Hendrik #062

Afbraak

 Maandag 30 december 2019

 Het is de laatste maandag van 2019. De kerstboom is afgetuigd en al opgeruimd. De kersttrein en de huisjes, die rond de kerstboom hebben gestaan, zijn in hun dozen gestopt en naar de zolder gebracht. De kerststal, met dieren, twee kribben en enkele beeldjes zijn weggezet. De kerstmannen zijn weggehaald uit de vensterbank in de keuken. Op de tafels staan nog kerststukjes. De Chanoeka is gisteren voor het laatst van dit jaar aangestoken.

Meestal wordt er gewacht tot Nieuwjaarsdag met het opruimen van de kerstspullen. Maar net zoals het in kerstsfeer brengen van ons huis steeds eerder begint, dit jaar al op 6 december, wordt er ook eerder een begin gemaakt met het verwijderen van de speeltjes.

Bijna klaar voor het nieuwe jaar. Vuurwerk zal ik niet afsteken om het nieuwe jaar in te luiden. Ondanks enkele vuurwerkvrijezones zal er weer heel wat de lucht in gaan. Afgelopen jaar is er heel wat afgeschreven en gezegd over de klimaatverandering en ik vraag mij toch echt af: wat doet al dat vuurwerk met de natuur en met ons en wat doen wij met al dat vuurwerk.

Veel dieren moeten er niets van hebben en er is ook een grote groep mensen die er een hekel aan heeft. Een hekel heb ik er niet aan, maar het geknal en het gedaver van de artillerie hebben er mede voor gezorgd dat mijn gehoor steeds verder achteruitgaat. De opgelopen oor schade is niet te herstellen.

En de toekomst? Ik heb in juli mezelf drie doelen gesteld, zonder tijdslimiet. Twee van de drie zijn er al gehaald. Nummer drie is dicht genaderd. Nog even doorzetten en dan… Ik voel me er prima bij, zit wel wat ruimer in mijn vel. Deze afbraak voelt echt goed.



Opa IJsbeer

 

Hendrik #061

Gereserveerd

 Maandag 23 december 2019

 Het rijbewijs, de toestemming om een auto te mogen besturen, heb ik nooit gekregen. Beter gezegd: ik heb daar geen enkele moeite voor gedaan en heb zelfs geen enkele rijles genomen. Ook voor mijn bromfietsrijbewijs heb ik trouwens geen lessen hoeven nemen en heb er ook geen examen voor gedaan. Op gebied van verkeerslessen moet ik het doen met de lessen op mijn lagere school. Iets minder dan zestig jaar geleden.

Om toch ergens te komen maak ik meestal gebruik van de fiets of het openbaar vervoer. In de trein zoek ik het liefste de stiltecoupé op, een plek waar ik mij meestal goed kan concentreren tijdens het lezen of bij het schrijven. Toch is het niet altijd stil en zo lang het er geen echte herrie ontstaat, kan ik daar wel mee leven. Immers in een trein is het sowieso nooit helemaal stil. De wielen knarsen en daveren over rails en wissels. En wat te denken van de omroepinstallatie vlak voor een station; de stem van de conducteur galmt door de ruimte en slaat een flink gat in de stilte. En het verscheurende: ‘Mag ik uw plaatsbewijs even zien?’ En niemand zeurt hierover.

In de Eerste klasse heb je soms van die speciale hokjes, die als stiltecoupé gelden. Zes personen kunnen daar zitten. Vorige week wilde ik in zo’n hokje gaan zitten. Maar die bleek afgesloten te zijn. Gereserveerd door de twee conducteurs op de trein van Brussel naar Amsterdam. Er kroop nog een derde NS’er bij hen in de coupé met een flinke burger en een bakje frites. O ja, stil was het niet in deze ruimte. Hun gesprek kon ik vanuit de andere stiltecoupé woordelijk volgen.

 Opa IJsbeer

Hendrik #060

Belastingen

 Maandag 16 december 2019

 Dat de voormalige slogan van de Belastingdienst ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’ in de prullenmand is verdwenen zal bijna iedereen wel zijn opgevallen. Bij deze dienst, onderdeel van het Ministerie van Financiën, wordt fout op fout gestapeld.

Na mijn middelbare school heb ik een aantal jaren bij de Belastingdienst gewerkt en ben daar vertrokken omdat ik onheus behandeld ben door een leidinggevende. Rancune heb ik niet, niet naar hem en ook niet naar de dienst. Wel weet ik dat het er zeer bureaucratisch aan toegaat. Ook dat het personeel goed betaald wordt. Na mijn vertrek heb ik er tien jaar over gedaan om op hetzelfde salarisniveau terug te keren.

Een hekel aan belastingen heb ik niet. Alleen dat invullen ieder jaar van een belastingaangifte, terwijl de dienst op de hoogte is van al mijn plussen en minnen, vind ik maar onzin. Immers het Big Brother is Watching You geldt als geen ander voor de overheid en ook voor het Ministerie van Financiën en faalt dus vaak.

Niet alleen dat ministerie heft belastingen ook de gemeentes doen dat. Bijna iedereen heeft daarmee te maken via afvalstoffenheffing, WOZ en rioolheffing. Per gemeente verschillen de bedragen. En die verschillen kunnen zeer groot zijn. Daarnaast is ook wat de bevolking ervoor terugkrijgt zeer verschillend. Neem bijvoorbeeld de afvalstoffenheffing. Gescheiden inleveren is inmiddels gemeengoed geworden en de straffen/boetes voor verkeerd aanleveren kunnen zeer hoog zijn.

Ook voor grote partijen afval zijn de verschillen per gemeente groot. In sommige plaatsen moet daarvoor worden betaald, in mijn stad kan ik gratis terecht bij een recyclingperron. En volgens afspraak wordt er ook thuis gratis opgehaald. Afgelopen week heb ik netjes het materiaal van drie oude kledingkasten en een ongeveer veertig jaar oud bed, inclusief matras, bij de weg gezet. En de volgende ochtend, om half negen, is alles al weg. Dank je wel Almere, voor deze gratis dienst betaal ik graag belasting.

 Opa IJsbeer

Hendrik #059

Scoren


Maandag 9 december 2019

 De Beurs van Berlage is vermoedelijk de bekendste beurs van Amsterdam. Een officiële beursstatus heeft het gebouw echter niet meer, al zal er in een van de zalen van dit monumentale pand ongetwijfeld nog wel eens een bijzondere beurs worden gehouden. Ruim een week geleden heb ik diverse foto’s van dit pand gemaakt voor mijn serie Beeldbepalend en ook gisteren heb ik nog wat plaatjes bij deze Beurs geschoten, terwijl ik onderweg ben naar de muziektempel Paradiso.

Niet voor een zondags bezoek van een of andere bluesband, solist of ander muziekoptreden. De deuren gaan daar ’s middags open voor de Beurs voor bijzondere uitgevers. Niet alleen in de Grote Zaal maar ook in de Kleine Zaal en op de Balkons staan tafels opgesteld voor de bijna honderd aangemelde uitgeverijen, die een breed genre aan boeken en ook enkele tijdschriften onder de aandacht van het publiek brengen. Boeken die je niet zo snel bij de grote boekketens als Bruna of in een warenhuis terugvindt. Geen bibliografieën van voetballers derhalve die als warme broodjes over de toonbank gaan.

Het gaat om kleine uitgaven. Er zijn enkele aanbieders van kinderboeken, Rusland is een favoriet onderwerp, Griekse proza, fotoboeken tref ik aan en talloze poëziebundels. In eerste instantie ben ik hier gekomen voor Stichting Spleen, die diverse bloemlezingen heeft uitgegeven. En aan sommige heb ik zelf meegewerkt. Maar ook zijn er bij Spleen themabundels te vinden van Marsman en Rilke.

Tijdens mijn rondgang wordt mij gevraagd of ik hier voor het eerst ben. En als ik dat bevestigend beantwoord komt de vraag of een boek over zelf uitgeven misschien iets voor mij is. Dat aanbod sla ik af, wel scoor ik nog enkele andere bundels zoals 26 woorden voor schoonheid van Nafiss Nia.



Opa IJsbeer

Hendrik #058

Naamdag

 Maandag 2 december 2019

Woensdag komt Sint Nicolaas met enkele Zwarte Pieten bij ons op bezoek. Laat ik beginnen met te stellen dat dit artikel niet is bedoeld om reacties van voor- en tegenstanders van Zwarte Piet een platform te bieden. Zelf heb ik een voorkeur voor een Zwarte Piet, omdat ik daarmee ben opgegroeid. Opgegroeid ben met de leugen die mijn ouders, leerkrachten en anderen mij hebben voorgehouden. De leugen die ik in stand heb gehouden toen het geheim mij werd verteld en is uitgelegd. De leugen die ik ook weer heb doorgegeven aan mijn kinderen. Voor mij heeft het niets met racisme of onderdrukking te maken en dat anderen zoiets wel ervaren vind ik persoonlijk jammer. Jammer dat die mensen zoiets – voor mij onschuldigs – als belastend ervaren.

Afgelopen zaterdag ben ik in Amsterdam in de optocht van De Nieuwe Sint terechtgekomen. Die is op weg naar Paradiso en zegt op zijn website dat het die dag een feest wordt voor jong en oud met Caribisch eten, danswedstrijden en muziek. Zijn optocht, van De Nieuwe Sint dus, gaat gepaard met harde Caribische muziek waar ik niet warm van word. Ben daarom blij dat, nadat ik mij er langs heb gewurmd, de optocht even verderop afslaat en de tonen langzaam wegsterven. Geef mij daarom voorlopig nog maar even die oude Sint Nicolaas of Nikolaas zoals zijn naam ook wel wordt geschreven.

Het feest zoals wij het kennen wordt zeker niet overal gevierd, maar in sommige landen wordt vooral in katholieke en orthodoxe kringen aandacht besteed aan zijn naamdag. Voor Nikolaas is dat 6 december. Voor sommige, met name orthodoxe, Grieken is die naamdag bijvoorbeeld veel belangrijker dan de geboortedag. Rond kerken en kloosters die aan hem gewijd zijn is het dan feest, inclusief lekkernijen. Op zo’n feest zit ik, met een protestantse achtergrond, hier niet te wachten.



Opa IJsbeer

Hendrik #057

Fiets zonder stuur

 Maandag 25 november 2019

Nederland wordt wel eens omschreven als een echt fiets land. Maar uitgevonden hebben we de fiets niet. In de achttiende eeuw experimenteerde een Franse graaf al met een loopfiets. Die werd in Duitsland verbeterd door Baron Karl von Drais. In de tweede helft van de negentiende eeuw bouwde de Fransman Pierre Michaux een vélocipède, die met trappers bij het voorwiel werd aangedreven. De overbrenging via ketting gebeurde in 1868.

Vanaf het allereerste begin zijn er allerlei soorten fietsen geweest: met een hoog wiel, driewielers, daarna met vier wielen, bakfietsen en ligfietsen om er maar een paar te noemen. Een van de bijzondere fietssoorten is de eenwieler. En die zijn er nog steeds en echt niet alleen in het circus. Hoe je met een fiets zonder stuur kunt sturen? Vraag dat maar aan de mensen die er wedstrijden op fietsen. Die zijn er zeer bedreven in.

Volgens onze verkeersregels is het verboden om te fietsen terwijl we het stuur niet vast houden; met losse handen noemen we dat. Een vreemde uitdrukking eigenlijk, dat losse handen. Ik zie het al voor me, fietsen terwijl je handen ergens boven je hoofd zweven of achter je aan wapperen. Er zijn mensen die er zeer bedreven in zijn in dat fietsen met losse handen. Wielrenners trekken bijvoorbeeld jasjes aan en uit onder het fietsen. En jongeren zie ik het ook vaak doen. Zelf heb ik dat kunstje ook geleerd, maar tegenwoordig is mijn evenwicht niet zo goed dat ik het nog aandurf.

Afgelopen week zag ik bij mijn buurtsuper een bijzondere fiets staan. Een fiets met en ook weer zonder stuur. Inderdaad raadselachtig. Gelukkig heb ik de eigenaar bezig gezien. In een handomdraai heeft hij het stuur van zijn fiets gehaald en heeft daar een stevig werkend slot van gemaakt, waarmee hij zijn fiets vastzet zodat het niet meevalt om hem te stelen.



Opa IJsbeer

Hendrik #056

De verkeerde deur

 18 november 2019

 Wij zijn na ruim twaalf jaar gestopt als vaste oppas opa en oma voor onze vier kleinkinderen nu de jongste een paar maanden geleden ook naar de basisschool is gegaan. Het geeft ons meer tijd voor andere dingen, meer tijd voor onszelf, voor elkaar. Alleen in bijzondere gevallen springen wij uiteraard nog bij.

Dat vaste oppassen hebben we altijd in onze eigen woning gedaan. Omdat onze oudste dochter in een andere stadskern woont, hebben wij haar twee kinderen alleen opgevangen toen ze nog niet naar school gingen en die twee nooit uit school gehaald. Het duo van onze jongste dochter woont in hetzelfde stadsdeel en hun oudste heb ik eerst eenmaal daarna twee keer en uiteindelijk zelfs drie keer in de week uit school gehaald. Soms op de fiets, bijna zes kilometer heen en zes kilometer terug, soms met de stadsbus. Met twee bussen zelfs en als er geen goede aansluiting is ben ik ongeveer drie kwartier onderweg voor ik bij de school ben.

Vorige week heb ik dat tweetal voor het eerst samen opgehaald (met de bus). Hun school is een zeer grote school met ongeveer duizend leerlingen. Die komen uit diverse deuren naar buiten en de leraressen en enkele leraar begeleiden het jongste spul tot op het schoolplein waar het grut moet wachten op ouders, grootouders of buitenschoolse opvang.

Die van ons komen uit twee verschillende deuren en de oudste mag dan naar de jongste komen. Braaf sta ik bij de goede deur te wachten. De jongste is er al snel. Ik stel mij voor aan de (inval)juf als Opa IJsbeer. Daarna wacht ik tot zijn broer uit de volgende deur komt. En dan ineens staat hij voor mijn neus. Is uit de verkeerde deur gekomen, want hij vindt het leuk om binnendoor te lopen.



Opa IJsbeer

Hendrik #055

Samen werken en samenwerken

 Maandag 11 november 2019

 Elf november is de dag dat… Vandaag is het een dag met voor mij een emotioneel randje, maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen. Vandaag is ook de dag van Sint Maarten, de dag dat kinderen zingend langs de deuren gaan. Niet bij jullie? Nou in mijn geboortedorp is dat ook zo en deze Sint Maarten-traditie heb ik pas leren kennen toen ik 42 jaar geleden in Almere ben komen wonen.

Nu ben ik voorbereid. En heb vorige week al snoepgoed voor de kinderschare gekocht. Vrijdagmiddag heb ik een aantal zakjes met voornamelijk verpakt snoep gemaakt. Iets minder dan een jaar geleden, want het aantal kinderen dat in deze buurt langs komt dunt uit. En is er niets meer te vergeven, dan heeft iemand die toch aanbelt gewoon pech.

Ik vraag mij sowieso af of er veel kinderen de moeite nemen om aan te bellen, want zoals het er nu bij ons uitziet is geen pretje. Geen stenen paadje meer. Onze tuin wordt namelijk vandaag van planten ontdaan. En niet alleen die van ons, maar ook van onze buren. Samen laten wij ons voortuintje betegelen en voorzien van een doorlopende gezamenlijke plantenbak van cortenstaal. Maar eerst hebben we de stenen en de tegels eruit moeten halen. Onze buren zijn al bezig als ik zaterdag terugkom van het voetbal van mijn oudste kleinzoon. De andere buurman helpt mee. En als ik mij dan heb omgekleed zijn de buurmannen ook al bezig aan mijn tegels. Sterke mannen zijn het, jonge kerels nog in de kracht van hun leven en deze opa zegt tegen die hulp uiteraard geen nee. Samen werken wij de stenen en de tegels weg. En onze samenwerking leidt straks tot een mooie strakke, gezamenlijke tuin.



Opa IJsbeer

Hendrik #054

Slangenbezweerder

 Maandag 4 november 2019

 Vandaag start ik met de eerste aflevering van een nieuwe serie artikelen; verhalen, belevenissen, observaties en ontmoetingen. Of ik nog wel eens in de buurtsuper zal komen? Misschien wel, ik kan het niet uitsluiten. Eerder deze maand heb ik de boodschappen op een zaterdag overgeslagen en ben redelijk vroeg naar Alkmaar gereisd voor een poëziemiddag met als rode draad Marsman. Tevens heb ik de gelegenheid genomen voor de rubriek Beeldbepalend een aantal foto’s te schieten.

Terwijl ik het beeld @thieuschellekens op de Paardenmarkt fotografeer spreekt een man mij aan. Hij stelt zich voor als Jan Visser, project- en programmamanager in Alkmaar. We dollen wat; hij vindt die paardenexpositie maar niets, bovendien wat heeft Alkmaar nu met paarden. Die zijn nooit belangrijk geweest. Maar ik zet hem aan het denken met mijn opmerking dat paarden wel degelijk belangrijk zijn geweest bij het beleg, want de stad is echt niet alleen door voetvolk belegerd maar ook door ruiters. En dat door dijken door te prikken niet alleen het voetvolk, maar ook de commandanten op hun paarden de stad niet meer kunnen innemen. ‘Ja zo heb ik het nog nooit bekeken’, antwoordt hij.

Vervolgens vraagt hij wat het oudste beroep is. Daar kent hij nog een mop over. Ja, wat ik zal daar nu eens op zeggen. Slangenbezweerder roep ik zo maar. Hij begint te schateren. ‘Hoe kom je daar nu op?’

Ik verwijs hem naar het Paradijs. Er zijn twee mensen, Adam en Eva. Er is iets met een appel die niet mag worden gegeten. Edoch Eva wordt door een slang overgehaald en zet haar tanden in de mooie gave appel. En door wie is die slang nu eigenlijk gestuurd. ‘Door satan’, zegt Jan Visser. Nee echt niet, dat is de slangenbezweerder, dat is dus een ouder beroep dan jouw prostitué.


Opa IJsbeer

Hendrik #053

De afsluiting

 Maandag 28 oktober 2019

 Met veel plezier heb ik een jaar lang stukjes geschreven over de buurtsuper. Artikelen over groente, fruit, brood, drinken, snoep. Alles is wel voorbij gekomen. Over nuttige en minder nuttige goederen. Over koopjes. Over parkeergedrag. Over kassa’s, winkelwagentjes en over personeel. En dat allemaal op loopafstand. Over mijn buurtsuper.

Een enkele keer heb ik verhaald over de winkeltjes in mijn vakantieomgeving, meestal een minimarket of minimarkt. In mijn geboortedorp hebben ze daar een andere naam voor een kruidenierswinkeltje. O, kennen ze die naam overal? Ja, maar bestaan ze ook nog ergens? Of zijn die kleine kruidenierswinkels nu allemaal verdrongen door supermarkten.

Het voordeel van zo’n kruidenierswinkel is dat niet alleen jij de eigenaar kent, maar de eigenaar jou ook kent. Datzelfde gevoel heb ik een beetje in mijn buurtsuper. Afgelopen week is daar tijdens de openingsuren een koelingswand schoongemaakt en iets aangepast. Daardoor is het niet mogelijk alle groenten, kaas, vleeswaren en botersoorten in de winkel in vitrines uit te stallen. Heel vervelend als je iets speciaals nodig hebt, want dan moet je alsnog het dorp in, naar het centrum, naar een andere grotere supermarkt.

Er zijn diverse mensen die die dag mis grijpen en inderdaad nog even naar het centrum moeten. Voor vleeswaren, bakboter of voor verse groente. Ik begrijp dat het niet te doen is steeds weer iets uit de tijdelijk in een koeling opgeslagen goederen te halen voor een klant. Ik heb geluk, want de chef haalt voor mij persoonlijk een doosje kastanjechampignons, nadat ik hem de suggestie heb voorgelegd om werkzaamheden voortaan een of twee dagen voor de schoonmaak via een papier aan te kondigen. Ik bedank hem en groet hem zoals ik hem iedere dag groet.



Opa IJsbeer

Hendrik #052

Persen

 Maandag 21 oktober 2019

 Een oordeel over vers of niet vers is heel moeilijk te geven, want wat is nu vers en hoe lang is iets vers. Neem nu de melk, die is houdbaar tot een bepaalde datum. Zoiets staat meestal op het pak of wikkel van een fles aangegeven. Maar is het dan vers. In mijn jeugd dronk ik zoals zo velen ook melk. Die haalde mijn broer of ik rechtstreeks bij de boer vandaan. Vaak nog warm. Veel verser kan toch niet? Ook kwam de melkboer langs, iedere werkdag. Hij haalde zijn melk rechtstreeks van de melkfabriek en wij bewaarden die in de kelder. Maar hoe vers is het dan nog?

Hetzelfde kan ik van groentes zeggen. Mijn grootouders hadden een flinke moestuin waar ze zelf aardappelen, sla, sperziebonen en talloze andere groentesoorten op verbouwden. Verser kan toch niet? En de groente uit de supermarkt dan? Ja, die komt overal vandaan. Israël, Spanje, Zuid-Afrika; ik noem maar wat landen op waar onze groente wordt ingekocht. De groente komt dan eerst vaak nog bij een groothandel of markt terecht voor ze bij de groenteboer dan wel supermarkt in de schappen komt te liggen. Hoe vers is het dan nog?

En wat te denken van ons fruit. Echt dan komt niet allemaal uit de Betuwe, maar wordt eveneens meestal uit Verweggistan geïmporteerd. Mijn ochtend begint iedere dag met enkele oefeningen, daarna haal ik de vaatwasser leeg. Neem twee bekers koffie, drink een glas melk en een glas sinaasappelsap. Daarvoor koop ik per week ongeveer drie netjes sinaasappelen. Herkomst? Spanje, Zuid-Afrika, noem maar op. De sap is inderdaad zelf geperst. Vers? Nee, niet altijd want meestal pers ik de sap voor twee dagen en laat die dan in onze koelkast staan.



Opa IJsbeer

Hendrik #051

Zoete broodjes bakken

 Maandag 14 oktober 2019

 Over de plastic verpakkingen heb ik al eerder geschreven en ook nu verwonder ik mij weer in mijn buurtsuper over de hoeveelheid plastic. De flessen cola worden met vier tegelijk met strak getrokken plastic bijeengehouden. Broden zijn bijna allemaal in plastic verpakt, biologische komkommer en paprika’s zijn in plastic verpakt. Vershoudfolie, zo noemt de kassamedewerkster dit. Ik heb zo mijn bedenkingen. Een ding is zeker: de strak verpakte versproducten trekken geen fruitvliegjes aan. En die zie ik steeds vaker om mij heen, in de supermarkt maar ook in de buitenlucht.

Natuurlijk is daar wel wat aan te doen. Aan lavendel hebben ze bijvoorbeeld een bloedhekel. Bloemen in huis? Zorg dan dat je de verwelkte blaadjes meteen opruimt, want anders smullen de fruitvliegjes ervan. Maar ook aan de geur van basilicum, dille en knoflook hebben ze een hekel.

Wat dit allemaal met plastic te maken heeft? Nou helemaal niets.! Maar soms is het beter eerst zoete broodjes te bakken voor het hoge woord eruit komt. En dat zoet zit nu eenmaal vaak in fruit waar dus die vliegjes op afkomen. Die term zoet behoort ook bij zoete aardappelen en afgelopen week heb ik daar een handjevol van gekocht.

De zoete aardappelen liggen los in een kist, zodat de klant net zoveel aardappelen kan meenemen als hij of zij wil hebben. En voor het gemak van die klant liggen plastic zakjes klaar om ze in te doen. Ik vraag me af: waarom geen papieren zakken? Zelf heb ik wat kleine speciale zakjes in mijn tas zitten om dat losse spul mee te nemen. O ja, aardappelen zijn het niet maar ze zijn wel gezond en bij ons gaan ze net als afbakbroodjes in de oven.



Opa IJsbeer

Hendrik #050

Herfst

Maandag 7 oktober 2019

Nee, ik hoef niet naar de kalender te kijken om te weten dat het herfst is. Dat zie ik overal om mij heen. Paddenstoelen, bomen waarvan de bladeren een gele, bruine en soms rode kleur krijgen. Bomen die hun bladeren verliezen. De wind die daarmee speelt, de najaarsregen die heel anders aanvoelt dan een lentebui. Hoewel? Van beide kun je flink nat worden, maar dat word ik onder de douche ook, dus waarom zal ik daarover zeuren?

Voor mij is de herfst gewoon een nieuw tijdperk in het jaar. Als afsluiting van de zomer nog even nagenieten van de mooie momenten. En een periode waarin ik alles om mij heen zie verouderen, maar het belooft ook weer iets. Er komt een winter en daarna weer een voorjaar en een zomer. Een tijdstip om de volgende vakanties te plannen. Waarheen? Nou in de lente naar Lesvos en in het najaar naar Zakynthos. Die laatstgenoemde locatie is alweer besproken, in een appartement te midden van de olijfbomen.

Terug naar de herfst, want daar zitten wij midden in. Dat besefte ik ook nog eens terdege toen ik gistermiddag nog even naar de buurtsuper ging om op een aanbieding te reageren: een slowcooker (is hier geen goed Nederlands woord voor?). Vlakbij lagen nog andere aanbiedingen zoals Spaanse slofjes, een eierkoker, een keukenweegschaal, koekenpannen en een bladblazer.

Jawel hoor een bladblazer. Dat zoiets massaal in Blaricum of Wassenaar wordt aangeschaft kan ik mij voorstellen, maar hier in dit buurtje, in deze buurtsuper? Oké we zijn niet echt tevreden met de bezuinigingen op het groen onderhoud, maar er lopen van overheidswege al genoeg mensen rond met zo’n blazer. Moeten de buurtbewoners nu ook nog zo’n herrieding aanschaffen?



Opa IJsbeer

Hendrik #049

Hollandse pot

 30 september 2019

 Na twee weken vakantie in Griekenland is het goed om weer thuis te zijn, dicht bij kinderen en kleinkinderen, dicht bij onze vrienden, de buren groeten als ik hen tegenkom. Vanaf de eettafel onze groene tuin in kijken, mij verwonderen over de koolmeesjes die iedere dag af en aan vliegen. Het duivenpaar dat steeds weer terugkeert in onze tuin.

Misschien ben ik ook wel iemand van vaste patronen, van tradities. Dat ik daarom steeds weer naar Griekenland op vakantie ga, omdat ik als kind al geraakt ben door de mythologische verhalen. Dat ik waarde hecht aan Zwarte Piet en niets heb met een Regenboog Piet. Dat er een piek hoort in een kerstboom. En dat na een buitenlandse vakantie een Hollandse stamppot zo heerlijk smaakt. Andijvie met spekjes en een balletje gehakt. Deze Hollandse kost heeft voor gisteren op het menu gestaan.

Een bijna vast ritueel na de vakantie is dat ik de koffers meteen naar boven breng, soms gevolgd door het draaien van een eerste was. En daarna op de fiets naar de buurtsuper; brood, kaas, vleeswaren en melkproducten voor het ontbijt, alsmede perssinaasappelen. En de benodigdheden voor de Hollandse pot.

Vrijdagmiddag heb ik inderdaad alles voor het ontbijt van de volgende dag al meegenomen. Omdat het zo lekker makkelijk is om te maken heb ik verder nog Chinese kool, prei, rijst en marinade meegenomen voor een nasi; een van de vele oosterse gerechten die in ons land zijn ingeburgerd en een volledig eigen Nederlandse smaak hebben gekregen. Mede namens de vele bijproducten van dat oer Hollandse bedrijf dat in een achtertuin in Baarn is opgericht.



Opa IJsbeer

Hendrik #048

Lege schappen

 Maandag 23 september 2019

 De grootste drukte is voorbij. De Griekse eilanden en de toeristische delen van het vaste land stellen zich in op de winter. Voor sommige gebieden geldt dat er gehoopt wordt op veel sneeuw, want inderdaad Griekenland is niet alleen een land van veel zon en zonnige vakanties, maar kent ook tal van bekende sneeuwgebieden met diverse skipistes. Van dat laatste is op het eiland Kefalonia geen sprake. Op toeristisch vlak moet het eiland het hebben van zon en wind. Inderdaad ook wind want hier leggen veel zeiljachten aan die genieten van de zee en de Ionische eilanden.

In de tweede helft van september zie je vooral grijze koppen in de taveernes en op de terrassen, de meeste jongeren zijn vertrokken. Ook in de horeca neemt de drukte af en mensen hebben meer tijd voor een ander. Slechts een enkeling is nog gehaast.

Ook in de minimarkten en sommige kleinere supermarkten is het merkbaar dat het einde van het vakantieseizoen eraan komt. Vooral bij de winkels die de deuren sluiten wanneer het laatste vliegtuig is vertrokken. Een enkele winkel sluit zelfs al iets eerder, omdat de laatste versproducten zijn verkocht en het geen zin heeft nog vleeswaren, kaasproducten, melk, groente, fruit en vlees in te kopen. Want hoeveel is nog zinvol. Wat wordt er nog verkocht. In de supermarkt van Karavomylos worden de schappen iedere dag iets leger. Twee setjes knijpers, nauwelijks jam om uit te kiezen, slechts drie soorten vleeswaren.

De lokale bevolking die hier overwintert komt er alleen voor de hoogst noodzakelijke boodschappen en doet de rest bij de grote ketens in de stad. De minimarkt teert hier duidelijk op de toeristen, zoals wij, die water, frisdranken, een zakje chips, koffie, eieren en broodbeleg voor het ontbijt aanschaffen. O ja, ook nog een setje knijpers voor het ophangen van de handwas.



Opa IJsbeer

Hendrik #047

Lemonade

 Woensdag 18 september 2019

Tijdens mijn vakanties heb ik al heel wat minimarkets en kleine supermarkten bezocht. De meeste vakanties vinden plaats in Griekenland, op een eiland maar ook wel op het vaste land. En ja het is weer zo ver, ook deze week ben ik al in enkele Griekse supermarkten geweest.

Omdat wij de eerste dagen gebruik maken van de ontbijtservice van Makis Veronis, in de hoofdstad van het eiland Ithaka, hoeven wij weinig boodschappen te doen. Wat water, lemonade, een flesje ouzo, wijn, wat hartigs. Maar ook wat avondbrood, toastjes met smeersels. En verder hebben we een spuitflesje aangeschaft waardoor ik wat minder last heb van muggen. Die moeten meestal alleen mij hebben, maar zijn ondertussen ook al aan mijn wederhelft begonnen.

Gisteren zijn wij in een bijna volledig verlaten dorp geweest, Anogi. Het woord minimarket is eigenlijk nog te veel en die benaming vind je ook niet boven de deur van het gebouw. Het is bovendien ook veel meer, zo is hier Sofia’s Café gevestigd volgens de benaming op een bord naast de deur. En voor de avonduren wordt hier ook een diner geserveerd, maar voor dat laatste moet je wel vooraf reserveren want anders vind je de hond in de pot. En dat terwijl de Grieken er toch om bekend staan zeer hartelijk te zijn en dat je eigenlijk wel kan aanschuiven.

Goed hier waren wij vanmiddag en besloten iets te gaan drinken. Langs de wanden stonden enkele gruttersartikelen, er waren boeken te koop en er was een schilderijenverkooptentoonstelling met prijzen variërend van honderd tot negenhonderd euro. Ook werd er verse lemonade verkocht. Inderdaad kakelvers geperst en schudden maar. Het drankje werd geserveerd met een vers blaadje munt.



Opa IJsbeer

Hendrik #046

Weg poetsen

 Maandag 9 september 2019

 Ik moet iets zuiniger zijn op mijn tanden. Dat bewustzijn is aanwezig, maar… Inderdaad dan komt er weer een maar. Bij mij is dat nog steeds de tandarts. De angst voor de slager die slacht, pijn doet waar het niet nodig is.

Dat is al vroeg begonnen. Die angst. In mijn kinderjaren. Door enkele forse, onnodige correcties van mijn tandenslager. En daarom laat ik in de volle wachtkamer wel eens mijn beurt voorbijgaan, diep gebogen over stripbladeren die op tafel liggen. Veel later flikt mijn diensttandarts mij een kunstje, tekent niet af dat ik tweemaal op controle ben geweest, waardoor ik mijn automatische verzekering kwijtraak. En dat betekent dokken.

In Almere krijg ik het vertrouwen in de tandarts enigszins terug. Eerst via de kindertandarts en daarna door een vrouw die bijna met fluwelen handen mijn gebit onder handen neemt. Alleen die wortels…

Zij heeft een stapje terug gedaan en omdat wij jaren geleden verhuisd zijn binnen de stad, heb ik twee jaar geleden een nieuwe tandarts gezocht in eigen omgeving. Een kleine praktijk zodat ik in ieder geval steeds door dezelfde tandarts wordt geholpen. Want dat vertrouwen… Ja inderdaad, die angst zit diep geworteld. Dat poets je niet zomaar weg.

Dat poetsen doe ik net zoals iedereen met een borstel. Daar zijn zoveel soorten van. Qua grootte en ook qua hardheid van borstelharen. Elektrisch heb ik heel kort geprobeerd, maar dat ligt mij niet. Twee keer in het jaar vervang ik mijn borstel. Niet precies om het half jaar, maar zo halverwege het voorjaar en tegen het einde van de zomer. Momenten om op vakantie te gaan. In mijn buurtsuper koop ik de borstel; van een harde ben ik overgestapt op zacht. Ja die angst.



Opa IJsbeer

Hendrik #045

De berg

 Maandag 2 september 2019

 Voor fruit gaat mijn vrouw regelmatig naar de markt, maar de rest van het fruit koop ik in de buurtsuper. Mijn vrouw gebruikt het fruit voor haar smoothies, voor de kleinkinderen ligt er altijd wel een appel en meestal ook een banaan of aardbeien. En na onze warme maaltijd wordt er ook regelmatig fruit gegeten. De ochtend begint bovendien met koffie, melk en vers geperste sinaasappelsap. Een netje perssinaasappelen is meestal goed voor twee dagen sap.

Het meeste fruit in de buurtsuper ligt al verpakt. Het valt mij op dat voor het losse fruit er alleen plastic zakjes liggen en geen papieren zakjes. Hierdoor ziet de kassière meteen wat erin zit, maar voor het milieu is zoiets duidelijk minder geschikt.

Een voormalig collega heeft eens een week geprobeerd haar boodschappen te doen zonder artikelen in plastic aan te schaffen. Nou dat viel haar vies tegen, vooral omdat inderdaad sommige producten bijna altijd in plastic zijn verpakt. Soms moest zij er een flink eind voor omrijden, maar voor het krantenverhaal was dat haar wel waard. En niet alleen daarvoor, ook voor moedertje natuur die zij met haar actie hielp om de plastic berg te verminderen.

Mijn vrouw heeft bij een andere supermarkt onlangs speciale zakjes gekocht om juist dat plastic uit te bannen. Ik vergeet ze iedere keer mee te nemen naar mijn buurtsuper als ik boodschappen doe. En ondertussen blijf ik mij verbazen dat een paprika strak in het plastic is verpakt, hetzelfde geldt voor de biologische komkommer. Een krop sla, een bosje lente-ui. Het gaat maar door. Hoe komen wij ooit van die berg af.



Opa IJsbeer

Hendrik #044

Brokken

 Maandag 26 augustus 2019

 De schoolvakanties in deze omgeving zijn voorbij. Vandaag worden de kinderen van de basisschool weer op school verwacht. Ons oudste puberkleindkind gaat deze week voor het eerst naar het voortgezet onderwijs en hij moet morgen zijn rooster ophalen. Het jongste kleinkind gaat over een aantal weken naar school, naar de basisschool en dat betekent vanaf dat moment voor ons dat wij voor het eerst sinds 12,5 jaar geen vaste oppasopa en -oma meer zijn. Maar uiteraard wordt er nog wel zo nu en dan van onze hulp gebruik gemaakt in vakanties.

Met die schoolvakanties achter de rug zijn ook onze meiden teruggekeerd van hun vakantieadressen. En bij huishoudens met honden katten moet er altijd wel iets geregeld worden voor de vakantieperiode. Zo is het geen doen een hond alleen thuis te laten tijdens vakantie, die moet mee of ergens onder worden gebracht. Dat weten wij ook nog van de tijd dat wij zelf twee honden en een kat hadden. Onze honden gingen naar een hondenpension en de kat bleef thuis.

Dat kan uiteraard alleen wanneer een kat haar weg naar buiten kan vinden. Want zeker onze kat en die van een van onze dochters zijn geen huiskatten en willen hun vrijheid. Afgelopen weken heb ik de katten van mijn dochter een paar keer per week van eten voorzien. En uiteraard ook van schoon water. Hoewel veel katten volgens mij liever minder schoon water in hun drinkbak hebben. Het eten voor die katten stond netjes klaar maar ik heb wel eens het idee dat als de mensen van huis zijn de katten meer eten. Met het aantal klaargezette dozen kattenbrokken kwam ik niet uit en wat ik doe ik dan? Bij mijn buurtsuper is er voldoende kattenvoedsel te verkrijgen en de katten smikkelen ervan.



Opa IJsbeer

Hendrik #043

Liefde is

 Maandag 19 augustus 2019

 Een weersvoorspelling is zeker niet hetzelfde als een weersverwachting. De verwachting is gebaseerd op de bestudering van de processen die zich in onze atmosfeer afspelen. Met een mooi woord wordt dit meteorologie genoemd. De grondlegger hiervan is Aristoteles en het woord meteorologie is afkomstig van de Griekse woorden meteooros (hoog in de lucht) en logos (rede).

Deze zomer hebben wij kunnen genieten van veel zonnige dagen en volgens de kenners komt er nog meer warmte aan. Afgelopen week was het echter iets natter en de natuur hoorde ik daarover niet klagen maar zag ik opbloeien. Zelf had ik geen last van de regen, ben meestal tussen de buien door gefietst. En bovendien ga ik al een tijdje uit van het principe dat ik onder de douche ook nat word.

Voor ik onder de douche stap leg ik altijd een handdoek klaar om mij af te drogen. In het verleden fietste ik regelmatig door weer en wind, soms voor mijn plezier en soms voor mijn werk. Als ik dan thuiskwam stond mijn vrouw vaak klaar met een handdoek zodat ik mij bij het binnenkomen meteen kon afdrogen. Maar ook had zij wel eens een handdoek klaar liggen in de gang. Inderdaad zo attent is zij en dat noemen wij liefde.

Aan deze liefdevolle gebaren moet ik denken als ik in mijn buurtsuper sta en naar de weekkoopjes kijk. Die bestaan op dat moment onder andere uit keukendoeken en handdoeken. Bij het opknappen van onze badkamer hebben wij meteen nieuwe handdoeken aangeschaft. De kleuren passen bij de inrichting. Deze handdoeken heb ik daarom niet nodig, maar als koopje vind ik ze wel geslaagd.



Opa IJsbeer

Hendrik #042

Smullen

 Maandag 12 augustus 2019

 Mijn vrouw heeft in het voorjaar een afspraak gemaakt met een tienjarige Griekse jongen, dat zij hem tijdens zijn vakantie in Nederland mee wilde nemen naar de eerste thuiswedstrijd van Ajax van dit seizoen. Vrijdag heeft zij hem opgehaald in Leeuwarden en zaterdag was de grote dag, waarna wij hem gisteren weer naar zijn oma in Friesland terug hebben gebracht.

Twee nachtjes slapen bij ons betekent ook tweemaal ontbijten en mijn kleinkinderen weten wat dat betekent. Een boterham met… Ja met wat eigenlijk? Kaas? Dat kan net zoals worst, maar meestal gaat het toch om zoetigheid en dat kun je natuurlijk op talloze manieren combineren.

In onze voorraadkast staan daarom steevast enkele potten met pasta, chocolade en witte pasta, soms ook een combinatie daarvan. Verder een pot pindakaas. En enkele doosjes met hagelslag. Chocolade, melk of puur, maar ook een mengsel. Uiteraard vlokken, vandaag alleen witte vlokken. De tijgervlokken zijn onlangs op gegaan. Ook nog vruchtenhagelslag, de zogenaamde gekleurde muisjes en ook die zijn in diverse varianten te verkrijgen. Op een boterham strooi en smeer ik meestal meerdere soorten broodbeleg, zodat het een kleurrijk feest wordt. En het gebeurt regelmatig dat er een tweede boterham wordt gevraagd. Geen enkele boterham is precies hetzelfde.

Afgelopen week heb ik al rekening gehouden met zijn komst en ja ik kon mijn lachen niet inhouden toen ik voor het vak met zoetbeleg stond. Mijn keuze om de voorraad aan te vullen was snel gemaakt. En die keuze was goed uitgevallen, want wij beiden hielden onze buik vast bij het zien van de vrolijke schuddebuikjes, die er samen met de rest van het feestbeleg in gingen als… speculaas.


Opa IJsbeer

Hendrik #041

Gevangen

 Maandag 5 augustus 2019

 Bijna automatisch plaatsen wij veel gebeurtenissen in hokjes. Zo verdelen we een jaar in vier seizoenen, in maanden, in weken. De maand augustus behoort tot de zomer. Twee van de vier kleinkinderen zijn regelmatig bij ons, ook in die mooie zonnige periode en dan wordt er buiten gegeten. Dat is meestal genieten, want onze ‘groene tuin’ staat ook vol met bloeiende planten en die trekken nu eenmaal vlinders en bijen aan. En onze kleinkinderen weten inmiddels dat die geen vlieg kwaad doen. Ook bijen niet, tenzij je ze plaagt.

Een ander verhaal is de wesp. Die zijn meestal zeer actief in de tweede zomerhelft. Ze worden aangetrokken door felle kleuren en zijn dol op zoete luchtjes. Mensen met een zoetige deodorant- of parfumgeur weten daar alles van en vormen een magneet voor deze dieren. Maar ook ham, salami en chorizo hebben een grote aantrekkingskracht en kunnen daarom het beste buiten vermeden worden. De grootste fout die mensen maken is naar een wesp slaan, want daar wordt die zeker agressief van en de kans op een wespensteek is dan ook vele malen groter dan wanneer je een wesp rustig zijn gang laat gaan.

Er zijn diverse middelen om wespen te verdrijven. Koffiepoeder even aansteken. Het zorgt voor ons heel even voor een onaangename geur, maar de wespen zijn weg. In een halve sinaasappel of citroen wat kruidnagels stoppen, maar ook de geur van koper kan helpen. Zelf hebben we deze week weer een wespenvanger gemaakt via een plastic fles. In mijn buurtsuper zag ik glazen wespenvangers staan. Het vangen van die wespen is voor even een adequaat middel, tot de volgende golf wespen verschijnt. Echt dankbaar zal de gevangen wesp ons niet zijn.



Opa IJsbeer

Hendrik #040

Hittegolf

 Maandag 29 juli 2019

 De wijken in het stadsdeel Buiten van Almere hebben allemaal het achtervoegsel buurt gekregen. Met mooie buurtnamen als onder andere Molenbuurt (de oudste van allemaal), Sierradenbuurt, Eilandenbuurt en Regenboogbuurt. De mooiste is misschien wel de Stripheldenbuurt, met straatnamen genoemd naar bekende en minder bekende striphelden zoals Sjors, Sjimmie, Catootje en Pa Pinkelman. Maar ook de Familie Doorzon en de strip Brommy en Tommy zijn vernoemd. En Tom & Jerry?

Aan die strip moet ik denken terwijl ik op een snikhete dag wandel door mijn buurtsuper in de Faunabuurt, er bestaat hier overigens ook een IJsberenpad. In de winkel wordt reclame gemaakt voor het ijsmerk Ben & Jerry, afkomstig uit de fabriek waar ook Ola en Hertog worden gemaakt. Het doet mij deugd dat het management van de supermarktketen net op tijd werk maakt van de behoefte van mensen om een ijsje te eten tijdens de hittegolf en de ijsjes goedkoper verkoopt.

Eerder deze week loop ik al naar de kasten met ijs om waterijsjes voor mijn kleinkinderen te kopen. Er ligt nog wel een aangebroken doos met waterijsjes in onze vriezer, maar een volle doos kan met deze extreme temperaturen geen kwaad. Ik grijp mis; uitverkocht. Daarom neem ik andere kinderijsjes mee, want er gaan op dat moment weliswaar twee kleinkinderen op vakantie maar de andere twee lusten er echt ook wel een. En Opa IJsbeer ook, maar ja dan hebben de kleintjes niets meer.

Terug naar het vak met Ben & Jerry. Weliswaar hangt er een mooi reclamebord, maar het ijs is er niet. Wel allemaal potjes ijs van Magnum. Ook lekker. En die naam? We hebben in Almere wel een Filmwijk, in het stadsdeel Stad, maar een Magnumstraat ontbreekt.



Opa IJsbeer

Hendrik #039

Krenten en rozijnen

 Maandag 22 juli 2019

 Afgelopen week ben ik een paar keer in Drenthe in een supermarkt geweest, maar dit verhaal komt gewoon uit mijn vertrouwde buurtsuper. De kleinkinderen hebben zomervakantie en aangezien hun ouders nog geen vakantie hebben worden wij ingezet. Vanaf zondagavond tot woensdagmorgen logeren drie van onze kleinkinderen bij ons. De jongste is alleen vandaag overdag bij ons, slaapt in zijn vertrouwde bed en is dinsdag op een ander oppasadres.

De twee middelste qua leeftijd gaan morgen met hun oma mee naar Amsterdam. De oudste neemt mij morgen mee uit in de trein. Mijn buurtsuper denkt meteen mee met ons, want logeren maakt dorstig. En wat heeft de winkel in de aanbieding? Appelsientje! En alle vier onze kleinkinderen zijn gek op appelsap. Het vertrouwde A-merk, verpakt per zes pakjes, is in de reclame en wanneer ik drie pakketjes aanschaf dan heb ik toch weer een mooie korting. Omdat ik op de fiets boodschappen ben gaan doen neem ik zes pakjes mee, die kunnen mooi onder in de boodschappentas. Die pakjes zullen de komende dagen misschien niet allemaal opgaan, maar een aantal gaat morgen zeker mee.

Behalve dorst wordt er ook gegeten. Boterhammen, maar ook krentenbollen. Weliswaar geen reclame deze week, maar ze liggen er voor het pakken. Het liefste neem ik van die kleine bolletjes mee, die bijna in een holle kies passen. Maar soms heb je het niet voor het zeggen en moet je het met grotere exemplaren doen. En dat er tegenwoordig drie keer zoveel rozijnen als krenten in de bollen zijn verwerkt daar haal ik mijn schouders over op.

Opa IJsbeer

Hendrik #038

Schoonmaken

 Maandag 15 juli 2019

 Een stuk groene zeep in een klopper, daar moest ik aan denken afgelopen week toen ik boodschappen deed in mijn buurtsuper. Maar ook aan een zinken emmer met warm water. Daarin werd met die klopper en dat stuk groene zeep een sopje gemaakt voor het schoonmaken van het huis. Groene zeep bestaat nog steeds, een beetje taai en inderdaad wordt het dan tot een sopje geklopt, maar of het nog in één stuk is te verkrijgen? Dat vraag ik mij af.

Zilverpoets en koperpoets ook al van die mooie benamingen uit mijn jeugd. Spullen die ook nog gewoon te koop zijn, hoewel ze niet in iedere winkel zullen staan. De hoeveelheid schoonmaakspullen is in de loop der jaren sterk uitgebreid. En sommige hebben andere artikelen verdrongen zo lijkt het. Zo vind ik Jif in plaats van Vim. Beide bedoeld om schoon te schuren zonder krassen achter te laten.

Schoonmaakmiddel met citroen; daar gaat het lekker van ruiken zeggen de reclamemensen die weer een procentje van de winst opstrijken. Glasreinigers, ontkalkers, tegelreinigers, reinigers speciaal voor de badkamer, schoonmaakmiddel voor hard hout en voor zacht hout, laminaatreiniger en voor zeil. En een alles-in-een-reiniger, wel zo gemakkelijk. Ontstopper voor in de gootsteen en voor in de badkamer/douchecabine. Dunne bleek, dikke bleek. Vaatdoekjes, reinigingsdoekjes, stofdoekjes, brillenglaasdoekjes, toetenboeners, schuursponsjes. Het is er allemaal en nog veel meer.

Zelf heb ik ook weer enkele spullen nodig voor het schoonhouden van ons huis. Keuze te over. A-merken en een ketenmerk. Daarnaast nog merken die nog goedkoper zijn. Ik vraag mij af wat het beste schoonmaakt. De vraag wie er het beste schoonmaakt hoef ik niet te stellen. En beantwoorden…

Opa IJsbeer

Hendrik #037

Blik

 Dinsdag 9 juli 2019

 Afgelopen week ben ik slechts eenmaal in mijn buurtsuper geweest. En echt niet omdat ik overgestapt ben op een andere leverancier, maar gewoon omdat ik die week slechts een keer boodschappen heb gedaan. Op een dag dat de nieuwe aanbiedingen zijn ingegaan.

Voor de medewerkers, zoals de vakkenvullers (m/v), geeft zoiets altijd veel werk. Eerst moeten de oude aanbiedingen worden weggehaald. Maar daar mag ook niet weer al te vroeg mee worden begonnen, want de klanten hebben nu eenmaal recht op de koopjes van die week en soms zelfs van die dag. Natuurlijk geldt voor sommige producten op=op, maar het is niet eerlijk om ze maar in het magazijn te stallen en te zeggen dat het op is als ze er toch nog zijn. Wie heb je daar bovendien mee? Het winkelend publiek? De eigenaar van de winkel?

Slechts zelden ben ik zaterdag laat in de winkel. Het is er dan meestal erg rustig en ik kan dan met opgeruimde blik de werkzaamheden in de winkel bekijken. En ontdek dat ook op die momenten de medewerkers van de buurtsuper het woord service niet alleen hebben opgezocht in een woordenboek, maar ook hanteren.

Door hun handen ondergaat de winkel een kleine metamorfose, zodat op zondag het grote graaien weer kan beginnen in de vakken met de losse aanbiedingen. Grote hoeveelheden pakjes drinken staan klaar, want die zijn deze week in de aanbieding. Maar ook veel blik, recyclebaar. Worstjes in blik, nog meer drankjes; met veel suiker. Ja dat weer wel. Allemaal keurig opgestapeld, want opgeruimd staat netjes.

Opa IJsbeer

Hendrik #036

Hitte alarm

 Maandag 1 juli 2019

 Afgelopen week hebben we heerlijk warme dagen gekend. Dagen waarin het heel belangrijk is om voldoende vocht naar binnen te gieten. Nee geen alcohol voor mij, dus dat valt af. Ik beperk me daarom tot soms een extra kop koffie. wat cola en verder vooral water. En wat de horeca voor een miniflesje plat water durft te vragen? Man, man, man; wat een prijzen.

Supermarkten zijn meesters in het inspelen op de omstandigheden. Maar echt speciale aanbiedingen zie ik niet in mijn buurtsuper. De gewone vaste aanbiedingen met stuntprijzen zijn er wel, maar er wordt niets extra’s gedaan. De winkel gaat niet vroeger open en sluit evenmin eerder of op het heetst van de dag. In de winkel geen tappunten voor bijna uitgedroogde dombo’s die wankelend door de winkelpaden struinen en genieten van de koelte in het winkelpand.

Bij de koopjeshoek kijk ik of er misschien ventilatoren in de aanbieding zijn. Lekker voor in een te heet huis en goed tegen de muggen die niet van tocht houden en daarom meestal de vleugels nemen voor ze iemand, mij bijvoorbeeld, lek kunnen steken. Die ventilatoren heb je tegenwoordig in zeer moderne uitvoering, bijna een klein kunstwerk. Maar in mijn buurtsuper staan ze niet. En al helemaal niet voor stuntprijzen.

Met de gebruikelijke boodschappen verlaat ik het winkelpand. Maak buiten in de zon nog een praatje met een bekende en fiets rustig naar huis. Thuis zijn de donkere, zware gordijnen dicht. Dat houdt de hitte ook wel uit huis.

Opa IJsbeer

Hendrik #035

Met een kop

 Maandag 24 juni 2019

 Veel is het niet, maar ik heb de zondag toch weer eens gebruikt om boodschappen te doen. Natuurlijk heb ik ook de gelegenheid gekend die al op zaterdag in huis te halen. Maar toen ben ik al om tien uur de deur uitgegaan en ben tegen vijven, vermoeid van een middag luisteren en voordragen van poëzie, thuis gekomen. Puf om daarna nog boodschappen te doen is er niet en binnen een kwartier heeft de slaap mij al te pakken.

Maar zondag lukt dus wel. En met mij lopen er veel mensen in de buurtsuper. Mensen die niet zoveel nodig hebben en daarom met zo’n trekmandje door de paden laveren. Mensen die net zoals ik iets meer nodig hebben en een karretje gebruiken, mensen met een kar volgeladen en waar ook nog eens een kop op zit. Ouderen, jonge mensen met kinderen, mensen van diverse rassen en geloof. En de meesten zijn vriendelijk en hebben geen haast.

Zelf heb ik slechts brood wat groente, aardappelen, vlees en vleeswaren nodig. Omdat de wasverzachter in de aanbieding is neem ik daar vier flessen van mee tegen de prijs van twee. Dat komt goed uit want ik ben afgelopen week aan de laatste fles begonnen. Ook neem ik nog een viertal boeken mee voor een prikkie. Die leg ik weg tot mijn volgende vakantie. Dan gaan ze mee in de koffer en ik laat ze achter in de accommodatie waar ik ben geweest, zoals ik gisteren ook ‘Meisjes vermist’ heb achtergelaten in de trein – richting Zwolle - in de hoop dat een ander er ook plezier aan beleeft. Maar wel met het verzoek het boek na het lezen ergens in de trein achter te laten.

Opa IJsbeer

Hendrik #034

Automatische piloot

 Zaterdag 22 juni 2019

 Je mag mij rustig een gewoontedier noemen. Enige regelmaat in mijn leven is noodzakelijk om overeind te blijven. Maar het mag ook geen sleur worden want dan word ik ongedurig en komt het weerbarstige in mij om de hoek kijken. Zo vraagt mijn kapster steevast of zij mijn wenkbrauwen ook mag bijwerken. En nee dat mag zij niet, want die paar dwarse haren passen zo bij mij.

Al eerder heb ik gesproken over een voorkeur voor een bepaalde kassa bij mijn buurtsuper, maar dat ik ook rustig naar een andere kassa ga als dat zo uitkomt. Rustig wachten bij de kassa is nog zoiets wat bij mij past. Zo stal ik altijd mijn karretje helemaal achteraan de kassa-unit en doe daar de boodschappen in mijn boodschappentas. En als ik helemaal klaar ben met het inpakken van mijn aangeschafte spulletjes reken ik af. Ik pin altijd en de bon hoef ik niet mee, vertrouw erop dat de boodschappen goed zijn aangeslagen, goed zijn gescand.

Toch kan het geen kwaad zo nu en dan een kleine verandering in de gewoonte aan te brengen. Meestal wacht ik rustig met inpakken tot mijn voorganger/gangster klaar is. Deze week gaat het net iets anders. Mijn voorgangster is lang bezig en de kassière begint mijn boodschappen vast te scannen en zet ze bij de pinautomaat. Daar pak ik mijn tas in en als ik klaar ben dan reken ik op mijn bekende wijze af en wil vertrekken.

‘Meneer vergeet u die avocado niet’, zegt de kassière als ik wil vertrekken. Inderdaad een van de vier losse avocado’s is naar het einde gerold en heb ik over het hoofd gezien. Volgende keer toch beter opletten of ik echt alles heb ingepakt en niet op de automatische piloot werken.

Opa IJsbeer 

Hendrik #033

Vierdaagse

 12 juni 2019

 Mijn huidige fiets is nu zo’n vijf jaar jong en heeft een goede servicebeurt nodig. Deze fiets heb ik ooit aangeschaft omdat ik weer op een relaxte manier een rondje Gooimeer wil fietsen. Die belofte heb ik mijzelf gedaan terwijl ik op dat moment door omstandigheden niet in staat ben een minuut normaal te wandelen. En ja zodra de fiets er ruim een half jaar later is, ben ik de volgende dag opgestapt en heb die ruim vijftig kilometer afgelegd.

En dat allemaal gewoon op eigen beenkracht. Oké ik heb enkele versnellingen tot mijn beschikking. Het zijn er 24 om precies te zijn. De meeste zijn nauwelijks gebruikt, dus met wat minder kan ik heus wel toe. Morgenochtend wordt de fiets onder handen genomen door een fietsenmaker, smeren en enkele onderdelen vervangen; nieuwe achterband, nieuw zadel. Alles moet klaar zijn voor volgende maand, dan gaat de fiets mee in de trein naar Drenthe. Daar verblijf ik met mijn vrouw enkele dagen aan de rand van het Dwingelderveld in de stacaravan van mijn jongste dochter. Vanaf de camping in Beilen fiets ik samen met mijn vrouw naar Diever en doe daar met haar mee aan de Drentse Fietsvierdaagse, vier dagen lang tien kilometer heen, een rondje van veertig kilometer en tien kilometer terug.

En dat dus allemaal nog steeds met eigen beenkracht. Daar denk ik vanmorgen aan in mijn buurtsuper. Misschien als ik 110 word, maar anders… Zelf vind ik e-bikes ondingen, waarmee ook nog eens vaak te hard wordt gereden. Hoeveel mensen hebben de snelheid van de e-bikers onderschat; zowel berijders als overig verkeer. Deze koopjesaanbieding van mijn supermarkt laat ik toch echt aan mij voorbij gaan.

Opa IJsbeer

Hendrik #032

Alcohol

 Zondag 9 juni 2019

 Vooral in Nederland is het heel gebruikelijk dat een bezoeker van een Grieks Restaurant een welkomstglaasje ouzo ontvangt. Het is een eerbetoon aan de gastvriendelijkheid van de Grieken. Tijdens de afgelopen drie weken op Lesvos is mij dat geen enkele keer overkomen. Soms wel na afloop, maar tijdens het merendeel van onze bezoeken aan een taverna werden wij als afscheid gefêteerd op een stukje zoetigheid, fruit of yoghurt en soms een combinatie van die drie, want de gastvrijheid hebben ook de Lesvorianen hoog in het vaandel. Mijn volgers op Facebook hebben dat de afgelopen weken ook regelmatig kunnen lezen.

In het verleden dronk ik liever een glaasje tsipouro dan een glaasje ouzo, maar het is mij vanwege mijn gezondheid streng afgeraden om nog alcohol te drinken. Een heel enkele keer bezondig ik mij aan een bijzonder biertje maar daar blijft het bij.

Opvallend is in Griekenland dat in de supermarkten en mini markten ouzo, tsipouro en andere sterke dranken gewoon te koop zijn. De flessen staan meestal naast de flessen wijn en retsina. Iets wat in Nederland tegenwoordig toch ondenkbaar is. de verkoop van alcoholische dranken boven de vijftien procent is hier bij wet verboden voor de supermarkten en voor sommigen gaat dat nog niet ver genoeg en willen een verdere aanscherping van de regels.

In de mini market waar ik afgelopen twee weken een bezoek heb gebracht om vooral water te kopen, staan de flessen niet zo ver van de achteruitgang. De ouzo is te koop in diverse smaken en afkomstig van een groot aantal fabrieken. Veel ouzo is afkomstig van Lesvos en Plomari wordt wel de ouzohoofdstad genoemd. En Petra? Dit dorp heeft haar eigen kleine fabriekje en inderdaad is ook te koop in deze winkel. Yamas.

Opa IJsbeer

Hendrik #031

Favoriet

 Vrijdag 31 mei 2019

 De maand mei zit er bijna op. Het vorige verhaal is alweer bijna anderhalve week geleden geplaatst vanuit Plomari. Precies een week terug zijn wij op Lesvos van het zuiden naar het noorden verkast en omdat het ontbijt hier in Mira Mare voor ons wordt verzorgd heb ik in Petra nauwelijks een minimarket van binnen gezien.

In dit noordelijke kustplaatsje komen wij al heel lang en daar heb je meerdere van dit soort winkels: de mini market waar van alles is te koop en meestal maar van een merk. Vlakbij ons het appartementencomplex waar wij voor het eerst kwamen staat een winkel van een gezin uit Skoutaros en dat is sindsdien mijn favoriet daar. Omdat daar alles nog zo heerlijk ongecompliceerd gaat. De eigenaren spreken geen woord Engels en alles gaat met aanwijzen en gebaren. En iedere keer kom ik met de juiste spulletjes terug. Een gesprek voeren in het Engels is alleen met de zoon mogelijk. Maar die staat er zelden.

Een paar jaar geleden is op vijftig meter afstand een grotere winkel gekomen, waar alles ook meteen een stuk onpersoonlijker is. Die ook tussen de middag dicht is en dat gebeurt alleen in mini-zaakjes in zeer kleine dorpen. Ik kom daar zelden en laat dit ook deze vakantie achterwege.

Tweemaal ben ik tot op heden in een minimarkt geweest aan de westzijde van Petra, maar vandaag maak ik een kleine wandeling en stap even ‘mijn’ winkeltje binnen aan de andere kant van het dorp; de eigenaresse glundert. Een bekend gezicht. Ik loop naar de koeling met drankjes en pak een flesje water. Dat heb ik nodig voor de wandeling, want zonder water is bij deze temperaturen heel dom. De rekening: 40 eurocent.

Opa IJsbeer

Hendrik #030

Mini market

 Zondag 19 mei 2019

 Verandering van spijs doet eten, daarom even geen verhaal vanuit mijn buurtsuper, maar vanuit een mini market. Waarom? Gewoon omdat het kan en ze bestaan. De kleine buurtwinkeltjes in Griekenland waar nog van alles te koop is. Alleen niet in grote hoeveelheden en de keuze is ook beperkt; geen vijf verschillende merken, tenzij het over ouzo gaat want dit verhaal komt uit de ouzohoofdstad van Griekenland: Plomari.

In dit dorpje zijn wij neergestreken en ook hier kopen wij onze producten bij een buurtsuper. De eerste indruk is rommelig. En toch zit er regelmaat in de opbouw van wat er te koop is. Nee ik ga dat niet allemaal opsommen, maar voor de dagelijkse producten kun je hier uitstekend terecht en omdat er schuin aan de overkant een bakker zit hoef ik voor brood hier niet te zijn. Maar kaas, vleeswaren, melk en jus d’orange zijn er wel te verkrijgen. Net zoals vers fruit en enkele groentes, aardappelen. Genoeg om ook voor de zaterdag een traditioneel soepje te maken. De bouillon niet van een mergpijpje, maar uit een zakje.

Kruidenierswaren horen uiteraard ook thuis in zo’n familiewinkel waar in dit geval de man achter de kassa zit. Vrolijk, vriendelijk en servicegericht. Dat laatste ontbreek nog wel eens bij de grotere winkels waar het personeel soms verveeld zit te wachten tot het tijd is om naar huis te gaan. Deze man heeft echter plezier in zijn werk en in de contacten met bekenden en vreemden.

Een ding heb ik niet begrepen. In de winkel hangt een grote spiegel aan de wand. Misschien ben ik wel naïef, maar is deze spiegel inderdaad opgehangen om diefstal te voorkomen of om iets te verbergen. Zit hier misschien een kantoor wachter van waaruit een deel van de winkel is te zien.

Opa IJsbeer

Hendrik #029

Koel

 Maandag 13 mei 2019

 Op mijn CV staan beroepen als belastingambtenaar, kazensjouwer, administratief medewerker, inkoper van fournituren, telefonisch verkoper en journalist. In mijn jeugd ben ik bij een plaatselijke supermarkt ook nog een tijdje vakkenvuller geweest. Het inpakken van een boodschappentas heb ik daar geleerd. Tijdens de drukke momenten op vrijdag en zaterdag, op zondag was de winkel gesloten, hielp ik namelijk klanten met het inpakken van tassen en/of dozen en bracht die desgevraagd ook nog naar de auto. Een service die vaak een fooi opleverde en vooral op zaterdag was dat een lucratieve bezigheid.

Op mijn curriculum vitae heb ik dit stukje arbeid nooit vermeld. Als vakkenvuller werd ik trouwens ook ingezet als magazijnmedewerker en stond regelmatig in de koelcel. Veel jongens hadden daar een hekel aan, maar zelf vond ik dat nooit erg.

De winkels van toen en nu verschillen veel. Er stonden enkele vriezers en er was een koeling voor het vlees, maar melk stond gewoon in karren of in vakken. Er is veel veranderd. In mijn buurtsuper worden de twee lange wanden bijna geheel in beslag genomen door koelingen, want veel producten moeten tegenwoordig gekoeld worden verkocht.

Behalve die koelingen en vriesvakken staat er nog een aparte koelcel voor melkproducten. Zelf neem ik mijn karretje nooit mee die koelcel in omdat het lastig manoeuvreren is en omdat een boodschappenkar ook nog eens veel ruimte inneemt. Staat er zo’n kar dan zal ik mij niet opwinden en wacht geduldig en koel tot ik erbij kan. Geen verhitte kop derhalve of een snauw, maar ik wens de personen nog een prettige dag en meestal levert dat een warme glimlach op.

Opa IJsbeer

Hendrik #028

Zo cool

 Maandag 6 mei 2019

 Regelmatig heb ik hier al geschreven dat voor mij de zondag niet heilig is, door mij soms wordt gebruikt om boodschappen te doen in de buurtsuper. Meestal ben ik dan op zaterdag een dag op pad geweest. Ook zaterdag ben ik weer vroeg weggegaan. Mijn echtgenote heeft toen de honneurs waar genomen, is naar de markt geweest, waar zij onder andere een bosje tulpen heeft gekocht, en is aansluitend naar een supermarkt gegaan zodat ik het gehele weekend geen winkel van binnen heb gezien.

Vandaag ga ik weer met mijn jongste kleinkind, die bijna iedere maandag bij ons is. Afgelopen vrijdag waren zijn neef en nichtje hier. Mijn oudste kleinzoon van twaalf mocht alleen ‘thuis’ blijven toen ik met de ‘prinses’ naar de buurtsuper ging. Maar eerst moest zij aantonen dat zij met haar voeten bij de stepjes van de scooter kon. En dat lukte en zo maakte zij haar eerste reisje achterop. ‘Zo cool’, vond zij dat en zij beloonde dat met heerlijke tocht door de winkel.

IJverig zette zij de diverse producten in het boodschappenkarretje. Prei, wortelsliertjes, mie, boemboe, kipfilet, brood, crackers, vleeswaren, perssinaasappelen en melkproducten. Bij de kassa werd alles weer op de band gezet, eerst de zware dingen en de pakken en als laatste de lichtere spulletjes. Het inpakken van de tas heb ik niet aan haar overgelaten, dat nam ik voor mijn rekening. Na de boodschappen door naar de bloemenman. De rozen vond zij mooi, maar die stonden er nog. Onze keuze viel uiteindelijk op Spaanse zonnebloemen. En die pasten nog net op de tas. En de prinses die genoot.

Opa IJsbeer