Het muziekdraadje 18

Little red rooster

Maandag 2 mei 2022

Veel leeftijdgenoten van mij zullen het nummer Little red rooster vermoedelijk verbinden met The Rolling Stones. Deze Engelse band heeft dit nummer inderdaad op single uitgebracht en door hen heb ik dit nummer leren kennen. In ons land haalde The Rolling Stones er een toptien notering mee. Maar ook de live uitvoering door The Doors is prachtig.

Later ontdekte ik dat Howlin’ Wolf dit nummer als The red rooster als eerste in 1961 heeft uitgebracht. Chester Burnett, zoals deze Amerikaanse blueslegende eigenlijk heet, heeft heel wat bekende bluesnummers geschreven, maar van dit nummer is hij niet de auteur. Dat is Willie Dixon, tevens de producer van deze uitvoering. Dixon heeft voor dit nummer wat stukken van anderen geleend. Dat gebeurde in een tijd dat niemand moeilijk deed over royalty’s en plagiaat.

Dixon (1915-1992) heeft overigens talloze bluesklassiekers geschreven en trad daarnaast veelvuldig op als bassist en pianist met grootheden als Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Memphis Slim, Bo Didley en Chuck Berry. Als zanger had hij minder succes.

Uiteraard heb ik ook gezocht naar een uitvoering van Dixon. Of hij echt trots is geweest op deze uitvoering durf ik niet te zeggen. De luiheid van de haan in I am the little red rooster too lazy to craw for day kan hem echter niet worden toegeschreven, want Dixon was altijd in de weer met zijn blues.

Natuurlijk zijn er mensen die de blues helemaal niets vinden en hun wijs ik op Dogs begin to bark and hounds begin to howl. Watch out strange cat people. Little red rooster’s on the prowl. En zo sluipt de haan Dixon over het erf en door het nummer heen tot Aint had no peace in the farm yard since my little red rooster’s been gone

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 17

Noordzee

Maandag 24 april 2022

Het wordt weer tijd voor een Nederlandstalig nummer en dan in het bijzonder van een zanger met een bijzonder oeuvre. Boudewijn de Groot begon zijn zangcarrière met liedjes van Jaap Fischer en Jacques Brel tijdens schoolfeesten. Vandaag kies ik voor Noordzee, dat in 1965 op single verscheen en op zijn debuutalbum is te vinden.

Het nummer is geschreven door Lennaert Nijgh. Bij dit liedje is er sprake van leentjebuur van het Engelse The Lowland Sea, dat omstreeks de zestiende eeuw is gemaakt. In tegenstelling tot wat velen denken gaat het niet om een van de vele Nederlandse zeeslagen maar gaat het lied over een zeeslag tussen Britse en Spaanse schepen. Het schip waarover wordt gezongen is The Sweet Trinity van Sir Walter Raleigh.

Vanaf de eerste keer dat ik nummer heb gehoord heb ik mij door Boudewijn de Groot laten meeslepen. En van die openingsregels Daar zeilde op de Noordzee, de Noordzee wijd en koud, een schip zo zwaar belanden met ’s werelds ijdel goud krijg ik nog altijd de koude rillingen. En niet alleen van het begin. Ook van het vervolg doet mij veel.

Toen zwom hij om het schip heen, hij was zo koud en moe. Vol bitterheid en wanhoop riep hij zijn makkers toe. Het is het bekende verhaal van de held en de niet nagekomen belofte, de slechte afloop, zoals ook uit het laatste couplet blijkt. Zijn makkers redden hem toen maar op het dek stierf hij. Na het een twee drie in Godsnaam dreef weg met het getij, de koene jonge zeeheld, veel jonger nog dan wij. En zonk toen in de Noordzee, de Noordzee, de Noordzee en in de Noordzee zonk hij. Inderdaad koude rillingen voel ik.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 16

Around and around

Maandag 18 april 2022

In Het muziekdraadje draait het zowel om muziek als om tekst, waarbij ik het bijna altijd vooral over de teksten heb gehad. Vandaag draait het eens vooral om de muziek, hoewel het origineel zeker tekst bevat. Het nummer Around and around is geschreven door Ernest Evans beter bekend onder zijn artiestennaam Chuck Berry die het nummer in 1958 uitbracht als B-kant van de single Johnny B Goode.

Deze Amerikaanse zanger imiteerde aanvankelijk onder andere Fats Domino en Elvis Presley en dankt daar ook zijn artiestennaam aan. Chubby, staat voor mollig, en checkers is een damspel, een grapje richting dominostenen.

Het refrein van Around and around I said the joint was rockin’ a goin’ round and round. Yeah, reelin’ and a rockin’ what a crazy sound and they never stopped rockin’ ‘till the moon went down heb ik regelmatig meegezongen. Niet alleen als Chubby Checker dit zong, maar vooral als nummer uit de beginperiode van The Rolling Stones, die toen vooral blues- en rocksongs speelden en uitbrachten.

De bekendste leden van deze band zijn Mick Jagger en Keith Richards, die bij elkaar op de peuterschool hebben gezeten en elkaar jaren later op een treinstation tegenkwamen. Zij begonnen samen een bandje. Nadat zij Brian Jones, die een rhythm-and-bluesband wilde oprichten, kreeg de band echt gestalte en Jones gaf de band de naam The Rolling Stones, naar aanleiding van een nummer van Muddy Waters.

In die beginperiode speelde Richards vooral riffs van Chubby Checker. De eerste single van de band was Come on, een cover van Chuck Berry, die dus heel belangrijk is geweest in de beginperiode van The Rolling Stones. Vandaag beluister ik echter een speciale opname van Brian Jones en Keith Richards, een opname zonder woorden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 15

Red rover

Maandag 11 april 2022

Vandaag kies ik voor een nummer dat bij velen onbekend is gebleven maar wel de Nederlandse hitlijsten heeft gehaald. Red Rover, uit 1970, past precies in het tijdsbeeld van die jaren en met enige fantasie mag het muzikaal gerekend worden tot het genre van groepen als Creedence Clearwater Revival en het Yellow River van Christie. De uitvoering waarvoor ik kies is van Mailer Mackenzie Band, een Haagse popgroep die van 1969 tot 1972 heeft bestaan.

In de nadagen van het bestaan heb ik de groep eenmaal live zien optreden tijdens een concert op Koninginnedag in Hilversum. En eerlijk is eerlijk tijdens dat concert ben ik niet omver geblazen door deze band en heb me zelfs een paar keer afgevraagd waarom ik dit nummer nou zo bijzonder vond.

Heeft dat te maken met de openingswoorden? It’s a long, long way to New York City, sold a spare for Georgie and Cleo and Lord I’m worried so tired and lonely I wish I could’t live today.

Of had het iets te maken met dat simpele refrein van Hey Red Rover Come on over. The big Redmotor keeps rollin’rollin’ over, keeps rollin’yes. En waarover rijdt die dan en waarheen? Door het eindeloze Amerikaanse landschap? Naar een van de vele festivals?

Het Red rover  nummer is geproduceerd door Hans van Hemert en het oorspronkelijke nummer is van Tommy James & The Shondells. En Tommie James staat ook als auteur van deze song bekend. En hoe langer ik erover nadenk en hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik ervaar dat deze song iets aan de korte kant is, geen mooie gitaar- en/of drumsolo kent. En toch… voor mij voldoet het om opgenomen te worden in mijn lijstje.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 14

Seemann, lass das Träumen

Maandag 4 april 2022

Na het rockgeluid van vorige week kom ik uit op een nummer uit ongeveer dezelfde periode, maar een groter verschil is muzikaal gezien bijna niet mogelijk. Met Seemann, lass das Träumen bedien ik bovendien voor het eerst liefhebbers van Duitstalige nummers. Dit door mijn gekozen nummer is een van de vele nummers waar vooral mijn vader van heeft genoten. De zanger van dit lied is vaak voor Duitser versleten, ook omdat Freddy Quinn in 1956 West-Duitsland heeft vertegenwoordigd op het Eurosongfestival, maar eigenlijk is het een Oostenrijkse schlagerzanger en acteur.

Tussen 1956 en 1966 kende Freddy Quinn zijn muzikale hoogtepunt met in totaal 23 liedjes in de Duitse top-tien. Veel van die liedjes gaan over reizen, over de zee. En daar valt ook onder: Seemann, lass das Träumen, denk nicht an zu Haus! Seemann, Wind und Wellen, rufen auch mich hinaus. En als ik die woorden hoor en het vervolg daarop dan komt er een nostalgisch gevoel over mij.

Maar ik realiseer mij eveneens terdege dat mijn vader en ik niet die reizen hebben gemaakt waarover wordt gezongen, niet die steden en landen hebben bezocht waarover Freddy Quinn zingt, maar wel naar de sterrenhemel kijken en hebben gekeken. Deine Freunde sind die Sterne, über Rio und Shanghai, über Bali und Hawaii.

Maar ook realiseer ik mij dat wij trouw zijn. Quinn heeft het over de trouw van de zeeman: Deine Liebe ist dein Schiff, deine Sehnsucht ist die Ferne und nur ihnen bleibst du treu. Ein Leben lang. Mijn schip is tevens al bijna vijftig jaar mijn baken, de persoon waar ik altijd op terug kan vallen in moeilijke tijden, oftewel mijn veilige haven tijdens stormachtig weer.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 13

The wizard

Maandag 28 maart 2022

Bij de eerste tonen van dit nummer denk ik automatisch aan filmmuziek en dan in het bijzonder aan een western. Deze aanstekelijke mondharmonicaklanken worden de wereld ingeblazen door Ozzy Osbourne, inderdaad de frontman van Black Sabbath. Vandaag behandel ik het nummer The Wizard, dat in 1970 als b-kant fungeerde van de hitsingle Paranoid. Beide zijden van deze single heb ik grijs gedraaid en inderdaad heeft vooral de achterkant veel indruk op mij gemaakt.

Prachtig vind ik de muzikale overgang van de bijna westernachtige opening met trein gefluit naar het herkenbare rockgeluid van Black Sabbath. Bij het schrijven van de tekst Misty morning, clouds in the sky without warning, the wizard walks by casting his shadow, weaving his spell, funny clothes, thinking bell heeft bassist Geezer Butler zich laten inspireren door de figuur Gandalff, de tovenaar uit The Lord of the Rings.

Vol overgave zingt Ozzy Osbourne  Evil power disappears Demons worry when the wizard is near. He turns tears into joy. Everyone’s happy when the wizard walks by. Woorden die mogelijk een verwijzing zijn naar het drugsgebruik van de bandleden, die stoned ronddwaalden en een man (the wizard) zagen die op hen elfachtig overkwam.

Als ik dit nummer hoor voorbijkomen moet ik bijna automatisch terugdenken aan zondagmiddagen die ik heb doorgebracht in Warrekam in Laren. In een voormalig klooster werd dit Gooise buurthuis in 1969 geopend en op de zolder vonden muziekfeesten plaats. Hoe vaak ik dit progressieve nummer heb aangevraagd weet ik echt niet meer? Een keer of honderd? En helaas werd het niet altijd gedraaid. Om dat goed te maken past dit wonderwel in mijn rijtje op nummer dertien.

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 12

Still got the Blues (for you)

Maandag 21 maart 2022

Al eerder heb ik aangegeven een groot liefhebber van bluesmuziek te zijn en dat genre komt regelmatig terug in Het muziekdraadje. Vandaag kies ik voor Still got the Blues (for you) dat oorspronkelijk is uitgebracht als Still got the blues. Met dit nummer opent het gelijknamige album van de Noord-Ier Gary Moore. Een album waaraan ook Albert King, Albert Collins en George Harrison meewerkten. Still got the blues verscheen in 1990 tevens op single. Bij onze zuiderburen kwam de plaat zelfs op de eerste plaats terecht en in ons land bleef het op nummer twee steken.

Van de blues wordt vaak gezegd dat de teksten vaak zo triest zijn en als ik hiernaar luister moet ik die mensen gelijk geven. There’s a price you have to pay. I found out that love was no friend of mine. En: So long, it was so long ago But I’ve still got the blues for you. Inderdaad de emotie spat eraf. So many years since I’ve seen your face. Here in my heart, there’s an empty space where you used to be.

Niet alleen qua tekst maar ook muzikaal spreekt dit nummer mij aan. Zelfs de veroordeling tot het betalen van een schadevergoeding aan Jürgen Winter omdat de gitaarsolo van Moore veel leek op het nummer Nordrach van de Duitse rockband Jud’s Gallery, brengt daar geen verandering in. Een veroordeling die best met een korrel zout mag worden genomen, omdat de rechtbank zelf aangaf dat er geen bewijs was dat de solo uit Nordrach was gehaald.

Zoals zo veel nummers is ook Still got the blues door anderen gecoverd. Een van de bekendste artiesten die dat deed is Eric Clapton, op zijn album Old Sock. Het was een eerbetoon van Clapton aan Moore, die twee jaar eerder was overleden.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 11

Gimme shelter

Maandag 14 maart 2022

The Rolling Stones behoort tot mijn favoriete bands. En om het nummer Gimme shelter kan ik momenteel niet heen. Een nummer dat door de inval van Rusland en Wit-Rusland in Oekraïne ineens zeer actueel is geworden. En dat vooral door de woorden War, children it’s just a shot away. Maar ook de opening van dit nummer is sterk: a storm is threatening. My very life today If I don’t get some shelter, ooh yeah I’m gonna fade away.

Toch heeft niet oorlog (of vrede) maar jaloezie geleid tot het ontstaan van dit nummer. Die jaloezie ging over Anita Pallenberg, een voormalig model en modeontwerpster. Pallenberg was aanvankelijk de vriendin van gitarist Brian Jones. Met Keith Richards kreeg de in 2017 overleden Pallenberg drie kinderen.

Gimme Shelter is het openingsnummer van het Stones Album Let it bleed en Jagger zingt dit nummer op dat album samen met de Amerikaanse blues- en soulzangeres Merry Clayton, die dit nummer ook solo heeft gezongen. Tijdens live optredens heeft een scala aan zangeressen meegewerkt aan dit Stones-nummer, dat wij regelmatig hebben horen spelen tijdens concerten.

Voor mij heeft dit nummer ook nog een persoonlijke betekenis. Jaren geleden hebben wij met onze twee dochters een trektocht gehouden door een deel van Nederland met de fiets en maakten daarbij gebruik van een fietskar, waarvan ik het onderstel van een politieagent heb gekregen. Op die kar vervoerden wij onder andere onze tentuitrusting. Deze kar is door ons Gimme Shelter gedoopt.

De letterlijke vertaling is geef mij onderdak en de woorden Gimme shelter staan op een met Stones tong versierd bordje naast onze deur. Al met al voldoende redenen om dit bijzondere nummer in Mijn muziekdraadje op te nemen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 10

Sageru

Maandag 7 maart 2022

De geschiedenis van de Molukse band Massada begint voor mij in de jaren zestig, toen de uit Huizen afkomstige muziekgroep optrad als The Eagles. Dat speelde vooral tijdens Molukse feesten en in enkele buurthuizen. Omdat de gelijknamige Amerikaanse formatie in Nederland enkele hits scoorden werd besloten de naam te veranderen.

Deze groep heeft vanaf het begin bij mij een streepje voor omdat het oorspronkelijk is geformeerd in kamp Almère, gelegen in mijn geboortedorp. Bovendien heb ik nog een jaar met gitarist Chris Latul in één team gevolleybald.

Massada kreeg een zetje in de rug door muziekkrant Oor. Mede vanwege de treinkapingen, waarvan de band zich distantieerde, maar ook ingegeven door Molukse trots en de wens om eigen nummers uit te brengen, liet een platencontract lang op zich wachten. Het duurde nog tot eind jaren zeventig voor de band daadwerkelijk een album uitbracht. Het openingsnummer Latin Dance werd niet alleen de eerste single maar ook een echte hit en dit swingende nummer wordt nog steeds regelmatig gedraaid.

Zelf voel ik mij veel meer aangetrokken tot Sageru. Het is niet de tekst die mij hierin aantrekt maar de muziek met het verfijnde percussiewerk van Zeth Mustama en het aanstekelijke en herhalende woord Sageru, een verwijzing naar een in de Molukken lokaal gestookte palmwijn afkomstig van de saguweerboom.

Dit funky nummer verscheen pas op single na het uitbrengen van een Live album van de band, terwijl het toch al op eerste album Astanaga was verschenen. Zeker in de beginfase van de band waren diverse Maleise teksten van de hand van Chris Latul, die na het tweede album zijn eigen weg ging. De credits van Sageru waren voor de gehele band.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 9

While my guitar gently weeps

Donderdag 3 maart 2022

Zonder blues geen Rolling Stones en ja dan zijn The Beatles niet veraf. Lennon en McCartney tekenden voor de meeste hits van The Beatles, maar voor mij springt While my guitar gently weeps er bovenuit en dat is geschreven door George Harrison die geïnspireerd raakte door het boek I Ching, Boek der Veranderingen.

The Beatles hebben het nummer diverse keren opgenomen, onder meer een versie met achterwaartse gitaarsolo. Harrison was niet tevreden en vroeg zijn vriend Eric Clapton of die een gitaarsolo wilde toevoegen. Clapton was sceptisch, maar liet zich toch overhalen.

Aanvankelijk werd het nummer slechts met een akoestische gitaar en een orgel gespeeld. En in 1974 speelde Harrison het nummer tijdens zijn eerste solotournee en had de tekst iets veranderd in While my guitar tries to smile. Een mooie, bijzondere uitvoering is te horen tijdens The concert for Bangladesh. Dit bijzondere nummer is inmiddels door talloze artiesten gecoverd.

Zelf ben ik weg van de uitvoering van The Jeff Healey Band. George Harrison zingt op de albumversie Hell to Pay van deze band mee. De blinde Healey laat de gitaar op een bijzondere manier zingen en bij de woorden I look at you all, see the love there that’s sleeping while my guitar gently weeps krijg ik bij hem koude rillingen.

En als het even later gevolgd wordt met I don’t know why nobody told you how to unfold your love. I don’t know how someone controlled you, they bought and sold you dan weet ik dat wij als mensen, als mannen nog een lange weg te gaan hebben.

Opa IJsbeer

 

 

 

 

 

Het muziekdraadje 8

Eloise

Maandag 21 februari 2022

Voor deze aflevering van Het Muziekdraadje grijp ik terug naar een oud nummer, een nummer uit mijn tienertijd. Eloise is geschreven door Paul Ryan, die op zijn vijftiende al optreedt met zijn broer Barry als The Ryan Twins. Zij komen met maar liefst acht singles in de Britse Hitparade, maar omdat Paul de druk niet aan kan, stort hij zich op het schrijven en gaat Barry alleen door met zingen.

En met Eloise heeft dje in 1968 ook meteen zijn grootste succes. Voor mij is dit nummer onlosmakelijk verbonden aan een jongerenreis die ik gemaakt heb met de trein naar Oostenrijk. In de discotheek waar ik tijdens die vakantie bijna iedere avond met enkele jongens en meisjes ben te vinden is dat nummer tijdens ons bezoek grijs gedraaid. En ondanks dat ik geen danser ben heb ik op dit nummer regelmatig gedanst.

De openingszin Every night I’m there I’m always there She knows I’m there past volledig bij die avonden. Ook dat maakt dit nummer voor mij bijzonder, maar ook de ietwat hesige stem van Barry Ryan met zijn hoge uithalen zorgen ervoor dat dit nummer tot het lange rijtje liedjes behoort, dat mij al die jaren is bijgebleven.

And as the days grow old, the nights grow cold, I want to hold her near to me. I know she’s dear to me and only time can tell and take away this lone hell, I’m on my knees to Eloise. Het contact met de jongens en meisjes uit die tijd heeft maar kort geduurd. En op mijn knieën ben ik toen voor niemand gegaan, maar nog altijd kan ik genieten van Eloise en de tempoverandering, van snel naar langzaam. My Eloise.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 7

Crossroads

Maandag 14 februari 2022

Voor deze aflevering keer ik terug bij mijn oude liefde de blues, naar een man die behoort tot de 27 Club. Met terugwerkende kracht weliswaar want Robert Johnson overleed al in 1938. In 1970 overleden kort na elkaar diverse artiesten op 27-jarige leeftijd overleden, waarna het nog jaren  duurde voor de link echt werd gelegd..

Met Robert Johnson noem ik een blueslegende. Werk van deze zanger en gitarist is door talloze musici uitgevoerd. Aanvankelijk waren collega’s niet onder de indruk van hem, maar nadat hij van Ike Zimmerman echt gitaar had leren spelen veranderde dat.

Het betekende een kruispunt in zijn leven en het nummer Crossroads is tevens de titel van een film uit 1986 met in de hoofdrol Ralph Macchio. De muziek van die film is geschreven door Ry Cooder, die ook een deel van de uitvoering voor zijn rekening nam. Sensationeel is bijvoorbeeld de muziekbattle met Steve Vai.

Tijdens zijn leven had Robert Johnson slechts een bescheiden hit: Terraplane Blues. Pas ver na zijn dood, in 1961, werd hij door het uitbrengen van de LP King of the Delta Blues bij een breder publiek bekend. Het nummer Crossroads heet overigens officieel Cross Road Blues. Elmore James, die ook andere nummers van hem opnam, zette het in 1954 op de plaat en Eric Clapton bracht het met de Cream uit als Crossroads. Ook Tracy Champman waagde zich eraan.

Het origineel werd in 1936 uitgebracht. Het opent met Early this morning when you knocked on my door and I said ‘hello Satan I believe it’s time to go.’ En inderdaad het gaat over het verkopen van de ziel aan de duivel. You may bury my body down by the highway side so my old evil spirit can get a Greyhound bus and ride.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 6

Mag ik dan bij jou

Maandag 7 februari 2022

Tijdens de voorgaande muziekdraadjes heb ik het over enkele nummers gehad die ik voor het eerst in mijn jeugd heb gehoord. Ditmaal gaat het over een recenter werk, van een Nederlandse vrouw die mij vanaf het eerste moment dat ik haar op televisie heb gezien meteen heeft geraakt. Mag ik dan bij jou is door Claudia de Breij in 2009 geschreven en is het openingslied van haar voorstelling Hete Vrede.

Twee jaar later verschijnt het nummer op haar album Wat ik zeker weet, een album met liedjes uit die voorstelling. Maar bekendheid krijgt het pas als Claudia de Breij het in De Wereld Draait Door zingt op verzoek van presentator Matthijs van Nieuwkerk.

Het zijn vooral woorden van troost die mij raken en niet alleen mij, want dit lied wordt regelmatig gedraaid bij begrafenissen. Alleen die krachtige opening al: Als de oorlog komt, en als ik dan moet schuilen, mag ik dan bij jou? Maar ook verder in het lied En als ik moet huilen, droog jij mijn tranen dan? Want als ik bij jou mag, mag jij altijd bij mij. Maar ook de ommezwaai in de afsluiting, spreekt mij en velen aan. Als de lente komt en als ik dan verliefd ben mag ik dan bij jou?

Voor Claudia de Breij is dit met afstand haar grootste hit, een nummer dat zij ook nog als duet heeft gezongen met Paul de Leeuw. Jeroen van der Boom en Jim de Groot zongen het nummer tijdens Passion 2015 en Van der Boom bracht het ook tijdens een concert van de Toppers. Van Mag ik dan bij jou zijn ook buitenlandse uitvoeringen te vinden. Zo zong Waylon speciaal voor Claudia de Breij in 2016 een Engelstalige countryversie.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 5

If I had a hammer

Maandag 31 januari 2022

Bij het nummer If I had a hammer denk ik automatisch terug aan mijn broer Gijs. Een nummer dat in 1949, een jaar na zijn geboorte, is geschreven door Pete Seeger en Lee Hays. Dit nummer is voor mij bovendien een eerbetoon aan de arbeiders, aan mensen die met hun handen werken en werkten. Het nummer paste ook precies bij Gijs, een jongen die door omstandigheden niet goed kon leren en het vooral van werken met zijn handen moest hebben.

De tekst lijkt simpel If I had a hammer, I’d hammer in the morning, I’d hammer in the evening, all over this land. Met dit nummer had de in Dallas geboren Amerikaanse zanger Trini Lopez zijn grootste succes. In ons land behaalde Lopez in 1963 hiermee een nummer één hit. En niet alleen in ons land, If I had a hammer kwam in maar liefst in 23 landen op die plaats terecht.

Er volgden nog enkele hits voor Lopez, maar nimmer kon hij dit succes evenaren.

Ik keer terug naar de openingszin van dit artikel. Dit nummer is een van de weinige singles die mijn broer ooit heeft gekocht. If I had a song, I’d sing it in the morning, I’d sing it in the evening all over this land. En ja, deze woorden heeft hij gezongen. It’s the song about love between my brother and my sister all over this land. En na zijn overlijden in 1964 heb ik dit zingen (soms in stilte) van hem en voor hem overgenomen zodra dit lied klinkt.

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 4

Milord

Maandag 24 januari 2022

Wie herinnert zich de uitzendingen nog van Radio Luxemburg, een commerciële zender die vanuit Luxemburg uitzendt in onder andere de Nederlandse taal. In de jaren vijftig en zestig wordt er bij ons thuis op de zondagmorgen meestal naar deze zender geluisterd naar ‘lichte muziek’, ook als de popmuziek over Europa davert wordt bij ons de radio naar deze zender overgeschakeld en klinken de stemmen van Selvera’s en Corry Brokken bij ons door de luidspreker.

In het jaar dat ik word geboren debuteert Corry Brokken op de radio en jaren later staat deze zangeres, die in 1957 als eerste Nederlandse met Net als toen het Eurosongfestival wint, met Milord maanden lang op de eerste plaats van de Nederlandse hitlijsten.

Edith Piaf heeft dit nummer op de kaart gezet. De oorspronkelijke titel is Ombre de la Rue en is geschreven door Georges Moestaki. Ook Dalida, muziek van haar is jarenlang door Mart Smeets gedraaid, heeft dit nummer in het Italiaans, Engels en Duits gezongen. En in Amerika heeft Cher het op haar repertoire staan.

Al dat buitenlandse geweld gaat aan mij aanvankelijk voorbij en ik groei op met de vertaling van Willy van Hemert. En als je eenzaam wordt, moe van ’t gelukkig zijn kom dan bij mij Milord, dan sluit ik ’t gordijn. Inderdaad zoals vaker is eenzaamheid een van de pijlers van muziek die mij aanspreekt, maar net zo vaak is het de stem en die van Corry Brokken is zeker bijzonder.

Ik hoor haar zingen Kom in m’n huis milord en maak plezier met mij. En weet dat de onvergetelijke  Liesbeth List dit chanson eveneens heeft gezongen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 3

Red Negligee

Maandag 17 januari 2022

Een nummer dat in mijn Muziekdraadje niet mag ontbreken is Red Negligee. Door het lezen van een blog eerder deze maand heb ik dit nummer een stuk naar voren gehaald. Het is voor velen vermoedelijk een onbekend nummer van een onbekende artieste en is zelden op de radiozenders te horen.

Toch is het tijdens een radio-uitzending dat ik deze uitvoering heb leren kennen. Op een late zaterdagavond in een programma waarin veel bluesnummers te horen zijn komt dit nummer voorbij. Minutenlang, zo lang dat het moeilijk is mijn concentratie vast te houden. Maar dat einde van die ruim negen minuten bezorgt mij een brede glimlach.

Uitvoerend artieste is Katie Webster, geboren als Kathryn Jewel Thorne, die vooral bekend is als boogiewoogiepianiste en optreedt met artiesten als Lonnie Brooks en Slim Harpo. In de jaren zestig toert Webster een tijdje met Otis Redding over de wereld. Omdat zij zwanger is gaat zij niet met hem op pad en zit zij niet in het vliegtuig waarin Redding in 1967 verongelukt. Zij heeft tijd nodig het verlies te overwinnen en trekt zich terug. Als Webster terugkeert op de podia is zij tijdens diverse bluesfestivals een gewaardeerde verschijning en sterren als Bonnie Raitt en Robert Cray spelen met haar samen.

Haar geestdrift en spel leveren Katie Webster (overleden in 1999) de eretitel Swamp Boogie Queen op. En als ik naar haar muziek luister dan word ik bijna meegezogen in het ritme van haar vingers op de pianotoetsen. Maar die muziek komt pas later. Voor mij begint het allemaal met Red Negligee, een nummer dat is uitgebracht in 1989 op het album Two-Fisted Mama! En hoe ik dat nummer het beste kan omschrijven? Ik zou bijna zeggen als een conference, maar oordeel zelf. En grinnik.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 2

Looking back

Maandag 10 januari 2022

Na het behalen van mijn diploma heeft mijn vader mij meegenomen naar de Philips-winkel in Huizen en daar heb ik enkele LP’s mogen uitzoeken. Eenmaal thuis heb ik het album Looking Back op mijn monoplatenspeler gelegd en bij het horen van de scherpe tonen van The Bluesbrakers besef ik: dit is mijn muziek.

Op dit album staan diverse covers, maar ook eigen werk van John Mayall. Het album is een terugblik op een periode waarin talloze bekende musici hebben meegespeeld in zijn band. Ik noem er slechts een paar: Eric Clapton, Peter Green, John McVie, Ainsley Dunbar en Mick Taylor. Ondanks zijn vergevorderde leeftijd speelt Mayall nog steeds en onlangs is er van hem een nieuw album verschenen waaraan op de gangbare Hilversumse zenders nauwelijks aandacht wordt besteed.

Waarom ik voor deze rubriek van dit album van deze blanke Engelse bluesman het titelnummer Looking Back eruit heb gepakt is heel simpel. Allereerst is het nostalgie, verder het ritme, gitaarspel, het toetsenwerk en vervolgens ook nog eens de tekst.

Met As I walking down the street word ik vanzelf het nummer ingetrokken. En zo gaat het verder en verder via Her hair was curly shining bright tot het zich herhalende refrein. En als ik dit nummer nu beluister moet ik steeds weer terugdenken aan die tijd dat dit nummer al knarsend over mijn pick-up hobbelt. En ik hoor nog steeds I was looking back at her. Voor mij betekenen die woorden veel meer dan zomaar een terugblik, maar ook het besef dat iemand al bijna vijftig jaar lief en leed met mij deelt.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 1

Summertime

Maandag 3 januari 2022

De Top 2000 heb ik achter mij gelaten, maar dat wil dus niet zeggen dat muziek mij niets meer doet. Ondanks dat ik slechthorend ben mag ik graag naar muziek luisteren. Vooral oudere nummers, het moderne werk volg ik niet meer. De song die mij het meeste aanspreekt is Summertime.

Het is een belegen nummer dat al door menigeen in een nieuw jasje is gestoken. Het is geschreven als aria voor de opera Porgy and Bess, die voor het eerst is uitgevoerd in 1935. Deze opera wordt toegeschreven aan de gebroeders Gershwin en is gebaseerd op een boek van Edwin DuBose Heyward die tevens het merendeel van de teksten heeft geschreven. Ook dat van Summertime. De muziek van dit nummer is bovendien vermoedelijk afkomstig van de jazzmuzikant Fats Waller.

Wanneer ik dit nummer voor het eerst heb gehoord weet ik niet meer, maar het is pas echt blijven hangen door de uitvoering van Brainbox in 1969. Een uitvoering met Jan Akkerman en Kaz Lux. Nog steeds krijg ik de koude rillingen als ik deze uitvoering hoor. Maar dat geldt ook voor de uitvoering van Janis Joplin.

Deze zangeres behoort tot de 27 Club, samen met Jimi Hendrix, met wie zij bevriend is geweest. Zij hebben op dezelfde festivals gestaan en er wordt beweerd dat zij ook samen hebben opgetreden. Maar echt bewijs daarvan is nooit geleverd. Ook niet dat zij samen Summertime hebben gespeeld of hebben opgenomen.

Het nummer heb ik al diverse keren zien en horen uitvoeren. Bijvoorbeeld tijdens een intiem concert op Naxos, maar ook tijdens de opera uitgevoerd door Amerikaanse artiesten. Het is in allerlei muziekvormen te horen en in talloze vertalingen. In het Nederlands heeft Sandra Reemer het al in 1963 uitgevoerd onder de titel Sluimer zacht.

Opa IJsbeer

Hendrik #166

Het einde

Maandag 27 december 2021

We worden geboren onwetend over ons einde. Maar een ding is bij de geboorte al zeker; er komt een eind aan het leven. Sommigen geloven weliswaar in reïncarnatie maar zover ik heb constateren betekent zoiets dat de ziel verhuist. En de vraag die dan openblijft is uiteraard: wat is die ziel? Is dat het leven? Of juist een ander leven en wat neem je dan mee uit het voorgaande?

Mijn herinneringen uit een vroeger leven? Ik heb ze niet en daarom geloof ik in het eeuwige einde. Over mijn eigen einde heb ik al vaak nagedacht. En de kans dat ik ooit zelf mijn stekker er uittrek is denkbaar. Op dit moment is daar nog geen sprake van, maar de omstandigheden kunnen iedere dag wijzigen.

Misschien klinken voorgaande woorden u somber in de oren, maar zo zijn ze niet bedoeld. Het is eerder een opening geven tot… In mijn geval een fatsoenlijke afsluiting van een rubriek die ik ooit ben gestart en waarvan ik ben vergeten waarom ik eraan ben begonnen. Een serie met aanvankelijk een rode draad, gevolgd door een forse switch zonder het uiterlijk te veranderen.

Achteromkijkend realiseer ik mij dat de juiste toon niet altijd is aangeslagen. Bovendien ben ik niet toonvast. Maar dat weet ik al langer en toch wil ik soms voor de muziek uit lopen. Of die juist volgen, want bijna alle tonen zijn al eens verbonden en plagiaat… Voor mezelf heb ik afgelopen week uiteindelijk een knoop ontward en een andere knoop doorgehakt. Daardoor ben ik ook in de mogelijkheid zelf een einde te maken aan deze rubriek vol krabbels, daarom laat ik dus dit doek vallen.

Opa IJsbeer

Hendrik #165

De overtreding

Maandag 20 december 2021

Natuurlijk kan ik er niet omheen, om de enige Nederlandse voetbalklassieker, die van Feyenoord tegen Ajax. Terwijl buiten De Kuip een veldslag aan de gang is tussen zich fans noemende Feyenoorders en de politie, levert in het Rotterdamse voetbalbolwerk de ene Amsterdamse handsbal geen strafschop op en wordt aan de andere zijde van het veld een tackle van de thuisploeg binnen het zestienmetergebied wel tot penalty gepromoveerd. En natuurlijk heeft de scheidsrechter daar een antwoord op, maar twijfel blijft er altijd bestaan.

Die twijfel komt eerder deze week ook bij mij even binnen als een automobiliste vlak voor mij afslaat zonder richting aan te geven, vervolgens links gaat rijden en dan onverwachts op de rem trapt. Mijn vrouw rijdt voor mij, treuzelt even en haalt dan toch maar rechts in. Op dat moment wil de chauffeuse inparkeren en schept bijna mijn vrouw. Een schreeuw van mijn vrouw en een boze reactie van de dame in de auto gevolgd door haar opgestoken middelvinger. O ja, ik passeer ook en wordt ook nog kwaad bejegend.

De lontjes worden overal steeds korter, net zoals de strootjes waar wij ons aan vasthouden. Vandaag is hij jarig maar gisteren heeft hij dit al gevierd. Onze ruimhartige schoonzoon moet vandaag werken en alleen zijn ouders en wij zijn gisteren aanwezig op zijn feestje.

Oeps, wij zijn in overtreding want sinds de zaterdagpersconferentie mogen er niet meer dan twee bezoekers ontvangen worden. Of valt het allemaal mee en zijn wij geen bezoek maar gewoon familie. En hebben wij dus niets misdaan. Of zullen wij het samenzijn kerst of oud en nieuw noemen. Dan mag het wel, bovendien vandaag is hij een jaartje ouder en is het gisteren dus gewoon zijn oudjaarsdag.

Opa IJsbeer