Hendrik #114

Vooruitblik

Maandag 28 december 2020

Zo tussen kerst en oud en nieuw zijn velen al begonnen met hun terugblik op een vreemd 2020 waarin de aanwezigheid van het Covid-19-virus het nieuws beheerst. De een doet dat bijna dagelijks, dat terugkijken, steeds een ander onderwerp en anderen doen zoiets eenmalig. Ik laat dat terugkijken hierbij en kijk liever naar de toekomst. Wat achter mij ligt is geweest en daar hoop ik van geleerd te hebben; hoewel ik uiteraard een mens ben en geen ezel en mijn teen dus wel vaker aan die ene steen zal stoten.

Morgen ga ik een bezoek brengen aan een bierwinkel. Hoop daar diverse mooie bieren te kunnen scoren. Niet voor mezelf want het genieten van bier ligt alweer enkele jaren achter mij. Maar toch… Er zijn in ons land talloze kleine brouwerijen bijgekomen en in goede bierwinkels is meestal een ruim assortiment van bijzondere bieren uit binnen- en buitenland verkrijgbaar. En iedere biergenieter weet; voor pils ga je naar de kroeg en voor een goed bier naar de winkel.

En komend jaar ga ik weer fietsen, rondjes met afstanden die variëren van dertig tot tachtig kilometer. Ga eindelijk in het stadion genieten van voetbal. Ga met de trein reizen naar poëziemiddagen, naar Roermond, naar Schiedam of de Betuwelijn nemen met de oudste kleinzoon. En uiteraard op vakantie; een midweek met de trein naar Karinthië en naar Griekenland, het liefst tweemaal.

En voor deze winter is afgelopen ga ik stemmen; heel sociaal. Dat ikke, ikke, ikke-gevoel heb ik niet. En ik hoop dat zoiets voor velen geldt. Geloven doe je – wat mij betreft - in de kerk, moskee, sjoel of pagode, maar niet in de Kamer. U ziet het bij mij zit de stemming er voor een fantastisch 2021 al in.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #113

Opvangen

Maandag 21 december 2020

Regelmatig stel ik mij dezelfde vraag: ben ik een gewoontedier? Sommigen zullen dat beamen, maar zelf houd ik toch mijn bedenkingen. Zeker op het gebied van mijn krabbels zoek ik vaak een uitdaging en probeer iedere keer weer iets anders. Maar je gedichten over beelden dan? Ik zie het u bijna denken. Maar die beelden zijn toch iedere keer anders, net zoals mijn krabbels. Niet alleen qua inhoud maar ook qua vorm, wel of niet rijmend. En daarnaast word ik soms geïnspireerd door kleine zaken, dat kunnen woorden of gedachten zijn, een thema.

Natuurlijk zijn er gebieden waarop ik zeer trouw ben. Zo ben ik 46 jaar getrouwd met dezelfde vrouw en daarvoor heb ik slechts een vriendin gehad. Ook clubtrouw behoort tot het rijtje loyaliteit. Weliswaar ga ik er niet meer naartoe, maar Ajax staat bij mij op nummer één wat voetbalclubs betreft. Omdat ik 43 jaar in Almere woon en mij een echte Almeerder voel, volg ik de plaatselijke profploeg en bezit een seizoenskaart. En bij de amateurs staat de sv Huizen op de eerste plek, zoals ook de volleybalvereniging uit mijn geboortedorp nog steeds een bijzonder plekje heeft in mijn hart.

De laatste tijd wandel ik bijna iedere dag. Inderdaad dat woordje bijna geeft alles aan. Alles is anders en iedere dag is anders. Zo verloopt iedere wandeling anders en loop ik geen dag dezelfde afstand. Regent het, dan blijf ik thuis. Echter niet altijd. En als het droog is? Ach ook vandaag geen wandeling, regen of geen regen. Dat besluit heb ik gisteravond genomen. Waarom? Ik wil op tijd terug zijn en vooral fris zijn voor het samen met mijn lief opvangen van twee van onze kleinzoons.

 

Opa IJsbeer

 

 

 

 

Hendrik #112

Vernieuwing

Maandag 14 december 2020

De politieke partijleider van het CDA is eerder dit jaar aangewezen na een interne verkiezing die hij nipt wist te winnen van iemand die door velen niet wordt gepruimd, maar die bij veel anderen respect afdwingt vanwege zijn niet aflatende jacht op zaken waar een luchtje aanzit. De politieke partijleider heeft na enkele maanden zijn functie ter beschikking gesteld, omdat hij het te druk heeft met zaken die het landsbelang dienen. Dit is althans de strekking van het verhaal dat naar buiten is gebracht. Dat er zowel binnen als buiten zijn eigen partij veel kritiek is op zijn handelen is onder het kleed geveegd.

De nipt verslagen nummer twee wordt echter niet alsnog partijleider, maar het bestuur van de middenpartij komt met iemand anders, iemand die eerder voor de eer heeft bedankt. En het nu ineens een eer vindt politiek leider te mogen zijn. Ja, zo zit de politiek nu eenmaal in elkaar. En de aanvankelijke leider komt zelfs niet meer op de kieslijst van zijn partij.

Ach het is een raar fenomeen. Mensen stellen zich verkiesbaar, gaan de Tweede Kamer, gemeenteraad of Staten in, stappen daarna uit de partij en/of haken tussentijds af, bijvoorbeeld omdat er een leukere baan langs komt. Bij diverse partijen is het echt een komen en gaan van mensen en mede daardoor zal minstens een derde tot ongeveer de helft van de Kamerleden na de eerstvolgende verkiezingen nieuw zijn, terwijl ervaren mensen toch echt aangeven dat het een paar jaar duurt voor nieuwkomers het vak in de vingers hebben.

De Kamervoorzitter, wil die functie overigens nog vier jaar bekleden, kan roepen wat zij wil, op dit vlak wordt er niet naar haar geluisterd. De partijen hebben hun eigen programma en dat is goed. Want zo steekt onze democratie in elkaar.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #111

Respect

Maandag 7 december 2020

Als kind hebben mijn ouders mij op judo gezet en laten turnen. Een combinatie die misschien vreemd overkomt maar mij in ieder geval zelfvertrouwen en wat balans heeft opgeleverd. Ook mijn broer en zus hebben aan judo gedaan. Onze oudste dochter heeft het gedaan en ook een van onze kleinkinderen heeft deze sport kort beoefend.

Sport is sowieso binnen ons gezin altijd belangrijk geweest zonder dat de druk op presteren is gelegd. Iets bereiken is mooi maar geen moeten. Voetballen is de sport van onze oudste dochter en paardrijden die van onze jongste. De oudste raakt echter geen bal meer en de jongste rijdt weer paard.

Ook de kleinkinderen sporten. Zo voetbalt onze oudste kleinzoon niet onverdienstelijk en lijkt zijn oudste neefje het gen van zijn moeder te hebben en zit sinds kort op een paard, na eerder al actief te zijn geweest op de judomat en met free run. Het enige meisje tussen drie jongens weert zich ondertussen uitstekend en is geen poppetje om zonder handschoenen aan te pakken. Of beter gezegd zij heeft de handschoenen zelf aangetrokken. Om zich beter te verweren zit zij op kickboksen en doet dat met veel plezier. En menige jongen heeft inmiddels gemerkt dat zij zich niet inhoudt.

En dan is er nog de jongste, die thuis uiteraard een voorbeeld heeft aan zijn broer. Zoals al onze kleinkinderen moet hij eerst een zwemdiploma halen. Belangrijk voor ieder kind en niet alleen in Almere, waar overal water is te vinden. Hij redt zich in dat water uitstekend en het zal ons niet verbazen als hij snel zijn diploma’s in bezit heeft en daarna voor voetbal zal kiezen. En doet hij dat niet, dan is er nog geen man overboord, zolang er maar respect is voor een ander.

 

Opa IJsbeer

 

Hendrik #110

Waarom!

Maandag 30 november 2020

Bij het groot vuil zetten krijgt soms een andere betekenis als je door een dorp of stad dwaalt. Winkelstraten krijgen nog een extra schoonmaakbeurt, zeker in de centra. Iets verder uit dat centrum is er al minder aandacht voor het vuil en rond een buurtsuper wordt er nog minder tijd ingepland voor een straatveegbeurt. Veel draait daarbij om prioriteiten stellen, hoeveel menskracht hebben wij tot onze beschikking en hoeveel menskracht zetten wij speciaal op dat punt in?

Regelmatig vraag ik mij daarbij af: wie bepaalt waarom een veegmachine juist wel dit plein schoonmaakt en niet dat plein anderhalve kilometer verder? Is dat politiek of een bestuurlijke kwestie? En welke rol spelen burgers? Wordt er bij veel klachten extra onderhoud gepleegd?

Als bewoners hebben wij in Almere de mogelijkheid na een afspraak met de gemeente het groot vuil bij de weg te zetten en dat wordt dan opgehaald. Een mooi systeem dat werkt als iedereen zich daaraan houdt. Helaas is dat niet altijd het geval en blijven meubels en andere zaken soms lang staan. Mensen kunnen hun overbodige, dan wel kapotte spullen gratis ook bij de vuilstort brengen. Iets waar menigeen gebruik van maakt en zeker in coronatijd is het soms bij de ‘stations’ in mijn stad druk en kan de wachttijd flink oplopen.

Aan wachten heeft menigeen een hekel en ik vraag mij af: is dit de reden dat er in de buitengebieden soms zoveel wordt gedumpt? Gisteren kwam ik in een greppel een complete stellage tegen. Die neem je echt niet even mee op je schouder of in de achterbak van de personenwagen. Die neem je mee in een grote bestelbus of op een aanhanger. Maar vooral vraag ik mij af: waarom!

 

Opa IJsbeer

Hendrik #109

Ballotage

Maandag 23 november 2020

Wie gaat er nu in Almere wonen? Die vraag heeft al menigeen gesteld. Ook ik, zelfs een jaar voordat ik er een woning heb betrokken heb ik dat gedaan. Sinds 1977 woon ik in deze moderne groeistad vol groen en water. En weg gaan? Hooguit voor een vakantie of een uitje, maar verhuizen? Absoluut niet!

De verschillen in bouwstijlen zijn enorm. De hofjesgeest uit de jaren zeventig vind je vooral in de oude wijken terug. Uiteraard zijn er veel rijtjeswoningen, maar ook portiekwoningen, appartementen, studio’s, villa’s, herenhuizen. Experimentele bouw, boerderijen, bedrijfswoningen. Het is er allemaal en dat betekent ook dat er regelmatig wordt verhuisd, want niet iedereen wil in Almere blijven. Anderen juist wel en menigeen verhuist, gaat groter of kleiner wonen.

Een rommeltje op straat? Uiteraard kun je dat aantreffen, maar in de meeste wijken kiezen bewoners ervoor samen iets op te bouwen en dus ook op te ruimen. Ook aan veiligheid wordt gedacht via buurtpreventiegroepen en buurtapps. Maar het kan natuurlijk altijd beter, zelfs als bewoners een eigen vereniging hebben opgericht om hun eigen buurt of straat leefbaar te houden.

In de Stripheldenbuurt zijn aan de rand van de wijk diverse woonverenigingen actief. Daar letten de bewoners nog iets meer op, op elkaar en op hun omgeving, ondernemen gezamenlijk activiteiten en zijn ook medeverantwoordelijk voor het onderhoud van het complex en het groen. Zelf ben ik zaterdag door een bewoner Olivier B Bommelhof aangesproken van wat ik kom doen. Uiteraard ben ik als bezoeker welkom, maar een vreemd gezicht? Die wordt in de gaten gehouden en aangesproken. En als je er wilt komen wonen? ‘Aan ballotage doen wij niet. Maar nieuwe bewoners moeten wel akkoord gaan met de afspraken en worden bij hun komst ook altijd voorgesteld.’

 

Opa IJsbeer

Hendrik #108

Bestellen

Maandag 16 november 2020

Het gemak is een oud en tevens vreemd woord met diverse betekenissen. Zo zit ik meestal ’s morgens enige tijd op het gemak, lees daar het nieuws of een hoofdstuk uit een boek, maar ook wel berichten op sociale media. Zo eenvoudig en gemakkelijk kan het begin van een dag verlopen. Voor mijzelf is dat ook belangrijk, geen enkele haast hebben want daarmee voorkom ik een hoop stress. Wat stress voor mijn geest en mijn lijf doet, weet ik zo langzamerhand wel.

Het gemak waarmee Cambuur gisteravond de topper tegen de Almeerse voetbalprofs heeft gewonnen is veelzeggend. Bij de formatie uit Leeuwarden verandert bijna alles wat het aanraakt in goud, terwijl de gasten achterin open huis houden. Ja dan is er voor de één halverwege de wedstrijd geen vuiltje meer aan de lucht, terwijl de ander weet dat hier echt niets meer te halen valt. De echte top is duidelijk een maatje te groot en wie een te grote broek aantrekt zal ontdekken dat je die met gemak omhoog kunt hijsen, maar met datzelfde gemak glijdt die broek zonder weerstand van de billen.

De weerstand tegen sommige veranderingen is bij velen groot en zelf hik ik ook tegen een aantal nieuwigheden aan. Internet is zoiets, het opent de weg tot veel zaken. Zo boeken wij al jaren onze Griekse vakantie via ‘het net’. In september zijn wij bij terugkomst in een ‘vrijwillige’ quarantaine gegaan en hebben onze boodschappen aan huis laten bezorgen.

Het gemak dient nu eenmaal de mens en wij zijn daarmee doorgegaan, laten een deel van die boodschappen op maandag brengen. Alleen vandaag niet, want de website van de grutter heeft op zondag kuren zodat wij onze bestelling niet hebben kunnen plaatsen. Ik ga daarom deze week ouderwets iedere dag even naar de supermarkt.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #107

De ochtendstond

Maandag 9 november 2020

Jarenlang ben ik om vijf uur ’s morgens wakker geworden. Ik heb daar ook tijden lang geen wekker voor hoeven zetten. Die wekker zit in mijn hoofd. De laatste tijd is de wekker echter wat van slag, schudt mij op de gekste momenten uit mijn slaap, maar nog steeds stap ik omstreeks vijf uur uit mijn bed. Soms iets vroeger en soms iets later. En uitslapen? Ja, dan ben ik om zeven uur paraat.

Als ochtendmens zijn die eerste daguren voor mij goud waard. Ook al is het nog donker. Het hoofd is dan nog fris, net zoals de temperatuur buiten. De overgang van nacht naar dag wordt door mij bijna met gejuich begroet. En als ik aan het wandelen ben, al maandenlang maak ik bijna iedere ochtend een wandeling, dan zie ik regelmatig de zon opkomen. En zelfs als de zon niet door het wolkendek breekt, word ik warm van binnen.

Het is een tijdstip dat ik deel met andere ochtendmensen. Sommigen hebben er zelfs een hondje voor aangeschaft, zodat ze wel naar buiten moeten, zo verklaarde gisteren een hondenbezitster mij.  Dat is voor mij echter toch een stap te ver. In het verleden zijn wij overigens wel de bezitters van twee honden geweest, maar de aanwezigheid van een huisdier vind ik een te grote belemmering van mijn vrijheid.

Die vrijheid benut ik zo goed mogelijk en bijna iedere ochtend verwonder ik mij weer over het palet aan kleuren. De veranderingen gaan zo snel dat vermoedelijk zelfs de beste schilder moeite heeft dat op een doek over te brengen. Zelfs het vastleggen van het juiste moment met een camera is een kunst op zich. Ik begin daar niet aan en schiet er daarom maar wat op los. En soms, heel soms…

 

Opa IJsbeer

Hendrik #106

Het woord

Maandag 2 november 2020

Vandaag is het Allerzielen, een dag na Allerheiligen. Tijdens laatstgenoemde christelijke feestdag worden alle christelijke heiligen en martelaren herdacht door vooral rooms-katholieken en anglicanen. Eerstgenoemde dag is hier nauw mee verbonden en dan worden alle overledenen herdacht, wordt er gebeden voor alle zielen die nog niet in de hemel zijn, maar zich in het vagevuur bevinden. In de dertiende eeuw kreeg het de huidige naam, nadat het eeuwen daarvoor voor het eerst is gehouden. Tegenwoordig worden op diverse begraafplaatsen op die dag gedichten voorgedragen.

Ik heb dit allemaal moeten opzoeken want thuis ben ik hier niet mee opgevoed. Ik heb wel een christelijke opvoeding gehad, maar mijn ouders zijn nooit streng in de leer geweest. En zij hebben mij gesteund toen ik ben gestopt met catechisatie, de lessen voor het belijdenis doen. Dat laatste heb ik nooit gedaan, heb mij ook uit het kerkregister laten schrijven.

Veel later ben ik in mijn leven geconfronteerd met andere geloven, heb daar - voor de krant - over geschreven. Over feestdagen van andere geloven. Want bijna iedereen kent het bestaan van Kerst, Pasen, Pinksteren en misschien ook wel Goede Vrijdag en Hemelvaartsdag, maar dagen die er voor bijvoorbeeld Joden, Hindoes en Moslims toe doen, daar weten maar weinigen iets van.

In de geloofsgeschiedenis van Joden, Christenen en Moslims komen dezelfde figuren voor. Toch zijn er grote verschillen en ook de bij het geloof behorende boeken (soms op details) wijken van elkaar af. Zeker als er sprake is van vertalingen, nieuwe vertalingen. Onlangs is weer eens besloten tot een nieuwe vertaling van de Bijbel. De reden? Sommige gebruikte woorden zijn nauwelijks gangbaar meer binnen de huidige geloofsgemeenschap. De laatste officiële vertaling dateert uit 2004. De volgende vertaling gaat volgend jaar in en kent ongeveer twaalfduizend wijzingen ten opzichte van de vorige. En het woord zelf…

 

Opa IJsbeer

Hendrik #105

Trots

Maandag 26 oktober 2020

Alle begin is moeilijk. Is dit echt zo of is het gewoon een uitdrukking waar mensen gebruik van maken met minder talent. Ik heb nooit goed leren zwemmen of schaatsen en zal beide ook nooit meer goed onder de knie krijgen. Of ik daar problemen mee heb? Absoluut niet, ik heb daar echt vrede mee. Zo zijn er meer zaken waar ik minder goed mee uit de voeten kan, een beetje sleutelen is bijvoorbeeld niet echt aan mij besteed.

Fietsers en met name mensen met een racefiets sleutelen veel aan hun vervoermiddel. Echt waar, ik heb wel eens een band geplakt en een spaak (met veel moeite) vervangen, maar het echt fijne werk heb ik nooit geleerd. Het onderhoud besteed ik het liefst uit. Fietsen zelf vind ik echter fantastisch. Heb dat in het verleden ook veel gedaan, toertochten en meerdaagse ritten met familie. In iedere provincie ben ik wel geweest en nog steeds maak ik zo nu en dan een ritje.

Afgelopen week ontmoette ik een fietser uit Tilburg. Terwijl ik aan het wandelen was stond hij vanaf een viaduct over de Lage Vaart De Rode Donders te fotograferen. De Brabander had zich ten doel gesteld in twaalf dagen alle provincies aan te doen en hij had nog vijf dagen voor de boeg. Overal maakt hij een twintigtal foto’s. Met trots vertelde ik over mijn stad, die absoluut niet saai is. Ik vertelde over mooie plekjes, het groen, het vele water, de archeologische vondsten, de Regenboogbuurt met zijn kleuren en kunstwerken zoals Vondst van Ria Smit, dat vlakbij aan het water te vinden is.

Na enige tijd scheiden zich onze wegen. Ik wandelde verder en hij stond langs het water zijn volgende serie foto’s te maken. Wat een Vondst.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #104

 

Gelukt

Maandag 19 oktober 2020

Letters vormen woorden, vormen zinnen. Sommige hebben betekenis, andere lijken nauwelijks zin te hebben maar na enige tijd blijkt de waarde. Afgelopen week hebben wij dat volop kunnen zien. Neem nu de aankondiging van onze koning, dat hij een weekje naar zijn vakantieadres op de Peloponnesos wil gaan.

‘Onze vorst’ doet dat in een gesprek met ‘onze minister-president’, die geen bezwaar ziet en een dag later het alweer vergeten lijkt als hij in zijn persconferentie het volk voorhoudt dat het allemaal een stuk strakker moet, dat wij, de burgers, beter niet voor de fun kunnen reizen. En als onze koning op vrijdag vertrekt dan is ons land te klein, valt een groot deel van ons land over de koning heen. Je zult maar vorst van zo’n bevolking zijn. Je zult maar de baas van de regering van dit land zijn.

Waar moet dit heen? Waar gaat dit verhaal heen? Zoals meestal komt er ergens toch een switch. De koning komt snel weer terug. En ik? Ondanks het onderlinge gekissebis van mijn landgenoten, het neerhalen van eeuwenoude waarden, voel ik mij hier nog steeds thuis. Emigratie naar een ander land? Ik moet daar echt niet aan denken en ondanks dat ik mij heerlijk voel in Griekenland, is het geen land waar ik blijvend wil wonen.

De warmte van de mensen daar en temperaturen in voor- en najaar vind ik heerlijk, ook het voedsel kan ik goed verteren. Het onthaasten is fantastisch, maar dat weegt allemaal niet op tegen de minpunten. Allereerst spreek ik de taal niet, maar bovenal ben ik dan veel te ver verwijderd van mijn kinderen en kleinkinderen. En mijn vrouw? Nee, die krijg ik ook niet blijvend mee. Ik voel twee zachte armen om mij heen. Zij huivert en ik bied haar warmte.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #103

Vakantie

Maandag 12 oktober 2020

De scholen in deze regio blijven dicht vandaag. En ditmaal heeft het, in tegenstelling tot het voorjaar, niets te maken het nog steeds aanwezige virus dat weliswaar meer slachtoffers maakt dan tijdens de eerste golf, maar nog niet geleid heeft tot dezelfde strenge maatregelen als in de lente. Het één heeft vermoedelijk te maken met verkiezingen die eraan komen (volgend jaar) en het ander is een afgeleide van de spreiding van vakanties.

In deze regio hebben leerlingen van scholen herfstvakantie en ouders en begeleiders moeten zich weer eens in tweeën splitsen. Misschien zelfs wel in drieën; kinderen opvangen, huishouden draaiende houden en (de meesten) ook nog eens werken/ de kost verdienen. Niet iedereen is in staat extra vakantiedagen op te nemen en er wordt derhalve vaak een beroep gedaan op grootouders, die het zelden vervelend vinden hun kleinkinderen een paar dagen te verwennen.

Als kind ben ik ook regelmatig uit logeren geweest bij mijn opa en oma in Doorn. En aan de meeste van die uitstapjes heb ik uitermate goede herinneringen. Dwalen door het bos met mijn broer, mijn opa of met een oom. Spelletjes doen, soms ook spanning. Onverwachts een vos zien oversteken. De bosgeluiden onder het dak.

Één vakantie zal ik nooit vergeten. De schreeuw, de tranen, het verdriet. Mijn zus en ik bij oma, eind juli 1964, in haar woning in het bos en dan komt er bezoek met de mededeling dat Gijs is overleden. Mijn grote broer, zestien jaar oud, is er niet meer. Overleden na een zware hersenoperatie. Nooit meer samen spelen, nooit meer samen fietsen, nooit meer samen roken, nooit meer slapen in één bed. Inderdaad die vakantie zal ik nooit vergeten. En ik hoop dat mijn kinderen, kleinkinderen zo’n vakantie nooit hoeven mee te maken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #102

Weesfiets

Maandag 5 oktober 2020

Als een magneet word ik de herfst ingetrokken. En dat vind ik absoluut niet erg, want ieder jaargetijde wordt door mij omarmd; regen, wind, guur en een langzaam afstervende natuur. Maar wel in de wetenschap dat nadat de winter zijn plasje erover heeft gedaan bijna alles weer opbloeit in het voorjaar.

Tijdens mijn wandelingen kom ik in de wijk zo nu en dan een magneetvisser tegen. Iemand die met een zware magneet gedumpte metalen voorwerpen uit het water vist. Met de regelmaat van de klok worden wegwerpfietsen uit het water van de Lage Vaart gevist. Ook dat vissen gebeurt in alle jaargetijden van het jaar. Bruikbaar zijn die opgeviste fietsen kennelijk nauwelijks meer want de visser vindt het niet de moeite waard ze mee naar huis te nemen. Het oud ijzer zal vermoedelijk niets opleveren.

In de jaren zestig werd het stelen van fietsen nog als een fors misdrijf gezien en een gestolen fiets altijd aangegeven. Dat gebeurt tegenwoordig zelden en wie om zich heen kijkt ziet in eigen omgeving regelmatig achtergelaten fietsen staan. Veel fietsen waaraan een onderdeel ontbreekt, iets kapot is en die fietsen takelen snel af.  Al dan niet met hulp van vandalen.

Een geregistreerde, achtergelaten fiets krijgt in onze stad een label en als de fiets binnen een bepaalde periode niet is verplaatst dan ontfermt de gemeente zich erover. Ik zie twee handhavers, zij zijn altijd met zijn tweeën, labels controleren. Een groepje jongeren kijkt er meewarig naar. Van mij krijgen deze handhavers echter een duim, want zij helpen de gemeenschap leefbaar te houden. Op weg naar huis zie ik een weesfiets tegen een heg staan. Een paar dagen later is het zadel verdwenen. En weer een paar dagen later ligt het rijwiel in de bosjes. Vandaag maar een berichtje bij de gemeente achterlaten.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #101

Veranderingen

Maandag 29 september 2020

Ietwat snotterig ben ik de afgelopen dagen doorgekomen. Door het verschil in temperatuur (na een bezoek aan het Griekse Zakynthos) in combinatie met wind en een grote luchtvochtigheid zijn enkele holtes verstopt geraakt. Met wat paracetamol, veel slaap en zo nu en dan mij afsluiten van geluid, kom ik de dagen door en voel mij vandaag alweer iets beter dan gisteren en eergisteren. Die omslag in weersomstandigheden bezorgt mij bijna jaarlijks een deukje en toch trap ik er iedere keer weer in. Inderdaad ik ben geen ezel, maar toch...

Na de zomer begroet ik ook het najaar met open armen. De verandering in kleuren, zowel van de lucht als bladeren, vind ik zo mooi. En dat die bladeren vallen hoort erbij. Eigenlijk heeft ieder jaargetijde haar eigen gezicht, haar eigen schoonheid en die waardering verdient beloning. Maar desondanks is het na de mooie zomer nu tijd voor maatregelen, niet alleen de bollen moeten in de grond maar tevens dient de naderende kilte buitengesloten te worden.

Al een tijdje hebben wij aan de achterzijde van onze woning problemen met de pui. De schuifdeur is enkele keren uit de rails gelopen en ook het vervangen van de rails helpt niet. Dan maar een radicale oplossing, een nieuw kunststof kozijn laten plaatsen.

En wij hebben geluk. Geluk met het weer, de verwachte regen valt pas later. Geluk met onze keuze, die goed uitpakt. Niet langer een schuifdeur, maar twee openslaande deuren. En alles geleverd met speciaal, dubbel gelaagd glas, dat niet alleen sterker is, maar ook veel meer geluid tegenhoudt. En… het ziet er  ook nog eens allemaal veel rustiger uit. Onze gordijnen komen beter uit. Ik weet het; niet alle veranderingen pakken goed uit. Maar soms heb je iets bijzonders.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #100

Testen

Maandag 21 september 2020

Schrijven zit in mijn bloed. Geen sterke verhalen. Tja, dat laat ik graag aan anderen over. Een beetje mijn gedachten laten gaan, noteren wat ik voel, wat ik zie. Daar ben ik al weken, wat zeg ik, maanden mee bezig en afgelopen weken heb ik op deze manier mensen meegenomen op vakantie. Onze vakantie speelde zich af op Zakynthos, een van de vele bewoonde Griekse eilanden. Het behoort tot de Ionische eilanden die tussen Italië en het Griekse vaste land liggen.

Ik ben niet van plan uw kennis van de verschillende Griekse eilanden en eilandengroepen te testen. Daar zijn anderen veel beter in. Net zoals ik niet in de wieg gelegd ben voor het testen van de gezondheid van anderen. En mijn eigen gezondheid? Ik heb geen medicijnen gestudeerd, weet weinig van het menselijk lichaam dus ga ik af op mijn huisarts, die ik het liefst zo weinig mogelijk bezoek. Maar soms, heel soms, moet ik wel.

Wie het nieuws de laatste tijd enigszins heeft gevolgd weet dat er een virus waart op aarde. Meerdere zelfs. Sommigen noemen dit waanzin, maar ik ben niet van de complottheorieën en geloof in het bestaan ervan. Ik ben er tevens van overtuigd dat door het gezonde verstand te gebruiken de mensen minder snel in problemen komen dan mensen die daar afstand van nemen, sowieso geen afstand nemen.

Bij terugkeer vanaf Zakynthos heeft ons kabinet gemeend dat wij het beste tien dagen in quarantaine kunnen gaan. Maar waarom is er voor mensen, die uit oranje gebieden worden overgevlogen geen teststraat? En hoe moeten zij (in quarantaine) naar huis als zij zelf geen auto bezitten? De taxi vervoert hen niet. Openbaar vervoer? Met alle risico’s van dien. Heren en dames bestuurders, een testje? Ik voel mij gezond en ga in quarantaine.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #099

Kanei zesth

Maandag 14 september 2020

Kent u die reclameboodschap nog, van dat ijs dat warm aanbevolen wordt. Zo zijn er talloze reclames die lang blijven hangen door een uitstekende slogan. Maar op een zeker moment kan zoiets ook tegen het bedrijf cq de organisatie gaan werken. Zo denkt Albert Heijn allang niet meer aan de kleintjes, maar vooral aan mensen met een goed gevulde beurs, hoewel er tegenwoordig meer gepind wordt dan daadwerkelijk nog geld uit een portemonnee in de kassalade van de grutter belandt. Als er iets mis gaat in mijn woonstede, dan kunnen cynici het niet laten: ‘Het kan in Almere’. Hoe vaak ik dat al niet heb gehoord en gelezen bij een misser.

Vandaag zit ik ver bij dat Almere vandaan op een Grieks eiland en lees dat Nederland nog even aan het nazomeren is met temperaturen waar Griekenland heel erg tevreden over is. Gisteren hoorde ik echter een medewerkster van een kafenion klagen over de temperatuur; kanei zesth, zo meldt zij. ‘Het is warm’. Het kwik is hier alweer boven de dertig graden beland en zij heeft gewoon de pech dat het verkoelende windje op de achterkant van het café staat en de wind het terras en haar hokje, waar zij achter beschermend plastic staat, niet bereikt.

Zelfs ’s morgens vroeg wanneer de zon net boven de Peloponnessos is verschenen en de vrije ruimte krijgt, voel ik de warmte meteen op mijn huid. Na een half uurtje wandelen verschijnen de zweetdruppels op het voorhoofd en nog een kwartier later kan ik mijn shirt al uitwringen. Toch hoor je mij niet klagen. Ik ben blij dat ik er nu ben, want deze nazomerwarmte kan ik uitstekend verdragen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #098

Stranden

Maandag 7 september 2020

Keuzes maken, dat moeten wij allemaal en doen wij allemaal wel eens. En ook nog eens over de meest diverse onderwerpen. Zo zwerft iemand liever door een stad en een ander door de natuur. Binnen de natuur is er dan weer de keuze tussen bos en hei of juist de ruime open gebieden; met vergezichten in de polderlandschappen vaak gecombineerd met fraaie luchten. Ook de zee en de duinen behoren tot de natuur, evenals de fauna. Dieren in het wild, tegenwoordig zoeken velen naar wolven en slechts een enkeling treft er één. Waterjuffers, vogels, vissen, de mogelijkheden zijn bijna ongeteld.

Keuzes maken we ook bij het luisteren naar muziek, het lezen van boeken – papier dan wel via e-reader of digitaal, luisterboeken – en het bekijken van kunst. Wat door de een mooi wordt gevonden, wordt door een ander verfoeid. Voor ieder is er wel iets te vinden en anders wordt het alsnog gecreëerd. De mens is absoluut vindingrijk. Soms uit noodzaak, soms uit verveling. Niet alles lukt. Sommige ideeën stranden, zijn onuitvoerbaar (voor de één), maar worden door een ander alsnog zichtbaar gemaakt.

Mijn praktische ideeën stranden bijna altijd, omdat ik slecht ben in de technische uitvoering. Stranden soms door ongeduld. Ach, een strandmens ben ik sowieso niet. Even zwemmen in open water prima, maar een hele dag liggen op een badlaken of strandbed? Nee, dat is niet aan mij besteed, maar een half uurtje dwalen over een strand en dan plaatjes schieten vind ik heerlijk. En dan gaat het mij niet om de naakte mens, maar de rand opzoeken van water en zand, van rotsen en lucht, van spetters in de rondte. Zo actief zijn, is een keuze die ik maak op de Griekse stranden.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #097

Pro testen

Maandag 31 augustus 2020

In Wit-Rusland blijven vooral vrouwen ageren tegen het resultaat van de presidentsverkiezingen in hun land. Ik ben er niet bij geweest, kan er dus ook niet over oordelen, maar diverse mensen spreken over fraude bij deze verkiezing. Niet altijd geloof ik de massa, toch denk ik dat hun geluid ditmaal volledig terecht is. Die gedachte is op meerdere feiten gebaseerd. Ten eerste zijn onafhankelijke (buitenlandse) waarnemers weggehouden, hebben zelfs het land niet mogen inreizen. Ook het vooraf oppakken van talloze oppositieleiders spreekt niet in het voordeel van de zittende regering, die ook nog eens met een wel zeer vreemd en hoog percentage de verkiezingswinst opeist.

De zittende president laat zich er bovendien op voorstaan dat hij met keiharde hand regeert, want als hij dat niet doet dan zou het land er (volgens hem) minder goed voor staan. Verder dreigt hij met ingrijpen door zijn vriendje de president van Rusland. Zet journalisten het land uit

Niet alleen in Wit-Rusland is het onrustig. In talloze steden in de Verenigde Staten, maar ook in Europa in talloze steden is er sprake van oproer. Soms zijn het onlusten uit verveling maar er komen ook nog steeds mensen in het geweer tegen de maatregelen die democratisch gekozen regeringen en bestuurders instellen om het Covid-19 virus te bestrijden.

Een van die maatregelen is bijvoorbeeld het dragen op sommige plekken van mondkapjes. Ook in Griekenland waar wij binnenkort naar toe gaan. Omdat het aantal besmette mensen in ons land daalt heeft de Griekse regering afgelopen week besloten dat Nederlanders de onlangs ingestelde test, waaruit moet blijken dat reizigers niet besmet zijn, niet langer hoeven te ondergaan. Een besluit dat door mij bijna met gejuich is ontvangen, want ik ben weliswaar pro testen, maar zie wel op tegen gepeur in mijn neus.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #096

Stadion

Maandag 24 augustus 2020

Voorlopig nog even geen stadionbezoek voor mij. Ik heb gezien dat er voldoende ruimte wordt gecreëerd door voetbalclubs en dat profclubs ook denken aan hun aanhang. Zelf heb ik de mogelijkheid met mijn seizoenkaart te kiezen uit diverse wedstrijden. Maar ik gun de eer echt aan een ander en blijf liever een tijdje gezond.

Afgelopen week heb ik de Almeerse profclub twee keer in actie gezien middels televisiebeelden. Het eerste duel geeft vooral inzicht in de breedte van de bank omdat voornamelijk bankspelers op donderdagavond in actie komen tegen een pover spelend FC Den Bosch. En er zijn meteen Almeerse lichtpuntjes. Met name het centrum van de verdediging laat verdedigend goed werk zien, terwijl het centrum ook afgelopen seizoen toch zeer kwetsbaar is geweest. Het aantrekken van Breedijk vind ik persoonlijk een goede zet.

En dan zaterdagmiddag. FC Groningen komt met Robben naar Almere. Alle aandacht gaat uit naar de rentree van Robben. En Almere? Dat speelt met de nieuwe aanvoerder Koolwijk een degelijke pot. Het tempo van de Groningse bezoekers ligt beduidend hoger dan dat van de doorsnee eerste divisieploeg, maar trainer Tobiasen heeft afgelopen maanden heel goed werk verricht en zijn team speelt zeer compact. Wel wordt er veel balverlies geleden onder het mom van weg is weg.

Dat is zeker een verbeterpunt en Tobiasen had er in het eerste duel ook al een ontdekt; het druk zetten voorin moet beter. Wat dat allemaal voor de toekomst betekent. Geen idee? Ik hoop dit seizoen een keer veilig in het stadion te kunnen gaan kijken, maar houd het voorlopig een tijdje op tv-beelden en zo nu en dan een jeugdwedstrijdje van mijn kleinzoon.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #095

Buitenkans

Maandag 17 augustus 2020

In een waterrijk gebied als Almere is een zwemdiploma bijna onontbeerlijk. Mijn vrouw en beide kinderen hebben zo’n diploma. Ook de schoonzoons hebben hun papiertje gehaald. Drie van de vier kleinkinderen zijn ondertussen gediplomeerd. En de jongste, absoluut niet bang voor water, heeft de eerste stappen gezet. Hoewel je bij zwemmen uiteraard niet over stappen moet spreken, want weliswaar worden de benen gebruikt maar niet om te lopen. Het enige buitenbeentje in dit familiegezelschap ben ik.

Ben zonder diploma en ik raak bijna in paniek wanneer een ander in het water in mijn buurt komt. Zwemmen in een zwembad zal ik daarom niet snel doen; veel te druk. In zee kun je mij wel aantreffen, maar het liefst op een plek waar ik nog kan staan. En ga ik wel verder dan nooit heel ver van de veilige kant verwijderd.

En dat allemaal voor een kleinzoon van een voormalig visserman. Een visser die zijn eigen dochter ook niet heeft leren zwemmen en of hij het zelf kon? Ik twijfel maar heb het hem nooit gevraagd. Ook heb ik nooit de behoefte gevoeld een boot aan te schaffen. Laat mij maar op de veilige oever en ik gun een ander zijn plezier.

Afgelopen week sprak in een ambtenaar van de groenvoorziening in Almere bij zijn zeiljachtje aan de oever van de Lage Vaart. Een tweede hands vaartuig, die hij onlangs heeft kunnen kopen. Een bootje die op de wal ligt en waar de toenmalige eigenaar aan werkt als die ambtenaar het kajuitscheepje ziet liggen. Die man is op leeftijd en het gaat niet goed met hem. ‘Voor mij een buitenkansje. Ik heb de boot voor 800 euro kunnen kopen. Hij moet nog wel een likje verf hebben, maar is verder in orde.’

Opa IJsbeer

Hendrik #094

Summertime

Maandag 10 augustus 2020

De temperatuur loopt op in de loop van de dag, mooie zomerse temperaturen waar inwoners van Italië, Spanje en Griekenland, om maar enkele landen te noemen geen enkele moeite mee hebben. Die houden daar met hun dagindeling ook rekening mee en de meesten houden derhalve een middagslaapje, of gaan met het hele gezin – op zondagmiddag – aan tafel voor een uren durende maaltijd. Niet onder de gloeiend hete zon, maar beschut onder een afdakje kunnen zij het langer volhouden dan mijn middagdutje duurt.

Hier in Nederland zijn wij de warmte nauwelijks gewend en lopen de gemoederen snel op zodra het kwik boven de dertig graden komt. En als dat dan ook nog eens een paar dagen achter elkaar gebeurt, dan bakken en braden wij met elkaar aan het strand. Dan moet er niemand een verkeerd woord zeggen, want anders…

De poppetjes vallen op hun plaats als er bij die hoge temperaturen ook nog eens alcohol en drugs in het spel zijn. Dan keren wij ons gezamenlijk tegen de ordebewaarders, die uiteraard een stel heilige boontjes zijn. Wij, wij hebben alle recht om hen terecht te wijzen. En doen dat dus ook. Laten ons ook niet tegenhouden als iemand rustig met zijn gezin wil recreëren en afstand wil houden. Dan gaan ze toch naar elders, naar huis. Want wij…

En ik? Behoor ik ook tot de wij-groep of ben ik toch een individu en doe ik mijn eigen ding? Vanmorgen ben ik weer vroeg opgestaan, voor de zon ons verhit. Ga naar buiten, hoor de vogeltjes fluiten en zing mijn eigen variatie van Summertime. En wandel in alle rust een rondje en keer mij af van de wij…

 

Opa IJsbeer

Hendrik #093

Shit

Maandag 3 augustus 2020

‘U ziet niets hè’, vraagt een dame die haar hond uitlaat aan mij.

‘Dat klopt, normaal draag ik een petje tegen de zon als ik ga fietsen, maar waarom ik dat niet doe tijdens mijn ochtendwandelingen? Daar moet ik het antwoord op schuldig blijven. Heb daar nog nooit over nagedacht.’ Bij grote hitte draag ik die pet trouwens in Griekenland wel. En bijna altijd nieuw gekocht, zodat er in mijn kast inmiddels een aardige voorraad Griekse petten ligt.

Zo tegen de opstijgende zon in kan dat petje trouwens geen kwaad, want voor je het weet sta je op een slak of in… Inderdaad aan hondeneigenaren wordt gevraagd of die de uitwerpselen van hun dieren mee willen nemen. Nee, niet in de vrije natuur maar in de woonwijken wordt het zeker op prijs gesteld. Alhoewel, dat ook maar voor een beperkt aantal straten en plantsoenen geldt, meestal op plekken waar veel kinderen spelen.

Over katten hebben we het nooit. Die zijn veel netter wordt er gefluisterd. Ik zet daar soms vraagtekens bij. Het zijn meestal kleinere hoopjes en wat de vogels afscheiden? Een grote flets laten zij achter op tuinstoelen, op terrassen, echt overal.

En de grotere hopen? Die worden doorgaans veroorzaakt door paarden. Van een enkele staleigenaar moeten de paardenmeisjes en andere ruiters dat opruimen. Maar het merendeel blijft gewoon liggen, dat verteert in de loop van de tijd. Net zoals vroeger de koeienvlaaien als de koeien door onze straat naar de Meent worden geleid. Ik heb er moeite mee zeker zo’n hoop op een voet- of fietspad terwijl er naast een ruiterpad ligt. Shit… volgende keer toch maar een petje opzetten en dames, heren, jongens en meisjes doe die beesten een luier om als je niet op een ruiterpad loopt.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #092

Hoop

Maandag 27 juli 2020

Deze maandelijkse bijdrage komt vanuit Griekenland en om preciezer te zijn van het eiland Lesvos, ook wel Lesbos geschreven en anderen gebruiken weer het woord Mitilini, waar ook weer diverse varianten op zijn. Inderdaad taal is iets moois, verandert en soms hebben we voor totaal verschillende onderwerpen hetzelfde woord en op andere momenten kan hetzelfde onderwerp worden verklaard via diverse woorden.

Bij een berg denken wij in eerste instantie aan een forse verhoging in de natuur, ook wel heuvel genoemd. En ja er zijn verschillen tussen heuvels en bergen. Zien wij een berg afval dan maken wij daar al snel een hoop rotzooi van. Wie regelmatig naar Griekenland reist zal hebben ontdekt dat de Grieken de laatste jaren een stuk beter met hun afval omgaan dan pak weg vijftien jaar geleden en niet langer overal in de natuur hun afval dumpen. Die oude hoop afval is langzaam maar zeker verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een centrale berg afval. Zelfs kleine lege flesjes water worden netjes, in de bijna overal terug te vinden, containers gegooid.

En zo ben ik beland bij die andere hoop, de hoop onder andere op een schoner land. Want daar hopen toch met name de toeristen op dat zij een ongerepte, wilde natuur zien. De hoop dat er iets verandert in de mentaliteit groeit. De standaarduitdrukking van Aleko, ondernemer op het eiland Lesvos, voor iets onoplosbaars is heel lang: No problem. Maar hij gaat met zijn tijd mee. Hij weet ook dat het heel lastig is een berg te verplaatsen. Zijn optimisme wint het van het pessimisme en daarom spreekt hij tegenwoordig de hoop uit dat iets bijna onmogelijks tot stand brengen toch gaat lukken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #091

Communicatie

Maandag 20 juli 2020

Voor de muziek uitlopen is zo’n mooie uitspraak en geldt met name voor politici, voor mensen met een visie. Tegenwoordig is er echter helaas vooral sprake van reactiepolitiek en dat is nu juist het verschil tussen de staatslieden en de massa die denkt politiek te bedrijven. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de vragenuurtjes in de Kamer en de gemeenteraden. Die vragen zijn vooral voor de bühne en de antwoorden zijn over het algemeen al bekend. Zeker als zo’n vraag afkomstig is van een coalitiepartij.

Die politieke vragen behoren overigens tot het ruime begrip communicatie. Een ander onderdeel daarvan is het voeren van een gesprek. Tijdens een gesprek kun je diverse partijen hebben. Mensen die actief meepraten en mensen die luisteren naar woorden, zinnen, het geheel. Alles opslokken, erover nadenken, terwijl anderen alles langs zich heen laten glijden. En zo’n gesprek kan ook nog eens alle kanten op gaan; nieuwswaarde hebben, overbrengen van informatie, fictie met of zonder humor.

Het kan leiden tot meepraten maar ook tot discussiëren, een verhit gesprek waarbij mensen elkaar geen enkele ruimte gunnen. Iets wat ook regelmatig in de sociale media gebeurt. De tegenstellingen worden daardoor steeds groter en leidt tot meer en meer verwijdering. Vooral wanneer de reacties anoniem kunnen worden geplaatst, gaat het van dik hout zaagt men planken.

Zelf kan ik soms narrig zijn, koppig ook. Luister en meng mij soms ongevraagd in een discussie of houd mij juist stil. En er zijn de gesprekken die ik met mijzelf voer, worden die ik op schrift stel en waarop wel of geen reactie volgt. Of ik met dat laatste zit? Nee geen moment, het gaat mij er vooral om dat ik mijn woorden kwijt ben.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #090

Medicijnen

Maandag 13 juli 2020

Je mag mij rustig gecompliceerd noemen hoor. En toch… Enige regelmaat past wel in mijn leven, maar dat moet dus niet te ver worden doorgevoerd. Zo strak in het pak lopen is niets voor mij, net zoals de discipline van het leger niet aan mij is besteed. Een dwarse kanonnier zo mag je mij best omschrijven als het gaat om het vervullen van de militaire dienstplicht in de jaren zeventig. En dat ambtenarenbestaan is ook al niet aan mij besteed. Te veel regels en te weinig vrijheid, bovendien erg veel onderling gekonkel. Bah!

En toch moeten er regels zijn, want anders wordt het een complete chaos. En dat kunnen we uiteraard ook niet hebben. In 2013 ben ik ziek geworden en sindsdien staat structuur hoog op mijn lijstje. En toch… Soms uit de ban springen moet kunnen. De grenzen van het doen en laten soms eens oprekken.

Sinds 2013 gebruik ik medicijnen. Een noodzakelijk kwaad, dat besef ik terdege. Je zult mij daar niet over horen klagen. Bovendien gebruik ik wat extra vitamine, kan geen enkel kwaad. Op het hoogtepunt gebruikte ik zeven verschillende medicijnen, dat aantal is nu teruggebracht tot drie. Hiep hiep hoera! En nog een minder mag best van mij. Alleen zoiets beslis ik niet zelf, maar gaat in goed overleg met mijn huisarts. Hij heeft er immers voor gestudeerd en ik niet.

Mijn medicijnen gebruik ik ’s morgens vroeg en voor het slapen gaan. De ochtendpilletjes gebruik ik iedere morgen bij de koffie, melk en verse sinaasappelsap. Zonder ontbijt. De laatste dagen ontbijt ik wel, drink koffie, melk en sinaasappelsap en vergeet al twee dagen mijn pillen. Of ik mij daardoor minder goed voel? Allerminst. Binnenkort toch maar weer eens in gesprek gaan met mijn huisarts.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #089

Oogsten

Maandag 6 juli 2020

Wie wind zaait zal storm oogsten. Moet ik dit letterlijk nemen, zo vraag ik mij af op de eerste zondag in juli, een zondag met bijzonder veel wind. Een zondagmorgen waarop ik schrik van een flinke klap als de wind een pot met planten een zwieper geeft waardoor die pot midden op het terras belandt.

De tomatenplanten hoef ik niet in veiligheid te brengen, want die heeft mijn vrouw eerder al op de grond geplaatst. Op een veilige plek waar de wind geen vat heeft op de door haar gekweekte tomaten, waarvan de eerste vermoedelijk over enkele weken geplukt kan worden.

Zij heeft niet alleen tomaten plantjes opgekweekt, maar ook pepertjes en paprika. Verder onder andere rode sla en enkele kruiden, waarvan er al diverse in gerechten zijn terechtgekomen, die door haar zijn bereid. Ik rommel ook wel wat met potten en pannen in de keuken, maar als het om de finesse gaat dan leg ik het toch echt tegen haar af. Zo is het speciale kruidentuintje bijvoorbeeld ook al echt haar ding. Een kruidentuintje in een speciale bak op poten, waardoor zij zonder bukken de jonge plantjes kan verzorgen.

Ooit heeft zij ook een volkstuintje gehad, maar dat was toch te veel werk, want ook daar draaide zij eigenlijk voor op. Spitten dat kon ik nog wel, maar zodra er sprieten boven de grond kwamen maakte ik mij al zorgen. Was bang voor onkruid en dat moest ik uiteraard meteen wieden. En als dat dan aardappelplantjes, sla of tomatenplantjes moeten worden dan kun je natuurlijk lang wachten op iets eetbaars. Ik mag graag kijken naar wat een ander heeft gezaaid, maar begin echt niet aan het onderhoud want dan komt er van oogsten niets terecht.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #088

Met elkaar

Maandag 29 juni 2020

Zonder ook maar een moment na te denken bied ik hem zaterdagmorgen een arm aan. Een oudere man heeft net vanaf de parkeerplaats voor gehandicapten zijn karretje naar de winkel geduwd, voor hem een bijna onmogelijke opgave. Even steun zoeken tegen de schuifdeur, zwaar hijgend. Ik heb net mijn tas met boodschappen uit mijn kar gehaald, laat die kar achter voor een medewerkster die hem schoonmaakt en stap naar buiten. Dankbaar pakt de man mijn arm en schuifelt mee naar zijn auto, die met openstaande deur op hem staat te wachten.

Mijn goede daad voor die dag is gedaan. Maar ben ik tekortgeschoten? Hoort die man nog wel in een auto op de weg? En is er thuis iemand die op hem wacht, die hem verlost van de boodschappen, ze van hem overneemt? Wie moet ik waarschuwen in zo’n geval? De politie?

En is het in deze tijd wel verstandig je te laten aanraken door een wildvreemde, kortademige senior? Dit soort vragen komen bij mij altijd later bovendrijven. Eerst handelen en daarna zien of iets handig en verstandig is.

Zondagmiddag heb ik de andere kant van de medaille meegemaakt. Ik geef toe de situatie is onoverzichtelijk, maar toch… Ik fiets over de Johnsonbrug en wil het fietspad op gaan als er van links een automobiel mijn weg kruist. Ik moet hard remmen om een botsing te voorkomen. De bestuurster, met twee kleine kinderen in de auto, begint op mij te schelden en vervolgt haar route over het fietspad. Iets verderop kan zij niet verder. Mijn vrouw vraagt heel beleefd of zij kan helpen, maar op deze twintiger staat vandaag geen maat. Zij loopt rood aan. Van schaamte? Van boosheid? Mijn vrouw krijgt de volle laag, blijft rustig en zegt te willen helpen. Sommigen zijn echter niet te helpen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #87

Winkelen

Maandag 22 juni 2020

De webwinkels hebben optimaal geprofiteerd van de Corona-maatregelen waardoor half maart Nederland deels op slot is gegaan. Met die webwinkels deed ook onze nationale post goede zaken, want in de daarop volgende maanden zijn heel wat pakjes verstuurd, zodat die organisatie een goed financieel jaar draait.

Een voorstander van de webshops ben ik zeker niet, maar ik geef het toe: heel soms maak ik ook gebruik van zo’n bedrijf. Vooral als het gaat om elektrische apparaten. Zo hebben wij onze vaatwasser vervangen, een grote diepvriezer aangeschaft en die in de schuur laten plaatsen. En omdat we het heel cool vinden en niet bleu zijn hebben we enige tijd geleden een smarttelevisie laten komen. Meestal wordt elektronica door mensen van het bedrijf geïnstalleerd, maar momenteel mogen zij dat niet en het slechts tot de voordeur brengen. Samen met mijn vrouw ben ik in staat geweest dit product aan de praat te krijgen en kan niet anders constateren: dit apparaat is slim.

Maar verder ga ik toch echt het liefst naar een gewone winkel. Zo heb ik een deel van mijn kleding weggedaan, omdat ik daarin bijna zwom. Bij het aanschaffen van een nieuwe kledinglijn ben ik niet van het principe winkel in en winkel uit. Na twee winkels vervliegt mijn concentratie en begint mijn hele lichaam in opstand te komen. Heel gericht een of twee zaken gaat nog, maar daar moet ik ook geen half uur rondjes draaien.

Afgelopen dagen heb ik nog een paar schoenen gekocht. Ook al weer een kleine ramp omdat ik geplaagd word door een kleine, brede voet met hoge wreef. Ik slaag gelukkig snel en zelfs nieuwe wandelschoenen zijn geen probleem omdat het oude merk en het model nog bestaan. Alleen niet in de winkel. Twee dagen later fiets ik daarvoor met plezier terug.

Opa IJsbeer

Hendrik #086

Opruiming

Maandag 15 juni 2020

Zaterdagmorgen heb ik een artikel gelezen van iemand die vaak diep nadenkt over kwesties, ditmaal legt hij een verband tussen pleisters en het vernielen van kunstwerken. Dat laatste gaat ook mij aan het hart. Veel van die kunstwerken zijn een hommage aan een misschien wel zwarte tijd. Maar voor die periode was wat die mensen deden heel gewoon. Een tegengeluid is echter best op zijn plaats.

Maar wat doen wij? Wij zijn heel erg goed in het naar beneden halen van mensen, van denkbeelden. Creëren we zelf iets? Of laten we alleen rotzooi achter. Lekker rellen. De tijd van Provo ligt toch al ver achter ons? Het afzetten tegen is duidelijk niet alleen van deze tijd. Via internet en sociale media komt het alleen een stuk dichterbij.
Ik ben een mens; heb mijn eigen fouten, falen. Toen ik met pensioen ging was ik van plan in mijn eigen omgeving met een grijper zwerfafval op te ruimen. Die grijper heb ik aangeschaft, maar er is geen enkele dag geweest dat ik naar de Vaart ben gelopen om rotzooi op te ruimen. Zoals veel anderen erger ik mij wel aan de opstapeling van afval in de wijken. Almere wilde bezuinigen op het opruimen, en door het coronavirus is van het opruimen weinig terechtgekomen.
De buurten vervuilen en diverse acties zijn er geweest om de gemeente op andere ideeën te brengen. Zelf ruim ik ons eigen afval op. En dat van een ander? Ik ben zwak. Wel geef ik een pluim aan die mensen van de gemeente die het wel doen, al die mensen van de vuilnishaaldienst, mensen die de stad schoner maken en van de plantsoenendienst. Die verdienen onze lof in plaats van op hen af te geven.



Opa IJsbeer

Hendrik #085

Betaald voetbal

Maandag 8 juni 2020

In Duitsland is de voetbalcompetitie weer opgestart, voortgezet en ook in Portugal rolt de bal weer. Op korte termijn zullen nog enkele competities volgen. En uiteraard gaat het hier niet om lagere regionen, maar er wordt gevoetbald op het hoogste niveau. Sommigen beweren dat zoiets om de eer gaat, om toch nog een landskampioen aan te wijzen; een deelnemer aan het kampioenenbal. Maar uiteraard draait alles slechts om geld. Ik heb het niet over een zakcentje, maar over tonnen en zelfs miljoenen. Want zo veel gaat erom in de voetbalwereld.

Sponsors willen hun teams op televisie zien, want dat is puur reclame voor bedrijven die daar veel geld voor over hebben. En die sponsors zijn niet de lokale melkboer, de bakker van de markt of de Pietje Patat, maar het gaat om internationaal gerenommeerde bedrijven die tonnen en zelfs enkele miljoenen over hebben om een bepaalde ploeg te steunen. En ze willen uiteraard hun naam terugzien via televisiebeelden.

Die wedstrijden worden afgewerkt voor lege tribunes. In lege stadions, sfeerloos. Commentatoren kunnen nog zo hun best doen, maar een wedstrijd verslaan waar geen sfeer heerst is toch echt anders dan in een kolkende voetbalarena.

Wij hebben een abonnement op een voetbalzender en zelf heb ik al enkele flarden van Duitse voetbalwedstrijden langs zien komen. Maar warm ben ik daar niet van geworden. Terwijl ik in het verleden graag naar Duits voetbal keek. En in de studio wordt de wedstrijd ook nog gevolgd door enkele analisten, die heel serieus proberen de beelden te beschouwen. Zo serieus dat ik ze bijna ga geloven. Maar zeg nu eens heel eerlijk, doen zij dat ook als zij niet worden betaald? Ach het heet uiteraard niet voor niets betaald voetbal.



Opa IJsbeer

Hendrik #084

Vragen

Maandag 1 juni 2020

Kalo mina wensen de Grieken elkaar op de eerste dag van de maand. Met deze twee woorden wensen zij anderen een goede maand toe. Vandaag is het 1 juni en in Nederland voor horeca de dag dat zij hun deuren weer mogen openen. De uitbaters mogen echter niet meer dan dertig bezoekers toelaten en moeten ervoor zorgen dat er minimaal anderhalve meter afstand bestaat tussen de tafeltjes van de gasten.

Het is ook de dag dat een mondkapje verplicht is in het openbaar vervoer, terwijl volgens een bericht in het NRC de mondkapjes geen bescherming hoeven te bieden. Maar vreemd genoeg is het niet verboden onderweg iets te eten of te drinken. En met zo’n ding voor je mond is dat niet echt eenvoudig. Een sok of shawl in plaats van een mondkapje mag overigens niet.

Over het gebruik van mondkapjes wordt heel verschillend gedacht. Zo stelt het RIVM dat de mondkapjes slechts ‘zeer beperkt effect hebben’. Het Outbreak Management Team, een adviesorgaan van het ministerie van VWS, heeft daarom volgens RIVM-directeur Jaap van Dissel ‘geen positief advies gegeven voor het gebruik van mondmaskers’. En het klopt, het gebruik is evenmin afgewezen.

Eigenlijk draait alles hierom: grote tegenstellingen. Wetenschappers spreken elkaar voortdurend tegen. Ook deskundigen op gebied van virussen spreken niet met één mond. Spreken niet alleen elkaar tegen, maar soms ook zichzelf. En desondanks mogen dezelfde personen steeds weer hun gedachten en ideeën spuien bij nieuwsrubrieken. Ik ben geen expert en stel slechts enkele vragen. Wat is waar? Wie bepaalt waarom wij juist hun kennis voor waar moeten aannemen? En tenslotte: Media horen onafhankelijk te zijn, maar welke rol spelen zij en wie dienen zij echt?



Opa IJsbeer

Hendrik #083

Lokkertjes

Maandag 25 mei 2020

Met een bordje onder het plaatsnaambord van Almere wordt aangegeven dat deze gemeente momenteel de MKB-vriendelijkste stad van ons land is. Het zal wel, maar ook hier hebben met name diverse winkeliers het lastig. En niet alleen door maatregelen die de laatste tijd zijn genomen. Steeds meer mensen besluiten goederen via het world wide web aan te schaffen. De webshops graaien al enkele jaren een steeds groter percentage mee uit de consumentenkorf. En dat percentage heeft zich alleen maar verder uitgebreid. Dat geldt niet alleen voor luxe artikelen maar ook de supermarkten hebben het aantal cliënten dat online boodschappen doet zien toenemen.

Ik kan daar begrip voor hebben. De dagelijkse boodschappen doen vind ik niet erg, maar het zogenoemde ‘winkelen’ is niet aan mij besteed. Winkel in winkel uit voor kleding of schoenen, daar doe je mij echt geen plezier mee. Dan ga ik veel liever ergens op een terrasje zitten om naar het winkelende publiek te kijken. Maar dat mag momenteel niet.

En nog iets: in sommige dorpen en steden zijn lijnen getrokken in de hoop dat mensen in de winkelstraten één looprichting nemen. Dat gebeurt om de drukte ietwat in toom te houden. Sommige bedrijven hebben daar echter weinig boodschap aan. Die willen hun verminderde omzet snel opkrikken via een gerichte reclamecampagne. Met fraaie aanbiedingen worden mensen via de mail benaderd. De lokkertjes zijn op Hemelsvaartdag en de daarop volgende zaterdag en zondag te verkrijgen. Dagen dat het toch al drukker is in het winkelcentrum. Dit kan toch niet de bedoeling zijn geweest van ons kabinet toen besloten werd de bevolking meer vrijheid te bieden.

Ik laat het koopje lopen en ga de komende dagen wel even op een rustiger moment naar het centrum.



Opa IJsbeer

Hendrik #082

Afwegen

Maandag 18 mei 2020

Bijna iedere morgen ga ik een rondje wandelen of fietsen. De wandelrondjes liggen tussen de drie en vijftien kilometer. Ik wissel ze af met een fietstochtje met afstanden tussen de ongeveer dertig en zeventig kilometer. En dit soort rondjes begin ik dan meestal vroeg. Omstreeks zes uur. Tegenwoordig is de zon dan ook al wakker. Die tochtjes beschrijf ik zo goed mogelijk, zet mijn gedachten op papier en laat foto’s zien van diverse (mooie) punten.

Omdat ik in het verleden veel vrije dagen heb opgebouwd, ben ik in de gelegenheid geweest een jaar eerder te vertrekken bij mijn werkgever. Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Wel heb ik enige tijd moeten wennen aan een nieuw levensritme. Maar met name dit jaar ga ik als een trein.

Het is een jaar waarin ik hoop 68 jaar te worden. Mijn echtgenote is vorig jaar vertrokken bij haar baas, zodat wij iedere dag samen zijn. En dat voelt goed.

Al enige tijd is een van de kleinkinderen weer regelmatig bij ons. Voorheen waren wij een oppas opa en oma. Tegenwoordig helpen wij hem met zijn digitale schoolwerk. Zijn ouders gaan ongetwijfeld handiger met een laptop om dan wij, maar zij hebben beiden nog een baan en kunnen deze jongen minder aandacht geven dan wij. Voor hem is dit dus een ideale situatie en wij zien de vooruitgang.

Vandaag is hij weer een paar uur bij ons. Voor mij reden de ochtendwandeling beperkt te houden tot een kleiner rondje zodat ik fris ben als ik met hem taal en rekenen doorneem. Soms met een ouderwetse methode van tafels stampen. Maar ook met veel humor. Hem vertrouwen geven. School De Python opent ook vandaag zijn deuren. En de wandeling? Ach die is echt ergens goed voor. De weegschaal bewijst dat. Steeds minder streepjes.



Opa IJsbeer

Hendrik #081

Splinter

Maandag 11 mei 2020

De afsplitsingen van de politieke partijen rollen de laatste weken weer flink over elkaar. En afsplitsingen daarvan zijn meer regel dan uitzondering. Dat komt zowel links als rechts voor en is eveneens in het middensegment niet ongewoon. Bovendien is het niet alleen iets van vandaag. Zoiets is al jaren aan de gang. De tijd dat we tijdens verkiezingen slechts tussen enkele (grote) partijen en (soms) wat kleintjes hoefden te kiezen is echt voorbij. Met de toegankelijkheid van internet voor iedereen lijkt het dat iedere scheet die dwars zit flink wordt uitvergroot.

Die politieke versplintering zorgt ervoor dat democratisch besturen steeds lastiger wordt. Ik heb immers mijn stem uitgebracht op lijst zeven en krijg er meteen lijst, drie, vijf, negen en zeventien bij. En vooral de programma’s van drie, negen en zeventien staan heel ver van mijn bed.

Is er dan geen kleinere coalitie mogelijk? Jawel, maar dat moet dan met lijst één en twee en die willen weer hun programma doordrukken en wij, de kleintjes, hebben daar nu even geen zin in en zetten door deze brede coalitie de anderen gewoon even een hak. Ondanks dat een meerderheid van de leden van de eigen partij niet eens zijn met de vrijage met vooral negen en zeventien.

Draait het daar echt allemaal om? Veelal wel! Dat elkaar een hak zetten! O ja, we hebben ook nog te maken met ambtenaren die eigenlijk horen te dienen, maar o zo graag ook nog sturend aanwezig willen zijn. Invloed uitoefenen op het beleid van onwennige bestuurders. Volgend jaar mogen wij weer naar de stembus voor de Tweede Kamer. En waar mijn stem terechtkomt? Niet bij de regering, dat is nu al zeker.

Opa IJsbeer

Hendrik #080

Uitzondering

Maandag 4 mei 2020

De meimaand is een bijzondere maand. Als kind leerde ik over deze maand het volgende: in mei leggen alle vogels een ei, behalve de kwartel en de griet, die leggen in de meimaand niet. Uiteraard klopt van dit Nederlands gezegde helemaal niets. En ik heb er een aantal jaren over gedaan voor ik tot een ander inzicht kwam.

Neem nu de kievitseieren? Wanneer worden die gevonden? En aalscholvers en bosuilen zijn gewoon vroege vogels. De eerst genoemde van dit tweetal legt soms al in december. En hier in de buurt zijn de ganzen eind van de maand april ook al klaar met hun leg en dobberen met hun kinderschare door de vaarten.

Zo zijn er meer gewoontes die niet altijd kloppen en daar is meestal een goede verklaring voor te vinden. Wij vinden het heel normaal dat op de eerste maandag van de maand de sirenes loeien in dorpen en steden. Voor de gemeentes is dit een test of alles nog werkt. Maar valt die maandag toevallig samen met een christelijke feestdag dan doen wij dat niet. Ook op 4 mei wordt er niet getest.

Wat we wel doen op 4 mei is de vlag halfstok hangen. Volgens het protocol gebeurt dat pas om zes uur ‘s avonds, nadat hij eerst in de top heeft gehangen, waarna de vlag langzaam tot halverwege de stok wordt neergehaald. Zo blijft de vlag tot zonsondergang hangen. Sommigen zeggen echter dat na de twee minuten stilte de vlag eerst in top wordt gehesen voor de vlag weer wordt gestreken. Dit jaar doen we het anders. Omdat de herdenking vanuit huis plaatsvindt, wordt gevraagd de vlag de gehele dag halfstok te hangen, maar wel zonder wimpel. En van zonsopkomst tot zonsondergang. En morgen mag de nationale driekleur weer in top.



Opa IJsbeer

Hendrik #079

Opruimen

Maandag 27 april 2020

Koningsdag is vandaag totaal anders dan voorgaande jaren. Natuurlijk hang ik de vlag uit. Waarom ook niet? De laatste jaren heb ik een paar keer een reportage moeten schrijven voor De Gooi en Eemlander over activiteiten op deze dag. In Eemnes kom je dan al snel bij  het spektakelstuk de Sterkste man uit. Er is altijd wel ergens een aubade, een kermis en uiteraard de onontkoombare Vrijmarkt, de kleedjesverkoop of hoe het plaatselijk ook maar wordt genoemd. Soms zijn er al dagen van tevoren vakken getekend en gereserveerd. Winkeliers bakenen voor zichzelf een stukje af.

In het verleden ging mijn vrouw ook wel eens vroeg op pad om een fiets of wat spoelgoed te scoren voor onze kinderen. Maar tegenwoordig laten wij dit soort verkopen, nadat de zolder is opgeruimd, voor wat het is. Dit jaar gaat die verkoop niet door, althans het is niet toegestaan. En de gemeentes zijn daar maar wat blij mee, want ieder jaar blijft er ontzettend veel rommel achter. Rommel die allemaal door medewerkers van de gemeente moet worden opgeruimd. Het liefst zo snel mogelijk, zodat de volgende dag er niets meer van is terug te zien.

Net zoals de mensen van de plantsoenendienst hebben ook de mensen die de stad en het dorp moeten schoon houden het zwaar. Door omstandigheden werken zij met minder mensen, terwijl de afvalhoop alleen maar groeit. Kijk maar eens in de perken. Kijk maar eens bij de bankjes in een park, bij een speelplaats of plantsoen. Kijk maar eens bij een visplaats. Niet alleen ’s avonds maar ook overdag wordt er van alles en nog wat gedeponeerd. Kennelijk hebben we voldoende kracht en energie om etenswaren en blikjes en flesjes drinken mee te sjouwen. Maar na het nuttigen is alle energie ineens verdwenen en dumpen we de spullen. Of mogen ze het thuis niet weten?



Opa IJsbeer

Hendrik #078

Zo dat is eruit

Maandag 20 april 2020

Vandaag wil ik het eens ergens anders over hebben en niet over Corona en al zijn zijsprongen, omdat er al zoveel over wordt gesproken en geschreven. Maar bijna automatisch dansen mijn vingers over het toetsenbord van mijn laptop.

En daarom nu over wat ik zie gebeuren om mij heen. Bij een Almeers café zijn buiten op het terras vakken van 1,5 meter getekend en kan er buiten staand een bak koffie worden gedronken, zolang iedereen zich maar aan de regels houdt. In de supermarkt zijn de meeste winkelende bezoekers zeer beleefd, zowel naar elkaar als naar het personeel. Maar er zijn uitzonderingen en het personeel mag er niets van zeggen als zij voor de zoveelste keer wordt geschoffeerd.

Zo gaat het bijna overal. Veel vriendelijke mensen, maar een kleine groep verstiert het voor de anderen. Zelf heb ik een aantal jaren met veel plezier op de racefiets gereden, geen wedstrijden maar kilometers maken, bewegen en genieten van mijn omgeving. De racefiets is verdwenen maar fietsen doe ik nog steeds met veel plezier en er zijn nog steeds veel anderen die aan fietsen lol beleven. Dat heb ik ook gisteren weer ervaren tijdens een rondje over de dijken van Almere. En de meesten zijn beleefd, houden rekening met de medemens, houden even in bij een tegenligger en passeren ruim.

Maar helaas is er nog steeds een kleine groep die daar anders over denkt en zich anders gedraagt. Er vormen zich nog steeds pelotons, er fietsen nog steeds mensen luid kwekkend pal naast elkaar en zoeven dan strak langs tegenliggers of voorbij fietsers die minder rap zijn. En dan… nog even de neus leeg maken. Drollen en zakkenwassers zijn dit soort fietsers. Zo dit is eruit.



Opa IJsbeer