Gereserveerd
Maandag 23 december 2019
Het rijbewijs, de toestemming om een auto te mogen besturen, heb ik nooit gekregen. Beter gezegd: ik heb daar geen enkele moeite voor gedaan en heb zelfs geen enkele rijles genomen. Ook voor mijn bromfietsrijbewijs heb ik trouwens geen lessen hoeven nemen en heb er ook geen examen voor gedaan. Op gebied van verkeerslessen moet ik het doen met de lessen op mijn lagere school. Iets minder dan zestig jaar geleden.
Om toch ergens te komen maak ik meestal gebruik van de fiets of het openbaar vervoer. In de trein zoek ik het liefste de stiltecoupé op, een plek waar ik mij meestal goed kan concentreren tijdens het lezen of bij het schrijven. Toch is het niet altijd stil en zo lang het er geen echte herrie ontstaat, kan ik daar wel mee leven. Immers in een trein is het sowieso nooit helemaal stil. De wielen knarsen en daveren over rails en wissels. En wat te denken van de omroepinstallatie vlak voor een station; de stem van de conducteur galmt door de ruimte en slaat een flink gat in de stilte. En het verscheurende: ‘Mag ik uw plaatsbewijs even zien?’ En niemand zeurt hierover.
In de Eerste klasse heb je soms van die speciale hokjes, die als stiltecoupé gelden. Zes personen kunnen daar zitten. Vorige week wilde ik in zo’n hokje gaan zitten. Maar die bleek afgesloten te zijn. Gereserveerd door de twee conducteurs op de trein van Brussel naar Amsterdam. Er kroop nog een derde NS’er bij hen in de coupé met een flinke burger en een bakje frites. O ja, stil was het niet in deze ruimte. Hun gesprek kon ik vanuit de andere stiltecoupé woordelijk volgen.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten