Weesfiets
Maandag 5 oktober 2020
Als een magneet word ik de herfst ingetrokken. En dat
vind ik absoluut niet erg, want ieder jaargetijde wordt door mij omarmd; regen,
wind, guur en een langzaam afstervende natuur. Maar wel in de wetenschap dat
nadat de winter zijn plasje erover heeft gedaan bijna alles weer opbloeit in
het voorjaar.
Tijdens mijn wandelingen kom ik in de wijk zo nu en dan
een magneetvisser tegen. Iemand die met een zware magneet gedumpte metalen
voorwerpen uit het water vist. Met de regelmaat van de klok worden wegwerpfietsen
uit het water van de Lage Vaart gevist. Ook dat vissen gebeurt in alle
jaargetijden van het jaar. Bruikbaar zijn die opgeviste fietsen kennelijk nauwelijks
meer want de visser vindt het niet de moeite waard ze mee naar huis te nemen.
Het oud ijzer zal vermoedelijk niets opleveren.
In de jaren zestig werd het stelen van fietsen nog als
een fors misdrijf gezien en een gestolen fiets altijd aangegeven. Dat gebeurt tegenwoordig
zelden en wie om zich heen kijkt ziet in eigen omgeving regelmatig
achtergelaten fietsen staan. Veel fietsen waaraan een onderdeel ontbreekt, iets
kapot is en die fietsen takelen snel af. Al dan niet met hulp van vandalen.
Een geregistreerde, achtergelaten fiets krijgt in onze
stad een label en als de fiets binnen een bepaalde periode niet is verplaatst
dan ontfermt de gemeente zich erover. Ik zie twee handhavers, zij zijn altijd
met zijn tweeën, labels controleren. Een groepje jongeren kijkt er meewarig
naar. Van mij krijgen deze handhavers echter een duim, want zij helpen de
gemeenschap leefbaar te houden. Op weg naar huis zie ik een weesfiets tegen een
heg staan. Een paar dagen later is het zadel verdwenen. En weer een paar dagen
later ligt het rijwiel in de bosjes. Vandaag maar een berichtje bij de gemeente
achterlaten.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten