Red Negligee
Maandag 17 januari 2022
Een nummer dat in mijn Muziekdraadje niet mag ontbreken
is Red Negligee. Door het lezen van een blog eerder deze maand heb ik dit
nummer een stuk naar voren gehaald. Het is voor velen vermoedelijk een onbekend
nummer van een onbekende artieste en is zelden op de radiozenders te horen.
Toch is het tijdens een radio-uitzending dat ik deze
uitvoering heb leren kennen. Op een late zaterdagavond in een programma waarin
veel bluesnummers te horen zijn komt dit nummer voorbij. Minutenlang, zo lang
dat het moeilijk is mijn concentratie vast te houden. Maar dat einde van die
ruim negen minuten bezorgt mij een brede glimlach.
Uitvoerend artieste is Katie Webster, geboren als Kathryn
Jewel Thorne, die vooral bekend is als boogiewoogiepianiste en optreedt met
artiesten als Lonnie Brooks en Slim Harpo. In de jaren zestig toert Webster een
tijdje met Otis Redding over de wereld. Omdat zij zwanger is gaat zij niet met
hem op pad en zit zij niet in het vliegtuig waarin Redding in 1967 verongelukt.
Zij heeft tijd nodig het verlies te overwinnen en trekt zich terug. Als Webster
terugkeert op de podia is zij tijdens diverse bluesfestivals een gewaardeerde
verschijning en sterren als Bonnie Raitt en Robert Cray spelen met haar samen.
Haar geestdrift en spel leveren Katie Webster (overleden
in 1999) de eretitel Swamp Boogie Queen op. En als ik naar haar muziek luister
dan word ik bijna meegezogen in het ritme van haar vingers op de pianotoetsen.
Maar die muziek komt pas later. Voor mij begint het allemaal met Red Negligee,
een nummer dat is uitgebracht in 1989 op het album Two-Fisted Mama! En hoe ik
dat nummer het beste kan omschrijven? Ik zou bijna zeggen als een conference,
maar oordeel zelf. En grinnik.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten