Een optie
Maandag 27 september 2021
En dan is het maandagmorgen, sta ik op terwijl er nog
geen verhaal is. Dan kan ik uiteraard besluiten dat er een einde aan een serie
komt, een serie van drie jaar, maar de laptop staat bijna te smeken om geopend
te worden, dus… Vingers snellen over de toetsen, de eerste zin verschijnt in
een maagdelijk wit blok en binnen twintig minuten is het stukje klaar. Dan
staat de krabbel met een lengte van tussen de 250 en 300 woorden op het scherm.
Is het echt zo simpel? Zo simpel kan het inderdaad soms zijn.
Ik laat mij onderwijl (prachtig toch zo’n oud woord) verrassen.
Denk terug aan de afgelopen week, aan gesprekken die ik heb gevoerd, aan
ontmoetingen die het onderwerp kunnen zijn voor dit stuk. Uiteraard heeft de
weggestuurde staatssecretaris ook nagedacht over de betekenis van haar woorden tijdens
het spraakmakende interview met de ochtendkrant. Zij is in de gelegenheid
geweest om op haar tong te bijten, maar zoals wel vaker heeft zij voor iets
anders gekozen.
Regelmatig zie ik ellenlange spitsen die er niet in
slagen om de bal tegen de touwen te koppen uit een voorzet. Een veertienjarige
jeugdvoetballer heeft daar iets minder moeite mee. Ooit heeft hij als kleinste
van het team rond gelopen. Vanaf bijna de eerste wedstrijd zet hij zijn kop
tegen de bal. En vaak met resultaat. Zaterdag krijgt zijn team drie corners. De
eerste bal gaat recht in de handen van de keeper. De volgende met een stuit
over. ‘Driemaal is scheepsrecht’, zegt hij vol bravoure. ‘Kom maar op met die
bal.’ De hoekschop is ditmaal iets minder genomen. De bal ploft voor zijn
voeten en ligt even later in het net. Iedereen heeft een optie en hij heeft de
zijne benut.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten