Het web
Maandag 11 oktober 2021
Er zijn van die dagen dat ik met mijn vergelijkingen de
plank volledig missla. Dat mijn vragen niet worden beantwoord en dat het lijkt
alsof ik zomaar rondloop als een kip zonder kop. Op die momenten zie ik niet
wat er voor mij op mijn pad ligt en voel ik de kou mijn lichaam binnen kruipen.
En ik kan daar niets aan veranderen.
Althans het overkomt mij en dan voel ik mij als die steen
die Bram in de rivier heeft gelegd en mee gespoeld wordt naar de zee. En al dat
water om mij heen slijpt mij tot wat ik ben, met zijn zwakke en sterke punten.
Waar ga ik de mist in? Dat vraag ik mij regelmatig af,
maar ook waarom? Wat gebeurt er met mij en wat gebeurt er om mij heen? Ik zie
het niet! En dat geldt voor dagen dat ik figuurlijk dan wel letterlijk met mijn
hoofd in de wolken loop. In beide gevallen is er voldoende schoonheid in de
wereld om mij heen te ontdekken.
Tijdens mijn ochtendwandelingen schiet ik mijn plaatjes.
Lukraak maar ook bewust. Ook op mistige dagen. Gelukkig ben ik niet de enige die
op mistige dagen van de kleine, spookachtige wereld geniet. Een man legt het
mij uit waarom en wat hij fotografeert: ‘Die bomen die de armen naar jou uitstrekken,
jou willen grijpen. De wazige reflectie in het water.’
Ja dat is het, ik knik, vervolg mijn weg. Weet weer dat
ik ieder moment van de dag bezig ben met het weven van mijn levensweb. En op
sommige dagen is het web zichtbaarder dan op andere dagen.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten