Het bankje
Maandag 29 november 2021
Als kind wandelde ik regelmatig met mijn opa, mijn
naamgever, mee naar de haven van Huizen. Soms kocht hij daar rechtstreeks van
de vissers, die toen nog aanmeerden, een maaltje vis, die hij dan zelf in de schuur
op een petroleumstelletje bakte. Maar vaker ging onze tocht naar dat speciale
bankje waar hij met andere oude mannen sprak over vroeger, over de visserij en
over zaken die er voor oude mannen toe doen.
Zelf heb ik ook zo’n bankje waar ik mij aan het water,
van de Lage Vaart, voor enige tijd terugtrek. Soms ga ik daar zitten terwijl één
van onze kleinkinderen zich vermaakt op de schommel of de glijbaan die iets
verderop in het groen staan. Daar op dat bankje denk ik ook vaak aan het
verleden of aan het nu en regelmatig schrijf ik daar een krabbel waarbij ik mij
meestal laat inspireren door mijn omgeving.
Iets verderop langs het water staan ook enkele bankjes.
In de zomer heb ik daar een paar keer een wijkagent aangetroffen, die
telefonisch aan het overleggen is met een collega. In de avonduren zitten er
soms verliefde stelletjes. En de afgelopen weken heb ik daar tijdens een
ochtendwandeling een paar keer een vrouw zien zitten. Diep in gedachten.
Enkele dagen geleden heb ik haar aangesproken. Nee, hulp
heeft zij niet nodig. Zij komt uit de Landgoederenbuurt gewandeld en is op weg
naar yoga. Maar zij is gewoon een beetje aan de vroege kant en wacht op het
bankje tot het tijd is om anderhalf uur op een gezonde manier aan haar lichaam
te werken.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten