Hendrik #166

Het einde

Maandag 27 december 2021

We worden geboren onwetend over ons einde. Maar een ding is bij de geboorte al zeker; er komt een eind aan het leven. Sommigen geloven weliswaar in reïncarnatie maar zover ik heb constateren betekent zoiets dat de ziel verhuist. En de vraag die dan openblijft is uiteraard: wat is die ziel? Is dat het leven? Of juist een ander leven en wat neem je dan mee uit het voorgaande?

Mijn herinneringen uit een vroeger leven? Ik heb ze niet en daarom geloof ik in het eeuwige einde. Over mijn eigen einde heb ik al vaak nagedacht. En de kans dat ik ooit zelf mijn stekker er uittrek is denkbaar. Op dit moment is daar nog geen sprake van, maar de omstandigheden kunnen iedere dag wijzigen.

Misschien klinken voorgaande woorden u somber in de oren, maar zo zijn ze niet bedoeld. Het is eerder een opening geven tot… In mijn geval een fatsoenlijke afsluiting van een rubriek die ik ooit ben gestart en waarvan ik ben vergeten waarom ik eraan ben begonnen. Een serie met aanvankelijk een rode draad, gevolgd door een forse switch zonder het uiterlijk te veranderen.

Achteromkijkend realiseer ik mij dat de juiste toon niet altijd is aangeslagen. Bovendien ben ik niet toonvast. Maar dat weet ik al langer en toch wil ik soms voor de muziek uit lopen. Of die juist volgen, want bijna alle tonen zijn al eens verbonden en plagiaat… Voor mezelf heb ik afgelopen week uiteindelijk een knoop ontward en een andere knoop doorgehakt. Daardoor ben ik ook in de mogelijkheid zelf een einde te maken aan deze rubriek vol krabbels, daarom laat ik dus dit doek vallen.

Opa IJsbeer

Hendrik #165

De overtreding

Maandag 20 december 2021

Natuurlijk kan ik er niet omheen, om de enige Nederlandse voetbalklassieker, die van Feyenoord tegen Ajax. Terwijl buiten De Kuip een veldslag aan de gang is tussen zich fans noemende Feyenoorders en de politie, levert in het Rotterdamse voetbalbolwerk de ene Amsterdamse handsbal geen strafschop op en wordt aan de andere zijde van het veld een tackle van de thuisploeg binnen het zestienmetergebied wel tot penalty gepromoveerd. En natuurlijk heeft de scheidsrechter daar een antwoord op, maar twijfel blijft er altijd bestaan.

Die twijfel komt eerder deze week ook bij mij even binnen als een automobiliste vlak voor mij afslaat zonder richting aan te geven, vervolgens links gaat rijden en dan onverwachts op de rem trapt. Mijn vrouw rijdt voor mij, treuzelt even en haalt dan toch maar rechts in. Op dat moment wil de chauffeuse inparkeren en schept bijna mijn vrouw. Een schreeuw van mijn vrouw en een boze reactie van de dame in de auto gevolgd door haar opgestoken middelvinger. O ja, ik passeer ook en wordt ook nog kwaad bejegend.

De lontjes worden overal steeds korter, net zoals de strootjes waar wij ons aan vasthouden. Vandaag is hij jarig maar gisteren heeft hij dit al gevierd. Onze ruimhartige schoonzoon moet vandaag werken en alleen zijn ouders en wij zijn gisteren aanwezig op zijn feestje.

Oeps, wij zijn in overtreding want sinds de zaterdagpersconferentie mogen er niet meer dan twee bezoekers ontvangen worden. Of valt het allemaal mee en zijn wij geen bezoek maar gewoon familie. En hebben wij dus niets misdaan. Of zullen wij het samenzijn kerst of oud en nieuw noemen. Dan mag het wel, bovendien vandaag is hij een jaartje ouder en is het gisteren dus gewoon zijn oudjaarsdag.

Opa IJsbeer

Hendrik #164

De groeten

Maandag 13 december 2021

Tijdens mijn ochtendwandelingen groet ik regelmatig andere wandelaars, hardlopers en fietsers. Ook de mensen die met een oortje zich afsluiten voor de rest van de gemeenschap krijgen van mij een goedemorgen of een opgestoken hand, een hand die als eerbetoon omhoog wordt gestoken of even naar de zijkant van het hoofd (niet naar het voorhoofd dus) gaat.

Dit alles doe ik om in donkere tijden, in donkere dagen, mensen een fijne dag te wensen. Dit is niet iets van vandaag, want ik kan mij nog herinneren dat ik in een ver verleden in de wintermaanden met de bus naar mijn werk ging en dat het heel gewoon was om niet alleen de chauffeur, daar moest je toen altijd langs, maar ook om de medepassagiers te begroetten. En als ik tegenwoordig voorin in de bus stap groet ik nog steeds de chauffeur.

Lange tijd hebben wij vakantiekaarten verstuurd naar het thuisfront, naar vrienden en familie. Met de komst van internet en mail zijn wij daar echter mee gestopt. Wel stuurt mijn vrouw nog heel trouw een verjaardagskaart naar familie en enkele vrienden.

Net als het plaatsen van een kerstboom bij ons pas na 5 december plaatsvindt versturen wij de kerstkaarten ook pas na die datum. Maar wel (meestal) meteen daarna. Alleen dit jaar wil het er maar niet van komen. Zo ben ik zaterdag pas gaan schrijven, heb de kaarten in ons straatje huis aan huis bezorgd en stop de overige kaarten vervolgens pas vandaag in de bekende bus van Post.nl.

Voor iedereen die zo’n kaart niet krijgt zeg ik sorry, want dan staat de naam en het adres niet in ons adressenboek. Wij zijn jullie echter niet vergeten en wensen jullie prettige feestdagen en een gezond 2022 toe.

Opa IJsbeer

Hendrik #163

De boom

Maandag 6 december 2021

Laat ik beginnen met een boom op te zetten over Sinterklaas. Vandaag is het zijn naamdag, zijn verjaardag. Dit jaar hebben wij dit niet gezamenlijk en groots gevierd (ook met alle grootouders) omdat ook onze jongste niet meer in hem geloofd.

Wel hebben wij ervoor gezorgd dat onze kleinkinderen allemaal een cadeautje hebben gekregen, omdat er nog wel door onze dochters binnen hun eigen gezin een feestje van is gemaakt. Zoiets is gedaan zonder Sint en Zwarte Pieten en bij dat laatste denken wij dan; jammer maar ach over een paar jaar weten de baby’s van nu niet anders.

Tijdens mijn rondwandelingen is het mij opgevallen dat veel mensen al voor 5 december een kerstboom hebben staan. Velen hebben die al opgezet vanwege de donkere dagen voor kerstmis en de donkere tijden van corona waarin wij leven. Bij onze bloemenstal heb ik nog geen kerstbomen aangetroffen. Maar de vaste kerstboomverkopers zijn hier en daar al aanwezig.

Hoewel wij O dennenboom zingen worden er vooral sparren omgehakt en aangeobden. Het verschil tussen den en spar zit hem in de naalden. Van de spar zijn die plat. Wij kunnen soms kiezen uit de  Nordmann, blauwspar en fijnspar met of zonder kluit. Met kluit moet de boom kunnen worden herplaatst, maar of die dan aanslaat durf ik niet te garanderen. En met al die tegeltuinen van tegenwoordig zie ik dat ook steeds minder mensen doen. En een eigen kerstbomentuin?

Goed, nu Sinterklaas teruggaat naar Spanje wordt het ons tijd om onze kerstboom weer op te tuigen. Wij hebben al enkele jaren een kunstboom. Gemakkelijk in het gebruik en geen gedoe met naalden. Een boom die bovendien ieder jaar weer anders is. En pakjes onder de boom? Ach ook de kerstman bestaat niet.

Opa IJsbeer

Hendrik #162

Het bankje

Maandag 29 november 2021

Als kind wandelde ik regelmatig met mijn opa, mijn naamgever, mee naar de haven van Huizen. Soms kocht hij daar rechtstreeks van de vissers, die toen nog aanmeerden, een maaltje vis, die hij dan zelf in de schuur op een petroleumstelletje bakte. Maar vaker ging onze tocht naar dat speciale bankje waar hij met andere oude mannen sprak over vroeger, over de visserij en over zaken die er voor oude mannen toe doen.

Zelf heb ik ook zo’n bankje waar ik mij aan het water, van de Lage Vaart, voor enige tijd terugtrek. Soms ga ik daar zitten terwijl één van onze kleinkinderen zich vermaakt op de schommel of de glijbaan die iets verderop in het groen staan. Daar op dat bankje denk ik ook vaak aan het verleden of aan het nu en regelmatig schrijf ik daar een krabbel waarbij ik mij meestal laat inspireren door mijn omgeving.

Iets verderop langs het water staan ook enkele bankjes. In de zomer heb ik daar een paar keer een wijkagent aangetroffen, die telefonisch aan het overleggen is met een collega. In de avonduren zitten er soms verliefde stelletjes. En de afgelopen weken heb ik daar tijdens een ochtendwandeling een paar keer een vrouw zien zitten. Diep in gedachten.

Enkele dagen geleden heb ik haar aangesproken. Nee, hulp heeft zij niet nodig. Zij komt uit de Landgoederenbuurt gewandeld en is op weg naar yoga. Maar zij is gewoon een beetje aan de vroege kant en wacht op het bankje tot het tijd is om anderhalf uur op een gezonde manier aan haar lichaam te werken.

Opa IJsbeer

Hendrik #161

Gedeukt

Maandag 22 november 2021

Voor mij is het geen enkel probleem om toe te geven dat niet alles bij mij vanzelf gaat. Er zijn zelfs van die dagen dat er heel veel mis gaat. Ook dat geef ik ruiterlijk toe zonder het gevoel te hebben dat er nu een forse deuk in mijn imago van stoere opa is geslagen.

Eigenlijk ben ik een man met een klein hartje. Dat is ook een van de redenen dat ik nooit achter het stuur van een auto ben gekropen. Inderdaad ik ben een van die mannen die geen autorijbewijs heeft gehaald, zelfs geen enkele autorijles heeft genomen en derhalve voor vervoer over grote afstanden afhankelijk is van het openbaar vervoer of de hulp van anderen.

Zonder dat rijbewijs kan ik moeilijk kritiek hebben op automobilisten. Maar heb mij bij de beelden van De slechtste chauffeur van Nederland wel regelmatig afgevraagd of sommige mensen hun rijbewijs bij een pakje boter hebben gekregen. De hoofdrolspelers zijn namelijk zeker geen topchauffeurs maar doen het altijd nog beter dan ik.

Ook in het verkeer zie ik soms situaties waarbij ik vermoed dat chauffeurs misschien nog wat lessen nodig hebben voor zij weer zelfstandig de weg op gaan. Voorrangsregels worden genegeerd, snelheidsovertredingen gemaakt, bij iedere bocht  komen zij uit op de verkeerde weghelft, rijden weg bij een school zonder op of om te kijken en dan heb ik het nog niet gehad over het parkeren.

Gistermorgen zie ik een vrouw rijden over de Buitenhoutsedreef. Ik vermoed dat haar ogen niet zo best meer zijn en toch probeert zij de sticker op de bumper van de voorganger te lezen. Het verbaast mij niets dat haar automobiel er flink gedeukt uit ziet.

Opa IJsbeer

Hendrik #160

De trainer

Maandag 15 november 2021

De onderwerpen die ik op maandag aansnij zijn divers. Deze maandagserie ben ik ruim drie jaar geleden begonnen met artikelen over de buurtsuper. Observaties en bijzonderheden, ontmoetingen ook. En in vakantietijd ben ik doorgegaan met stukjes over de minimarkten in Griekenland.

Als Opa IJsbeer maak ik al jaren verhalen met en over onze kleinkinderen. Over treinreizen, bezoeken aan een dierentuin, het behalen van een zwemdiploma of gewoon een wandeling langs het water. En sinds enige tijd sportverslagen. Niet zoals in mijn tijd van regiosportverslaggever, maar luchtiger. Soms als inkijkje in de kindersportwereld waar het best hard kan toegaan.

Zo volg ik het voetbal van onze oudste kleinzoon als verslaggever omdat de moeder die dat op zich heeft genomen daar geen tijd meer voor heeft en de opvolgster is vertrokken, met haar zoon naar een andere club. Ik heb dat voetbal van die kleinzoon zien veranderen, gezien ook hoe het team uit elkaar is gevallen, omdat er op jonge leeftijd al door amateurclubs aan spelertjes wordt getrokken.

Afgelopen week is bij zijn selectieteam de trainer vertrokken. Weggestuurd? Opgestapt? Een goede verslaggever doet daarover navraag bij alle partijen. Uiteraard heb ik dat overwogen maar uiteindelijk niet gedaan. Juist vanwege het luchtige karakter van de voetbalverslagen. Waarom ik er dan hier op terugkom? Omdat het een aparte zaak is. De trainer is aan het karwei begonnen zonder dat hij spelers en mentaliteit van club kent. Vanaf het eerste moment heeft hij geen klik gevoeld, niet met spelers (puberleeftijd) en niet met hun (vaak lastige) ouders.

Zowel binnen als buiten de lijnen loopt het voor geen meter. Daar zijn zowel spelers als trainer voor verantwoordelijk. Zijn vertrek is voor alle partijen het beste. Natrappen heeft geen zin. Nu maar hopen dat iemand wordt aangesteld die de wind eronder heeft.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #159

De Proppenschieter

Maandag 8 november 2021

Regelmatig zingen er woorden in mijn hoofd rond. Van liedjes, van teksten. Maar ik ben al jaren absoluut niet tekstvast en zelfs het lied dat ik al duizenden keren heb gehoord kan ik niet van begin tot het einde meezingen. Dat lied bestaat uit slechts twee coupletten en dat tweede krijg ik maar niet onder de knie. Ik sla een stukje over en verzin wat eigen tekst voor ik er een einde aanbrei. Onze kleinkinderen weten dat inmiddels al, die malle teksten van hun Opa IJsbeer als hij met hen kinderliedjes zingt.

Schamen doe ik mij daar niet voor. Het is nu eenmaal zo en met het vorderen van de jaren zal het ook niet meer verbeteren. Ik heb mij daar bij neergelegd, zoals ik ook niet langer moeite zal doen om een gedicht uit het hoofd te leren voor ik die voordraag. En het maakt niet uit of dat nu een krabbel van mijzelf betreft of een gedicht van een wereldberoemde poëet.

Zelfs als ik de tussenzinnen tijdens een voordracht probeer voor te bereiden dan gaat het mis bij de uitvoering. Tenzij ik het allemaal op papier heb staan. Dat doe ik liever niet want waar is dan de spontaniteit nog. Die is soms toch ver te zoeken. Soms ook bij een voordracht, want die is meestal wel voorbereid. Op die tussenzinnen na dus.

Komend weekend mag ik weer. In Den Haag. Is er een thema? Ik heb geen idee! Dus dat wordt lekker improviseren. Ik neem mijn schrijfboekjes mee en zie het wel. En uiteraard is er altijd nog De Proppenschieter.

Opa IJsbeer

Hendrik #158

Wijzer

Maandag 1 november 2021

Wat gaat de tijd toch snel. Het is alweer maandag en bovendien de eerste werkdag van de maand november. En dat betekent ook automatisch dat volgende maand de winter ingaat en veel mensen minder vrij zijn vanwege kerstdagen, omdat die op zaterdag en zondag vallen dit jaar. En o ja op maandag verschijnt er inmiddels al drie jaar een krabbel met zeer uiteenlopende onderwerpen.

Krabbels die bovendien menigmaal een forse knik kennen. Vandaag ga ik een stukje terug in de tijd. Niet zo heel ver overigens, eigenlijk maar één dag. Gisteren zijn wij namelijk weer overgestapt van zomer naar winter. Talloze mensen hebben moeite met de overgang en voelen die omslag in hun lichaam.

Dat is slechts een van de redenen dat sommige mensen van die omslag  af willen. Zelf voel ik meestal na een paar dagen die verandering ook wel, maar trek mij daar weinig van aan. Wel constateer ik dat ook bij mij de tijd gaat dringen. Desondanks heb ik nog steeds een broertje dood aan voordringen.

Mijn vrouw heeft weer eens de wijzers van onze klok volgens het principe in het voorjaar gaan de wijzers vooruit en in het najaar gaan ze achteruit goed gezet.

De meeste tijd gaat tegenwoordig digitaal en ook nog eens automatisch. Dat geldt bijvoorbeeld voor laptop, gsm en het horloge dat aan de mobile telefoon is gekoppeld. De iPhone schudt mij echter wakker en laat mij weten dan niet alles vanzelf gaat. Dat betekent dat ik hem eerst uitzet en weer aanzet en vervolgens ga rommelen aan de instellingen. Dan is alles weer in orde en ben ik meteen weer een stukje wijzer.

Opa IJsbeer

Hendrik #157

Belangrijk

Maandag 25 oktober 2021

Midden in een relaas zonder woorden zitten. Of iets anders zeggen dan je eigenlijk van plan bent. Het overkomt iedereen wel eens, maar hoe ga je daar dan mee om? Stop je in het eerste geval helemaal of brei je er alsnog een einde aan? Met of zonder humor? En bij de tweede situatie, ga je dan door of kom je erop terug? Of ligt zoiets aan de situatie?

Een week geleden merk ik tijdens een voordracht dat ik in het begin van het tweede gedicht onzin aan het verkopen ben. Nu doe ik dat wel vaker, maar ditmaal spreek ik woorden uit die niet op het papier staan. Omdat het aan het begin van het gedicht is besluit ik onmiddellijk af te breken, te melden wat er met mij gebeurt (niets ernstigs gelukkig) en begin opnieuw. Zonder hakkelen of verdere mispeer haal ik het einde, vervolg nog met een derde gedicht en bedank daarna de toehoorders voor hun aandacht.

Het voorval gebeurt redelijk aan het begin van een poëzie bijeenkomst en na de afsluiting word ik door een van de organisatoren aangesproken. En er ontstaat een ontspannen gesprek met vragen en antwoorden. Voor het eerst eigenlijk dat wij zo met elkaar spreken terwijl wil elkaar al wel vaker zijn tegengekomen.

Inderdaad soms moet er iets gebeuren om met elkaar in contact te komen, echt in contact te komen. Niet alleen een groet en een automatisch: hoe gaat het ermee. Een gesprek tussen twee mensen wordt ook wel communicatie genoemd en hoeft niet eens altijd urenlang te duren. Soms spreek ik mensen aan tijdens mijn wandeling, die zondag word ik aangesproken en heb even het gevoel belangrijk te zijn.

Opa IJsbeer

 

Hendrik #156

Bedankt

Maandag 18 oktober 2021

Er is over gezongen en er is over geschreven, proza en poëzie: het zijn de kleine dingen die het doen. Inderdaad juist die hele kleine dingetjes maken het verschil tussen sociaal en asociaal. Maar hoe vaak denkt u tegenwoordig laat maar…

Thuis word ik er gisteren op geattendeerd dat de ritssluiting van mijn rugzakje nog open staat. Gelukkig zitten er alleen voor mij waardevolle spullen in en die wil ik inderdaad niet kwijt. Maar toch bedankt. Op het station in Amsterdam tik ik op mijn beurt een man op zijn schouder omdat zijn rugzak ver openstaat. Het deert hem niet en verstoord loopt hij door en mompelt iets. Zo maak je toch geen vrienden.

Op mijn terugweg loopt een vrouw met een grote open handtas waar je zoiets uit kunt graaien. De portemonnee ligt bovenop. Alleen al de tas aan de binnenkant dragen zorgt voor meer veiligheid. En ja zij verruilt de tas van de ene kant naar de hand. Zo is het ook veel veiliger om kinderen aan de binnenkant te laten fietsen of als dat niet mogelijk is voor je uit omdat je dan als volwassene indien nodig kunt corrigeren. Het zijn inderdaad die kleine dingen die het verschil maken.

Op diverse kruispunten met snelheid werende druppels staan van die beschermende blokken zodat automobilisten de stoep niet op gaan bij het ronden. Als kind is er niets leukers om van die blokken te springen. Ook onze kleinkinderen hebben dat gedaan. Alleen nooit de straatkant op, want als je valt en er komt een auto aan dan… Vlak bij huis zie ik een kind dat doen en ik wijs daarop. ‘Ach dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd. Bedankt ik zal daar op gaan letten.’ Het zijn de kleine dingen die het verschil maken.

Opa IJsbeer

Hendrik #155

Het web

Maandag 11 oktober 2021

Er zijn van die dagen dat ik met mijn vergelijkingen de plank volledig missla. Dat mijn vragen niet worden beantwoord en dat het lijkt alsof ik zomaar rondloop als een kip zonder kop. Op die momenten zie ik niet wat er voor mij op mijn pad ligt en voel ik de kou mijn lichaam binnen kruipen. En ik kan daar niets aan veranderen.

Althans het overkomt mij en dan voel ik mij als die steen die Bram in de rivier heeft gelegd en mee gespoeld wordt naar de zee. En al dat water om mij heen slijpt mij tot wat ik ben, met zijn zwakke en sterke punten.

Waar ga ik de mist in? Dat vraag ik mij regelmatig af, maar ook waarom? Wat gebeurt er met mij en wat gebeurt er om mij heen? Ik zie het niet! En dat geldt voor dagen dat ik figuurlijk dan wel letterlijk met mijn hoofd in de wolken loop. In beide gevallen is er voldoende schoonheid in de wereld om mij heen te ontdekken.

Tijdens mijn ochtendwandelingen schiet ik mijn plaatjes. Lukraak maar ook bewust. Ook op mistige dagen. Gelukkig ben ik niet de enige die op mistige dagen van de kleine, spookachtige wereld geniet. Een man legt het mij uit waarom en wat hij fotografeert: ‘Die bomen die de armen naar jou uitstrekken, jou willen grijpen. De wazige reflectie in het water.’

Ja dat is het, ik knik, vervolg mijn weg. Weet weer dat ik ieder moment van de dag bezig ben met het weven van mijn levensweb. En op sommige dagen is het web zichtbaarder dan op andere dagen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #154

De ring

Maandag 4oktober 2021

In de ban van de ring heeft voor mij een speciale betekenis gekregen en zal misschien wel hier en daar een gelijkenis kennen met het gelijknamige boek van Tolkien, maar dat is dan louter gebaseerd op toeval omdat ik dat boek nog nooit heb gelezen. Ook de film is door mij nog nooit bekeken dus mocht er ergens in de tekst toch sprake zijn van plagiaat dan…

De magie die er uitgaat van een ring heb ik jaren geleden achter mij gelaten. Ooit heb ik diverse ringen gedragen, dat is begonnen met een zegelring. Daar is een tweede bijgekomen en vervolgens een verlovingsring die later met een extra inscriptie (op dierendag in 1974) gewijzigd is in een trouwring. Ook heb ik nog enige tijd ringen van mijn vader gedragen, maar die heb ik afgelegd, zoals ook mijn zegelringen en tenslotte ook mijn trouwring.

Daarmee heb ik mijn gelofte van eeuwige trouw tot aan den dood overigens niet verbroken. Soms flakkert het wel eens, maar ook na 47 jaar is het kaarsje nog niet opgebrand. Het afleggen van die trouwring heeft zelfs alles met liefde te maken. Mijn vrouw is er namelijk in 2013 als de kippen bij toen ik even de wereld niet meer zie en heeft mij ook daarna liefdevol bijgestaan.

Het heeft ertoe bijgedragen dat mijn zinvolle leven is verlengd, er weliswaar (emotionele) veranderingen hebben plaatsgevonden, maar de liefde nog steeds overeind is gebleven. Dat er uiteindelijk ook nog een operatie nodig is geweest om kans op herhaling te verkleinen, ach dat verstevigt de band. Dat de ring toen af moest was noodzakelijk en pijnlijk, want die ring wilde er niet af en is doormidden gezaagd; dat ging met veel hitte gepaard.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #153

Een optie

Maandag 27 september 2021

En dan is het maandagmorgen, sta ik op terwijl er nog geen verhaal is. Dan kan ik uiteraard besluiten dat er een einde aan een serie komt, een serie van drie jaar, maar de laptop staat bijna te smeken om geopend te worden, dus… Vingers snellen over de toetsen, de eerste zin verschijnt in een maagdelijk wit blok en binnen twintig minuten is het stukje klaar. Dan staat de krabbel met een lengte van tussen de 250 en 300 woorden op het scherm. Is het echt zo simpel? Zo simpel kan het inderdaad soms zijn.

Ik laat mij onderwijl (prachtig toch zo’n oud woord) verrassen. Denk terug aan de afgelopen week, aan gesprekken die ik heb gevoerd, aan ontmoetingen die het onderwerp kunnen zijn voor dit stuk. Uiteraard heeft de weggestuurde staatssecretaris ook nagedacht over de betekenis van haar woorden tijdens het spraakmakende interview met de ochtendkrant. Zij is in de gelegenheid geweest om op haar tong te bijten, maar zoals wel vaker heeft zij voor iets anders gekozen.

Regelmatig zie ik ellenlange spitsen die er niet in slagen om de bal tegen de touwen te koppen uit een voorzet. Een veertienjarige jeugdvoetballer heeft daar iets minder moeite mee. Ooit heeft hij als kleinste van het team rond gelopen. Vanaf bijna de eerste wedstrijd zet hij zijn kop tegen de bal. En vaak met resultaat. Zaterdag krijgt zijn team drie corners. De eerste bal gaat recht in de handen van de keeper. De volgende met een stuit over. ‘Driemaal is scheepsrecht’, zegt hij vol bravoure. ‘Kom maar op met die bal.’ De hoekschop is ditmaal iets minder genomen. De bal ploft voor zijn voeten en ligt even later in het net. Iedereen heeft een optie en hij heeft de zijne benut.

Opa IJsbeer

Hendrik #152

Vaart

Maandag 20 september 2021

Zonder geluk vaart niemand wel. Als ik deze zin lees dan vraag ik mijzelf af: waar ligt hier het zwaartepunt? Is dat het woord geluk of draait alles hier om niemand? En dan hebben wij ook nog dat bijzondere woordje wel dat soms ballast vormt en nauwelijks iets toevoegt aan een zin. Of is het toch dat aparte woord vaart, dat in deze context niets met snelheid te maken heeft en al evenmin een link heeft met het water dat vlakbij mijn huis stroomt. Overigens droom ik regelmatig weg op een bankje langs dat water van de Lage Vaart en het liefst zonder ik mij daar een paar keer per week af om inspiratie op te doen.

Uiteraard heb ik zoiets, de inspiratie dus,  bij tijd en wijle nodig voor het maken van een blog, een verzonnen verhaal of een poëziekrabbel. Want niet alles komt mij altijd aanwaaien. Er zijn gelukkig ook van die momenten dat alles van een leien dakje lijkt te gaan, dat het ene woord tot het volgende leidt en dat de regels zich bijna automatisch vullen. En soms krijg ik daar een zetje in de rug bij, zoals gisteren.

Op die fraaie nazomerse dag word ik samen met mijn vrouw meegenomen voor een tochtje in een sloep over het water van de Noorderplassen. Dan ervaar ik aan den lijve dat wonen aan het water overal anders is. Maar ook hoe de directe omgeving wordt ervaren vanaf een positie langs of juist vanaf het water, die ervaring is totaal verschillend. Dit varen is voor ons echt ontspanning, tot er een patser aankomt die nog even onnodig extra gas geeft om vervolgens met grote vaart in de verte verdwijnt met achterlating van een hoge hekgolf die de beschoeiing beschadigt.

Opa IJsbeer

 

Hendrik #151

Signaal

Maandag 13 september 2021

Hoe sociaal is ons netwerk? Als ik alles laat afhangen van de sociale media dan vrees ik het ergste. Reacties daarop zijn (ik geef dat toe) vaak hartverwarmend, maar zeker als het over nieuwsberichten gaat, is het tegendeel net zo vaak waarneembaar. Tegenstellingen worden juist dan flink uitvergroot en mensen besmeuren met pek en veren is daarbij iets uit een ver verleden en valt in het niet bij grove beledigingen en bedreigingen, die in het merendeel anoniem gebeuren.

Respect wordt in een steeds kleiner doosje gepropt, een doosje waarop flink wordt gestampt en getrapt. Mensen waarvan je juist respect mag verwachten laten het bovendien afweten en slagen er niet in de aangegroeide bast van dat weggemoffelde respect te pellen. Zij maken het zelfs steeds bonter.

Tot die groep reken ik zeker ook onze vertegenwoordigers in de Tweede Kamer. Wij, de kiezers, hebben hun in maart een heel duidelijk signaal afgegeven; het oude kabinet kan gewoon doorgaan. Maar nee, er wordt op de persoon gespeeld en de verantwoordelijken nemen daarover geen enkele verantwoordelijkheid. Zij treden niet terug bij falen, zoals zij ook na forse uitglijders gewoon glibberend doorgaan tot zij ergens een beter betaalde baan hebben opgevist.

Het woord respect valt vaak in samenhang met sport. Zelf ben ik ook wel eens respectloos naar de arbitrage. Ik geef het toe, ben ook maar een mens. Maar dat (top)sporters elkaar met weinig respect behandelen dat hoort er kennelijk tegenwoordig bij. Zij hebben echter wel een voorbeeldfunctie en geven met hun acties en misselijkmakende theaterstukjes een verkeerd signaal af naar de jeugd, die dit maar al te graag kopieert.

 

Opa IJsbeer

 

(Illustratie is uit NRC)

Hendrik #150

Prikkels

Maandag 6 september 2021

Onze taal is niet altijd eenvoudig voor buitenlanders en zeker niet als er ook nog eens een spreekwoord of gezegde wordt aangehaald. Iedere maandag probeer ik weer iets te zeggen of een ander iets te laten vertellen en hoop dat ieder artikel toch net weer iets anders is dan de vorige. Tevens probeer ik te voorkomen dat het lijkt alsof de stukken met de Franse slag zijn gemaakt.

Pardon… ergens reageert iemand verbolgen, trap ik bij iemand op de lange tenen! In dat geval zijn dat vast de tenen van iemand die deze uitdrukking nog nooit heeft gehoord. Voor die persoon is dat dus gewoon Grieks. Pffff. Maak ik het nu allemaal nog erger? Mijn Griekse vrienden en kennissen kennen mij ondertussen wel en weten dat ik hun hiermee absoluut niet beledig. Het dus vooral geen voorstel is om het op zijn Grieks te doen.

Ergens zie ik een grijns verschijnen. Een ander krijgt het er ondertussen misschien wel Spaans benauwd van. En denkt: waar wil die man toch heen met zijn verhaal? Doet hij soms weer een poging om Roomser dan de paus te zijn? Of eindigt het straks allemaal met een flauwe Belgen mop?

Niets van dat alles. Ik doe slechts een poging uit te leggen dat er dagen zijn dat ik absolute rust in mijn hoofd nodig heb, terwijl mij dat zelden is gegund omdat die hersenen onbedoeld malen, altijd maar overuren maken. Om nog enige rust te krijgen doe ik regelmatig mijn gehoorapparaten uit zodat het aantal prikkels van buitenaf beperkt blijft. Dat is dus niet hetzelfde als Oost-Indisch doof willen zijn.

 

Op IJsbeer

Hendrik #149

Droog

Maandag 30 augustus 2021

Met taal spelen blijft iets leuks, maar dat kan alleen als wij de taal ook echt begrijpen en dat valt lang niet altijd mee. Zo maak ik weleens een vergelijking en dan denk ik lang na; als ik iets vergelijk moet ik dan schrijven meer dan of meer als? Natuurlijk weet u het juiste antwoord want er zit wel degelijk een verschil in die twee kleine woordjes die slechts twee dingen gemeen hebben. Beide woorden hebben drie letters en de letter a gemeen.

Ik zie alweer diverse fronsende gezichten. Waar gaat dit over en waar gaat dit heen? Laat ik gewoon verder gaan en zeggen dat er op het internet diverse mogelijkheden zijn om iets te vergelijken. Onder andere via websites die daarin zijn gespecialiseerd. Die vergelijken prijzen en producten. Soms krijg ik echter het idee dat zij ons met hun vergelijkende onderzoek vooral een speciale kant op willen sturen. En dat zij daarvoor ook rijkelijk voor worden betaald, want voor niets gaat alleen de zon op.

Voor sommigen is zo’n prijsvergelijking heel belangrijk. Voor een paar euro rijden mensen het halve land door om een product elders goedkoper aan te kunnen schaffen. Dat zij daarvoor misschien wel meer benzine verrijden dan dat zij er voordeel bij hebben deert hun niet. En dan die tijd nog, het kopje koffie onderweg en zo wordt iets goedkoper toch nog een stuk duurder.

Gistermorgen heb ik bij de bakker een zakje koekjes gekocht. Gewoon een lekker tussendoortje. Ook op Lesvos heb ik dat regelmatig gedaan. Mijn vrouw heeft er vanmorgen meteen twee genomen. Of zij net zo lekker waren als in Petra is mijn vraag. Haar antwoord: ‘Wel net zo droog.’

 

Opa IJsbeer

 

Hendrik #148

Summertime

Maandag 23 augustus 2021

Ik las een pauze in, zoek naar rust. Pauze een mooi woord eigenlijk, maar waar komt dat vandaan? Volgens de etymologiebank hebben wij dit woord uit het Latijn of komt het oorspronkelijk toch uit het Grieks? De Grieken hebben hun eigen eigenaardige letters en toveren met naamvallen en klemtonen waardoor het voor mij een zeer lastige taal is. Soms compleet chaotisch. En chaos is ook al zo’n oud Grieks woord. Soms voel ik mij door chaos aangetrokken, veroorzaak die en op andere momenten zoek ik weer naar rust.

Rust probeer ik momenteel te vinden in Griekenland, waar ik meestal al vroeg uit de veren ben. Soms nog vroeger dan de hanen die er om zes uur vrolijk op los kraaien. Maar dan ineens plotsklaps vallen die stil en nemen de krekels het gekraai over en beginnen te tjirpen. Met de vleugels wrijven zij over elkaar en vertellen elkaar waar zij zijn en wat zij eigenlijk willen. En als de krekels aan het woord zijn durft er nog slechts een enkele haan zich te roeren.

En wat doet de mens dan? Die staat op en stapt in de auto om naar zijn werk. De krekels stoppen abrupt, nog steeds is er een enkele haan te horen samen met die ene krekel die altijd net uit de toon valt. Net even iets anders is dan de rest. De toon is daarmee gezet voor een nieuwe dag. En het is die toon die de muziek maakt. Hier in Griekenland hoor ik de rebetiko, maar ook de vrolijke sirtaki. In mijn hoofd klinkt een luie Summertime.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #147

27 Club

Maandag 16 augustus 2021

Afgelopen week ben ik nog een dag naar Amsterdam geweest om in het stadsdeel Zuid een aantal moderne beelden vast te leggen. Het levert mij meer dan 150 foto’s op maar ook enkele gesprekken. Zo word ik geattendeerd op de schaduw op een sokkel, die slechts gedurende een korte periode te zien is. En als ik mijn foto’s check is die schaduw ook daadwerkelijk al te zien.

Een andere vrouw vraagt mij of ik een routemapje heb en of zij die even mag bekijken. Zij is op zoek naar een speciaal beeld. Dat blijkt bij het informatiecentrum van ArtZuid te staan, op de hoek van de Minervalaan en de Apollolaan. Zij zoekt ondertussen nog enkele andere beelden op en vertelt mij dat zij hier regelmatig even komt kijken. Dit is mijn derde en laatste bezoek, ook omdat ik binnenkort weer voor enkele weken naar Griekenland vertrek.

Reizen, dat wil zij eigenlijk ook wel maar sinds de eerste verhalen over corona durft zij het niet aan. Naar sommige plekken mag het ook niet, naar andere gebieden is het bijna onmogelijk. Het liefste gaat zij naar Amerika om te genieten van muziek: green grass, blues. Op plekken waar legendarische bluesmensen hebben gespeeld in de Mississippi Delta.

Deze vrouw met Javaans/Chinees bloed – ‘in Indonesië ben ik een Chinees’ – is met muziek opgegroeid en voelt de muziek in haar tenen. ‘Dat is zo bijzonder. Zelfs in kleine plaatsjes staan de mensen in kroegen te spelen. Jong en oud staan te jammen. Soms ook op straat, op een kruispunt van wegen.’ Heel toevallig staan wij bij een kruispunt: Crossroads. Dit legendarische nummer is van Robert Johnson, die op 27-jarige leeftijd overleed, ver voor het ontstaan van de 27 Club.

Opa IJsbeer

Hendrik #146

De Koning

Maandag 9 augustus 2021

De Olympische Spelen zijn voorbij. De afgelopen weken heb ik slechts mondjesmaat televisie gekeken, niet alleen vanwege het tijdsverschil tussen Nederland en Japan, maar mijn interesse in dit sportevenement is in de loop der jaren sterk verminderd. Niet de mythische periode van vier jaar is leidend geweest, maar met de coronaspelen heeft de organisatie opnieuw een buiging te veel gemaakt naar het grote geld.

Tijdens deze coronaspelen is er onvoldoende aandacht geweest voor de sporters en dat geldt al helemaal voor de liefhebbers, de toeschouwers. De laatste groepering is bijna volledig buitengesloten. Zelfs een op de tribune hossende koning Willem Alexander krijgen wij niet te zien. Slechts enkele Japanners zijn live aanwezig. Hierdoor is er nauwelijks sfeer in de stadions.

Eenmaal klaar is er voor de deelnemers niets meer te beleven in het Olympische Dorp. Dus maar zo snel mogelijk weer naar huis. En wee de sporters bij wie corona wordt aangetroffen. Hun naam wordt nog net niet door het slijk gehaald, maar opsluiting is wel hun deel. Dat bijna alle Nederlandse met corona besmette Olympiërs aan boord hebben gezeten van een en dezelfde KLM-vlucht mag de luchtvaartmaatschappij niet worden aangerekend. De vliegmaatschappij heeft alle richtlijnen netjes gevolgd, zo laat een woordvoerder gevraagd en ongevraagd weten. Het zet mij wel aan het denken.

Op de medailleladder heeft Nederland tijdens deze coronaspelen de prestatie van de nazispelen van Berlijn 1936 geëvenaard. Team NL heeft het dus goed gedaan. Er zijn verrassingen (4x400 meter herenestafette en marathon) en teleurstellingen (mountainbiken, damesvoetbal, herenhockey). Pieter van den Hoogenband is ‘apetrots’ op zijn ploeg en morgen krijgt onze koning de gelegenheid zijn trots uit te spreken en mag hij nog wat extra lintjes uitreiken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #145

Woke 2

Maandag 2 augustus 2021

Olympia, niet te verwarren met de berg waarop de Griekse goden zich verschansen, wordt de bakermat van de Olympische Spelen genoemd. Echt gastheer van de moderne spelen is het zelf nooit geweest. Talloze stadstaten organiseren voor het begin van onze jaartelling Spelen. Die van Olympia steken er echter bovenuit, de eer van het winnen is net iets groter en oorlogen liggen stil. Niet alleen tijdens de Spelen zelf, maar ook in de periode ervoor en erna. Die reeks Spelen eindigt omstreeks 400 op bevel van de Romeinse keizer Theodosius.

Het aantal sporten is zeer beperkt. Aanvankelijk gaat het slechts om een onderdeel: een hardloopwedstrijd. In de loop der tijd zijn er onderdelen aan toegevoegd zoals boksen, worstelen en paardenrennen. In eerste instantie duurt het evenement maar een dag, later worden dat er vijf waarvan twee dagen gebruikt worden voor religieuze rituelen en een banket.

De Spelen in Olympia zijn voorbehouden aan mannen en zij mogen zelfs niet komen kijken omdat de deelnemers naakt zijn. Elders, aan andere Spelen, mogen vrouwen wel meedoen en komen kijken. In de huidige tijd is het verbieden van vrouwen ondenkbaar. Er zijn zelfs gemengde estafettes die nog wel aan regeltjes zijn gebonden en in een enkele tak van sport strijden zij ook tegen elkaar, denk aan hippische onderdelen.

Onder druk van het geld komen er nieuwe sporten en onderdelen bij en ik vraag mij af: hoe zien de Spelen er over twintig jaar uit? Gaan onder druk van genderneutraal mannen en vrouwen tegen elkaar sporten? Of wordt er een speciale categorie voor hen, die alles genderneutraal willen hebben, in het leven geroepen? Ik ben reuze benieuwd of wij dan meteen van het vals spelen af zijn.  

 

Opa IJsbeer

Hendrik #144

Woke

Maandag 26 juli 2021

Het lezen van reacties op nieuwssites sla ik over, omdat de meeste mensen over het algemeen ongenuanceerd losgaan. Dat kunnen zij meestal ook veilig omdat het anoniem kan en zij daar nauwelijks persoonlijk op worden aangesproken. Inhoudelijk voegen die reacties bovendien zelden iets toe.

Op sociale media (bijvoorbeeld Facebook) gebeurt het ook regelmatig dat mensen schelden of zeer bot reageren. En dan haak ik meteen af. Daar ontstaan echter ook zeer serieuze discussies die mij aan het denken zetten. En dan zijn er uiteraard ook nog een aantal onderwerpen die op voorhand al met veel humor worden behandeld.

Soms lees ik iets wel, soms reageer ik ook en soms lach ik mee. Sommige veranderingen laat ik liever aan mij voorbijgaan omdat ik de achterliggende gedachte niet snap of omdat ik het te ver vind gaan. Dat sommige mensen zich niet lekker in hun eigen vel vinden zitten dat begrijp ik volledig en die mensen krijgen van mij ook alle ruimte om zichzelf te ontdekken. IK kan er echter niet bij dat op iedereen maar weer een eigen postzegel moet worden geplakt. Waarom toch? Wij zijn toch allemaal mensen?

Het aantal afkortingen rijst momenteel de pan uit en dat doet mij aan Amerika, overheid en leger denken. Die zijn daar ook zo goed in. Ik volg ze niet meer. Genderneutraal is tegenwoordig helemaal in. Hij en zij… verboden? Het woord hen is voor mij echter een persoonlijk voornaamwoord in meervoudsvorm. Maar ook denk ik aan een kip, de vrouwelijke kant daarvan. En ja die leggen nu eenmaal een ei. En de kwestie van wie er het eerst is, de kip of het ei? Beticht mij maar rustig van haantjesgedrag, of mag dat woord ook niet meer, het zal mij toch echt een worst zijn.

  

Opa IJsbeer

Hendrik #143

Lekker

Maandag 19 juli 2021

Word ik met het verstrijken van de jaren milder? Of juist agressiever? Die vraag durf ik mijzelf wel te stellen. Het antwoord daarop kan ik niet geven, want hoe ik naar mijzelf kijk is niet per se hetzelfde als de manier waarop anderen mijn gedrag ervaren. Dat mijn handelwijze anders is geworden besef ik en bemerk ik ook.

Een klein voorbeeld; op de eerste werkdag van het jaar is het een gewoonte om elkaar op de werkvloer niet alleen een gelukkig nieuwjaar te wensen, maar om elkaar ook te knuffelen, elkaar drie zoenen te geven. Aan dat knuffelen en dat zoenen heb ik mij altijd onttrokken. En een enkele collega heeft daar wel eens een opmerking over gemaakt. Iets waarop ik op dat moment geen antwoord heb kunnen geven en pas later bespreekbaar heb gemaakt. Diverse vrouwen hebben mij toen bedankt en aangegeven ook helemaal niet zo gecharmeerd te zijn van die zoenen.

Op dat gebied ben ik dus zeker veranderd. Zelfs in coronatijd geef ik de begroetingszoenen aan bekenden. Maar alleen aan hen die daar ook voor openstaan. Deze week nog aan onze vriendelijke Griekse gastvrouw en ook onze autoverhuurder is door mij in de armen gesloten. En zo kan ik er nog enkele opnoemen.

Veranderd ben ik dus. Wel houd ik nog van tradities, maar ben gelukkig niet van slag als een traditie niet door kan gaan. Ach een traditie wil ik het niet noemen, maar tijdens een vakantie op zondag een ijsje eten… Een moord zal ik daar niet voor doen, maar lekker is het wel.

Opa IJsbeer

 

Hendrik #142

Ikke

Maandag 12 juli 2021

Van nul tot… nee, ik ben geen snelheidsfreak die per se een snelle auto onder zijn gat wil hebben. Het van nul tot… gaat ook niet over de wedloop naar de ruimte door een stelletje freaks die van gekkigheid niet meer weten wat zij met hun geld moeten doen. Voor het meer en meer en steeds sneller en beter en hoger hebben zij veel geld over. Maar dat wordt dan wel weer door ons, zeg maar de consumenten, opgebracht nadat wij bijna afhankelijk zijn gemaakt van de o zo handige hebbedingetjes.

Ik ben opgegroeid in een tijd dat het salaris nog handje contantje, persoonlijk door de kassier,  wordt betaald. Nee, niet in de kroeg zoals het door sommige bedrijven gebeurde en misschien nog wel gebeurt. Ik krijg mijn maandsalaris netjes mee in een envelopje en neem dat dan op de fiets mee naar huis. Eenmaal ben ik dat geld onderweg, op een mooie zonnige zomerse dag, verloren. En vermoedelijk ben ik heel erg dom, want er is sprake van een eerlijke vinder.

Na enige tijd gaat mijn baas over tot het overmaken van het loon naar een bankrekening. En ja, ik ben er inmiddels aan gewend zelf ook bedragen over te maken, tikkies te versturen. In het begin nog een beetje onwennig, maar het gaat mij steeds makkelijker af. Over een jaar weet ik vermoedelijk niet beter. Contant geld heb ik zelden meer, maar ik zie gelijktijdig ook de service van bijvoorbeeld de banken steeds minder worden.

En dan komt de afronding. Het van nul tot… gaat ook niet over geld. Het gaat over het aantal besmettingen dat in een week tijd van nog geen duizend is opgelopen tot meer dan het tienvoudige. Gewoon omdat wij recht hebben op vrijheid. En een ander dan maar tot slaaf maken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #141

Bolide

Maandag 5 juli 2021

Luide bastonen komen uit de speakers van een snelle auto, die al vroeg in de ochtend de parkeerplaats bij het Buitenhout langs de Trekweg opdraait. Het is een plek waar ’s avonds regelmatig jongeren bij elkaar komen, hun fastfood-hapjes naar binnen werken en wat drugs gebruiken. Overdag is het voor diverse hondenbezitters het vertrekpunt voor een ommetje door het bos met hun viervoeter.

De nog jeugdige chauffeur komt swingend zijn zwarte bolide uit en spreekt mij aan. Ik geef aan dat de keiharde muziek niet mijn smaak is. Hij schat mij in als een liefhebber van klassieke muziek. Ach sommige klassieke werken waardeer ik inderdaad, maar geef mij maar de blues en ik verwijs hem naar het werk van Robert Johnson. Deze zanger/gitarist is in 1938 op 27-jarige leeftijd overleden en liet slechts een klein oeuvre na, bijna allemaal klassiekers die door anderen later zijn gecoverd.

Ik vraag hem wat hij zo vroeg juist op deze plek heeft te zoeken. ‘Ik kom net terug van mijn werk. Werk als beveiliger in een hotel. Zeven dagen in de week, geen dag vrij. Mijn partner werkt ook, in de verpleging, en zij gaat zo weer naar haar werk en hier ontmoeten wij elkaar even’, antwoordt hij.

Zeven dagen in de week werken, inclusief iedere avond, komt mij bekend voor. Ik heb dat jaren lang gedaan. Heb daar een goed inkomen voor terug gekregen, maar dat is niet mijn drijfveer geweest. Nee, ik heb het als een hobby uitoefenen beschouwd. En hij? Wat drijft hem? ‘Ja, deze auto kost nu eenmaal een bom duiten. Daarvoor moet ik wel hard werken.’

 

Opa IJsbeer

Hendrik #140

Oranje

Maandag 28 juni 2021

Geen toeterende auto’s door de Nederlandse straten tijdens dit Europees Kampioenschap, omdat de Turken niets hebben gepresteerd. Geen vaartocht door de grachten van Amsterdam, zoals in 1988. De bondscoach heeft daarover wel gedroomd. Het tegendeel is nu waar; het opruimen van de voetbalversierselen is gisteren begonnen. Het is niet zo heel veel geweest, want de straten en woningen zijn niet zo versierd zoals tijdens andere toernooien.

Het klopt, na de eerste gewonnen wedstrijd zijn er wat meer mensen aan de slag gegaan, maar toch… Echt uitbundig is het dit jaar nauwelijks geweest. Een enkele uitzondering daar gelaten, maar daar zijn het ook uitzonderingen voor. Ik heb voor mezelf (en misschien voor jullie ook een beetje) geprobeerd te achterhalen waarom het oranjegevoel dit toernooi ontbreekt.

Ik heb onze Oranje (koning) zien dansen op de tribune. Zijn vuist zien ballen bij een doelpunt. Hem valt gebrek aan enthousiasme in ieder geval niet te verwijten, terwijl hij toch regelmatig een bak stront over zich heen gekieperd krijgt.

Heeft het gebrek aan saamhorigheid misschien te maken met een steeds grotere tweedeling in de maatschappij? Met een mengeling van culturen, rassen? Gebrek aan vertrouwen in onze bestuurders, die zich plotsklaps niets meer kunnen herinneren. En op die enkele opgestapte bestuurder na geen verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Of gaan wij gebukt onder de coronamaatregelen en kunnen en willen wij daardoor niet uit ons dak gaan? Ik weet het niet!

Het kan natuurlijk ook nog door het voetbal en de voetballers komen. De analisten, critici en de miljoenen voetbalkenners (lees bondscoaches) in ons land hebben echter al genoeg gezegd over het debacle in Boedapest. Dus waarom moet ik daar zo nodig ook nog mijn plasje overheen doen?

Opa IJsbeer

Hendrik #139

Zomer

Maandag 21 juni 2021

De langste dag! Nee, niet de film maar die ene bijzondere dag in het jaar, de dag dat de zon loodrecht boven de evenaar staat en daarna iedere dag weer een stukje de andere kant op schuift. De dag dus dat wij hier, op het noordelijk halfrond, de meeste zonuren hebben. Vandaag staan wij daar vermoedelijk niet automatisch bij stil omdat het een bewolkte en regenachtige dag is. Maar toch…

Bijna acht jaar geleden heb ik, in de herfst, een verpleegkundige in het Flevoziekenhuis laten schrikken door te zeggen dat de zon schijnt, terwijl het op dat moment regent. Ik heb haar toen snel gerustgesteld, door te zeggen dat alles goed is en ik geen woorden door elkaar haal, maar dat ook op regenachtige dagen de zon schijnt voor mensen die daar moed uitputten. Voor die mensen prikt de zon door de wolken en raakt hun rechtstreeks in het hart.

Met die gedachte sta ik vandaag op en zie het langzaam licht worden. Met die gedachte omarm ik vandaag de zomer en dat de temperatuur een fors aantal graden lager is dan vorige week? Ach alleen een zeurkous zal zich daar vermoedelijk druk over maken. Zelf heb ik er sowieso geen moeite mee en zal deze speciale dag maar als een mooie tussendoor dag beschouwen. De geplande fietstocht zet ik uit mijn hoofd en ik richt mij op een korte ochtendwandeling. Een aantal zaken zijn zeker. Ook deze langste dag duurt 24 uur. En ook deze langste dag komt niet meer terug. En het zomerweer? Of dat nu nat is of warm, ik kan daar niets aan veranderen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #138

Accent

Maandag 14 juni 2021

Welke betekenis hechten wij aan taal? Dezelfde woorden betekenen lang niet altijd hetzelfde, neem het woord vlucht. Ik neem bijvoorbeeld regelmatig een (vakantie)vlucht naar het lieflijke eiland Lesvos. Anderen gaan er naartoe met rubberbootjes, op de vlucht voor oorlog, geloofsvervolging of om economische redenen in de hoop ergens in West-Europa het walhalla te vinden.

De gang van deze mensen heeft iets weg van een volksverhuizing. Zoiets is trouwens van alle tijden. Voor volksverhuizers hebben wij diverse woorden, die veelal onder het begrip migrant vallen. De minst bekende classificatie is vermoedelijk de doorreismigrant of transmigrant, iemand die ergens tijdelijk verblijft op doorreis van het ene naar het andere land. Of ik hier de Molukkers (van Indonesië naar Nederland in de hoop op een vestiging in de Molukken) onder kan scharen?

Bekender zijn emigranten, mensen die het land verlaten. Voorbeelden zijn er voldoende; naar Canada, Verenigde Staten, Australië en ook naar Griekenland verhuizen nog steeds mensen. Soms uit liefde voor een land of persoon, maar soms uit economische redenen. En uiteraard volgt de immigrant, die naar een land komt. Zodra een vluchteling in een land is gevestigd is het dus een immigrant nadat hij, of zij, eerst als emigrant het eigen land heeft verlaten. Snapt u er nog iets van?

De laatste groepering is de remigrant, een emigrant die terugkeert naar het land van herkomst. Een paar dagen geleden heb ik een gesprek met een man die in 1953 als vijfjarige jongen met zijn ouders naar Canada is gegaan en vorig jaar november terug naar Nederland is gekomen met zijn vrouw en in de Almeerse Molenbuurt is neergestreken. Hij spreekt nog perfect Nederlands, met slechts een licht accent, in tegenstelling tot sommige BN’ers die na een verblijf van enkele maanden in de VS al een vet Amerikaans accent hoog proberen te houden.

Opa IJsbeer

Hendrik #137

Opruimen

Maandag 7 juni 2021

Maandag wasdag en dinsdag… Ach laat maar, vandaag weer tijd voor mijn blog. Het bed verschonen en de was doen, maar vooral leven en laten leven. Ik kijk om mij heen en zie dat er nog steeds mensen en bedrijven zijn die zorg hebben voor dorp en stad, zorg hebben voor de natuur. En opruimen wat anderen achterlaten.

Een paar jaar geleden heb ik mij voorgenomen om een stukje berm in de omgeving schoon te maken. Ik heb daarvoor zo’n grijper aangeschaft, maar sorry… het is er niet van gekomen. Onlangs zie ik een oude triatleet door onze straat scharrelen met een plastic zak met afval, die hij onderweg bij elkaar heeft geraapt uit struiken en vanaf straatstenen, tegels en het asfalt.

In dit straatje heeft hij niet zo heel veel werk, maar er zijn plekken die zonder hulpvaardige handen verworden tot een vuilnisbelt. En dat is zeker het geval in de omgeving van hangplekken, bankjes en parkeerplaatsen, maar ook in tunneltjes en gewoon langs de weg. Het gaat dan om het bekende snaaigoed, chipszakken, de verpakkingen van koeken, maar ook de doosjes van KFC en McDonald’s kom je overal en nergens tegen. Wel meenemen, maar de verpakking weggooien.

Een bedrijf als McDonald’s doet nog enige moeite om in een bepaalde straal rond een filiaal de achtergelaten rotzooi te verwijderen. Daarvoor wordt personeel ingezet, die niet alleen de merk genoteerde bende oppakt, maar echt alles meeneemt. ‘Ik doe dit werk al elf jaar, meneer’, zegt een man als ik hem op een vroege ochtend aanspreek en hem bedank voor zijn inzet. ‘Het lijkt wel of het steeds meer wordt. Ik snap ook niet waarom mensen dit doen, gewoon alles maar op straat gooien. Maar bedankt meneer en u ook een fijne dag.’

 

Opa IJsbeer

Hendrik #136

Eerst uitstappen

Maandag 31 mei 2021

Waarden en normen. We hebben die allemaal meegekregen van onze ouders, opvoeders. En als ouders geven wij die weer door aan onze kinderen, net zoals opvoeders dat weer doorgeven aan de kinderen die aan hen zijn toevertrouwd. Vaak voegen wij er wel iets aan toe, laten het touwtje een beetje vieren. Zo streng als in de Middeleeuwen hoeft het toch niet? En ook de opvoeding uit de jaren vijftig van de vorige eeuw, met regelmatig een corrigerende tik, is overboord gezet en al een stuk losser geworden. En wat doen de huidige opvoeders?

Als ik sommige kinderen van nu zie, ik zeg bewust sommige, dan heeft er vermoedelijk toch iets geschort aan de opvoeding van ouders. Immers de ouders van losgeslagen kinderen hebben iets niet goed begrepen, de lessen van weleer niet helemaal uitgevoerd. Echt met twee woorden spreken hoeft niet. En onze kinderen mogen mij met mijn voornaam aanspreken! Net zoals het formele gebruik van U niet per se hoeft.

Daar draait het ook niet om, hoewel beleefdheid best een kwestie van waarden en normen is. Een kwestie van opvoeding. Het kopieergedrag krijgen zij bovendien in de schoolbanken mee. Daar wordt immers taal en rekenen gegeven, wordt langzaam maar zeker de maatschappij uitgelegd en worden vaardigheden versterkt.

En toch gaat het vaak mis. Misschien is het een kwestie van stoer gedrag. Met zijn drieën naast elkaar fietsen op weg naar school. Geen voorrang geven, maar altijd nemen. Je bent anders immers een watje. Of hebben zij daar alweer een ander woord voor? Bij in- en uitstappen in het openbaar vervoer hebben sommigen ook hun eigen regels. Gelukkig kan ik mij soms nog breed maken, zodat ook iemand achter mij nog uit kan stappen voor de meute zich naar binnen perst.

 

Opa IJsbeer

Hendrik 135

Saamhorig

Maandag 24 mei 2021

Zijn wij één volk? Die vraag houdt mij steeds vaker bezig. En wat verwacht ik eigenlijk van één volk? Moet ik  bijvoorbeeld, net zoals veel anderen, achter de Nederlandse inzending voor het Songfestival staan? Sowieso heb ik met dat festival weinig en als ik dan de Nederlandse deelnemer, geboren in Paramaribo, hoor vertellen dat hij blij is in zijn eigen taal te kunnen zingen, dan fronsen mijn weerbarstige wenkbrauwen. Ik heb zijn lied tweemaal gehoord en kan er behalve broccoli echt helemaal niets van verstaan. En dat ene woord is dan ook nog verkeerd door! Als ik zoiets schrijf of zeg toon ik geen respect!

Zal ik opnieuw beginnen? Zijn wij één volk? Eén volk met heel veel verschillende culturen en wie past zich het beste aan? Het is bijna hetzelfde als met geloven. Ook hier zien wij vaak een botsing tussen verschillende groepen. Acceptatie dat anderen iets anders geloven is niet voor iedereen weggelegd.

Toch zie ik soms saamhorigheid. Vooral als er ergens een ramp is ontstaan. En uiteraard doet niet iedereen aan hulp mee. En ook niet altijd. Soms wordt er gekeken naar wie hulp nodig heeft, afhankelijk van geloof of cultuur.

Enkele dagen geleden teistert een onverwachte storm de kust van Lesvos. Op een moment dat terraseigenaren net hun terras aan het opbouwen zijn. Een enkeling is klaar. In een half uur wordt er veel vernield. Afdekkingsdoeken scheuren en flapperen. Meubilair slaat kapot. Bomen gaan om, elektriciteit valt uit. En dan komt de bevolking op stoom. Saamhorig als Lesvorianen kunnen zijn. De handen worden uit de mouwen gestoken, straten schoongeveegd en schade hersteld. Een enkel terras is de volgende dag al open. Eén volk, een trots volk. En van mij mogen zij trots zijn.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #134

Het hockeymeisje

Maandag 17 mei 2021

Stoer zijn! Is dat echt speciaal iets voor jongens? En waarom wordt er dan gezegd: een stoere meid is op haar toekomst voorbereid. En wat is stoer eigenlijk? Wie het opzoekt komt diverse betekenissen tegen. Van dapper tot doortastend en van fors tot gespierd, maar ook kloek en heldhaftig.

Op de lagere school, tegenwoordig de basisschool, ben ik op sommige gebieden een buitenbeentje geweest. Zo heb ik niet zoals zo veel van mijn klasgenoten bij één van de twee plaatselijke verenigingen gevoetbald, maar heb aan judo gedaan. Een voor velen toen nog onbekende, stoere sport, die mij meer zelfvertrouwen moet opleveren. Dat is wat mijn ouders mij altijd hebben voorgehouden. In mijn geboortedorp is er in die tijd sowieso weinig te kiezen op sportgebied. Honkbal, handbal en hockey zijn bijvoorbeeld niet mogelijk en een atletiekclub of fietsvereniging is er niet. Bovendien staat de sportschool op nog geen 200 meter van mijn huis.

Voor voetballen ben ik ook niet geschikt, dus dat ben ik ook later niet in teamverband gaan doen. En als ik veel van die voetballers tegenwoordig zie, dan vind ik het maar een stelletje watjes en aanstellers. Als je naar ze blaast vallen sommigen al om; het liefst nog met veel gekerm om een tegenstander maar te naaien. Soms lopen ze met kniekousen tot onder de sportbroek opgetrokken, En tegen de kou dragen zij handschoenen, afgelopen week heb ik die koukleumen nog gezien.

Dan heb ik toch meer eerbied voor het hockeymeisje, dat met blote benen op de fiets onderweg is naar haar sportvereniging. En zij is echt niet de enige, zelfs in hartje winter zie ik de hockeymeisjes met hun rokjes fietsen. Zonder maillot of trainingsbroek. Voor mij zijn dat stoere meiden.

 Opa IJsbeer

Hendrik #133

Weesauto

Maandag 10 mei 2021

Tijdens mijn wandelingen zie ik veel mooie dingen, maar ook kom ik wel eens opmerkelijke zaken tegen. Zo ontdek ik afgelopen zondag bij een woning een open, inpandige garagedeur en attent als ik ben, bel ik aan nadat ik eerst even heb geroepen om zeker te zijn dat er niemand achter een kast staat. De bewoonster weet van niets en bedankt mij, hangend vanuit het bovenraam. Wachten tot er iemand naar beneden komt doe ik niet en ik vervolg mijn weg door de Regenboogbuurt.

Eerder heb ik al eens een vergeten tas zien liggen, een kinderjas, een trui. Maar soms worden objecten ook bewust achtergelaten. Mensen die van hun fiets af willen, laten die maar al te vaak ergens achter. Bij winkelcentra, buurtsupers en fietsenstallingen zie je ze staan. Vaak met een lege band en in de loop der tijd takelen deze voertuigen steeds verder af.

Blijven ze lang staan op dezelfde plek, dan komt er een bonnetje op en worden ze als weesfiets aangemerkt. Binnen een bepaalde periode moeten de fietsen zijn weggehaald, anders worden ze door de gemeente meegenomen.

Of het een nieuwe trend is weet ik niet, maar sinds enige tijd zie ik zo nu en dan een wegrottende auto langs de kant van de weg. Buurtgenoten hebben al diverse keren de gemeente verzocht een auto op te komen halen, zelfs versierd, maar het helpt niet omdat het voertuig geen gevaar oplevert. In de Bloemenbuurt staat een wagen waarvan de achterste kentekenplaat is verdwenen. Verder is er een afzetlint aan bevestigd. Ook deze weesauto blijft maar staan, ondanks dat er twee wielen op het gras staan. Kennelijk moet er eerst een ongeluk gebeuren of moet de wagen gesloopt worden voor hij wordt verwijderd.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #132

De schoonmaker

Maandag 3 mei 2021

Mijn lagere schooltijd ligt al heel wat jaren achter mij. Taal, rekenen, geschiedenis en aardrijkskunde zijn in die tijd de belangrijkste vakken. En als ik daar dan aardrijkskunde uitpik dan draait dat vak vooral om topografie, de kaart van Nederland, Europa en later de wereld. Handig voor als ik onderweg ben in eigen land. Bijvoorbeeld tijdens een treinrit door Nederland met een kleinzoon.

De kaartkennis komt ook van pas  tijdens fietsritjes. In het verleden heb ik diverse keren met een kaart op het stuur rondgereden. En in de auto, naast mijn echtgenote, met een kaart op schoot de weg gewezen. Soms ook verkeerd gewezen. Niet alleen in eigen land, maar ook op een Grieks eiland of op het Griekse vaste land.

Tegenwoordig gaat echter alles anders. De gsm van mij, en van veel anderen, is uitgerust met een kaartfunctie waardoor ik wel heel gemakkelijk mijn weg kan vinden. Zelfs in het buitenland. Het kopen van een wegenkaart van een eiland of  landstreek tijdens vakantie is eigenlijk niet meer nodig en slechts een luxe.

En toch… ondanks die gsm maak ik nog heel veel gebruik van de borden langs de weg. Wel valt het mij op dat de doorgaande route voor fietsers, binnen grote steden, lang niet altijd staat aangegeven op die borden. Dan is wijkkennis van zo’n stad bijna noodzakelijk.

En wat als de borden zo vervuild zijn, dat ze niet meer zijn te lezen? Dan wordt er een schoonmaker ingehuurd. In Almere gebeurt dat schoonmaken door een man uit Zaltbommel, die hiervoor speciaal is ingehuurd. Hij kuist de borden en verft de palen met vaste hand. En tijdens een regenbui? Dan schuilt hij in zijn auto en wacht en wacht.

 

Opa IJsbeer

 

Hendrik #131

De vlag

Maandag 26 april 2021

De vlag gaat morgen gewoontegetrouw weer uit. Bij toeval ontdekte ik gisteren dat het morgen Koningsdag is. Misschien klinkt dat gek, maar eigenlijk heb ik heel weinig met Koningsdag. Deze dag is ons sinds 2014 opgelegd door onze huidige koning, die het Nederlandse volk Koninginnedag afpakte. Dat was vanaf 1891, meer dan een eeuw dus, een nationale feestdag. Niet altijd op 30 april, want daarvoor viel dat op 31 augustus, de verjaardag van de toenmalige koningin Wilhelmina.

Als kind heb ik op Koninginnedag diverse keren met de lagere school gezongen voor het gemeentehuis, na een defilé langs het ouweliedehuis Voor Anker. Vanaf de jaren tachtig heb ik jarenlang op Koninginnedag gewerkt. Evenementen bezocht, daar verhalen over geschreven. Over kleedjesmarkten geslenterd, kinderspelen bekeken, verhalen gemaakt over hardloopwedstrijdjes en kermissen, maar ook over oranjegebak of appeltjes van oranje. En was ik een keer echt vrij dan ging ik met mijn vrouw en twee dochters naar het strand. Zagen dan op de terugweg ergens in de verte een vuurwerkshow.

Ik probeer ondertussen een verklaring te vinden voor het feit waarom de huidige nationale feestdag mij tegenwoordig niet echt boeit. Maar met de beste wil van de wereld lukt mij dat niet. Het ligt niet aan Willem-Alexander en evenmin aan zijn vrouw Maxima. Ook niet aan de naamsverandering of het vervroegen met enkele dagen. Het is gewoon gebeurd, van de ene op de andere dag.

Of ik er morgen iets anders over zal denken? Ach alles is mogelijk. Nou ja alles; de vlag staat al klaar in de gang dus de kans dat ik die niet uitsteek acht ik zeer gering. En voor de rest… nee zal ik niet zeuren.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #130

Onderhoud

Maandag 19 april 2021

Tijdens mijn ochtendwandelingen zie ik regelmatig bijzondere objecten en spreek ik onbekende mensen. Mijn laatste tochtje langs de Hoge Vaart levert mij bijvoorbeeld weer stof op voor een artikel. Eind vorige eeuw, langs het Escherpad in de woonwijk Tussen de Vaarten, is een bijzonder wijkje ontstaan met mensen die op het water willen wonen, maar niet voor een traditionele woonboot kiezen. Nee, zij verkiezen het om op een historische varend schip te wonen. Voor deze schepen is zelfs een officieel haventje aangelegd, vlakbij de voormalige silo Hagevoort. Die haven is in 2000 officieel geopend.

De schepen die hier liggen zijn heel divers, de meeste hebben op enerlei wijze dienst gedaan als vrachtschip; zeilend dan wel als motorschip. En eigenlijk moeten ze om de paar jaar voor een goede onderhoudsbeurt op de kant, waarbij onder andere de kiel moet worden schoon gespoten en houten delen moeten worden gecontroleerd en eventueel zelfs vervangen.

De meeste eigenaren van dit varend erfgoed hebben iets bijzonders van hun ligplaats gemaakt, met tuintje en/of speelplek voor kinderen. Aan de overkant staat dan nog een opslag voor de bewoners en staan hun voertuigen gestald. Bij diverse schepen staat een bordje met enige historische feiten van het schip.

Het hanteren van gereedschap is voor deze bewoners eigenlijk een must, zo vertelt een van de scheepseigenaren. ‘Ja er valt hier altijd wel iets te doen aan het schip en een beetje handigheid heb je wel nodig. Slechts een enkeling laat dat doen. Het is net zoals met huizen. Sommigen kunnen het onderhoud helemaal zelf en anderen moeten alles laten doen.’ Laat ik het meteen maar bekennen, ik behoor tot die laatste groep.

 

Opa IJsbeer