Automatische piloot
Zaterdag 22 juni 2019
Je mag mij rustig een gewoontedier noemen. Enige
regelmaat in mijn leven is noodzakelijk om overeind te blijven. Maar het mag
ook geen sleur worden want dan word ik ongedurig en komt het weerbarstige in
mij om de hoek kijken. Zo vraagt mijn kapster steevast of zij mijn wenkbrauwen
ook mag bijwerken. En nee dat mag zij niet, want die paar dwarse haren passen
zo bij mij.
Al eerder heb ik gesproken over een voorkeur voor een
bepaalde kassa bij mijn buurtsuper, maar dat ik ook rustig naar een andere
kassa ga als dat zo uitkomt. Rustig wachten bij de kassa is nog zoiets wat bij
mij past. Zo stal ik altijd mijn karretje helemaal achteraan de kassa-unit en
doe daar de boodschappen in mijn boodschappentas. En als ik helemaal klaar ben
met het inpakken van mijn aangeschafte spulletjes reken ik af. Ik pin altijd en
de bon hoef ik niet mee, vertrouw erop dat de boodschappen goed zijn
aangeslagen, goed zijn gescand.
Toch kan het geen kwaad zo nu en dan een kleine
verandering in de gewoonte aan te brengen. Meestal wacht ik rustig met inpakken
tot mijn voorganger/gangster klaar is. Deze week gaat het net iets anders. Mijn
voorgangster is lang bezig en de kassière begint mijn boodschappen vast te
scannen en zet ze bij de pinautomaat. Daar pak ik mijn tas in en als ik klaar
ben dan reken ik op mijn bekende wijze af en wil vertrekken.
‘Meneer vergeet u die avocado niet’, zegt de kassière als
ik wil vertrekken. Inderdaad een van de vier losse avocado’s is naar het einde
gerold en heb ik over het hoofd gezien. Volgende keer toch beter opletten of ik
echt alles heb ingepakt en niet op de automatische piloot werken.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten