Het muziekdraadje 33

New York Mining Disaster 1941

Maandag 15 augustus 2022

Net als bij de vorige aflevering maak ik ditmaal een uitstapje naar Australië, alleen gaat het ditmaal niet om een Nederlandstalig, maar om een Engelstalig nummer. Een nummer van een muziekgroep die mij nooit echt heeft kunnen bekoren. Bee Gees, de band van Barry Gibb en de tweelingbroers Robin en Maurice, was in de jaren zestig de lievelingsband van een toenmalige vriendinnetje en voor haar heb ik toen hun eerste LP aangeschaft: Bee Gees 1st.

De eerste single van dat album was New York Mining Disaster 1941. Dit nummer is ook nog eens het eerste nummer dat Barry en Robin Gibb hebben geschreven. De broers vonden hun inspiratie voor de tekst toen de stroom uitviel tijdens een bezoek aan het gebouw van Polydor, een van oorsprong Duits platenlabel. Polydor richtte zich niet alleen op de thuismarkt maar zocht regionale bands en werkte in ons land bijvoorbeeld met The Golden Earrings.

Toen dit nummer werd uitgegeven gingen er al snel geruchten dat Bee Gees eigenlijk The Beatles waren, die onder een pseudoniem dit nummer hadden uitgebracht. Daar werd al snel op ingespeeld door het nummer met een leeg label uit te geven. Mede door al die geheimzinnigheid begonnen allerlei radio-deejays het nummer te draaien. Later bekende George Harrison dat hij de single had gekocht, omdat het muzikaal zoveel op de stijl van The Beatles leek.

New York Mining Disaster 1941 gaat over een mijnramp, waarbij een mijnwerker vast kom te zitten. Hij laat een foto van zijn vrouw zien aan een collega terwijl zij op redding wachten. Het gebruikte jaartal bekte lekkerder dan 1939 toen er in New York inderdaad een mijnramp heeft plaatsgevonden, heeft Maurice Gibb ooit verklaard. De titel komt overigens in de tekst van het lied niet voor.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 32

Kangoeroe eiland

Maandag 8 augustus 2022

Soms zijn mijn bijdragen in het muziekdraadje een vervolg op, maar daar is met dit nummer absoluut geen sprake van. Hoewel sommigen misschien denken aan een ander draadje. De keuze voor dit Nederlandstalige lied is even simpel als de tekst van dit ogenschijnlijk eenvoudige en komische door Wim van Dam geschreven nummer.

Nog steeds kan ik een grijns moeilijk onderdrukken als ik de begintonen van Kangoeroe eiland hoor. En bij de opening Dit is het geluid van een haastige kangoeroe gevolgd door drie woordjes: radeloos, redeloos, reddeloos, ben ik meteen verkocht.

Dit is niet de eerste single van het Cocktail Trio, want dat is in 1957 Man in de maan. Kangoeroe eiland komt in 1961 uit en dan hebben Ad van der Gein, Carel Alberts en Tonny Moore al diverse andere platen op hun naam staan. Voor mij is dit wel een van de beste nummers van dit trio.

Stuk ga ik bij: Heije Henkie gezien Sien, Heije Henkie gezien. Even later gevolgd door het refrein waarin een kangoeroemoeder naar haar kangoeroekind zoekt.

Hilarisch is het stukje Laatst kreeg’ie een jojo in m’n buidel cadeau. Hahaha, nou ik sprong als een vlo, Jo. Dat ding kriebelde zo. Maar ook de ongerustheid krijgt een plekje waarbij ik tevens refereer aan de angst voor haar man. Ik ben toch zo ongeruus Pa gooit me zonder excuus Truus als ik leeg thuis kom uit huus.

Het loopt voor moeder en kind goed af en opnieuw moet ik lachen. Hij was en dat lapt’ie nou altijd tussen m’n voering gegaan. Ja, en wat moet ik dan nog meer zeggen dan nog een keer dat refrein: En met z’n allen nou op een kangoeroe eiland waar je kangoeroes vindt.

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 31

Travelin’ Band

Maandag 1 augustus 2022

Mijn bijdrage voor vandaag aan Het muziekdraadje is een redelijk kort nummer met jankende gitaren en een fel ritme. Het nummer Travelin’ Band is begin 1970 uitgebracht op single en afkomstig van het album Cosmo’s Factory van de Amerikaanse band Creedence Clearwater Revival. Al snel verdween de aandacht voor dit nummer naar de achtergrond omdat op de B-side Who’ll Stop the Rain staat, dat door een deel van de muziekliefhebbers werd omarmd vanwege de verwijzing naar de Vietnamoorlog.

In de Nederlandse Top 40 werd voor dit snelle nummer geen plekje ingeruimd, daarin verscheen wel de B-kant. In de Hilversum 3 Top-30 reikte Travelin’ Band daarentegen tot de eerste plek. Het nummer is geschreven door de leadzanger van de band, John Fogerty. Niet alleen voor dit nummer maar voor meerdere nummers haalde hij zijn inspiratie uit de rock-‘n-rollmuziek van de jaren ’50. Qua muziek wordt dit nummer ook vergeleken met No Time van The Monkees. In 1972 werd de band bovendien aangeklaagd omdat het te veel zou lijken op Good Golly, Miss Molly van Little Richard. De rechtszaak eindigde met een schikking.

Wie wel eens met een vliegtuig reist zal een aantal regels bekend voorkomen. Seven thirty seven comin’ out of the sky. Inderdaad de verwijzing naar een Boeing 737. Take me to the hotel, baggage gone. Is tegenwoordig wel erg actueel. Maar het lied gaat en draait uiteraard allemaal over een toerende muziekband. Well I’m flyin’cross the land, tryin’ to get a hand. Playin’ in a travelin’ band. Here we come again on a Saturday night.

Dit nummer van Fogerty is ook door anderen gespeeld, zoals Def Leppard, Elton John, Brian May (van Queen), en Bruce Springsteen. En Jeff Healey gebruikte het in de film Road House uit 1989.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 30

Terug naar de kust

Maandag 25 juli 2022

Mijn kennismaking met de nummers van de zangeres Maggie MacNeal, een Schotse vertaling van haar naam Sjoukje van ’t Spijker, is Hey you love gevolgd door How do you do. Twee nummers die zij opnam met Willem Duyn als duo Mouth & MacNeal. Met het nummer Ik zie een ster deden zij mee aan het Eurosongfestival in 1974 en werden daarmee derde.

Het duo ging met ruzie uit elkaar en Maggie MacNeal begon samen met haar man Frans Smit een eigen band. Zij zong vervolgens zowel Nederlands- als Engelstalige nummers. In 1976 verscheen op de Boekenweek-LP Zing je moerstaal het door dichter Theun de Winter geschreven Terug naar de kust. En zelf vind ik dit nog steeds haar mooiste nummer.

De tekst kwam overigens maar moeizaam tot stand en pas nadat een novemberdag herinneringen bij De Winter opriep aan Texel, waar hij was opgegroeid, kreeg het lied gestalte. De muziek was van Sjoukje Smit zelf die het al eerder had gebruikt voor het lied Dr.Brian, dat ging over het losmaken van haar manager tijdens de tijd van Mouth & MacNeal.

Er zijn diverse regels in het nummer die mij raken. ’t Liefst loop ik alleen, niemand om me heen in mezelf te dromen. Zoiets maakt inderdaad onderdeel uit van mijn ochtendwandelingen. En: Laat me nu maar gaan achter de meeuwen aan en mijn vage wensen. Ik ga nog even door: Oh, hoe kom ik hier vandaan was ik maar niet weggegaan. ‘k Hoor de branding in m’n hoofd had ik eerder maar geloofd wat de stem toen heeft voorspeld. Mist en regen, westenwind, zeg mij of ik ’t ooit weer vind.

Ach zeg het maar; met een kanaal voor de neus en regelmatig een Griekse kust en nu haar stem… Ik ben tevreden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 29

The bluest blues

Maandag 18 juli 2022

Het wordt in Het muziekdraadje weer tijd voor een uitstapje naar de blues. Het nummer The bluest blues is bij een groot publiek minder bekend en is geschreven door Alvin Lee. Ik kies voor een uitvoering van deze overleden muzikant met voormalig Beatle George Harrison, die hij in de jaren zestig al had leren kennen in Hamburg waar zij beiden optraden.

Alvin Lee begon zijn professionele muziekcarrière bij The Jaybirds, dat later de naam veranderde in Ten Years After en op Woodstock schitterde. Van deze Britse blues en rockband was Lee zanger en gitarist tot het platenlabel de groep richting popmuziek probeerde te duwen. Ik pel zijn woorden en vind: It’s the bluest blues I’m feeling and it’s here to stay.

Zoals bij veel bluesnummers gaat het ook in dit nummer over een verloren liefde. I couldn’t wait to see you waiting by the door. There’s no one there to meet me and your clothes are on the floor. De zanger weet dat hij verkeerd zit, hij spreekt over jaloezie en spijt klinkt er door in zijn woorden. Sorry If I hurt you and I made you cry, couldn’t stand to see you with another guy.

Waarom heb ik hier iets mee? Waarom raken dit soort woorden mij steeds weer? Berouw komt na de zonde en komt meestal te laat. It’s the bluest blues I’m feeling, it’s a cryin’shame. I just can’t live without you, face another day.

Ik proef de woorden en geniet bovendien van het samenspel van enkele grootheden op gitaar en zeg het na: It’s the bluest blues when you can’t find your way home.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 28

Back home

Maandag 11 juli 2022

Al eerder heb ik gewag gemaakt van de herkenbaarheid van het intro van een muzieknummer. In sommige gevallen val ik daar zelfs voor. Bij Back home is het niet alleen het intro dat mij raakt, maar ook de begintekst en na vier weken Griekenland beaam ik: Goin’ back right through the city Through the country, rivers so pretty People wonder why I’m going back home Just the place where I belong.

Dit inmiddels bekende nummer is geschreven door George Kooymans (samen met Rinus Gerritsen de grondlegger van Golden Earring) en in 1970 uitgebracht. In datzelfde jaar speelde Golden Earring op Pinkpop Back home voor het eerst live. Voor deze populaire Haagse band betekende het nummer tevens een ommezwaai van muziekgenre. Ooit gestart als The Tornado’s, die naam werd gewijzigd in The Golden Earrings omdat er al een band met de naam Tornado’s bestond, was de formatie oorspronkelijk een beatband, die een korte periode psychedelica omarmde. Met de komst van dit nummer en een titelloos album in 1970 werd de Earring een rockband.

Na die openingswoorden blijft de tekst wat achter, maar de muziek blijft interessant. Ik wijs daarbij onder andere op de dwarsfluit die wordt gehanteerd door Barry Hay, die in 1967 Frans Krassenburg als zanger had vervangen. Maar ook het ritme van Cesar Zuiderwijk op drums heeft meegewerkt aan de populariteit van dit nummer dat de groep een nummer één hit opleverde.

Het is mijn drie jaar jongere zus die dit nummer als single kocht en dit draadje draag ik daarom aan haar op. 1970 is een bijzonder jaar voor ons. Het jaar dat wij ons geboortehuis verlieten. Later verliet ik ook ons geboortedorp en al jaren omarm ik nu de polderstad aan de overkant van het water en voel mij daar thuis. It’s always good to be back home.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 27

Mercedes Benz

Maandag 4 juli 2022

Met dit hippienummer doe ik ongetwijfeld Janis Joplin tekort. Maar om Mercedes Benz kan ik onmogelijk heen. Deze vertolkster van onder andere het nummer Summertime waarmee ik Het Muziekdraadje ben begonnen, schreef dit korte nummer samen met Bob Neuwirth en Michael McClure in 1970.

Wie dit nummer nog nooit goed heeft beluisterd moet toch even naar de intro luisteren. I’d like to do a song of great social and political import. It goes like this. En daarna gaat zij los op het allerlaatste nummer dat zij heeft opgenomen en postuum in 1971 verscheen op het album Pearl.

Slechts 27 jaar werd de zangeres die in de jaren zestig veel roem vergaarde en daar niet mee om kon gaan. Zij greep daarom veelvuldig terug naar alcohol en drugs en dat laatste werd haar fataal. Zij overleed aan heroïne die vermoedelijk sterker was dan wat zij normaal gebruikte.

In dit nummer vraagt zij God om een Mercedes Benz voor haar te kopen, want haar vrienden rijden allemaal in een Porsche. Zelf reed Joplin ook in een Porsche 356 die door Dave Richards in 1968 was beschilderd voor 3500 dollar.

In het tweede en derde couplet vraagt de zangeres om een kleuren televisie en een avondje uit. I’m counting on you, Lord, please don’t let me down. Prove that yo love me and buy the next round. En daarna keert zij in haar gebed en haar smeekbede terug naar de Mercedes Benz. Een gebed dat dus niet is verhoord en of de zangeres daarmee zat… Beluister het einde en veroordeel haar niet, maar grinnik alsjeblieft met haar mee.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 26

These boots are made for walking!

Maandag27 juni 2022

Na de Griekse dans van vorige week trek ik de stoute schoenen aan en laat iets anders horen. Een nummer dat op de eerste plaats van de Billboard Hot 100 terechtkwam in 1966 en door Lee Hazelwood is geschreven. Een nummer dat bovendien in diverse stijlen is uitgebracht, zoals country, pop, metal, punk rock en dance. En onder de uitvoerende artiesten kom ik namen tegen als Loretta Lynn, Jane Fonda en Megadeth.

Aanvankelijk had Hazelwood These boots are made for walking! voor zichzelf geschreven, maar hij werd overgehaald om het door een jonge vrouw te laten zingen: Nancy Sinatra. En zowel voor de auteur als de dochter van was dit een succes en niet alleen in Amerika, maar onder andere ook in ons land werd het een nummer één hit.

Omdat Nancy Sinatra dit nummer onder andere zong in Vietnam voor Amerikaanse soldaten die daar vochten wordt het nummer wel eens met die oorlog geassocieerd. Maar eigenlijk gaat het over een verloren liefde. You keep sayin’ you’ve got somethin’ for me. Somethin’ you call but confess. You’ve been a’messin’ where you shouldn’t ‘ve been a’messin’ and now somewone else is getting all your best.

Het zijn niet alleen de woorden die mij bij dit bijzondere intrigeren, maar ook de muziek en het prachtige ritme. En als ik dan naar de stem van Nancy Sinatra luister dan zie ik het bijna voor mij. One of these days these boots are gonna walk all over you.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 25

Zorba’s

Maandag 20 juni 2022

Wie het muzikale nummer Zorba’s nog nooit heeft gehoord en de sirtaki nog nooit heeft zien dansen is nog nooit in het echte Griekenland geweest. Want op ieder Grieks feest wordt dit meeslepende nummer wel een keer gedraaid, gespeeld of gedanst. Het lied is geschreven door de Griekse componist en tekstdichter Mikis Theodorakis, die meer dan duizend werken op zijn naam heeft staan en vorig jaar is overleden.

Ondanks zijn linkse inslag, hij was onder andere parlementslid voor de communistische KKE, stelde hij zich later kandidaat voor Nieuwe Democratie, omdat het land ten onder leek te gaan aan schandalen. Maar bekender werd Theodorakis door zijn muziek.

Daar heeft Zorba’s dance zeker aan meegeholpen. Dit lied werd wereldberoemd door de film Zorba de Griek, waarvoor Theodorakis de soundtrack schreef. De dans die hierin wordt uitgevoerd heet de sirtaki genoemd. Het is ontleend aan de oude rebetiko, de Griekse vorm van folkloristische muziek ook wel Griekse blues genoemd, met de Amerikaanse blues heeft dat  geen enkele verwantschap.

Voor de film werd Zorba’s dance uitgevoerd met een bouzouki en het nummer werd in 1965 op een single uitgebracht. Talloze artiesten hebben het in een groot aantal verschillende versies uitgebracht. Trio Hellenique kwam er mee op de eerste plaats van de Vlaamse hitlijst, Herb Alpert speelde het met zijn Tijuana Brass Band, Dalida zong een Franse tekst en tegenwoordig speelt André Rieu het zo nu en dan. Voor de Britse popgroep Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich vormde het nummer een inspiratiebron voor hun nummer Bend it, dat onder andere in Duitsland de nummer 1-status bereikte.

En zelf klap ik in Griekenland mee met het ritme als het nummer tijdens een traditionele avond gespeeld wordt in een taverna of kafenion. En de sirtaki dansen? Nee, daar waag ik mij niet aan.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 24

Het ei

Maandag 13 juni 2022

Een cultheld? Zo mag je Jaap Fischer van mij best noemen. Deze in Utrecht geboren zanger zong in Leiden voor zijn medestudenten al snel zijn eigen liedjes en begin jaren zestig werden er enkele ep’s door hem uitgebracht die aanvankelijk alleen in de studentenwereld werden verkocht. Ook voor de commerciële jongens bleek Jaap Fischer interessant.

En toch… Zelf hoorde ik pas tijdens een reünie van een jongerenreis zijn liedjes voor het eerst omdat een van de deelneemsters ze met begeleiding van haar eigen gitaar zong. Ik was verkocht en wilde meer weten van deze zanger en zijn onzinnige, humorvolle en vaak rake teksten.

Bij mij was Het ei gelegd en daarmee kom ik op de titel van het nummer van dit draadje. ‘Ik kocht een ei, de melkboer zei: ’t komt zo onder de kip vandaan, ik ben nog te laat van huis gegaan om het mee te kunnen nemen.’

Maar het ei heeft ondertussen zo zijn eigen idee over wat er met hem of haar moet gebeuren: ‘Denk eens dat het een jongetje is dat je zo gaat staan bakken. Denk eens dat het je broertje is dat zacht sist in de pan.´ Ziet u het voor u, hoe dat ei de boter in glijdt. ‘Wat dan, wat dan?’

Fischer komt tot de conclusie dat dit natuurlijk niet kan. ‘Ik rolde het zorgvuldig in een deken.’ En na twee weken begon het ei te kraken en toen daagde het kuiken de zanger uit. ‘Haha, ’t was geen jongetje dat je had willen bakken. Haha ’t was je broertje niet dat in de pan was gegaan. En ik had me voor de zoveelste keer door een kuiken laten verlakken’, zo komt Fischer tot inkeer.

Tegenwoordig wil Fischer van Het ei niets meer weten en zingt (nieuwe) liedjes als Joop Visser.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 23

Storm and thunder

Maandag 6 juni 2022

Ongeveer een maand geleden heb ik het nummer Sylvia’s mother aangehaald. In ongeveer dezelfde periode, enkele maanden eerder, krijg ik de koude rillingen van gitaren, drums en toetsengepingel, maar bovenal het stemgeluid van Jerney Kaagman, die bijna houterig op het podium, Storm and thunder zingt. Het is niet de eerste single, hit, van Earth & Fire, maar wel het nummer waardoor ik deze Nederlandse groep ben gaan waarderen.

Jerney Kaagman was overigens niet de eerste zangeres van deze band, dat was Manuela Berloth, die vanwege een oogziekte afhaakte en de succesvolle periode dus niet heeft meegemaakt. Later verhuist zij naar Amerika.

Maar laat ik het toch vooral over dit nummer hebben dat is geschreven door de broers Chris en Gerard Koerts met bassist Hans Ziech. De eerste woorden komen bij mij als ochtendmens meteen al binnen: ‘Darkness of the night has gone. A blackbird sings a song at dawn. Crystal drops of morning dew are covering all the grass.’ Ik zie dit beeld regelmatig voor mij tijdens mijn ochtendwandelingen. ´The landscape wears its morningdress.’

Langzaam maar zeker word ik muzikaal opgewarmd door de band. De vijfbandleden, inclusief de nauwelijks bewegende zangeres, bereiden mij net zoals binnendrijvende wolken op een broeierige zomerdag voor op de weeromslag. ‘The haymakers, they go away.´

En dan barst het geweld los, muzikaal en Jerney Kaagman laat zich gelden. ‘Storm and thunder beat the nature. Down gushes the rain and wind cracks the trees.’ Diepe eerbied heb ik voor dit natuurgeweld, terwijl ik het toch regelmatig tart, alleen die bliksem daar word ik liever niet aan herinnerd. Eenmaal heb ik die op korte afstand zien inslaan in een boom. En die knal, maar dat gebeurde pas enkele jaren nadat ik dit nummer voor het eerst heb gehoord.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 22

I’m a man

Maandag 30 mei 2022

Ontkennen heeft geen enkele zin. I’m a man. Inderdaad, ik kom er ronduit voor uit en besef dat de auteur van dit bluesnummer zich heeft laten leiden door de vader van de Chicago blues, McKinley Morganfield, die optrad onder de nam Muddy Waters. Het nummer I’m a man  is geschreven door Elias McDaniel (geboren als Elias Bates), die op zijn beurt optrad als Bo Diddley.

Deze Amerikaanse zanger en gitarist is belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de muziek. Van blues naar rock and roll en van de popmuziek. Zo inspireerde Bo Diddley onder andere Buddy Holly en Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones, The Animals en The Clash.

The Yardbirds met Eric Clapton brachten in 1964 een liveversie uit van I’m a man. Zelf val ik voor de uitvoering van Bo Diddley, die het nummer in 1955 uitbracht als B-kant van zijn eerste single. Ik was twee jaar toen hij schreef Now when I was a little boy at the age of five I had somethin in my pocket. Ik luister ondertussen naar de indrukwekkende muziek en bedenk dat Biddley snel is gegroeid. Now I’m a man made twenty-one you know baby we can have lot of fun.

Als Bo Diddley verder gaat voel ik mij iets minder man omdat ik trouw en monogaam ben. Diddley zingt: All you pretty women stand in line I can make love to ypu baby in an hour’s time. En na een vierde couplet sluit hij af met The line I shoot will never miss the way I make love to’em they can’t resist.

Muddy Waters schreef een antwoord op dit nummer met Mannish boy, waarmee hij verwees naar de leeftijd van Bo Diddley. Steve Winwood schreef in de jaren zestig eveneens een song met deze titel voor de Spencer Davis Group.

Opa IJsbeer

 

 

  

Het muziekdraadje 21

Little ship

Maandag 23 mei 2022

Bij mijn keuzes laat ik mij regelmatig leiden door sentiment. Is Little ship de eerste single die ik ooit heb gekregen, zo vraag ik mij af. Het is sowieso niet de eerste single van de broers Riem en Ruud de Wolff, die onder de naam The Blue Diamonds optraden, dat was (Till) I kissed you. Hun grootste hit was ongetwijfeld Ramona.

Maar ik richt mij dus op Little ship keep sailin’, sailin’ cross the sea. Bring mij lovin’ baby safely home to me. Een tekst die ik dus regelmatig heb meegezongen. En omdat ik geen maat kan houden, zal ik jullie niet opzadelen met mijn mee galmen, maar vooral luisteren naar de melodieuze stemmen van de broers, die vaak de Nederlandse Everley Brothers zijn genoemd..

Zoals de meeste liedjes van dit duo is ook het in 1971 geschreven Little ship een cover. Het is oorspronkelijk van Doc Pomus en Mort Shuman. Laatstgenoemde is de bekendste naam van de twee. Doc Pomus is de artiestennaam van Jerome Fielder, die zelf optrad als blueszanger en samen met Mort Shuman nummers schreef voor onder andere The Drifters en Elvis Presley.

Van de tekst begreep ik aanvankelijk niets en van vertalen van de woorden was evenmin sprake. Pas veel later ontdekte ik bovendien de link met de auteur, die zich dus ook bezighield met bluesmuziek. En als ik dan luister naar My heart feels such pain, dan is er ineens die klik ondanks dat dit nummer helemaal niets weg heeft van de door mij vaak bejubelde bluesmuziek.

En al wetend dat dit nummer een goed einde kent sluit ik af met: Little ship keep sailin’, till you reach the shore. Then I’ll hold my loved one, in my arms once more.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje

Soft royce

Maandag 16 mei 2022

Tekst kent het bijna zeven minuten durende nummer Soft royce nauwelijks. Dit nummer staat op het debuutalbum Marks van de voormalige Delftse band Alquin. Dit album is uitgebracht in 1972 en is minder bekend dan de opvolger Moutain queen. De groep start als zes mans formatie en trad al enige tijd op als Treshold Fear. Onder die naam werd in 1971 zelfs een single uitgebracht, die weinig tot niets deed.

Op bassist Hein Mars na studeerden alle leden uit de beginperiode van Alquin bouwkunde aan de TH in Delft en de groep repeteerde in de universiteitssociëteit KSS Alcuin. Alquin speelt vooral eigen werk en de meeste nummers zijn geschreven door zanger en tevens saxofonist Job Tarenskeen en zanger/gitarist  Ferdinand Bakker. Ook Ronald Ottenhof, die de blaasinstrumenten voor zijn rekening neemt, heeft aan het nummer Soft royce meegeschreven.

Waarom ik dit nummer heb uitgekozen? Onder andere omdat ik hierin diverse muziekgenres terug hoor. Zo hoor ik in de beginfase jazz, daarna de latinrock van Santana en Massada en dat wordt allemaal overgoten met een progressief rocksausje, waarbij ik zo nu en dan aan de muziek van Pink Floyd moet denken.

Het nummer Soft royce draait zoals gezegd vooral om de muziek. ‘Dark side music from Chicago’, zo zingt de band. ‘The words of trashless soft machine. Can’t save Debra from Chicago. This dream will show you wat it really means’.

Iedere keer als ik dit nummer hoor word ik aan het einde verrast door de in gesprek toon van een telefoon. Dat sluit toch prima aan bij mijn keuze van vorige week?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 19

Sylvia’s mother

Maandag 9 mei 2022

Iedereen heeft wel een liedje waarvan hij/zij zegt: o ja, deze is zo bijzonder. En het waarom kan voor iedereen anders zijn. Zo is Sylvia’ mother voor mijn echtgenote ‘ons’ liedje. Dit nummer is geschreven door Shel Silverstein, die niet alleen allerlei bekende songs op zijn naam heeft staan, maar ook kinderboeken heeft geschreven.

Eén van de bands waarvoor Silverstein schreef is Dr. Hook & the Medicine Band, dat met dit nummer een wereldhit had. In ons land reikte Sylvia’s mother tot de derde plaats, maar in Ierland en Australië belandde het nummer op één.

Een paar weken voor mijn vrouw en ik elkaar leerden kennen, was dit nummer uitgebracht en in ons stamcafé Stammineke, aan de Koninginneweg in Hilversum, werd het in dat eerste jaar van onze verliefdheid iedere avond gedraaid. Dus vandaar…

Het onderwerp is autobiografisch, waarbij de zanger probeert zijn ex-vriendin aan de telefoon te krijgen om afscheid van haar te nemen. Maar haar moeder houdt dit af. Sylvia is busy too busy to come to the phone en Sylvia is tryin’ to start a new life of her own, maar ook Sylvia is happy: So why don’t you leave her alone?

Prachtig is de regelmatig terugkerende onderbreking van de telefoniste die vraagt om veertig cents voor de volgende drie minuten. Ondertussen blijft de zanger bedelen: Please Mrs. Avery, I just gotta talk to her. I’ll only keep her a while. Please, Mrs. Avery, I just wanna tell her goodbye. Sylvia’s moeder is echter onverbiddelijk en laat Sylvia niet aan de telefoon. Thank you for calling and sir, won’t you call back again.

In 2009 heeft de Engelse band The men they couldn’t hang een vervolg op deze tranentrekker geschreven: Mrs Avery. Dit nummer staat op hun album Devil on the wind. Nieuwsgierig geworden?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 18

Little red rooster

Maandag 2 mei 2022

Veel leeftijdgenoten van mij zullen het nummer Little red rooster vermoedelijk verbinden met The Rolling Stones. Deze Engelse band heeft dit nummer inderdaad op single uitgebracht en door hen heb ik dit nummer leren kennen. In ons land haalde The Rolling Stones er een toptien notering mee. Maar ook de live uitvoering door The Doors is prachtig.

Later ontdekte ik dat Howlin’ Wolf dit nummer als The red rooster als eerste in 1961 heeft uitgebracht. Chester Burnett, zoals deze Amerikaanse blueslegende eigenlijk heet, heeft heel wat bekende bluesnummers geschreven, maar van dit nummer is hij niet de auteur. Dat is Willie Dixon, tevens de producer van deze uitvoering. Dixon heeft voor dit nummer wat stukken van anderen geleend. Dat gebeurde in een tijd dat niemand moeilijk deed over royalty’s en plagiaat.

Dixon (1915-1992) heeft overigens talloze bluesklassiekers geschreven en trad daarnaast veelvuldig op als bassist en pianist met grootheden als Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Memphis Slim, Bo Didley en Chuck Berry. Als zanger had hij minder succes.

Uiteraard heb ik ook gezocht naar een uitvoering van Dixon. Of hij echt trots is geweest op deze uitvoering durf ik niet te zeggen. De luiheid van de haan in I am the little red rooster too lazy to craw for day kan hem echter niet worden toegeschreven, want Dixon was altijd in de weer met zijn blues.

Natuurlijk zijn er mensen die de blues helemaal niets vinden en hun wijs ik op Dogs begin to bark and hounds begin to howl. Watch out strange cat people. Little red rooster’s on the prowl. En zo sluipt de haan Dixon over het erf en door het nummer heen tot Aint had no peace in the farm yard since my little red rooster’s been gone

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 17

Noordzee

Maandag 24 april 2022

Het wordt weer tijd voor een Nederlandstalig nummer en dan in het bijzonder van een zanger met een bijzonder oeuvre. Boudewijn de Groot begon zijn zangcarrière met liedjes van Jaap Fischer en Jacques Brel tijdens schoolfeesten. Vandaag kies ik voor Noordzee, dat in 1965 op single verscheen en op zijn debuutalbum is te vinden.

Het nummer is geschreven door Lennaert Nijgh. Bij dit liedje is er sprake van leentjebuur van het Engelse The Lowland Sea, dat omstreeks de zestiende eeuw is gemaakt. In tegenstelling tot wat velen denken gaat het niet om een van de vele Nederlandse zeeslagen maar gaat het lied over een zeeslag tussen Britse en Spaanse schepen. Het schip waarover wordt gezongen is The Sweet Trinity van Sir Walter Raleigh.

Vanaf de eerste keer dat ik nummer heb gehoord heb ik mij door Boudewijn de Groot laten meeslepen. En van die openingsregels Daar zeilde op de Noordzee, de Noordzee wijd en koud, een schip zo zwaar belanden met ’s werelds ijdel goud krijg ik nog altijd de koude rillingen. En niet alleen van het begin. Ook van het vervolg doet mij veel.

Toen zwom hij om het schip heen, hij was zo koud en moe. Vol bitterheid en wanhoop riep hij zijn makkers toe. Het is het bekende verhaal van de held en de niet nagekomen belofte, de slechte afloop, zoals ook uit het laatste couplet blijkt. Zijn makkers redden hem toen maar op het dek stierf hij. Na het een twee drie in Godsnaam dreef weg met het getij, de koene jonge zeeheld, veel jonger nog dan wij. En zonk toen in de Noordzee, de Noordzee, de Noordzee en in de Noordzee zonk hij. Inderdaad koude rillingen voel ik.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 16

Around and around

Maandag 18 april 2022

In Het muziekdraadje draait het zowel om muziek als om tekst, waarbij ik het bijna altijd vooral over de teksten heb gehad. Vandaag draait het eens vooral om de muziek, hoewel het origineel zeker tekst bevat. Het nummer Around and around is geschreven door Ernest Evans beter bekend onder zijn artiestennaam Chuck Berry die het nummer in 1958 uitbracht als B-kant van de single Johnny B Goode.

Deze Amerikaanse zanger imiteerde aanvankelijk onder andere Fats Domino en Elvis Presley en dankt daar ook zijn artiestennaam aan. Chubby, staat voor mollig, en checkers is een damspel, een grapje richting dominostenen.

Het refrein van Around and around I said the joint was rockin’ a goin’ round and round. Yeah, reelin’ and a rockin’ what a crazy sound and they never stopped rockin’ ‘till the moon went down heb ik regelmatig meegezongen. Niet alleen als Chubby Checker dit zong, maar vooral als nummer uit de beginperiode van The Rolling Stones, die toen vooral blues- en rocksongs speelden en uitbrachten.

De bekendste leden van deze band zijn Mick Jagger en Keith Richards, die bij elkaar op de peuterschool hebben gezeten en elkaar jaren later op een treinstation tegenkwamen. Zij begonnen samen een bandje. Nadat zij Brian Jones, die een rhythm-and-bluesband wilde oprichten, kreeg de band echt gestalte en Jones gaf de band de naam The Rolling Stones, naar aanleiding van een nummer van Muddy Waters.

In die beginperiode speelde Richards vooral riffs van Chubby Checker. De eerste single van de band was Come on, een cover van Chuck Berry, die dus heel belangrijk is geweest in de beginperiode van The Rolling Stones. Vandaag beluister ik echter een speciale opname van Brian Jones en Keith Richards, een opname zonder woorden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 15

Red rover

Maandag 11 april 2022

Vandaag kies ik voor een nummer dat bij velen onbekend is gebleven maar wel de Nederlandse hitlijsten heeft gehaald. Red Rover, uit 1970, past precies in het tijdsbeeld van die jaren en met enige fantasie mag het muzikaal gerekend worden tot het genre van groepen als Creedence Clearwater Revival en het Yellow River van Christie. De uitvoering waarvoor ik kies is van Mailer Mackenzie Band, een Haagse popgroep die van 1969 tot 1972 heeft bestaan.

In de nadagen van het bestaan heb ik de groep eenmaal live zien optreden tijdens een concert op Koninginnedag in Hilversum. En eerlijk is eerlijk tijdens dat concert ben ik niet omver geblazen door deze band en heb me zelfs een paar keer afgevraagd waarom ik dit nummer nou zo bijzonder vond.

Heeft dat te maken met de openingswoorden? It’s a long, long way to New York City, sold a spare for Georgie and Cleo and Lord I’m worried so tired and lonely I wish I could’t live today.

Of had het iets te maken met dat simpele refrein van Hey Red Rover Come on over. The big Redmotor keeps rollin’rollin’ over, keeps rollin’yes. En waarover rijdt die dan en waarheen? Door het eindeloze Amerikaanse landschap? Naar een van de vele festivals?

Het Red rover  nummer is geproduceerd door Hans van Hemert en het oorspronkelijke nummer is van Tommy James & The Shondells. En Tommie James staat ook als auteur van deze song bekend. En hoe langer ik erover nadenk en hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik ervaar dat deze song iets aan de korte kant is, geen mooie gitaar- en/of drumsolo kent. En toch… voor mij voldoet het om opgenomen te worden in mijn lijstje.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 14

Seemann, lass das Träumen

Maandag 4 april 2022

Na het rockgeluid van vorige week kom ik uit op een nummer uit ongeveer dezelfde periode, maar een groter verschil is muzikaal gezien bijna niet mogelijk. Met Seemann, lass das Träumen bedien ik bovendien voor het eerst liefhebbers van Duitstalige nummers. Dit door mijn gekozen nummer is een van de vele nummers waar vooral mijn vader van heeft genoten. De zanger van dit lied is vaak voor Duitser versleten, ook omdat Freddy Quinn in 1956 West-Duitsland heeft vertegenwoordigd op het Eurosongfestival, maar eigenlijk is het een Oostenrijkse schlagerzanger en acteur.

Tussen 1956 en 1966 kende Freddy Quinn zijn muzikale hoogtepunt met in totaal 23 liedjes in de Duitse top-tien. Veel van die liedjes gaan over reizen, over de zee. En daar valt ook onder: Seemann, lass das Träumen, denk nicht an zu Haus! Seemann, Wind und Wellen, rufen auch mich hinaus. En als ik die woorden hoor en het vervolg daarop dan komt er een nostalgisch gevoel over mij.

Maar ik realiseer mij eveneens terdege dat mijn vader en ik niet die reizen hebben gemaakt waarover wordt gezongen, niet die steden en landen hebben bezocht waarover Freddy Quinn zingt, maar wel naar de sterrenhemel kijken en hebben gekeken. Deine Freunde sind die Sterne, über Rio und Shanghai, über Bali und Hawaii.

Maar ook realiseer ik mij dat wij trouw zijn. Quinn heeft het over de trouw van de zeeman: Deine Liebe ist dein Schiff, deine Sehnsucht ist die Ferne und nur ihnen bleibst du treu. Ein Leben lang. Mijn schip is tevens al bijna vijftig jaar mijn baken, de persoon waar ik altijd op terug kan vallen in moeilijke tijden, oftewel mijn veilige haven tijdens stormachtig weer.

Opa IJsbeer