Saamhorig
Maandag 24 mei 2021
Zijn wij één volk? Die vraag houdt mij steeds vaker
bezig. En wat verwacht ik eigenlijk van één volk? Moet ik bijvoorbeeld, net zoals veel anderen, achter
de Nederlandse inzending voor het Songfestival staan? Sowieso heb ik met dat
festival weinig en als ik dan de Nederlandse deelnemer, geboren in Paramaribo,
hoor vertellen dat hij blij is in zijn eigen taal te kunnen zingen, dan fronsen
mijn weerbarstige wenkbrauwen. Ik heb zijn lied tweemaal gehoord en kan er
behalve broccoli echt helemaal niets van verstaan. En dat ene woord is dan ook
nog verkeerd door! Als ik zoiets schrijf of zeg toon ik geen respect!
Zal ik opnieuw beginnen? Zijn wij één volk? Eén volk met
heel veel verschillende culturen en wie past zich het beste aan? Het is bijna
hetzelfde als met geloven. Ook hier zien wij vaak een botsing tussen
verschillende groepen. Acceptatie dat anderen iets anders geloven is niet voor
iedereen weggelegd.
Toch zie ik soms saamhorigheid. Vooral als er ergens een
ramp is ontstaan. En uiteraard doet niet iedereen aan hulp mee. En ook niet
altijd. Soms wordt er gekeken naar wie hulp nodig heeft, afhankelijk van geloof
of cultuur.
Enkele dagen geleden teistert een onverwachte storm de
kust van Lesvos. Op een moment dat terraseigenaren net hun terras aan het
opbouwen zijn. Een enkeling is klaar. In een half uur wordt er veel vernield.
Afdekkingsdoeken scheuren en flapperen. Meubilair slaat kapot. Bomen gaan om,
elektriciteit valt uit. En dan komt de bevolking op stoom. Saamhorig als Lesvorianen
kunnen zijn. De handen worden uit de mouwen gestoken, straten schoongeveegd en
schade hersteld. Een enkel terras is de volgende dag al open. Eén volk, een
trots volk. En van mij mogen zij trots zijn.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten