Het muziekdraadje 13

The wizard

Maandag 28 maart 2022

Bij de eerste tonen van dit nummer denk ik automatisch aan filmmuziek en dan in het bijzonder aan een western. Deze aanstekelijke mondharmonicaklanken worden de wereld ingeblazen door Ozzy Osbourne, inderdaad de frontman van Black Sabbath. Vandaag behandel ik het nummer The Wizard, dat in 1970 als b-kant fungeerde van de hitsingle Paranoid. Beide zijden van deze single heb ik grijs gedraaid en inderdaad heeft vooral de achterkant veel indruk op mij gemaakt.

Prachtig vind ik de muzikale overgang van de bijna westernachtige opening met trein gefluit naar het herkenbare rockgeluid van Black Sabbath. Bij het schrijven van de tekst Misty morning, clouds in the sky without warning, the wizard walks by casting his shadow, weaving his spell, funny clothes, thinking bell heeft bassist Geezer Butler zich laten inspireren door de figuur Gandalff, de tovenaar uit The Lord of the Rings.

Vol overgave zingt Ozzy Osbourne  Evil power disappears Demons worry when the wizard is near. He turns tears into joy. Everyone’s happy when the wizard walks by. Woorden die mogelijk een verwijzing zijn naar het drugsgebruik van de bandleden, die stoned ronddwaalden en een man (the wizard) zagen die op hen elfachtig overkwam.

Als ik dit nummer hoor voorbijkomen moet ik bijna automatisch terugdenken aan zondagmiddagen die ik heb doorgebracht in Warrekam in Laren. In een voormalig klooster werd dit Gooise buurthuis in 1969 geopend en op de zolder vonden muziekfeesten plaats. Hoe vaak ik dit progressieve nummer heb aangevraagd weet ik echt niet meer? Een keer of honderd? En helaas werd het niet altijd gedraaid. Om dat goed te maken past dit wonderwel in mijn rijtje op nummer dertien.

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 12

Still got the Blues (for you)

Maandag 21 maart 2022

Al eerder heb ik aangegeven een groot liefhebber van bluesmuziek te zijn en dat genre komt regelmatig terug in Het muziekdraadje. Vandaag kies ik voor Still got the Blues (for you) dat oorspronkelijk is uitgebracht als Still got the blues. Met dit nummer opent het gelijknamige album van de Noord-Ier Gary Moore. Een album waaraan ook Albert King, Albert Collins en George Harrison meewerkten. Still got the blues verscheen in 1990 tevens op single. Bij onze zuiderburen kwam de plaat zelfs op de eerste plaats terecht en in ons land bleef het op nummer twee steken.

Van de blues wordt vaak gezegd dat de teksten vaak zo triest zijn en als ik hiernaar luister moet ik die mensen gelijk geven. There’s a price you have to pay. I found out that love was no friend of mine. En: So long, it was so long ago But I’ve still got the blues for you. Inderdaad de emotie spat eraf. So many years since I’ve seen your face. Here in my heart, there’s an empty space where you used to be.

Niet alleen qua tekst maar ook muzikaal spreekt dit nummer mij aan. Zelfs de veroordeling tot het betalen van een schadevergoeding aan Jürgen Winter omdat de gitaarsolo van Moore veel leek op het nummer Nordrach van de Duitse rockband Jud’s Gallery, brengt daar geen verandering in. Een veroordeling die best met een korrel zout mag worden genomen, omdat de rechtbank zelf aangaf dat er geen bewijs was dat de solo uit Nordrach was gehaald.

Zoals zo veel nummers is ook Still got the blues door anderen gecoverd. Een van de bekendste artiesten die dat deed is Eric Clapton, op zijn album Old Sock. Het was een eerbetoon van Clapton aan Moore, die twee jaar eerder was overleden.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 11

Gimme shelter

Maandag 14 maart 2022

The Rolling Stones behoort tot mijn favoriete bands. En om het nummer Gimme shelter kan ik momenteel niet heen. Een nummer dat door de inval van Rusland en Wit-Rusland in Oekraïne ineens zeer actueel is geworden. En dat vooral door de woorden War, children it’s just a shot away. Maar ook de opening van dit nummer is sterk: a storm is threatening. My very life today If I don’t get some shelter, ooh yeah I’m gonna fade away.

Toch heeft niet oorlog (of vrede) maar jaloezie geleid tot het ontstaan van dit nummer. Die jaloezie ging over Anita Pallenberg, een voormalig model en modeontwerpster. Pallenberg was aanvankelijk de vriendin van gitarist Brian Jones. Met Keith Richards kreeg de in 2017 overleden Pallenberg drie kinderen.

Gimme Shelter is het openingsnummer van het Stones Album Let it bleed en Jagger zingt dit nummer op dat album samen met de Amerikaanse blues- en soulzangeres Merry Clayton, die dit nummer ook solo heeft gezongen. Tijdens live optredens heeft een scala aan zangeressen meegewerkt aan dit Stones-nummer, dat wij regelmatig hebben horen spelen tijdens concerten.

Voor mij heeft dit nummer ook nog een persoonlijke betekenis. Jaren geleden hebben wij met onze twee dochters een trektocht gehouden door een deel van Nederland met de fiets en maakten daarbij gebruik van een fietskar, waarvan ik het onderstel van een politieagent heb gekregen. Op die kar vervoerden wij onder andere onze tentuitrusting. Deze kar is door ons Gimme Shelter gedoopt.

De letterlijke vertaling is geef mij onderdak en de woorden Gimme shelter staan op een met Stones tong versierd bordje naast onze deur. Al met al voldoende redenen om dit bijzondere nummer in Mijn muziekdraadje op te nemen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 10

Sageru

Maandag 7 maart 2022

De geschiedenis van de Molukse band Massada begint voor mij in de jaren zestig, toen de uit Huizen afkomstige muziekgroep optrad als The Eagles. Dat speelde vooral tijdens Molukse feesten en in enkele buurthuizen. Omdat de gelijknamige Amerikaanse formatie in Nederland enkele hits scoorden werd besloten de naam te veranderen.

Deze groep heeft vanaf het begin bij mij een streepje voor omdat het oorspronkelijk is geformeerd in kamp Almère, gelegen in mijn geboortedorp. Bovendien heb ik nog een jaar met gitarist Chris Latul in één team gevolleybald.

Massada kreeg een zetje in de rug door muziekkrant Oor. Mede vanwege de treinkapingen, waarvan de band zich distantieerde, maar ook ingegeven door Molukse trots en de wens om eigen nummers uit te brengen, liet een platencontract lang op zich wachten. Het duurde nog tot eind jaren zeventig voor de band daadwerkelijk een album uitbracht. Het openingsnummer Latin Dance werd niet alleen de eerste single maar ook een echte hit en dit swingende nummer wordt nog steeds regelmatig gedraaid.

Zelf voel ik mij veel meer aangetrokken tot Sageru. Het is niet de tekst die mij hierin aantrekt maar de muziek met het verfijnde percussiewerk van Zeth Mustama en het aanstekelijke en herhalende woord Sageru, een verwijzing naar een in de Molukken lokaal gestookte palmwijn afkomstig van de saguweerboom.

Dit funky nummer verscheen pas op single na het uitbrengen van een Live album van de band, terwijl het toch al op eerste album Astanaga was verschenen. Zeker in de beginfase van de band waren diverse Maleise teksten van de hand van Chris Latul, die na het tweede album zijn eigen weg ging. De credits van Sageru waren voor de gehele band.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 9

While my guitar gently weeps

Donderdag 3 maart 2022

Zonder blues geen Rolling Stones en ja dan zijn The Beatles niet veraf. Lennon en McCartney tekenden voor de meeste hits van The Beatles, maar voor mij springt While my guitar gently weeps er bovenuit en dat is geschreven door George Harrison die geïnspireerd raakte door het boek I Ching, Boek der Veranderingen.

The Beatles hebben het nummer diverse keren opgenomen, onder meer een versie met achterwaartse gitaarsolo. Harrison was niet tevreden en vroeg zijn vriend Eric Clapton of die een gitaarsolo wilde toevoegen. Clapton was sceptisch, maar liet zich toch overhalen.

Aanvankelijk werd het nummer slechts met een akoestische gitaar en een orgel gespeeld. En in 1974 speelde Harrison het nummer tijdens zijn eerste solotournee en had de tekst iets veranderd in While my guitar tries to smile. Een mooie, bijzondere uitvoering is te horen tijdens The concert for Bangladesh. Dit bijzondere nummer is inmiddels door talloze artiesten gecoverd.

Zelf ben ik weg van de uitvoering van The Jeff Healey Band. George Harrison zingt op de albumversie Hell to Pay van deze band mee. De blinde Healey laat de gitaar op een bijzondere manier zingen en bij de woorden I look at you all, see the love there that’s sleeping while my guitar gently weeps krijg ik bij hem koude rillingen.

En als het even later gevolgd wordt met I don’t know why nobody told you how to unfold your love. I don’t know how someone controlled you, they bought and sold you dan weet ik dat wij als mensen, als mannen nog een lange weg te gaan hebben.

Opa IJsbeer

 

 

 

 

 

Het muziekdraadje 8

Eloise

Maandag 21 februari 2022

Voor deze aflevering van Het Muziekdraadje grijp ik terug naar een oud nummer, een nummer uit mijn tienertijd. Eloise is geschreven door Paul Ryan, die op zijn vijftiende al optreedt met zijn broer Barry als The Ryan Twins. Zij komen met maar liefst acht singles in de Britse Hitparade, maar omdat Paul de druk niet aan kan, stort hij zich op het schrijven en gaat Barry alleen door met zingen.

En met Eloise heeft dje in 1968 ook meteen zijn grootste succes. Voor mij is dit nummer onlosmakelijk verbonden aan een jongerenreis die ik gemaakt heb met de trein naar Oostenrijk. In de discotheek waar ik tijdens die vakantie bijna iedere avond met enkele jongens en meisjes ben te vinden is dat nummer tijdens ons bezoek grijs gedraaid. En ondanks dat ik geen danser ben heb ik op dit nummer regelmatig gedanst.

De openingszin Every night I’m there I’m always there She knows I’m there past volledig bij die avonden. Ook dat maakt dit nummer voor mij bijzonder, maar ook de ietwat hesige stem van Barry Ryan met zijn hoge uithalen zorgen ervoor dat dit nummer tot het lange rijtje liedjes behoort, dat mij al die jaren is bijgebleven.

And as the days grow old, the nights grow cold, I want to hold her near to me. I know she’s dear to me and only time can tell and take away this lone hell, I’m on my knees to Eloise. Het contact met de jongens en meisjes uit die tijd heeft maar kort geduurd. En op mijn knieën ben ik toen voor niemand gegaan, maar nog altijd kan ik genieten van Eloise en de tempoverandering, van snel naar langzaam. My Eloise.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 7

Crossroads

Maandag 14 februari 2022

Voor deze aflevering keer ik terug bij mijn oude liefde de blues, naar een man die behoort tot de 27 Club. Met terugwerkende kracht weliswaar want Robert Johnson overleed al in 1938. In 1970 overleden kort na elkaar diverse artiesten op 27-jarige leeftijd overleden, waarna het nog jaren  duurde voor de link echt werd gelegd..

Met Robert Johnson noem ik een blueslegende. Werk van deze zanger en gitarist is door talloze musici uitgevoerd. Aanvankelijk waren collega’s niet onder de indruk van hem, maar nadat hij van Ike Zimmerman echt gitaar had leren spelen veranderde dat.

Het betekende een kruispunt in zijn leven en het nummer Crossroads is tevens de titel van een film uit 1986 met in de hoofdrol Ralph Macchio. De muziek van die film is geschreven door Ry Cooder, die ook een deel van de uitvoering voor zijn rekening nam. Sensationeel is bijvoorbeeld de muziekbattle met Steve Vai.

Tijdens zijn leven had Robert Johnson slechts een bescheiden hit: Terraplane Blues. Pas ver na zijn dood, in 1961, werd hij door het uitbrengen van de LP King of the Delta Blues bij een breder publiek bekend. Het nummer Crossroads heet overigens officieel Cross Road Blues. Elmore James, die ook andere nummers van hem opnam, zette het in 1954 op de plaat en Eric Clapton bracht het met de Cream uit als Crossroads. Ook Tracy Champman waagde zich eraan.

Het origineel werd in 1936 uitgebracht. Het opent met Early this morning when you knocked on my door and I said ‘hello Satan I believe it’s time to go.’ En inderdaad het gaat over het verkopen van de ziel aan de duivel. You may bury my body down by the highway side so my old evil spirit can get a Greyhound bus and ride.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 6

Mag ik dan bij jou

Maandag 7 februari 2022

Tijdens de voorgaande muziekdraadjes heb ik het over enkele nummers gehad die ik voor het eerst in mijn jeugd heb gehoord. Ditmaal gaat het over een recenter werk, van een Nederlandse vrouw die mij vanaf het eerste moment dat ik haar op televisie heb gezien meteen heeft geraakt. Mag ik dan bij jou is door Claudia de Breij in 2009 geschreven en is het openingslied van haar voorstelling Hete Vrede.

Twee jaar later verschijnt het nummer op haar album Wat ik zeker weet, een album met liedjes uit die voorstelling. Maar bekendheid krijgt het pas als Claudia de Breij het in De Wereld Draait Door zingt op verzoek van presentator Matthijs van Nieuwkerk.

Het zijn vooral woorden van troost die mij raken en niet alleen mij, want dit lied wordt regelmatig gedraaid bij begrafenissen. Alleen die krachtige opening al: Als de oorlog komt, en als ik dan moet schuilen, mag ik dan bij jou? Maar ook verder in het lied En als ik moet huilen, droog jij mijn tranen dan? Want als ik bij jou mag, mag jij altijd bij mij. Maar ook de ommezwaai in de afsluiting, spreekt mij en velen aan. Als de lente komt en als ik dan verliefd ben mag ik dan bij jou?

Voor Claudia de Breij is dit met afstand haar grootste hit, een nummer dat zij ook nog als duet heeft gezongen met Paul de Leeuw. Jeroen van der Boom en Jim de Groot zongen het nummer tijdens Passion 2015 en Van der Boom bracht het ook tijdens een concert van de Toppers. Van Mag ik dan bij jou zijn ook buitenlandse uitvoeringen te vinden. Zo zong Waylon speciaal voor Claudia de Breij in 2016 een Engelstalige countryversie.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 5

If I had a hammer

Maandag 31 januari 2022

Bij het nummer If I had a hammer denk ik automatisch terug aan mijn broer Gijs. Een nummer dat in 1949, een jaar na zijn geboorte, is geschreven door Pete Seeger en Lee Hays. Dit nummer is voor mij bovendien een eerbetoon aan de arbeiders, aan mensen die met hun handen werken en werkten. Het nummer paste ook precies bij Gijs, een jongen die door omstandigheden niet goed kon leren en het vooral van werken met zijn handen moest hebben.

De tekst lijkt simpel If I had a hammer, I’d hammer in the morning, I’d hammer in the evening, all over this land. Met dit nummer had de in Dallas geboren Amerikaanse zanger Trini Lopez zijn grootste succes. In ons land behaalde Lopez in 1963 hiermee een nummer één hit. En niet alleen in ons land, If I had a hammer kwam in maar liefst in 23 landen op die plaats terecht.

Er volgden nog enkele hits voor Lopez, maar nimmer kon hij dit succes evenaren.

Ik keer terug naar de openingszin van dit artikel. Dit nummer is een van de weinige singles die mijn broer ooit heeft gekocht. If I had a song, I’d sing it in the morning, I’d sing it in the evening all over this land. En ja, deze woorden heeft hij gezongen. It’s the song about love between my brother and my sister all over this land. En na zijn overlijden in 1964 heb ik dit zingen (soms in stilte) van hem en voor hem overgenomen zodra dit lied klinkt.

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 4

Milord

Maandag 24 januari 2022

Wie herinnert zich de uitzendingen nog van Radio Luxemburg, een commerciële zender die vanuit Luxemburg uitzendt in onder andere de Nederlandse taal. In de jaren vijftig en zestig wordt er bij ons thuis op de zondagmorgen meestal naar deze zender geluisterd naar ‘lichte muziek’, ook als de popmuziek over Europa davert wordt bij ons de radio naar deze zender overgeschakeld en klinken de stemmen van Selvera’s en Corry Brokken bij ons door de luidspreker.

In het jaar dat ik word geboren debuteert Corry Brokken op de radio en jaren later staat deze zangeres, die in 1957 als eerste Nederlandse met Net als toen het Eurosongfestival wint, met Milord maanden lang op de eerste plaats van de Nederlandse hitlijsten.

Edith Piaf heeft dit nummer op de kaart gezet. De oorspronkelijke titel is Ombre de la Rue en is geschreven door Georges Moestaki. Ook Dalida, muziek van haar is jarenlang door Mart Smeets gedraaid, heeft dit nummer in het Italiaans, Engels en Duits gezongen. En in Amerika heeft Cher het op haar repertoire staan.

Al dat buitenlandse geweld gaat aan mij aanvankelijk voorbij en ik groei op met de vertaling van Willy van Hemert. En als je eenzaam wordt, moe van ’t gelukkig zijn kom dan bij mij Milord, dan sluit ik ’t gordijn. Inderdaad zoals vaker is eenzaamheid een van de pijlers van muziek die mij aanspreekt, maar net zo vaak is het de stem en die van Corry Brokken is zeker bijzonder.

Ik hoor haar zingen Kom in m’n huis milord en maak plezier met mij. En weet dat de onvergetelijke  Liesbeth List dit chanson eveneens heeft gezongen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 3

Red Negligee

Maandag 17 januari 2022

Een nummer dat in mijn Muziekdraadje niet mag ontbreken is Red Negligee. Door het lezen van een blog eerder deze maand heb ik dit nummer een stuk naar voren gehaald. Het is voor velen vermoedelijk een onbekend nummer van een onbekende artieste en is zelden op de radiozenders te horen.

Toch is het tijdens een radio-uitzending dat ik deze uitvoering heb leren kennen. Op een late zaterdagavond in een programma waarin veel bluesnummers te horen zijn komt dit nummer voorbij. Minutenlang, zo lang dat het moeilijk is mijn concentratie vast te houden. Maar dat einde van die ruim negen minuten bezorgt mij een brede glimlach.

Uitvoerend artieste is Katie Webster, geboren als Kathryn Jewel Thorne, die vooral bekend is als boogiewoogiepianiste en optreedt met artiesten als Lonnie Brooks en Slim Harpo. In de jaren zestig toert Webster een tijdje met Otis Redding over de wereld. Omdat zij zwanger is gaat zij niet met hem op pad en zit zij niet in het vliegtuig waarin Redding in 1967 verongelukt. Zij heeft tijd nodig het verlies te overwinnen en trekt zich terug. Als Webster terugkeert op de podia is zij tijdens diverse bluesfestivals een gewaardeerde verschijning en sterren als Bonnie Raitt en Robert Cray spelen met haar samen.

Haar geestdrift en spel leveren Katie Webster (overleden in 1999) de eretitel Swamp Boogie Queen op. En als ik naar haar muziek luister dan word ik bijna meegezogen in het ritme van haar vingers op de pianotoetsen. Maar die muziek komt pas later. Voor mij begint het allemaal met Red Negligee, een nummer dat is uitgebracht in 1989 op het album Two-Fisted Mama! En hoe ik dat nummer het beste kan omschrijven? Ik zou bijna zeggen als een conference, maar oordeel zelf. En grinnik.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 2

Looking back

Maandag 10 januari 2022

Na het behalen van mijn diploma heeft mijn vader mij meegenomen naar de Philips-winkel in Huizen en daar heb ik enkele LP’s mogen uitzoeken. Eenmaal thuis heb ik het album Looking Back op mijn monoplatenspeler gelegd en bij het horen van de scherpe tonen van The Bluesbrakers besef ik: dit is mijn muziek.

Op dit album staan diverse covers, maar ook eigen werk van John Mayall. Het album is een terugblik op een periode waarin talloze bekende musici hebben meegespeeld in zijn band. Ik noem er slechts een paar: Eric Clapton, Peter Green, John McVie, Ainsley Dunbar en Mick Taylor. Ondanks zijn vergevorderde leeftijd speelt Mayall nog steeds en onlangs is er van hem een nieuw album verschenen waaraan op de gangbare Hilversumse zenders nauwelijks aandacht wordt besteed.

Waarom ik voor deze rubriek van dit album van deze blanke Engelse bluesman het titelnummer Looking Back eruit heb gepakt is heel simpel. Allereerst is het nostalgie, verder het ritme, gitaarspel, het toetsenwerk en vervolgens ook nog eens de tekst.

Met As I walking down the street word ik vanzelf het nummer ingetrokken. En zo gaat het verder en verder via Her hair was curly shining bright tot het zich herhalende refrein. En als ik dit nummer nu beluister moet ik steeds weer terugdenken aan die tijd dat dit nummer al knarsend over mijn pick-up hobbelt. En ik hoor nog steeds I was looking back at her. Voor mij betekenen die woorden veel meer dan zomaar een terugblik, maar ook het besef dat iemand al bijna vijftig jaar lief en leed met mij deelt.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 1

Summertime

Maandag 3 januari 2022

De Top 2000 heb ik achter mij gelaten, maar dat wil dus niet zeggen dat muziek mij niets meer doet. Ondanks dat ik slechthorend ben mag ik graag naar muziek luisteren. Vooral oudere nummers, het moderne werk volg ik niet meer. De song die mij het meeste aanspreekt is Summertime.

Het is een belegen nummer dat al door menigeen in een nieuw jasje is gestoken. Het is geschreven als aria voor de opera Porgy and Bess, die voor het eerst is uitgevoerd in 1935. Deze opera wordt toegeschreven aan de gebroeders Gershwin en is gebaseerd op een boek van Edwin DuBose Heyward die tevens het merendeel van de teksten heeft geschreven. Ook dat van Summertime. De muziek van dit nummer is bovendien vermoedelijk afkomstig van de jazzmuzikant Fats Waller.

Wanneer ik dit nummer voor het eerst heb gehoord weet ik niet meer, maar het is pas echt blijven hangen door de uitvoering van Brainbox in 1969. Een uitvoering met Jan Akkerman en Kaz Lux. Nog steeds krijg ik de koude rillingen als ik deze uitvoering hoor. Maar dat geldt ook voor de uitvoering van Janis Joplin.

Deze zangeres behoort tot de 27 Club, samen met Jimi Hendrix, met wie zij bevriend is geweest. Zij hebben op dezelfde festivals gestaan en er wordt beweerd dat zij ook samen hebben opgetreden. Maar echt bewijs daarvan is nooit geleverd. Ook niet dat zij samen Summertime hebben gespeeld of hebben opgenomen.

Het nummer heb ik al diverse keren zien en horen uitvoeren. Bijvoorbeeld tijdens een intiem concert op Naxos, maar ook tijdens de opera uitgevoerd door Amerikaanse artiesten. Het is in allerlei muziekvormen te horen en in talloze vertalingen. In het Nederlands heeft Sandra Reemer het al in 1963 uitgevoerd onder de titel Sluimer zacht.

Opa IJsbeer

Hendrik #166

Het einde

Maandag 27 december 2021

We worden geboren onwetend over ons einde. Maar een ding is bij de geboorte al zeker; er komt een eind aan het leven. Sommigen geloven weliswaar in reïncarnatie maar zover ik heb constateren betekent zoiets dat de ziel verhuist. En de vraag die dan openblijft is uiteraard: wat is die ziel? Is dat het leven? Of juist een ander leven en wat neem je dan mee uit het voorgaande?

Mijn herinneringen uit een vroeger leven? Ik heb ze niet en daarom geloof ik in het eeuwige einde. Over mijn eigen einde heb ik al vaak nagedacht. En de kans dat ik ooit zelf mijn stekker er uittrek is denkbaar. Op dit moment is daar nog geen sprake van, maar de omstandigheden kunnen iedere dag wijzigen.

Misschien klinken voorgaande woorden u somber in de oren, maar zo zijn ze niet bedoeld. Het is eerder een opening geven tot… In mijn geval een fatsoenlijke afsluiting van een rubriek die ik ooit ben gestart en waarvan ik ben vergeten waarom ik eraan ben begonnen. Een serie met aanvankelijk een rode draad, gevolgd door een forse switch zonder het uiterlijk te veranderen.

Achteromkijkend realiseer ik mij dat de juiste toon niet altijd is aangeslagen. Bovendien ben ik niet toonvast. Maar dat weet ik al langer en toch wil ik soms voor de muziek uit lopen. Of die juist volgen, want bijna alle tonen zijn al eens verbonden en plagiaat… Voor mezelf heb ik afgelopen week uiteindelijk een knoop ontward en een andere knoop doorgehakt. Daardoor ben ik ook in de mogelijkheid zelf een einde te maken aan deze rubriek vol krabbels, daarom laat ik dus dit doek vallen.

Opa IJsbeer

Hendrik #165

De overtreding

Maandag 20 december 2021

Natuurlijk kan ik er niet omheen, om de enige Nederlandse voetbalklassieker, die van Feyenoord tegen Ajax. Terwijl buiten De Kuip een veldslag aan de gang is tussen zich fans noemende Feyenoorders en de politie, levert in het Rotterdamse voetbalbolwerk de ene Amsterdamse handsbal geen strafschop op en wordt aan de andere zijde van het veld een tackle van de thuisploeg binnen het zestienmetergebied wel tot penalty gepromoveerd. En natuurlijk heeft de scheidsrechter daar een antwoord op, maar twijfel blijft er altijd bestaan.

Die twijfel komt eerder deze week ook bij mij even binnen als een automobiliste vlak voor mij afslaat zonder richting aan te geven, vervolgens links gaat rijden en dan onverwachts op de rem trapt. Mijn vrouw rijdt voor mij, treuzelt even en haalt dan toch maar rechts in. Op dat moment wil de chauffeuse inparkeren en schept bijna mijn vrouw. Een schreeuw van mijn vrouw en een boze reactie van de dame in de auto gevolgd door haar opgestoken middelvinger. O ja, ik passeer ook en wordt ook nog kwaad bejegend.

De lontjes worden overal steeds korter, net zoals de strootjes waar wij ons aan vasthouden. Vandaag is hij jarig maar gisteren heeft hij dit al gevierd. Onze ruimhartige schoonzoon moet vandaag werken en alleen zijn ouders en wij zijn gisteren aanwezig op zijn feestje.

Oeps, wij zijn in overtreding want sinds de zaterdagpersconferentie mogen er niet meer dan twee bezoekers ontvangen worden. Of valt het allemaal mee en zijn wij geen bezoek maar gewoon familie. En hebben wij dus niets misdaan. Of zullen wij het samenzijn kerst of oud en nieuw noemen. Dan mag het wel, bovendien vandaag is hij een jaartje ouder en is het gisteren dus gewoon zijn oudjaarsdag.

Opa IJsbeer

Hendrik #164

De groeten

Maandag 13 december 2021

Tijdens mijn ochtendwandelingen groet ik regelmatig andere wandelaars, hardlopers en fietsers. Ook de mensen die met een oortje zich afsluiten voor de rest van de gemeenschap krijgen van mij een goedemorgen of een opgestoken hand, een hand die als eerbetoon omhoog wordt gestoken of even naar de zijkant van het hoofd (niet naar het voorhoofd dus) gaat.

Dit alles doe ik om in donkere tijden, in donkere dagen, mensen een fijne dag te wensen. Dit is niet iets van vandaag, want ik kan mij nog herinneren dat ik in een ver verleden in de wintermaanden met de bus naar mijn werk ging en dat het heel gewoon was om niet alleen de chauffeur, daar moest je toen altijd langs, maar ook om de medepassagiers te begroetten. En als ik tegenwoordig voorin in de bus stap groet ik nog steeds de chauffeur.

Lange tijd hebben wij vakantiekaarten verstuurd naar het thuisfront, naar vrienden en familie. Met de komst van internet en mail zijn wij daar echter mee gestopt. Wel stuurt mijn vrouw nog heel trouw een verjaardagskaart naar familie en enkele vrienden.

Net als het plaatsen van een kerstboom bij ons pas na 5 december plaatsvindt versturen wij de kerstkaarten ook pas na die datum. Maar wel (meestal) meteen daarna. Alleen dit jaar wil het er maar niet van komen. Zo ben ik zaterdag pas gaan schrijven, heb de kaarten in ons straatje huis aan huis bezorgd en stop de overige kaarten vervolgens pas vandaag in de bekende bus van Post.nl.

Voor iedereen die zo’n kaart niet krijgt zeg ik sorry, want dan staat de naam en het adres niet in ons adressenboek. Wij zijn jullie echter niet vergeten en wensen jullie prettige feestdagen en een gezond 2022 toe.

Opa IJsbeer

Hendrik #163

De boom

Maandag 6 december 2021

Laat ik beginnen met een boom op te zetten over Sinterklaas. Vandaag is het zijn naamdag, zijn verjaardag. Dit jaar hebben wij dit niet gezamenlijk en groots gevierd (ook met alle grootouders) omdat ook onze jongste niet meer in hem geloofd.

Wel hebben wij ervoor gezorgd dat onze kleinkinderen allemaal een cadeautje hebben gekregen, omdat er nog wel door onze dochters binnen hun eigen gezin een feestje van is gemaakt. Zoiets is gedaan zonder Sint en Zwarte Pieten en bij dat laatste denken wij dan; jammer maar ach over een paar jaar weten de baby’s van nu niet anders.

Tijdens mijn rondwandelingen is het mij opgevallen dat veel mensen al voor 5 december een kerstboom hebben staan. Velen hebben die al opgezet vanwege de donkere dagen voor kerstmis en de donkere tijden van corona waarin wij leven. Bij onze bloemenstal heb ik nog geen kerstbomen aangetroffen. Maar de vaste kerstboomverkopers zijn hier en daar al aanwezig.

Hoewel wij O dennenboom zingen worden er vooral sparren omgehakt en aangeobden. Het verschil tussen den en spar zit hem in de naalden. Van de spar zijn die plat. Wij kunnen soms kiezen uit de  Nordmann, blauwspar en fijnspar met of zonder kluit. Met kluit moet de boom kunnen worden herplaatst, maar of die dan aanslaat durf ik niet te garanderen. En met al die tegeltuinen van tegenwoordig zie ik dat ook steeds minder mensen doen. En een eigen kerstbomentuin?

Goed, nu Sinterklaas teruggaat naar Spanje wordt het ons tijd om onze kerstboom weer op te tuigen. Wij hebben al enkele jaren een kunstboom. Gemakkelijk in het gebruik en geen gedoe met naalden. Een boom die bovendien ieder jaar weer anders is. En pakjes onder de boom? Ach ook de kerstman bestaat niet.

Opa IJsbeer

Hendrik #162

Het bankje

Maandag 29 november 2021

Als kind wandelde ik regelmatig met mijn opa, mijn naamgever, mee naar de haven van Huizen. Soms kocht hij daar rechtstreeks van de vissers, die toen nog aanmeerden, een maaltje vis, die hij dan zelf in de schuur op een petroleumstelletje bakte. Maar vaker ging onze tocht naar dat speciale bankje waar hij met andere oude mannen sprak over vroeger, over de visserij en over zaken die er voor oude mannen toe doen.

Zelf heb ik ook zo’n bankje waar ik mij aan het water, van de Lage Vaart, voor enige tijd terugtrek. Soms ga ik daar zitten terwijl één van onze kleinkinderen zich vermaakt op de schommel of de glijbaan die iets verderop in het groen staan. Daar op dat bankje denk ik ook vaak aan het verleden of aan het nu en regelmatig schrijf ik daar een krabbel waarbij ik mij meestal laat inspireren door mijn omgeving.

Iets verderop langs het water staan ook enkele bankjes. In de zomer heb ik daar een paar keer een wijkagent aangetroffen, die telefonisch aan het overleggen is met een collega. In de avonduren zitten er soms verliefde stelletjes. En de afgelopen weken heb ik daar tijdens een ochtendwandeling een paar keer een vrouw zien zitten. Diep in gedachten.

Enkele dagen geleden heb ik haar aangesproken. Nee, hulp heeft zij niet nodig. Zij komt uit de Landgoederenbuurt gewandeld en is op weg naar yoga. Maar zij is gewoon een beetje aan de vroege kant en wacht op het bankje tot het tijd is om anderhalf uur op een gezonde manier aan haar lichaam te werken.

Opa IJsbeer

Hendrik #161

Gedeukt

Maandag 22 november 2021

Voor mij is het geen enkel probleem om toe te geven dat niet alles bij mij vanzelf gaat. Er zijn zelfs van die dagen dat er heel veel mis gaat. Ook dat geef ik ruiterlijk toe zonder het gevoel te hebben dat er nu een forse deuk in mijn imago van stoere opa is geslagen.

Eigenlijk ben ik een man met een klein hartje. Dat is ook een van de redenen dat ik nooit achter het stuur van een auto ben gekropen. Inderdaad ik ben een van die mannen die geen autorijbewijs heeft gehaald, zelfs geen enkele autorijles heeft genomen en derhalve voor vervoer over grote afstanden afhankelijk is van het openbaar vervoer of de hulp van anderen.

Zonder dat rijbewijs kan ik moeilijk kritiek hebben op automobilisten. Maar heb mij bij de beelden van De slechtste chauffeur van Nederland wel regelmatig afgevraagd of sommige mensen hun rijbewijs bij een pakje boter hebben gekregen. De hoofdrolspelers zijn namelijk zeker geen topchauffeurs maar doen het altijd nog beter dan ik.

Ook in het verkeer zie ik soms situaties waarbij ik vermoed dat chauffeurs misschien nog wat lessen nodig hebben voor zij weer zelfstandig de weg op gaan. Voorrangsregels worden genegeerd, snelheidsovertredingen gemaakt, bij iedere bocht  komen zij uit op de verkeerde weghelft, rijden weg bij een school zonder op of om te kijken en dan heb ik het nog niet gehad over het parkeren.

Gistermorgen zie ik een vrouw rijden over de Buitenhoutsedreef. Ik vermoed dat haar ogen niet zo best meer zijn en toch probeert zij de sticker op de bumper van de voorganger te lezen. Het verbaast mij niets dat haar automobiel er flink gedeukt uit ziet.

Opa IJsbeer

Hendrik #160

De trainer

Maandag 15 november 2021

De onderwerpen die ik op maandag aansnij zijn divers. Deze maandagserie ben ik ruim drie jaar geleden begonnen met artikelen over de buurtsuper. Observaties en bijzonderheden, ontmoetingen ook. En in vakantietijd ben ik doorgegaan met stukjes over de minimarkten in Griekenland.

Als Opa IJsbeer maak ik al jaren verhalen met en over onze kleinkinderen. Over treinreizen, bezoeken aan een dierentuin, het behalen van een zwemdiploma of gewoon een wandeling langs het water. En sinds enige tijd sportverslagen. Niet zoals in mijn tijd van regiosportverslaggever, maar luchtiger. Soms als inkijkje in de kindersportwereld waar het best hard kan toegaan.

Zo volg ik het voetbal van onze oudste kleinzoon als verslaggever omdat de moeder die dat op zich heeft genomen daar geen tijd meer voor heeft en de opvolgster is vertrokken, met haar zoon naar een andere club. Ik heb dat voetbal van die kleinzoon zien veranderen, gezien ook hoe het team uit elkaar is gevallen, omdat er op jonge leeftijd al door amateurclubs aan spelertjes wordt getrokken.

Afgelopen week is bij zijn selectieteam de trainer vertrokken. Weggestuurd? Opgestapt? Een goede verslaggever doet daarover navraag bij alle partijen. Uiteraard heb ik dat overwogen maar uiteindelijk niet gedaan. Juist vanwege het luchtige karakter van de voetbalverslagen. Waarom ik er dan hier op terugkom? Omdat het een aparte zaak is. De trainer is aan het karwei begonnen zonder dat hij spelers en mentaliteit van club kent. Vanaf het eerste moment heeft hij geen klik gevoeld, niet met spelers (puberleeftijd) en niet met hun (vaak lastige) ouders.

Zowel binnen als buiten de lijnen loopt het voor geen meter. Daar zijn zowel spelers als trainer voor verantwoordelijk. Zijn vertrek is voor alle partijen het beste. Natrappen heeft geen zin. Nu maar hopen dat iemand wordt aangesteld die de wind eronder heeft.

 

Opa IJsbeer