Het Muziekdraadje 235

No Woman, No Cry

Maandag 29 juni 2026

Er zijn zo veel muziekgenres dat het bijna niet mogelijk is om overal aandacht aan te besteden. En dan kennen sommige genres ook nog eens diverse vormen. Reggaemuziek is onlosmakelijk verbonden met het eiland Jamaica met als pioniers Bob and Marcia en Desmond Dekker met zijn begeleidingsband The Aces.

King of the reggae is echter Bob Marley en dat is niet dezelfde Bob van het eerder genoemde duo. Zijn moeder is het tienermeisje Cedelia Malcolm, zijn vader een blanke zestigjarige opzichter voor de Britse koloniale macht, Norval Marley, die overlijdt als zijn zoon tien is. Zijn moeder verhuist daarna op zoek naar werk naar Trenchtown, een sloppenwijk in Kingston.

Op zijn tiende verdient Marley soms al wat geld met zingen op straat. Zijn gitaar heeft hij gemaakt van afvalhout. In 1962 neemt hij zijn eerste single op: Judge Not. Een succes is het niet. Samen met Bunny Livingston en Peter Tosh richt hij Wailing Rudeboys op, die naam verandert in The Wailing Wailers en uiteindelijk ook in The Wailers. Hun eerste single is op Jamaica in 1964, Simmer Down, meteen een succes. Pas in de jaren zeventig leert de rest van de wereld deze groep kennen, onder andere door het nummer I shot the sherrif. In 1973 verlaten Tosh en Livingston de band en besluit Marley om de zangeressen I Threes (Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy MOwatt) op te nemen en wordt de naam van de band Bob Marley and the Wailers.

No Woman, No Cry, geschreven door Vincent Ford, wordt hun eerste internationale hit, maar wordt pas echt bekend in de live-uitvoering op het album Live uit 1975. De titel van dit nummer klopt echter niet en zou eigenlijk No, woman, nuh cry moeten zijn waarbij dat nuh staat voor don’t. Het nummer handelt over de kracht van vrouwen.

Afsluitend toch nog wat regels uit de songtekst. ‘’Cause I remember when we used to sit in a government yard in Trenchtown. Ob-observing the hypocrites mingle with the good people we meet. Good friends we have, good friends we have lost along the way.’ En later: ‘Then we would cook corn meal porridge, I say of which I’ll share with you. My feet is only carriage, and so I’ve got to push on through but while I’m gone.’ En vooral ‘Everything’s gonna be alright’ en ‘So, no woman, no cry.’

Opa IJsbeer