoeten. Zonder dat er een echt plan achter zat speelden zij enkele nummers en kwamen daarmee al snel in het alternatieve rockcircuit van Amerika terecht. In 1981 werd de eerste single opgenomen. Pas tien jaar later volgde ook in Nederland hun doorbraak met Losing my religion.

Twee jaar later verscheen Everybody hurts. Een stevige ballad mede door de emotionele zang van Stipe terwijl de muziek voor een groot deel op rekening van Berry kan worden geschreven, ondanks dat hij tijdens deze song de drums niet beroert maar er gebruik wordt gemaakt van een drumcomputer. In 2010 is er nog een opname van dit nummer gemaakt met Robbie Williams, Mariah Carey en Rod Stewart waarvan de opbrengst naar slachtoffers van de aardbeving in Haïti ging. Het paste ook wel bij de band die politiek geëngageerd was en zich zowel lokaal als internationaal inzette voor een betere wereld.

De tekst start met When your day is long and the night is yours alone, when you’re sure you’ve had enough of this life well hang on. Don’t let yourself go. ‘Cause everybody cries, everybody hurts sometimes. De zanger neemt je mee en geeft aan If you feel like you’re alone. No, no, no, you are not alone. De zanger herhaalt zichzelf en roept op And everybody hurts sometimes. So hold on, hold on.

Opa IJsbeer


maandag, november 04, 2024

Het muziekdraadje 149

Kreupel

Maandag 4 november 2024

Klonk er een waarschuwing door in het vorige Muziekdraadje dan geldt dat zeker voor het werk van de Nederlandse band Bots die vooral bekendheid kreeg door zijn maatschappijkritische teksten. Onze oosterburen omarmden deze groep en ten tijde van de val van de Berlijnse muur was dat niet alleen in het westen maar ook in het oosten het geval.

In eerste instantie was dat met Zeven dagen lang dat eerst door de Duitse groep Oktoberklub was vertaald in Was wollen wir trinken maar daarna door Bots zelf werd uitgebracht als Sieben Tage lang. Maar ook Das weiche Wasser tegen de plaatsing van kruisraketten scoorde goed.

Voor Bots begon alles met Hans Sanders, die door Peter Koelewijn bij de Rockets werd gehaald en later ook bij diens geflopte 4PK speelde. Sanders maakte daarna nog onderdeel uit van Dirty Underwear en Fanfare toen hij in 1974 voor een afstudeerproject aan de Sociale Academie van Eindhoven samen met Bonkie Bongaerts het muziekcollectief Bots startte. De andere leden waren Sjors van de Molengraf, Peter de Vries en Floris Teunissen van Manen.

Met steun van Koelewijn dook de band de studio in. Dat resulteerde in 1975 in het album Van kwaad tot erger. Daarvoor waren al twee singles verschenen. De tweede gaat over jongeren uit de arbeidersklasse die tevreden zijn met hun baantje. Op de B-kant van Lied van de werkende jeugd staat het nummer Kreupel waarin een jongere wel in opstand komt over zijn situatie.

Ik heb weer liggen dromen van een goeie baan, van een eigen villa met een oprijlaan. Net alsof ik baas was van m’n eigen werk. Kon ik maar zo leven dat ik het niet merk. Maar verdomd ik voel me kreupel, ik voel me rot, want ik kom niet aan de slag, zo begint het. De steun en het arbeidsbureau komen voorbij. Ik wil ervoor vechten en ik ben het zat om nog langer heen en weer getrapt te worden tussen steun en arbeidsbureau als een willoze bal. Inderdaad dat is Bots en dat was toen.

Opa IJsbeer


maandag, oktober 28, 2024

Het muziekdraadje 148

Geh nicht in die Stadt (heut’ Nacht)

Maandag 28 oktober 2024

Zoekend naar een vervolg op het draadje van vorige week kom ik in eerste instantie terecht bij Iron Maiden, maar die weg wil ik absoluut (nog) niet bewandelen. Eigenlijk zoek ik iets minder heavy en vind in het Duits Stimmen im Wind. Zegt u dat nog iets? Ooit een bescheiden hit en zelfs nog in de Nederlandse Top 2000 beland. Maar dan ga ik weer door op het thema wind en dat is evenmin wat ik voor ogen heb dus…

Iets eerder brengt dezelfde zangeres Geh nicht in die Stadt (heut Nacht) uit, afkomstig van haar album Ohne Angst. Ik heb het dan over Juliane Werding die haar muzikale doorbraak kende via het Duitse televisieprogramma Talentschuppen met het door Udo Jürgens geschreven Mein erster Weg. Dat optreden leverde haar een platencontract op en haar eerste single werd in Duitsland meteen haar grootste hit: Am Tag, als Conny Kramer starb, een cover van The Band en daarmee scoor ik een tweede raakpunt met vorige week.

In Nederland heeft Werding drie bescheiden hitjes waaronder dus Geh nicht in die Stadt, dat is geschreven door Michael Kunze, diens werk is tevens door de al eerder aangehaalde Jürgens maar ook voor Peter Maffay, Nana Mouskouri, Julio Iglesias en Sister Sledge vertolkt.

En zoals gewoonlijk pak ik de tekst er even bij. Den ganzen Tag hast do geschwiegen. Wozu hast do dich heute entschieden. Ich fürchte do hast etwas vor was dich unglücklich macht. Het is zo duidelijk als wat, een waarschuwing gericht aan een jongeling. Wenn do nicht mehr dem Licht vertraust, such’ nicht im Dunkeln nach Halt. Wenn do nicht mehr an Wunder glaubst, glaub nicht an die Gewalt. En dan komt het: Sie haben dir den Job genommen un do had nie ‘ne Chance bekommen. Der Mut der Verzweiflung hat dich auf Ideeën gebracht. Fout, fout fout. Geh nicht in die Stadt heut Nacht.

Opa IJsbeer


maandag, oktober 21, 2024

Het muziekdraadje 147

Riding on the wind

Maandag 21 oktober 2024

Wie alleen naar de titel van Het Muziekdraadje van vorige week en deze week kijkt ziet meteen een verband, maar er is meer. Want de naam van de uitvoerende band is ontleend aan het achtste studio album van Bob Dylan. Op John Wesley Harding staat als vijfde track The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest. Deze ballad ontstond in een periode dat Dylan in vier maanden tijd maar liefst 138 songs opnam met The Hawks, de latere The Band. Van dit nummer bestaan maar liefst elf versies en de langste kreeg een plekje op het album.

De Engelse band Judas Priest is overigens twee jaar later, in 1969, opgericht als een bluesformatie. Nadat die groep uit elkaar was gevallen sluit zanger Alan Atkins zich aan bij Freight, dat vervolgens de naam wijzigt. Zanger Rob Halford, die al eerder bij bands als Hiroshima, Lord Lucifer en Athens Wood heeft gespeeld komt er in 1974 bij en mede door zijn lederstijl verandert het imago, iets wat door veel heavy-metalbands wordt overgenomen.

In 1982 verschijnt het album Screaming for Vengeance, eigenlijk hun grote doorbraak en hun succesvolste plaat. Van dat album haal ik Riding on the wind af. Het is geschreven door Halford samen met Kenneth Downing en Glenn Tipton. Uiteraard zijn de hoge tonen die de zanger haalt opvallend en druipt het geweld er na de openingsroffel vanaf.

Ik laat mij meevoeren door Shootin’ fort he stars. Cruise the speed of light. Glowin’ God of Mars. Body burnin’ bright. Well I’m riding, riding on the wind. Voor mij zie ik de opkomst van de zanger, die vaak op een motorfiets opkomt. En ik denk terug aan Dylan, die toen hij zijn ballad schreef aan het bijkomen was van een motorongeluk. Million miles an hour. Blindin’ all-in sight. Surgin’ rush of power! Inderdaad dit is Riding on the wind!

Opa IJsbeer 


maandag, oktober 14, 2024

Het Muziekdraadje 146

Blowin’ in the wind

Maandag 14 oktober 2024

De allergrootste protestzanger van de wereld, zo wordt de Amerikaanse folksinger Robert Allen Zimmerman regelmatig aangeduid. Bij hem komt ik terecht in Het muziekdraadje van deze week. Bob Dylan, zoals zijn artiestenaam luidt, heeft zowel een Oscar als een Nobelprijs (voor de literatuur) gekregen en zijn naam viel vorige week reeds.

Het nummer van deze week werd door hem in 1962 gespeeld. Een eerste versie van zijn toen nog uit twee coupletten bestaande Blowin’ in the wind is illegaal opgenomen tijdens een concert van hem in het Gerdes Folk City Thater in New York. De journalist Robert Shelton schreef over dat optreden in The New York Times en dat leverde Dylan een platencontract op bij Columbia Records.

Het Amerikaanse folktrio Peter, Paul and Mary ging met dit nummer als eerste aan de haal en scoorde er in 1963 een internationale hit mee, dus nog voor Dylan het zelf uitbracht als openingsnummer van zijn tweede studioalbum The Freewheelin’ Bob Dylan. Een fraaie rij artiesten coverden vervolgens deze song. Ik noem er slechts een paar: The Hollies, Marlene Dietrich, Elvis Presley, Neil Young, The Bee Gees, Piet Veerman en Jan Rot.

Terwijl de muziekwereld met dit lied wegloopt beschouwt de zanger dit zeker niet als zijn beste werk. Het is een lied van vragen en antwoorden. Vragen over vrijheid en vrede, terwijl de melodie is gepikt van het slavenlied No More Auction Block.

Maar wie kent niet zijn woorden. How many roads must a man walk down before you can call him a man? Negen vragen stelt Dylan en ik snel naar het einde: And how many ears must one man have before he can hear people cry? Yes and how many deaths will it take ‘till he knows that too many people have died? The answer my friend is blowin’ in the wind.

Opa IJsbeer


maandag, oktober 07, 2024

Het muziekdraadje 145

 Baby I want you

Maandag 7 oktober 2024

It’s part of the game, zo opent deze aflevering van Het muziekdraadje, waarmee ik nog even een vervolg geef aan Mick Taylor. Deze begenadigde gitarist heeft zelden de credits gekregen die hij verdiende, zowel letterlijk bij The Rolling Stones, als figuurlijk.

Taylor is een muzikant in hart en nieren, iemand die het heerlijk vindt om te spelen en te toeren met een band met andere musici en zich daarom ook vaak bij anderen aansloot. Zijn vertrek bij The Rolling Stones had daar mede mee te maken. Vanwege de drugsverslaving van Keith Richards werd in 1974 namelijk besloten een volgende tour van de Stones uit te stellen. Overigens was Taylor zelf ook niet vies van gebruik van heroïne en cocaïne.

Meteen na zijn vertrek uit de Stones toerde hij met Jack Bruce door Europa, werkte samen met diverse artiesten en nam in 1979 een soloalbum op, maar commercieel werd dat geen succes. Zijn volgende soloplaten volgen in 1990 en 2000. Ondertussen werkte hij wel mee met allerlei grootheden als Alvin Lee, Bob Dylan en Bill Wyman.

Bijna alle nummers op zijn eerste door Columbia Records uitgegeven soloplaat schreef Taylor zelf. Bovendien bespeelde hij ook zelf bijna alle gebruikte instrumenten. Op Baby I want you is behalve deze in Drenthe wonende artiest alleen Mike Driscoll te horen op drums.

De openingswoorden van dit nummer heb ik al prijsgegeven. Een lied over liefde met teksten als Loving you so long. Nights are so endless. We’re always too late for the mornings that follow, though we better come down and reach for tomorrow. Het is eigenlijk gewoon een simpele zich steeds weer herhalende tekst. Baby I want you and I love you more each day. En Baby I need you and you know that I do. Moet ik na vijftig jaar huwelijk nog meer zeggen dan…

Opa IJsbeer


maandag, september 30, 2024

Het muziekdraadje 144

I can’t quit you baby

30 september 2024

Net als de vorige aflevering van Het Muziekdraadje is het nummer van deze week geschreven door  bluesfenomeen Wille Dixon, die vooral bekendheid kreeg als auteur van liedjes maar ook zong en zowel gitaar als contrabas speelde, meestal als begeleiding van andere bluesmuzikanten. Otis Rush heeft als eerste zijn I can’t quit you baby opgenomen in de Boulevard Recording Studios in Chicago voor Cobra Records.

Het werd door Rush als single uitgebracht en reikte tot de zesde plaats op de Billboard’s Rhythm & Blues Records chart in 1956. Niet alleen Rush nam dit op maar ook Led Zeppelin deed dat voor hun debuutalbum in 1969. Daar tussendoor was ook John Mayall met zijn Bluesbreakers ermee aan de haal gegaan. Mayall nam dit op voor zijn album Crusade.

Dat was het eerste album waaraan ook Mick Taylor meedeed. Taylor had als zestienjarige indruk gemaakt op Mayall door tijdens een concert in Welwyn Garden City na de pauze mee te spelen met diens Bluesbreakers als invaller van Eric Clapton die niet was komen opdagen. Na het vertrek van Peter Green uit de Bluesbreakers sloot Taylor zich bij de band aan tot hij als vervanger van Brian Jones toetrad tot de Rolling Stones.

Zoals de titel al aangeeft draait het lied om niet te kunnen opgeven, dat laten al die uitvoerenden in diverse versies meteen weten en pas later volgt waarom. In de tekst kom ik allerlei herhalingen tegen ter versterking. When you hear me moanin’ and groanin’ baby You know it hurts me way down inside. En daarna ook Well, when you see me cryin’ baby don’t let my tears fall in vain. Lord, I do’nt know what to do, you know my heart is filled with pain. Uiteindelijk kom ik uit bij de beginregel Well I can’t quit you baby, but I put you down for awhile.

Opa IJsbeer


maandag, september 23, 2024

Het muziekdraadje 143

I want to be loved

23 september 2024

Na driemaal een duet en vervolgens een Nederlandstalig trio ligt de keuze voor The Fabulous Four te veel voor de hand en keer ik terug naar een muzikale liefde uit mijn tienerjaren. Op voorspraak van George Harrison van The Beatles kregen The Rolling Stones in 1963 een platencontract bij Decca Records.

Manager Andrew Loog Oldham bepaalde dat Come on de eerste single moest worden maar het grote succes voor het vijftal bleef nog even uit. De volgende single, I wanna be your man, geschreven door John Lennon en Paul McCartney voor hun tweede album With the Beatles, slaat beter aan. Voor Het muziekdraadje ga ik echter terug naar de B-zijde van de eersteling van The Rolling Stones, mede omdat het is geschreven door bluesman Willie Dixon. Maar ook vanwege de titel I want to be loved. Geldt dat niet voor velen van ons?

Dit nummer is dus uit de tijd dat deze Engelse band in het muziekcircuit bekend stond als een bluesgroep. Hun eerste optreden was niet voor niets als vervanger van Blues Incorporated in de beroemde Marquee Club toen nog als sixtet met oprichter Elmo Lewis (artiestennaam van Brian Jones) op gitaar. Mick Jagger (zang), Keith Richards (gitaar), Dick Taylor (bas), Ian Stewart (piano) en Mick Avory (drums). De opname van mijn keuze kent echter een andere bezetting, want Taylor en Avory waren al vervangen en Stewart speelde wel vaak mee, maar hoorde in naam niet langer bij de band.

Wie naar dit nummer luistert zal enkele keren een bekend zinnetje tegenkomen I love the way you walk. Inderdaad helemaal hetzelfde, maar toch. Het begint allemaal met The stars in your eyes set my soul on fire. De ogen zijn vaak de ziel van de liefde. Your voice is like an angel above me. The touch of your hand drives me insane, but baby I want to be loved.

Opa IJsbeer


maandag, september 16, 2024

Het muziekdraadje 142

Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien

Maandag 16 september 2024

Na driemaal een duo te hebben gepresenteerd in Het muziekdraadje wordt het tijd voor verandering en wat is er dan leuker een Nederlandstalig trio ruimte te geven. Een drietal dat ik eerder aan het werk heb gezet.

Begin jaren vijftig vormden Ad van de Gein, Tonny More en Carel Alberts Het Cocktail Trio en bezorgden Nederland na een donkere oorlog een glimlach op het gelaat met hun liedjes. Nadat eerstgenoemde vanwege ziekte enkele optredens moest laten schieten viel de groep uiteen ondanks dat met Henny Langeveld geprobeerd is een stand-in te gebruiken.

Omdat het over muziek gaat in deze serie laat ik de muziek doordraaien in Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien. Een nummer dat oorspronkelijk is geschreven door het duo Frank Guida en Joseph Royster, voorzien is van een Nederlandse tekst door André Meurs en is uitgebracht in 1965.

Een tijd waarin menig café nog een jukebox had staan waarin je voor geld favoriete singles kon laten horen. Net zoals die apparaten is ook het liedje langzaam maar zeker weggezakt en ik vraag mij af wie heeft dit nummer nog in zijn Spotify-lijstje staan?

Leuk blijft zo’n oude herinnering van een jukebox en dit bijzondere nummer waarin het trio wordt ondersteund door een koortje. Na enig geschreeuw, gepraat komt het toch op gang en het refrein zegt zoveel. ‘Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien? Wie heeft ‘m ergens gevonden misschien?’ En ‘Want de plaat is kapot en dat ding zit op slot!’

Ik kan mij in de tekst wel vinden begrijp dat er in een café onrust kan ontstaan. Een oplossing? ‘De stroom uitschakelen kan niet, dat bleek ook de knop van ’t licht.’ Je begrijpt het al nood breekt wetten en ‘Asjemenou buuuh.’

Opa IJsbeer


maandag, september 09, 2024

Het muziekdraadje 141

How do you do

Maandag 9 september 2024

Veel mensen zijn wel eens aangezien voor een ander, dat is ook mij wel eens overkomen. Zelfs samen met mijn vrouw. Onder andere op de trouwdag van mijn zus is ons gevraagd of wij Willem Duyn (Big Mouth) en Sjoukje van ’t Spijker (Maggie MacNeal) waren. Niet dus. Dit zangduo is door Hans van Hemert gesmeed trad in de beginjaren zeventig op als Mouth & MacNeal.

Voor het Muziekdraadje zet ik in op hun How do yo do dat door Van Hemert is geschreven samen met Harry van Hoof. Het is de grootste hit van dit duo en bereikte niet alleen in Nederland en België de eerste plaats op de muzieklijsten maar ook in Denemarken, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. Bovendien de tweede plek in Canada en de achtste plek op de Billboard Hot 100 in de Verenigde Staten.

In dat laatstgenoemde land gingen er meer dan een miljoen platen over de toonbank. Misschien werd die verkoop daar en in down under aangewakkerd doordat rond het duo een mysterieus sfeertje werd gecreëerd en zij vanwege de vliegangst van Duyn nooit samen die oversteek hebben gemaakt. Wat tevens meespeelde is dat het nana-nana in het Engelstalig gebied werd gezien als een seksuele handeling.

Het nummer is onder andere ook door James Last en Gil Ventura gecoverd. Die Windows haalde er zelfs in 1972 in Duitsland de eerste plaats mee. Ruim twintig jaar na het uitbrengen stofte The Wanna-Bees het nummer af. Overigens ook Farce Majeure ging ermee aan de handel en maakte een parodie over ongezonde eetgewoonten.

Het start met Once I said I wanted you, I don’t remember why. Ik often wonder if it’s true, that you could make me cry. Maar als ik dan aankom bij How do you do Mm mm, I though Wa-na na-na na-na just me and you and then we can¸dan hoef ik niets meer te schrijven.

Opa IJsbeer


  

maandag, september 02, 2024

Het muziekdraadje 140

Tonight

Maandag 2 september 2024

In dit draadje borduur ik verder op het begrip duetten. Daarbij kom ik terecht bij een van de bijzondere liedjes die door enerzijds een duo is geschreven, maar anderzijds ook veel bekendheid heeft gekregen door een duet met één van de auteurs. Ik heb het dan in eerste instantie over David Robert Jones, beter bekend als David Bowie. Medeauteur is James Newel Osterberg jr, oftewel The Godfather of Punk Iggy Pop.

Laatstgenoemde bracht Tonight uit op zijn tweede soloalbum Lust for Life in 1977. Bowie zette het in 1984 op de plaat, waarbij het gelijknamige album Tonight verscheen en later als tweede single van dit album. Bowie maakt daarbij gebruik van de stem van Tina Turner (Anna Mae Bullock) zonder haar naam te vermelden. Echt veel doet het nummer niet, tot...

Een jaar later zingen Bowie en Turner het nummer tijdens een concert van Tina Turner in het National Exhibition Centre in Birmingham. Een opname van dit duet wordt in 1988 uitgebracht op haar livealbum Tina Live in Europe en verschijnt tevens als single in diverse landen. Niet overal met evenveel succes maar in ons land wordt het grijs gedraaid en bereikt de nummer 1-status in de Nederlandse Top 40. In Vlaanderen reikt het tot de derde positie.

Het nummer kent overigens ook nog een Duitstalige versie. Der letzte Tanz verschijnt als B-kant van de single Anne van Herman van Veen. Hij vertaalde het daarna ook nog naar het Nederlands als… inderdaad De laatste dans.

Wie kent inmiddels niet de openingswoorden van dit lied? Everything will be alright tonight. No one moves. No one talks. No thinks. No one walks tonight. Inderdaad zo simpel is het om een hiet te maken. I am gonna love you ‘till the end. En ze gaan nog veel verder. I will love you ‘till I die. Laten wij dat laatste nog maar even uitstellen.

Opa IJsbeer


maandag, augustus 26, 2024

Het muziekdraadje 139

Manhattan

Maandag 26 augustus 2024

Na de subtitel van vorige week overweeg ik heel even om New York, New York als Het Muziekdraadje 139 te kiezen, maar dat vind ik toch net iets te voor de hand liggend en daarom stof ik het oude Manhattan maar eens af. Het is geschreven door het duo Lorenz Hart en Richard Rodgers in 1925 voor de revue The Garrick Gaieties. Die show is een parodie op het leven in New York en is eigenlijk bedoeld om geld in te zamelen voor gordijnen voor een nieuw theater.

In het lied wordt Manhattan beschreven met zijn stinkende metro in de zomer als een zwoel briesje, terwijl de eigenlijk raspende handkarren op Mott Street gently gliding by. Hoofdpersonen is een net getrouwd stel dat te arm is om de dure toeristische hoogtepunten te bekijken en maken derhalve vooral een wandeling door de stad waarbij zij vooral naar de goedkopere plekken gaan. Voor hen geen duur restaurant, maar een voor de midden- en arbeidersklasse.

Het nummer is door talloze artiesten op de plaat gezet. Ik noem er slechts een paar: Dinah Washington, Ella Fitzgerald, Mel Torme, Oscar Peterson, The Supremes. Zelf kies ik ditmaal voor een duet uit 2004, bijna tachtig jaar nadat het is geschreven, een uitvoering van Rod Stewart en Bette Middler voor Stardust: The Great American Songbook Volume III.

Niet alle versies zijn allemaal hetzelfde. Het begint met Summer journeys to Niagara and to other places aggravate all our cares, we’ll save our fares. En waar doe je dat dan? We’ll have Manhattan, the Bronx and Staten Island too. It’s lovely going through the zoo. Zo meandert het lied door de stad tot And My Fair Lady is a terrific show, they say. We both may see it close some day. The city’s glamor can never spoil the dreams of a boy and goll. We’ll turn Manhattan into an isle of joy.

Opa IJsbeer


maandag, augustus 19, 2024

Het muziekdraadje 138

Celebration day

Maandag 19 augustus 2024

Voortbordurend op de lettergreep day van vorige week beland ik bij een compleet andere stijl muziek. Gelukkig maar zullen sommigen denken. Achter de titel schuilt voor mij iets bijzonders maar daar hebben de schrijvers Jimmy Page, Robert Plant en John Paul Jones geen enkele weet van. Met deze namen weet menigeen dat het vandaag over Led Zeppelin gaat.

‘Her face is cracked from smiling. All the fears that she’s been hiding. And it seems that pretty soon everybody’s gonna know’, natuurlijk kan ik het bij dit begin van de songtekst laten. Maar met dit lied dat als derde op het in 1970 uitgebrachte album Led Zeppelin III staat is iets bijzonders aan de hand. De intro is een doordringend en monotoon geluid van een synthesizer bespeelt door bassist Jones. Dat is aanvankelijk niet de bedoeling, het komt in de plaats van een drumtrack van John Bonham.

Tijdens de opname van Celebration Day in het voormalige armenhuis Headley Grange maakt de band gebruik van de mobiele Rolling Stones studio. Een technicus neemt per ongeluk iets op over de drumpartij en omdat de band niet precies weet hoe die intro precies in elkaar steekt wordt het einde van het tweede albumnummer Friends gebruikt.

Plant wordt tijdens het schrijven geïnspireerd door de stad New York en tijdens de concerttour door de Verenigde Staten en Canada wordt het regelmatig aangekondigd als The New York Song. Opnames van drie concerten in Madison Square Garden in New York in 1973 worden gebruikt voor het live-album The Song Remains the Same. Vreemd genoeg staat het nummer niet op de film met dezelfde titel die in 1976 wordt uitgebracht. In 2007 worden de opnames hergebruikt en nu staat het nummer wel op het album Celebration Day en in de gelijknamige film. Alleen de gitaarsolo van Page is veranderd. Wat kan er technisch toch veel.

Opa IJsbeer


maandag, augustus 12, 2024

Het muziekdraadje 137

A lover’s holiday

Maandag 12 augustus 2024

Talloze jmensen zijn opgegroeid met discomuziek. In 1979 richtte zakenman Fred Petrus een bijzondere groep op: Change. Het is een samenwerkingsverband tussen Amerika en Italië. In Europa worden de meeste nummers van dit bandje geschreven en opgenomen in een studio in Bologna. Daarna wordt het nummer naar de Verenigde Staten gestuurd waar Amerikaanse zangers het inzingen. De twee combinaties worden gemixt waarna het eindproduct op het Atlantic label verschijnt.

Het Italiaanse gedeelte komt voor rekening van Mauro Malavasi en Davide Romani. Het eerste album van Change komt in 1980 uit. Op dit album is ook Luther Vandross te horen, die doorbreekt als zanger. Vandross doet een jaar later ook mee als achtergrondzanger op het tweede album van Change, maar mag vanwege contractuele tegenstrijdigheden geen solo zingen.

Het project eindigt in 1987 met de dood van Petrus. In 1990 wordt door Romani nog geprobeerd het project nieuw leven in te blazen onder de naam X-Change. Door gebrek aan geld stokt dit al snel. Nadat Romani een deal sluit met Fonte Records komt er in 2010 alsnog een album uit onder de naam Change your mind. In 2018 volgt Love 4 Love.

Aan Change hebben talloze zangers en zangeressen meegedaan. Op het eerste album heeft naast Vandross Jocelyn Brown een belangrijke bijdrage. Vergevorderd in vakantietijd stof ik de eerste hit A lover’s holiday maar eens af.

‘Not a cloud showd out in the sky that very night in Pitch Back City. I was so damned scared, it was dark, it was so dim, it was a shame’, zo begint het. En na het simpele refrein en een tussenstuk eindigt het weer met het begincouplet. ‘The lights were low and the party so dull. Just not good enough.’ En daar laat ik het maar bij.

Opa IJsbeer


maandag, augustus 05, 2024

Het muziekdraadje 136

Change your ways

Maandag 5 augustus 2024

In de tweede aflevering van Het Muziekdraadje (Looking back) heb ik al over muziek van hem geschreven en ook daarna is zijn naam nog diverse keren genoemd. Enkele weken geleden zelfs nog in samenhang met Eric Clapton schreef ik over Ramblin’ on my mind. Deze aflevering is voor jou John Mayall. Twee weken geleden overleed deze grootheid van de Britse bluesmuziek op negentigjarige leeftijd.

Tijdens een poëtisch eerbetoon aan Salon-orichter Juul Baars zag ik in Utopodium in Lelystad de hoes van het bijzondere album Jazz Blues Fusion hangen. Dit album is in 1972 uitgebracht door Polydor van live-optredens van Mayall in november 1971 in de Boston Music Hall en een maand later in Hunter College New York.

Op dit album werkt Mayall samen met gitarist Freddy Robinson die samenspeelde met de blueslegende Howlin’ Wolf maar ook met Ray Charles. Larry Taylor stelde zijn basgitaar in dienst van Canned Heat, The Monkees en Jerry Lee Lewis om maar een paar namen te noemen. Ron Selico roerde de drums voor James Brown maar ook voor Frank Zappa. Het blazersgedeelte op het album is afkomstig van Blue Mitchell (trompet) en Clifford Solomon (saxofoon).

Tijdens optredens heeft Mayall zijn bandleden en andere muzikanten altijd veel ruimte gegund om zich te profileren, iets toe te voegen aan een optreden. Studio-opnames zijn meestal strakker geregisseerd maar ook daar staat het fenomeen van The Bluesbreakers niet immer op de voorgrond. Op het album Jazz Blues Fusion laat hij met onder andere piano en harmonica zich echter ook genoeg horen en zijn zang blijft bijzonder. Het album begint met Country Road, tussendoor komen onder andere  Good Time Boogie, Dry Throat en Got to be this way voorbij. Allemaal wat langere nummers. Ik eindig daarom maar bij het laatste nummer van de eerste zijde van de LP. Change your ways. Dankjewel dat jij mij zo hebt laten genieten van jouw muziek en van de blues.

Opa IJsbeer


maandag, juli 29, 2024

Het muziekdraadje 135

Deze is voor jou

Maandag 29 juli 2024

Terwijl ik voor deze aflevering van Het Muziekdraadje naar een Nederlandstalig nummer zoek gaat mijn gedachte automatisch uit naar Anne. Maar de verbinding met deze song vind ik te voorspelbaar en daarom kijk ik verder, veel verder, in de tijd ook. Bij mijn zoektocht kom ik tenslotte uit bij liedjesschrijfster Anna Fernhout, ooit lid van de groep White Russian.

Misschien nooit van gehoord en dat kan maar zo. Fernhout schrijft vooral Nederlandstalige liedjes en soms maakt zij de overstap naar Engels. Zij zingt en speelt over het reilen en zeilen in het menselijk leven, vaak hebben haar teksten een vleugje humor.

Tijdens optredens probeert Fernhout haar publiek nadrukkelijk mee te trekken en nodigt uit tot meezingen. Misschien klinkt dit allemaal wevend, bedenk echter dat zij in Amsterdam het Centrum voor Stembevrijding leidt en daarnaast nog een opleiding als lichaamsgericht therapeut volgt bij het Institute of Core Energetics.

In het voorjaar verscheen haar derde EP Al lang genoeg. Met Deze is voor jou verlaat ik alle eerder gebaande paden en kom terecht bij een lied dat ik nooit eerder heb gehoord en waaraan ik moet wennen. Het staat op haar EP ‘Haast je niet, vier het leven’ dat is uitgebracht in 2021 en het nummer is geschreven door Matthijn Buwalda.

‘Wie heeft gezegd dat jij je altijd weer moet geven aan iedereen en overal op elk moment’, zo begint het. Er volgen talloze mooie regels als ‘Want onbegrepen is iets anders dan niet goed’ en ‘Al wil de wereld steeds je hart zien zonder grenzen, als jij niet wil nou dan heeft de wereld pech.’ Maar ook het refrein: ‘Deze is voor jou en niemand anders. Deze is voor jou en hoe jij je kent en wie pas van je houdt als je verandert, die zal nooit snappen hoe bijzonder jij al bent.’

Opa IJsbeer


maandag, juli 22, 2024

Het muziekdraadje 134

Anna Mari-Elena

Maandag 22 juli 2024

Na vier weken Lesvos wordt het tijd voor een Grieks liedje, een nummer dat in 1984 te horen is geweest tijdens het Eurovisie Songfestival in Luxemburg. Het is de inzending van Cyprus voor dat festival. Het nummer Anna Mari-Elena eindigt in de achterhoede van het festival dat gewonnen wordt door het Zweedse trio Herreys met Diggi-Loo Diggy-Ley.

De Cypriotische inzending is geschreven door Andreas Pavlou, die het zelf zingt onder zijn artiestennaam Andy Paul. Begin jaren zestig is hij naar Engeland geëmigreerd en komt daar in aanraking met de muziek van Elvis Presley, zijn Engelse tegenhanger Cliff Richard en grootheden als Tom Jones en Engelbert Humperdinck.

In Engeland wordt Paul ontdekt tijdens een talentenjacht waarbij het nummers van Elvis ten gehore brengt. Het levert hem een contract op. Het nummer Heartbeak Situation wordt door hem opgenomen geproduceerd door Stock, Aitken en Waterman. Zijn doorbraak komt echter pas met Anna Mari-Elena en met name de Griekse muziekindustrie stort zich op hem.

Paul die zich meer Engelsman dan Griek-Cyprioot voelt toert door zowel Engeland als Europa en brengt zowel Griekstalige als Engelse nummers uit zoals I believe, Save me, Darling If you leave me en Only Dreams. Maar mede met steun van onder andere Demis Roussos krijgt hij toch de meeste erkenning in Griekenland en op Cyprus.

T’ ónoumá sou to prayoudo, Anna’, zo begint het. Ik zing jouw naam Anna, zo begint het. Filaktó s’ exo sto laimó, Anna. Hij beschouwt haar als een talisman die hij rond zijn hals draagt, zij verwarmt zijn hart nadat het door eerdere relaties is bevroren. Anna Mari-Elena mia ayápi mas krateí. O… Anna, tha eínai éna t’ óneiro mas sti dzon.

Opa IJsbeer


 

 

 

maandag, juli 15, 2024

Het muziekdraadje 133

Put it there

Maandag 15 juli 2024

Met wie heeft Nicky Hopkins, bijnaam Edward, eigenlijk allemaal samengewerkt? Die rij is eigenlijk te lang om te noemen. Daar begin ik hier in deze aflevering van Het Muziekdraadje dus niet aan. Mede door een zwakke gezondheid is Hopkins niet veel op tournee geweest. Een van de uitzonderingen zijn de optredens met The Rolling Stones. Zijn muzikale activiteiten als toetsenist zijn vooral beperkt gebleven tot studiowerk.

Zo is deze befaamde toetsenist, die op vijftigjarige leeftijd is overleden, bijvoorbeeld te horen op albums van alle vier The Beatles. Zo speelt Hopkins mee op het achtste studioalbum van Paul McCartney, dat zowel in Engeland als Noorwegen de nummer één positie heeft gehaald. Op dit album Flowers in the dirt zijn onder andere ook David Gilmour en Elvis Costello te horen.

Mijn aandacht op deze plaat gaat vooral uit naar het korte Put it there. Met dit nummer wordt de eerste kant van de in 1989 uitgebrachte LP afgesloten. McCartney heeft zich voor dit nummer laten inspireren door zijn vader, betreffende een uitdrukking van vriendschap en troost. Het heeft de singlestatus gekregen dankzij fans die spontaan begonnen te dansen op dit nummer tijdens een optreden in het Parijse Palais Omnisports. Maar het is ook de titel geworden van een documentaire die is opgenomen over het maken van het album.

‘Give me youd hand I’d like to shake it. I want to show yoy I’m your friend’, zo begint het nummer. ‘Put it there if it weights a ton’, zo luidt de uitdrukking van McCartneys’ vader. Nog maar enkele mooie losse zinnen. ‘I hate to see things go wrong. The darkest night and all it’s mixed emotions is getting lighter sing a song.’ ‘As long as you and I are here, put it there.’

Opa IJsbeer


maandag, juli 08, 2024

Het muziekdraadje 132

It hurts me too

Maandag 8 juli 2024

In de vorige aflevering van Het Muziekdraadje heb ik geschreven over jammen. Dit fenomeen komt vaker voor, zo is zelfs het album Jamming with Edward ontstaan. Tijdens de opnames van het album Let in Bleed van The Rolling Stones wachten Mick Jagger, Charlie Watts en Bill Wyman  tevergeefs in 1969 in de Olympic Studio in London op Keith Richards. Over zijn afwezigheid doen diverse verhalen de ronde. Een van die verhalen vertelt dat Keith weggelopen is omdat hij tegen het meespelen van Ry Cooder als gastgitarist was.

Feit is dat tijdens zijn afwezigheid door de drie aanwezige Stones, Ry Cooder en Nicky Hopkins¸ een pianist die vaker met de Stones meespeelde op platen en tijdens optredens, een aantal nummers is opgenomen. Die nummers zijn in 1972 als album uitgebracht op het label van de Stones. Dat album ‘Jamming with Edward’ bereikte in ons land zelfs de zevende plaats.

Het bekendste nummer op het album is ongetwijfeld It hurts me too, geschreven door Elmore James en Mel London en voor het eerst op de plaat gezet in 1940 door Tampa Red aan wie het nummer ook wel wordt toegeschreven omdat het is gebaseerd op Things ‘bout comin’ my way dat door hem al in 1931 is opgenomen. Er zijn inmiddels talloze bluesversies en popcovers van te vinden.

Nog even wat tekst: You said you was hurting, you almost lost your mind, now the man you love he hurts you all the time. Een echte bluestekst dus. But when things go wrong, go wrong with you It hurts me too. Liefdespijn daar gaan zoveel songteksten over. He loves another woman, Yes I love you but you love him and stick to him like glue. Now he’d better leave you or you better put him down. No I won’t stand to see you pushed around. Inderdaad It hurts me too.

Opa IJsbeer


maandag, juli 01, 2024

Het muziekdraadje 131

Just Breathe

Maandag 1 juli 2024

Stone Gossard, voormalig gitarist van de grungeband Mother Love Bone, wil in 1990 na een jamsessie met Mike McCready een nieuwe band starten in Seattle. Bassist Jeff Ament sluit zich bij hen aan. Op zoek naar een zanger en een drummer maken zij een demo. Drummer Jack Irons slaat hun aanbod af maar brengt hun wel in contact met Edward Louis Severson III, die zanger is van Bad Radio uit San Diego. Dit viertal vormt de basis van Pearl Jam, dat officieel in 1991 van start gaat.

David Krusen maakt de band compleet maar wordt vanwege een alcoholprobleem al snel ontslagen. Diverse drummers worden versleten tot Matt Cameron zich bij hen aansluit. Sinds 2002 is er ook nog een toetsenist aangetrokken: Kenneth ‘Boom’ Gaspar.

De albums van de band verkopen beter dan hun singles. In ons land is Just Breathe een van hun grootste successen. ‘Dichter bij een liefdesliedje zijn we nooit gekomen’, zegt zanger/gitarist Eddie Vedder, die zijn moedersnaam gebruikt. Hij is tevens de auteur van het nummer dat in Canada op nummer één terechtkomt. ‘Er gebeurt altijd wel iets, elke dag’, zegt Vedder. ‘Daar gaat het liedje over. Praat niet, haal alleen adem en voel elkaars aanwezigheid.’ De Nederlandse zangeres Anneke van Giersbergen, maar ook Willie Nelson hebben dit nummer eveneens opgenomen.

‘Yes, I understand that every life must end as we sit alone. I know someday we must go’, zo begint de tekst. Velen zullen het repeterende ‘Dit I say that I need you?’, herkennen. ‘Did I say that I want you? Oh, if I didn’t, I’m a fool, you see. No one knows this more than me as I come clean.’ En later nog: ‘Nothing you would take, everything you gave, hold me ‘till I die, meet you on the other side.’

Opa IJsbeer