Het muziekdraadje 87

De Beerenburgblues

Maandag 28 augustus 2023

Wie in Nederland de naam Cornelis Vreeswijk laat vallen noemt daarna meestal zijn hit De nozem en de non. Misschien dat ook het nummer Veronica nog ergens bij iemand een licht doet schijnen maar veel verder komen de meesten niet. Op zijn dertiende verhuisde deze zanger en liedjesschrijver naar Zweden en behaalde in zijn nieuwe vaderland in tegenstelling tot zijn geboorteland wel  veel succes maar was ook omstreden.

Veel van de teksten van Vreeswijk werden echter ook in Zweden aanstootgevend gevonden en werden daarom zelden op de radio ten gehore gebracht. Een groot deel van het volk genoot desondanks van zijn ondeugende teksten en zelfs na zijn dood bleef een deel zijn nummers draaien. In Stockholm werd een park naar hem vernoemd, kwam een standbeeld en in het ABBA-museum is een plekje voor hem ingeruimd.

Vreeswijk debuteerde in 1964 in Zweden met Ballader och oförskämdheder (Ballades en vrijpostigheden) en kende zijn echte doorbraak vier jaar later. Voor Het Muziekdraadje kies ik voor De Beerenburgblues. Dit is eneh blues voor de inwoners van de stad Götenburg die nog heel wat te leren hebben van de Friezen. Daarom heb ik het lied ook eh omgedoopt. In plaats van de Gotenburgblues heet het de Beerenburgblues, zo begint de troubadour.

Wie nu denkt dat Vreeswijk oorspronkelijk uit Friesland komt heeft het mis. Hij is in IJmuiden geboren en daar opgegroeid tot aan zijn verhuizing naar Zweden. Ik laat ondertussen een dame uit Sneek langs komen en een pater uit Grauw. Ik hou van de Friezen maar nog het meeste van hun drank en ik pak er nog eentje bij voorbaat mijn dank. En ga over naar het refrein. De drank van de Friezen is niet voor de poes daarom hoor je dagelijks De Beerenburgblues.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 86

Runnin’ with the devil

Maandag 21 augustus 2023

De Amerikaanse broers Eddie en Alex Van Halen hebben Indische roots, zijn in Amsterdam geboren en studeerden aanvankelijk klassieke piano. Op school ontdekten zij de rock-‘n-roll en richtten al snel hun eerste bandje The Broken Combs op. Op de middelbare school kwamen zij in contact met zanger David Lee Roth, die tot hun band toetrad, niet veel later gevolgd door bassist Michael Anthony. Dit viertal trad op onder de naam Mammoth maar omdat er al een band onder die naam bestond stelde Roth in 1974 voor daar Van Halen van te maken.

Die groep speelde veel covers. Met hulp van Kiss-bassist Gene Simmons werd in 1978 een eerste album uitgegeven en dat werd in Amerika meteen een hit. Het nummer Runnin’ with the devil werd in ons land in 1980 op single uitgebracht omdat de band in dat jaar optrad tijdens Pinkpop. Zowel in Nederland als in België werd het een hit. In Engeland en in de USA werd het nummer minder goed ontvangen.

De tekst van het nummer is gebaseerd op Runnin’ from the devil van de funkband Ohio Players. Van Halen heeft de tekst nooit volledig uitgelegd, aangenomen wordt dat het nummer gaat over het leven van een jonge band op tournee waarbij het leven echt niet zo simpel is als het lijkt.

I live my life like there’s no tomorrow and all I’ve got I had to steal. Least I don’t need to beg or borrow, yes I’m livin’ at a pace that kills, zingt Roth in het begin van het nummer. Ik laat mij meevoeren door I found the simple life en vervolgens I got no love, no love you’d call real, ain’t got nobody, waintin’ at home. Inderdaad het leven van een rockster: Runnin’ with the devil.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 85

Get up (I feel like being a) Sex Machine

Maandag 14 augustus 2023

Na de titel van het vorige Muziekdraadje, Body and Soul, denk ik meteen aan een muziekgenre waar ik vooral in mijn jeugd met een grote boog omheen ben gelopen terwijl dat genre veel mensen kleur heeft gegeven in hun leven; soulmuziek. Een genre dat is ontstaan uit rhytm-and-blues en gospelmuziek waarbij Ray Charles als grote voorloper geldt.

De hitmachine brengt veel grote namen voort: The Drifters, Aretha Franklink, Percy Sledge, Otis Redding, The Supremes om een handvol artiestennamen te noemen. De godfather van de soul is James Brown, die tevens als grondlegger van de funkmuziek kan worden beschouwd.

Terwijl zijn eerste albums al uit de jaren vijftig dateren dringt James Brown pas halverwege de jaren zestig door tot de Nederlandse hitlijsten. Het nummer Get up (I feel like being a) Sex Machine is door hem geschreven in samenwerking met Bobby Byrd en Ron Lenhoff en is in 1970 uitgebracht. Het nummer bestaat uit twee delen, die beide zijden van een single vullen. De blazerssectie speelt in dit nummer slechts een bescheiden rol, muzikaal is het opgebouwd rond de riff van de broers Bootsy en Catfish Collins en het drumwerk van Jabo Starks. Een ander belangrijk onderdeel is het vraag-en-antwoordspel van James Brown en Bobby Byrd. In de finale zingen zij beide de rode draad uit het nummer Shake your moneymaker van de bluesgigant Elmore James.

Tijd voor tekst? Fellas I’m ready to get up and do my thing. (Yeah go ahead!) I wanta get into it, man you know (go ahead). Inderdaad zo start het: Like a, like a sex machine, man (yeah, go ahead). Movin’and doin’ it you know. Met daarna als rode draad: Get up (Get on up), Stay on the scene (get on up) like a sex machine (get on up). Simpeler kan ik het nier verwoorden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 84

Body and soul

Maandag 7 augustus 2023

Er zijn van die muzieknummers die door zoveel muzikanten zijn uitgevoerd en opgenomen dat je ze bijna moeiteloos herkent. Een van die nummers is Body and Soul, dat je rustig ook een jazzstandaard kunt noemen. Toch waren er maar liefst vier componisten en een muzikant nodig om tot dat resultaat te komen. De componisten zijn Johnny Green, Edward Heyman, Robert Sour en Frank Eyton die het nummer in 1930 schreven. Tenorsaxofonist Coleman Hawkins nam het op 11 oktober in 1939 op in de RCA Studios in New York.

Aanvankelijk had Green het nummer speciaal voor de actrice, danseres en zangeres Gertrude Lawrence geschreven toen hij in Londen was. Het orkest van Jack Hylton zette het al snel op de plaat en het werd een van de hoogtepunten van de Broadway-musical Three’s a crowd. De opname met revue-zanger Libby Holman werd meteen een hit, maar vanwege de tekst You know I’m yours for just the taking. I’d gladly surrender myself to you Body and Soul werd het daarna enige tijd op de radio geboycot.

De wijze waarop Coleman Hawkins dit nummer instrumentaal uitvoerde vormde de opmaat voor de bebop. Hawkins week af van de gebruikelijke muzikale thema’s en werd zo een bron van inspiratie voor een jongere generatie musici. Tot ongeveer 1960 was de bebop de toonaangevende jazzstijl met uitvoerenden als Charlie Parker, Dizzy Gilespie, Oscar Peterson en Miles Davis.

Tijd voor nog wat tekst, waarbij ik luister naar de uitvoering van Tony Bennett en Amy Winehouse: My heart is sad and lonely. For you I sigh, for you dear only. Why haven’t you seen it. I’m all for you, Body and Soul. En iets later: I can’t believe it. It’s hard to conceive it that you’d turn away romance. Are you pretending? It looks like the ending! Unless, I can have one more chance to prove it dear.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 83

This strange effect

Maandag 31 juli 2023

Er zijn van die bijzondere songs waarbij ik mij soms afvraag waarom de auteur daar zelf weinig mee heeft gedaan. Zoiets heb ik bij This strange effect, dat door de leadzanger van The Kinks Ray Davies is geschreven. Deze Engelse band heeft dit nooit in de studio opgenomen, maar er zijn wel live-uitvoeringen van bekend. Zo staat het onder andere op de BBC Sessions 1965-1977. Bekend is dit nummer vooral door Dave Berry, die het onder andere heeft gezongen op het Knokke-festival in 1965. In ons land kwam het zelfs op nummer 1 in de Top 40 terecht.

David Holgate Grundy, zoals de officiële naam van Dave Berry luidt, heeft vooral succes in de jaren zestig met covers van anderen. Daarbij wordt hij begeleid door The Cruisers. Later maakt hij gebruik van sessiemuzikanten als Jimmy Page en Bob Graham. Voor zijn podiumact leunt de zanger vooral op gebaren van rockidolen als Elvis Presley en Gene Vincent.

This strange effect is door veel artiesten gecoverd en daar zitten grootheden tussen als Bill Wyman, Squeeze en The Undertones. Ook is het te horen in de televisiereclame van Motorola.

Wanneer ik weer eens naar dit nummer luister dan valt mij allereerst de luie manier van zingen op. You’ve got this strange effect on me and I like it, zingt Dave Berry als openingsregel. Beter kan het eigenlijk niet worden verwoord. You make this world seem right. You make my darkness bright, yes. You’ve got this strange effect on me. Ach, eigenlijk is het zo eenvoudig. And I like the way you kiss me. Don’t know if I should, but this feeling. It’s love and I know it, that’s why I feel good. En vergeef mij, maar ik denk daarbij terug aan onze eerste zoen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 82

I’d rather go blind

Maandag 24 juli 2023

Sommige muzieknummers zijn door talloze muzikanten opgenomen. Zo’n nummer is I’d rather go blind dat door Ellington Jordan en Jamesetta Hawkins is geschreven. Jordan schreef de basis voor dat lied, Etta James (de artiestennaam van Hawkins) hoorde dat toen zij hem opzocht in de gevangenis, maakte het af en nam dit lied als eerste op. Het verscheen op haar album Tell Album en tevens als b-kant op de single met de gelijknamige naam.

Tot het rijtje artiesten dat dit nummer heeft opgenomen behoren BB King, Rod Stewart, Paul Weller, Beth Hart en Beyoncé Knowles. Laatstgenoemde zingt dit nummer tevens in de film Cadillac Records waarin zij de rol van Etta James speelt. In dat rijtje hoort uiteraard ook Chicken Shack, dat het in 1969 opneemt en daarmee een hit heeft.

In die band zit in die periode als zangeres/toetsenist Christine Perfect, die ondere andere een verhouding had met de Britse bluesgigant John Mayall. Later trouwt zij met John McVie, die nadat hij is vertrokken bij Mayall’s Bluesbrakers naar Fleetwood Mac is overgestapt. Na de periode van Peter Green treedt Christine McVie ook toe tot deze band. Zelf neemt zij daarnaast een aantal solo-albums op en inderdaad ook dit nummer is door haar gecoverd.

Tijd om naar de tekst te gaan: Something told me it was over when I saw you and her talkin’. Something deep down in my soul said: ‘Cry, girl’. En dan kom ik aan het einde. Then to see you walk away, see you walk away from me, yeah. Whoo, baby, baby, baby, I’d rather be blind.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 81

Je t’aime… moi non plus

Maandag 17 juli 2023

Terwijl de Tour de France van dit jaar aan zijn tweede rustdag toe is, wordt het tijd voor een Franstalig uitstapje van Het muziekdraadje. Het gaat om een internationale hit, die in sommige landen meteen na het uitbrengen is verboden vanwege het seksuele sausje, terwijl de seksuele revolutie in 1969 toch over zijn hoogtepunt heen was.

Twee jaar eerder is Je t’aime… moi non plus geschreven door Serge Gainsbourg op verzoek van Brigitte Bardot met wie hij dit nummer ook heeft opgenomen. Haar toenmalige echtgenoot Gunter Sachs iss niet zij blij met het lied, waardoor deze versie wordt teruggetrokken. Toen Gainsbourg in 1968 samen met de Engelse actrice en later tot Française genaturaliseerde Jane Birkin in de film Slogan speelde liet hij haar het lied horen. Zij vond het zo mooi, dat het opnieuw werd opgenomen met de afgelopen weekend overleden Birkin, die er met haar iets hogere zangstem een eigen stijl aan gaf, wat later wordt aangeduid als zuchtzingen. In 1986 wordt de versie met Bardot alsnog uitgebracht. Het is onder andere ook nog door Paul Mauriat en Donna Summer gevcovered.

De titel is geïnspireerd op een uitspraak van Salvador Dali: ‘Picasso is Spaans, ik ook. Picasso is een genie, ik ook. Picasso is een communist, ik ook niet.’ De letterlijke vertaling van het nummer kan namelijk verkeerd worden begrepen. Je t’aime zingt Birkin. Moi non plus, is het antwoord en dat wordt hier gebruikt  als ik ook van jou.

Wat moet ik voor de rest nog zeggen. Oh mon amour, comme la vague irrésolue. Je vais, je vais et je viens entre tes reins et je me retiens. En veel verderop ook nog Oh mon amour, l’amour physique en sans issue. Je me retiens. Non, maintenant viens!

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 80

Ballonnetje

Maandag 10 juli 2023

Met Wim Sonneveld en Wim Kan behoorde Toon Hermans tot de grote drie van het Nederlands cabaret. Zijn vader overleed toen Hermans tien jaar was en liet zijn gezin straatarm achter. Toon begon daarop met schrijven van sinterklaasgedichten voor een speelgoedwinkel en wilde in de voetsporen treden van de clown Johan Buziau, die zich van circusartiest ontpopte tot een revueartiest.

Op zestienjarige leeftijd schreef Hermans, in het Sittardse dialect, al zijn eerste revue. Van Buziau leerde hij veel over timing en mimiek en in carnavalskringen had hij snel succes. Mede dankzij de radio groeide zijn bekendheid buiten Limburg. Via de directeur van Carré kreeg Hermans een kans bij het cabaret van Carl Tobi dat veel optrad in het Leidseplein Theater en maakte furore met zijn imitatie van Buziau.

Vanaf 1955 kwam zijn carrière in een stroomversnelling. Hij begon met solovoorstellingen en toen die onemanshows op televisie werden uitgezonden was er geen houden meer aan. Een poging op Broadway door te breken mislukte, mede omdat hij zich daar niet thuis voelde. Wel had Hermans in Duitsland en in Oostenrijk succes, maar zijn populariteit was vooral in Nederland en in Vlaanderen groot.

Tijdens zijn optredens zong Hermans ogenschijnlijk losjes, maar ieder woord en iedere beweging was tot in de perfectie uitgevoerd. Vrolijkheid, emotie en liefde komen voorbij. Ik laat mij gaan op zijn Ballonnetje, dat danst in de wind. Aan een draadje naar de zon gaat zo’n lekker dikke, rooie, mooie luchtballon.

Waar gaat het over: Ik zing van de vogels en de vissen van een jongen en een meisje op een fiets. Ik zing van de bollen in Lisse, Ach, ik zing van niets, zo zingt Toon. Ach ik zing maar wat en zo’n liedje dat danst langs de deuren. Inderdaad zo dus, dat ballonnetje in honderden kleuren zweeft wat dalleru naar ’t hart van u.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 79

Proud Mary

Maandag 3 juli 2023

Tweemaal eerder heb ik in Het muziekdraadje aandacht gegeven aan Creedence Clearwater Revival. Hoewel dit nummer is geschreven door zanger John Fogerty en in 1969 een hit werd voor deze Amerikaanse band, kies ik voor een veel bekendere uitvoering. Twee jaar nadat CCR ermee had gescoord werd het door Ike & Tina Turner gecoverd en werd het opnieuw een hit.

Tina Turner bleef haar uitvoering van Proud Mary ook zingen nadat de breuk met Ike een feit was. Een deel van het succes van dit nummer is zonder meer de overgang van rustig naar wild en vooral tijdens de live-uitvoeringen had de Amerikaanse zangeres daar veel succes mee. Omdat zij ook regelmatig met andere sterren optrad is er een heel reeks van mooie acts uit voortgekomen. Onlangs zag ik een uitvoering uit 1999 waar Elton John achter de toetsen zit en Cher aan het einde komt opdraven.

Volgens John Fogerty gaat dit lied niet over het gebruik van marihuana en het draaien van een stickie, zoals sommigen beweren, maar betreft het een zogenaamde raderstoomboot die de Mississippi afvaart. De naam van de stoommachine van deze raderboot Queen is Proud Mary.

Het origineel begint zonder de uitgesproken teksten van Tina Turner met Left a good job in the city, workin’ for the man every night and day and I never lost one minute of sleepin’ worrying ‘bout the way things might have been. Fogerty noemt een aantal voor hem belangrijke steden in zijn tekst, maar uiteindelijk draait toch eigenlijk alles om: ‘Till I hitched a ride on a riverboat-queen. Big wheels keep on turnin. Proud Mary keeps on burnin’ rollin’ rollin’ rollin’ on the river. En mensen als jullie bij die rivier komen, zing dan mee.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 78

Too tight blues

Maandag 26 juni 2023

Na het zoete Distant drums uit de vorige aflevering van Het muziekdraadje vraag ik aandacht voor een song waarbij ik mij soms afvraag tot welk muziekgenre dit nu eigenlijk hoort. Het is een nummer van de Amerikaanse zanger, gitarist en pianist Arthur Blake, blind geboren in 1896 in Newport News in Virginia die tijdens zijn kortstondige leven optrad als Blind Blake.

Lang werd aangenomen dat zijn werkelijke naam Arthur Phelps was. Op sommige platen staat hij ook als zodanig vermeld. Bij nader onderzoek naar deze artiest werd zijn overlijdenscertificaat uit 1934 gevonden en kon er een streep door deze aanname. De laatste jaren van zijn leven bracht Arthur Blake met zijn echtgenote Beatrice McGee door in Milwaukee in de wijk Brewer’s Hill, waar hij door zijn platenmaatschappij Paramount was gehuisvest. Een feest was die laatste periode absoluut niet voor hem. Verzwakt door tuberculose was hij sinds 1932 werkloos en Blake overleed uiteindelijk op weg naar het ziekenhuis aan een longbloeding.

In zijn actieve jaren trad Blind Blake onder andere op als begeleider van Ma Rainey, Cool Grant en de jazzklarinettist Johnny Dodds. Door zijn gitaarspel, dat soms iets weg heeft van een ragtimepiano, was Blake een voorbeeld voor anderen, zoals Blind Boy Fuller en Blind Willie McTell, maar zijn muziek klinkt ook door in het werk van de legendarische Robert Johnson.

De eerste muziekopnames van hem dateren uit 1926, uiteindelijk zijn er 79 nummers van hem op de plaat gezet. Artiesten als Bob Dylan, Ralph McTell en Ry Cooder hebben muziek van hem gecoverd. Ik luister naar Too tight blues, dat begint met Got my gal took a chance, we went to a midnight dance too tight, this rag of mine. En wat hierna volgt is vooral Too tight, can’t get enough.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 77

Distant drums

Maandag 19 juni 2023

Hoewel ik de voorliefde voor blues niet onder stoelen of banken steek in Het muziekdraadje maak ik ook uitstapjes naar andere muziekgenres. De muzikale carrière van Jim Reeves heeft niet zo heel lang geduurd. Die startte pas nadat hij vanwege een enkelblessure moest stoppen als honkballer. Reeves kreeg in 1947 een baan als dj bij een radiostation en nam in 1953 zijn eerste plaat op. Mexican Joe leverde hem meteen succes en een nummer-1-notering op.

Zeker in zijn beginperiode zingt Reeves pure country, aan het eind van de jaren vijftig schuift hij richting rock-‘n-roll op, maar de countrystijl laat hij nimmer los. In 1963 heeft de zanger een fikse aanvaring met zijn platenmaatschappij omdat hij vindt dan andere artiesten meer aandacht krijgen dan hij. Nadat hij aan het afgesproken aantal opnames heeft voldaan weigert hij maandenlang in de studio te verschijnen. Door tussenkomst van zijn vriend Chet Atkins wordt de ruzie bijgelegd.

In 1964 vliegt Reeves met zijn net aangekochte vliegtuig naar huis ondanks dat hij nog geen geldig vliegbrevet heeft. Hij komt in een onweersbui terecht, negeert de aanwijzingen van de luchtverkeersleiding, het toestel wordt getroffen door bliksem en crasht. Reeves komt daarbij om samen met zijn vriend, pianist en manager Dean Manuel.

In 1966 wordt postuum de single Distant Drums uitgebracht. Het is geschreven door Cindy Walker en Fred Foster en gaat over een soldaat die wil trouwen voordat hij wordt uitgezonden naar een oorlog. Aanvankelijk is het nummer voor Roy Orbison, die het in 1963 opneemt. In de versie van Reeves wordt het een wereldhit, nadat er een volledig nieuwe instrumentale track voor is opgenomen.

I hear the sound of distant drums far away¸ zo begint dit lied. And if they call for me to come then I must go and you must stay. So Mary marry me, let’s not wait. En hoe dat afloopt luister maar.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 76

The life I live

Maandag 12 juni 2023

Terwijl ik in Griekenland scholieren langs de kant van de weg zie staan om opgehaald te worden denk ik aan mijn eigen middelbare schooltijd in de jaren ’60 met ouderwetse schooltassen en pukkels volgeschreven met artiestennamen. Een vaak voorkomende naam was die van Q65, lekker eenvoudig en kort, ruig ook net zoals hun muziek.

Bij het bedenken van de naam van zijn band wilde medeoprichter Joep Roelofs de naam vooral kort houden en greep terug naar de nummers Suzie Q en Route66 en omdat 66 wat minder ‘bekte’ dan 65 werd dat dus Q65 oftewel gewoon de Kjoe. De muziek werd bewust ‘lelijk’ gehouden, waarbij regelmatig teruggegrepen werd op oude R&B-songs en covers van The Animals, The Kinks en The Rolling Stones.

Voor hun nummer The Life I Live ging platenmaatschappij Decca helemaal los en stuurde de band naar Londen waar de Kjoe echter geen werkvergunning kreeg en na een aantal interviews keerde de band terug. Als stunt was bedacht dat zij met een rubberboot de oversteek maakten, in werkelijkheid deden zij dat alleen het laatste stukje waarna de bandleden door 30.000 mensen werden ontvangen op het strand van Scheveningen.

Het nummer staat op het debuutalbum Revolution en werd in 1966 als single uitgebracht. Het bereikte de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40 en gaat onder andere over het huwelijksfeest van gitarist Roelofs. In 2010 werd het nummer door Moke uitgevoerd en in 2011 werd het oorspronkelijke nummer gebruikt voor de politieserie Seinpost Den Haag, dat in ons land door de KRO werd uitgezonden.

Sitting in my chair and thinking, thing of the I’m in, zo begint het nummer. Thinking of the music I make and all the things I don’t wanna give. Het klinkt allemaal zo bekend en vooral dat refrein: Well this is my life of sadness. This is the life I live. En echt vrolijk is dat bestaan uiteindelijk niet, luister maar naar het vervolg.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 75

Down home girl

Maandag 5 juni 2023

Voor Het muziekdraadje duik ik vandaag weer eens in de geschiedenis van de blues die onder te verdelen valt in talloze stromingen. Lizzie ‘Kid’ Douglas is één van de voorloopsters op het gebied van vrouwen die zich met deze muzieksoort bezighielden. Op haar tiende leerde zij banjo en op haar elfde gitaar spelen. Omdat zij haar voornaam Lizzie niet leuk vond, trad zij al op jonge leeftijd op feestjes op onder de naam Kid Douglas.

Op dertienjarige leeftijd liep Lizzie Douglas weg van huis en ging in Beale Street Memphis wonen, een straat met een bloeiende bluesscene. In 1929 trad zij daar op met haar tweede echtgenoot Joe McCoy en zij werden ontdekt door een talentscout van Columbia Records. Het duo kreeg van het platenlabel de namen Kansas Joe en Memphis Minnie.

Als Memphis Minnie nam Lizzie Douglas meer dan tweehonderd nummers op. In Chicago experimenteerde zij met diverse stijlen en geluiden, nam voor diverse platenmaatschappijen nummers op en werd door diverse bekende en onbekendere musici begeleid. Een van die musici was Big Bill Broonzy.

Het nummer Down Home Girl is zeker niet haar bekendste nummer en mag ook niet worden verward met de song die later door onder andere The Rolling Stones is uitgebracht. Zelf raakt mij deze eenvoudige uitvoering waarin de zangeres zich voorstelt. Well, I’m a down home girl and I’m tired of fooling with you. That’s why I’m gonna leave you baby, cause I’ve got those down home blues.

Inderdaad zij heeft haar levensreis gemaakt naar Memphis en Chicago. Een reis langs diverse echtgenoten zoals zij in dit nummer bezingt. I’m gonna buy my ticket straight on through and say: Hurry engineer, cause I’ve got those down home blues. En: Well, I go back home, I believe my luck will change. Then I will find me a man.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 74

Blijf bij mij

Maandag 29 mei 2023

Mijn zoektocht naar een nummer voor dit draadje brengt mij naar de jaren ’90 waarin Ruth Jacott ons land vertegenwoordigt op het Songfestival met Vrede. Na afloop van dat festival presenteerde Paul de Leeuw zijn show De Leeuw is los! en zocht contact met de zangeres met wie hij vervolgens via een satellietverbinding Blijf bij mij zong.

‘Soms zijn er van die momenten dat alles klopt. Ik hoopte dat Ruth vanuit Ierland, na afloop van de finale, met me mee zou zingen en dat deed zij. We hadden een kleine vertraging op de lijn, maar het werd een duet tussen Amstelveen en Millstreet. Er zaten die nacht nog wel twee of drie miljoen mensen te kijken, dus dan wordt het opeens een hit,’ zo vertelde De Leeuw later tijdens een interview.

Het nummer is geschreven door Ton op ’t Hof, Lisa Schulte Nordholt (Lisa Boray) en Guus Westdorp voor het nationale songfestival maar werd niet uitgekozen. Het verscheen wel op het debuutalbum van Ruth Jacott en na het duet vervolgens ook op single, waarbij er een met en een zonder publiek werd uitgebracht.

Ik luister naar stemmen, naar de woorden Ik vraag me af waar ben je nou. Als jij eens wist wat ik je zeggen wou Blijf bij mij. Hoe vaak denken wij in donkere tijden niet aan deze woorden, hoewel wij soms weten dat afscheid nemen voor de ander en ook voor jezelf beter is. En toch: Je zoekt me op, keer op keer. Langzaam aan geef je je over. Je blik dwaalt af, je denkt aan mij. Maar zover is het in dit lied nog niet. Zijn er fraaie woorden voor, dan komen ze niet gauw. Alles wat ik zeggen wou: Ik hou van jou.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 73

Johnny B Goode

Maandag 22 mei 2023

Een van de belangrijkste Amerikaanse muzikanten uit het rock-‘n-rolltijdperk is Chuck Berry. Hij schreef veel van zijn liedjes samen met bluespianist Johnnie Johnson, die Berry in 1952 uitnodigde om bij hem te komen spelen als vervanger van een zieke saxofonist. Berry nam al snel de leiding over van de band, waarin Johnson zo’n twintig jaar meespeelde.

In dat The Chuck Berry Combo speelden ook nog drummer Ebby Hardy en bassist Willie Dixon, die in de jaren veertig al had opgetreden met blueslegendes als Muddy Waters, Howlin’Wolf en Bo Diddley. De eerste grote hit voor dit combo werd Maybellene, dat in 1955 in Chicago werd opgenomen. Drie jaar later volgde Johnny B Goode. Dit nummer werd zijn grootste hit. Op dit nummer speelde overigens niet Johnson op piano maar Lafayette Leake.

Het nummer gaat over een arme jongen van het platteland, die ooit hoopt beroemd te worden. Het nummer is deels geschreven op het lijf van Johnson, die zelfs na een show met Checker bleef zitten spelen en jazzy deuntjes ten gehore bracht met iedereen die dat maar wilde. ‘I would play anytime, anywhere, with anybody’, verklaarde Johnson daarover. Checker zou daarop hebben gezegd: ‘Why can’t you just be good Johnny?

Toch gaat het nummer vooral over Checker zelf. Maar de oorspronkelijke tekst is aangepast. Zo werd er aanvankelijk gezongen over een kleurling, maar plattelandsjongen was vriendelijker minder controversieel, waardoor het ook wat dichter bij de blanken kwam te staan. Om die reden werden vaak ook wat countryachtige nummers aan optredens toegevoegd. Maar tijd voor de tekst.

Deep down in Lousiana close to New Orleans, way back in the woods among the evergreens there stood a big cabin made of earth and wood, zo begint dit nummer. His mother told him someday you wil be a man and you will the leader of a big old band. Inderdaad; Go Johnny go.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 72

Gloria

Mandag 15 mei 2023

George Ivan Morrison is met voorsprong het bekendste lid van de Noord-Ierse popband Them, dat zijn grootste successen kende halverwege de jaren zestig. Aanvankelijk heette de groep The Gamblers, afkomstig uit Belfast en speelde vooral rock-‘n-roll en rhythm and blues. Met de komst van zanger en saxofonist Van Morrison besloot de groep de sprong naar Engeland te wagen en werd de naam veranderd in Them omdat er al een begeleidingsgroep ,van Billy Fury, The Gamblers bestond.

Omdat de eerste twee singles, Don’t start crying now en Baby please don’t go, niets deden ging Them teleurgesteld terug naar Belfast, maar keerde razendsnel terug naar Londen toen bleek dat de tweede single wel aansloeg.

Het nummer Gloria was door Morrison al in 1963 geschreven toen hij met zijn band The Monarchs door Duitsland toerde. Nadat hij zich bij The Gamblers/Them had gevoegd werd dit nummer regelmatig live uitgevoerd waarbij de muzikanten vrijelijk improviseerden waardoor er soms uitvoeringen van wel twintig minuten ontstonden. In 1964 werd het opgenomen voor het eerste album van de groep en verscheen in Engeland als B-kant van Baby please don’t go. In ons land werd het in 1967 als single uitgebracht.

Diverse artiesten hebben Gloria gecoverd. Een korte greep: AC/DC, The Doors, Jimi Hendrix, Iggy Pop, REM, Bruce Springsteen, The Tragically Hip en U2. Zelf speelde Morrison het onder andere met de blues legende John Lee Hooker en dat werd in 1983 opnieuw een hit.

‘Like to tell ya about my baby’, zo begint Morrison. ‘You know she comes around . She about five feet four.´ En aan haar naam hoeft niemand aan te twijfelen. ‘She comes around here just about midnight. She make me feel so good, Lord. I wanna say she make me feel alright.’ Ook aan het vervolg hoeft niemand te twijfelen. ‘She knocks upon my door and then she comes in my room.´ Gloria dus.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 71

Loan me a dime

Maandag 8 mei 2023

Soms kom ik via een forse omweg in contact met de muziek van een bepaalde muzikant. Dat is bijvoorbeeld het geval bij dit nummer van Het muziekdraadje. De oorspronkelijke titel Somebody loan me a dime is de titel van het studioalbum van blueszanger en gitarist Fenton Robinson uit 1974, maar het nummer zelf is door hem reeds in 1967 uitgebracht. En over dit nummer gaat het.

De Amerikaanse singer-songwriter Boz Scaggs speelde aanvankelijk samen met Steve Miller in enkele bandjes, maar nadat hij de universiteit had verlaten trok Scaggs naar Engeland en speelde daar in een rhythm-and-bluesband. Na een tussenfase in Zweden keerde hij terug in Amerika en speelde nog enige tijd bij de Steve Miller Band.

In 1969 gebruikte hij het eerder genoemde nummer als Lone me a dime voor zijn tweede album en bracht er gelijktijdig iets meer rockinvloeden in waarbij Duane Allman op leadgitaar speelde. En juist door de oprichter van de vroegere Alman Brothers Band kwam ik dus aanraking met dit nummer en met Boz Scaggs, die onterecht vaak als auteur van dit nummer wordt vermeld.

Het nummer is overigens ook gebruikt als achtergrondmuziek tijdens de openingsscène van de film The Blues Brothers.

Zoals zo vaak zijn de teksten van bluesnummers zeer eenvoudig en daar is dit geen uitzondering op. Somebody loan me a dime, I need to call my old time, used to be’, zingt Scaggs. Hij heeft het geld nodig om zijn verloren liefde te bellen. ´I know she’s a good girl but at that time I just didn’t understand.’ Zoals vaak komt spijt te laat. ‘Now I cried just like a baby all night long. Somebody better loan me that dime. I need my baby here at home.’ En doet u dat denken aan een ander telefoontje?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 70

Morgenrood

Maandag 1 mei 2023

De eerste dag van de maand en dan in het bijzonder de eerste dag in mei is voor mij een bijzondere dag. Op die dag, overigens niet alleen op die dag, komen de tonen van De Internationale bijna automatisch in het hoofd op. En als dan die eerste mei ook nog eens samenvalt met de eerste maandag van de maand dan kan ik er bijna niet om heen als ik nadenk over een bijdrage aan Het muziekdraadje. En toch…

Mijn keuze valt echter op een ander socialistisch strijdlied. Maar waar komt die verbondenheid van 1 mei met het sociale gedachtegoed vandaan? Daar ligt de wens van de achturige werkdag min of meer aan ten grondslag. Zo werd tijdens het eerste congres van de Tweede Internationale in 1889 besloten die dag uit te roepen tot een internationale strijddag. En dat werd op 1 mei 1890 voor het eerst, ook in ons land, gevierd met grote demonstaties.

Mijn keuze valt zoals gezegd niet op De Internationale, maar op Morgenrood. Het lied is geschreven door Dirk Jelles Troelstra, broer van de vroegere socialistische voorman Pieter Troelstra. De muziek is gecomponeerd door Otto de Nobel, die niet alleen componeerde maar ook als dirigent optrad bij diverse zangroepen. Een van de bekendste socialistische zanggroepen was De Stem des Volks, dat van 1898 tot 2002 heeft bestaan en vaak zong bij bijeenkomsten op 1 mei van SDAP en later PvdA en op een label van de VARA de LP De Rooden Roepen uitbracht waarop dit nummer ook staat.

Laat ik snel overgaan naar de tekst. Morgenrood, uw heilig gloeien heeft ons steeds den dag gebracht. Niet sociaals aan toch? Maar luister naar Geef hun moed in ’t voorwaarts streven tot hun ’t daglicht tegenlacht. En daarna: Morgenrood in worst’lend zwoegen en weldra is voor alle volken ’t schitterend zonlicht opgegaan. Ook goedemorgen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 69

I wanna be your man

24 april 2023

Zelf heb ik nooit echt meegedaan aan de strijd wie beter waren, The Beatles of The Rolling Stones. Natuurlijk heb ik mijn voorkeur en die is vooral ingegeven door de start van The Stones, die dichter tegen de blues aanschurkte dan wat The Beatles liet horen. Die zogenaamde strijd tussen de twee vroege Britse popbands werd mede georkestreerd door platenmaatschappijen die baat hadden bij

een commercieel succes.

Zelf waren de leden van de groepen redelijk bevriend met elkaar en het eerste platencontract van The Stones ontstond op voorspraak van George Harrison. De tweede single van die groep werd I wanna be your man dat geschreven is door Paul McCartney en John Lennon, deels tijdens een opname sessie van The Stones, die verlegen zaten om materiaal. Met dit nummer had de groep in die tijd ook redelijk veel succes.

The Beatles namen enkele weken na The Rolling Stones een eigen versie van dit nummer op met Ringo Starr als zanger en dat kwam terecht op het tweede album van deze band. John Lennon liet zich in 1980 enigszins denigrerend uit over het nummer: ‘It was a throwaway.’ En ook Paul McCartney liet zich zoiets ontvallen. Omdat het door drummer Ringo Starr live moest gezongen worden, moest het wel een ‘simpel’ nummer zijn.

In de loop der jaren zijn er meerdere versies verschenen. Onder andere van Adam Faith, Freddie & The Dreamers, Suzi Quatro, The Smithereens en zelfs Count Basie.

Of Lennon en McCartney gelijk hadden met hun constatering? Dat oordeel laat ik maar aan anderen over en houd het zelf maar eenvoudig, zoals hoorde bij veel nummers uit de beginfase van de popgeschiedenis. Tell me that you love me baby, tell me you understand. I wanna be your man.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 68

Behind a painted smile

Maandag 17 april 2023

Ieder lied heeft wel een betekenis en die kan steeds weer iets anders zijn; anders voor de schrijver, voor de vertolker en voor de luisteraar. Voor Het Muziekdraadje behandel ik ditmaal Behind a painted smile dat is geschreven door Ivo Jo Hunter en Beatrice Verdi en door The Isley Brothers in 1967 opgenomen. In de jaren vijftig begonnen als trio breidde de groep zich steeds verder uit en experimenteerde met diverse muziekstijlen. Vorig jaar bracht The Isley Brothers nog een nieuw album uit, waarbij er samengewerkt werd met onder andere Beyoncé en Snoop Dog.

Voor mij is Behind a painted smile de eerste kennismaking met de Nederlandse zangeres Mathilde Santing. Het is het openingsnummer van haar eerste album, dat in 1982 uitkomt. Zij begon onder haar eigen naam, Mathilde Evening, al jong te zingen in allerlei bandjes van haar broers en gebruikte later de meisjesnaam van haar moeder: Santing. Tegenwoordig treedt zij op als jazz-zangers en haar stem wordt weleens vergeleken met die van Rita Reys.

Vreemd genoeg had Mathilde Santing meer succes met haar albums dan met haar singles, waarmee zij slechts zelden de Top 40 haalde. De eerste keer dat zij daarin slaagde was in 1997 met Beautiful People, een nummer van Melanie.

Maar het draait allemaal om het lied. Whenever you’re near I hide my tears behind a painted smile. You can’t imagine the tears and sorrow. Inderdaad het leven in dit nummer is haar maskerade, mede omdat de verlaten persoon de ander zo hard nodig heeft. En daarmee beantwoordt ook dit nummer aan mijn gedachte dat veel liedjes over verlaten liefdes gaan. I can’t let you see all the tears I’m crying. Maar ook is er nog eigenwaarde. If I can’t have your love, I don’t need your sympathy.

Opa IJsbeer