Buitenkans
Maandag 17 augustus 2020
In een waterrijk gebied als Almere is een zwemdiploma bijna onontbeerlijk. Mijn vrouw en beide kinderen hebben zo’n diploma. Ook de schoonzoons hebben hun papiertje gehaald. Drie van de vier kleinkinderen zijn ondertussen gediplomeerd. En de jongste, absoluut niet bang voor water, heeft de eerste stappen gezet. Hoewel je bij zwemmen uiteraard niet over stappen moet spreken, want weliswaar worden de benen gebruikt maar niet om te lopen. Het enige buitenbeentje in dit familiegezelschap ben ik.
Ben zonder diploma en ik raak bijna in paniek wanneer een ander in het water in mijn buurt komt. Zwemmen in een zwembad zal ik daarom niet snel doen; veel te druk. In zee kun je mij wel aantreffen, maar het liefst op een plek waar ik nog kan staan. En ga ik wel verder dan nooit heel ver van de veilige kant verwijderd.
En dat allemaal voor een kleinzoon van een voormalig visserman. Een visser die zijn eigen dochter ook niet heeft leren zwemmen en of hij het zelf kon? Ik twijfel maar heb het hem nooit gevraagd. Ook heb ik nooit de behoefte gevoeld een boot aan te schaffen. Laat mij maar op de veilige oever en ik gun een ander zijn plezier.
Afgelopen week sprak in een ambtenaar van de groenvoorziening in Almere bij zijn zeiljachtje aan de oever van de Lage Vaart. Een tweede hands vaartuig, die hij onlangs heeft kunnen kopen. Een bootje die op de wal ligt en waar de toenmalige eigenaar aan werkt als die ambtenaar het kajuitscheepje ziet liggen. Die man is op leeftijd en het gaat niet goed met hem. ‘Voor mij een buitenkansje. Ik heb de boot voor 800 euro kunnen kopen. Hij moet nog wel een likje verf hebben, maar is verder in orde.’
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten