Too tight blues
Maandag 26 juni 2023
Na het zoete Distant drums uit de vorige aflevering
van Het muziekdraadje vraag ik aandacht voor een song waarbij ik mij soms
afvraag tot welk muziekgenre dit nu eigenlijk hoort. Het is een nummer van de
Amerikaanse zanger, gitarist en pianist Arthur Blake, blind geboren in
1896 in Newport News in Virginia die tijdens zijn kortstondige leven optrad als
Blind Blake.
Lang werd aangenomen dat zijn werkelijke naam Arthur
Phelps was. Op sommige platen staat hij ook als zodanig vermeld. Bij nader
onderzoek naar deze artiest werd zijn overlijdenscertificaat uit 1934 gevonden
en kon er een streep door deze aanname. De laatste jaren van zijn leven bracht Arthur
Blake met zijn echtgenote Beatrice McGee door in Milwaukee in de wijk
Brewer’s Hill, waar hij door zijn platenmaatschappij Paramount was
gehuisvest. Een feest was die laatste periode absoluut niet voor hem. Verzwakt
door tuberculose was hij sinds 1932 werkloos en Blake overleed uiteindelijk op
weg naar het ziekenhuis aan een longbloeding.
In zijn actieve jaren trad Blind Blake onder andere op als
begeleider van Ma Rainey, Cool Grant en de jazzklarinettist Johnny
Dodds. Door zijn gitaarspel, dat soms iets weg heeft van een ragtimepiano,
was Blake een voorbeeld voor anderen, zoals Blind Boy Fuller en Blind
Willie McTell, maar zijn muziek klinkt ook door in het werk van de legendarische
Robert Johnson.
De eerste muziekopnames van hem dateren uit 1926,
uiteindelijk zijn er 79 nummers van hem op de plaat gezet. Artiesten als Bob
Dylan, Ralph McTell en Ry Cooder hebben muziek van hem gecoverd. Ik
luister naar Too tight blues, dat begint met Got my gal took a
chance, we went to a midnight dance too tight, this rag of mine. En wat
hierna volgt is vooral Too tight, can’t get enough.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten