Slangenbezweerder
Maandag 4 november 2019
Vandaag start ik met de eerste aflevering van een nieuwe serie artikelen; verhalen, belevenissen, observaties en ontmoetingen. Of ik nog wel eens in de buurtsuper zal komen? Misschien wel, ik kan het niet uitsluiten. Eerder deze maand heb ik de boodschappen op een zaterdag overgeslagen en ben redelijk vroeg naar Alkmaar gereisd voor een poëziemiddag met als rode draad Marsman. Tevens heb ik de gelegenheid genomen voor de rubriek Beeldbepalend een aantal foto’s te schieten.
Terwijl ik het beeld @thieuschellekens op de Paardenmarkt fotografeer spreekt een man mij aan. Hij stelt zich voor als Jan Visser, project- en programmamanager in Alkmaar. We dollen wat; hij vindt die paardenexpositie maar niets, bovendien wat heeft Alkmaar nu met paarden. Die zijn nooit belangrijk geweest. Maar ik zet hem aan het denken met mijn opmerking dat paarden wel degelijk belangrijk zijn geweest bij het beleg, want de stad is echt niet alleen door voetvolk belegerd maar ook door ruiters. En dat door dijken door te prikken niet alleen het voetvolk, maar ook de commandanten op hun paarden de stad niet meer kunnen innemen. ‘Ja zo heb ik het nog nooit bekeken’, antwoordt hij.
Vervolgens vraagt hij wat het oudste beroep is. Daar kent hij nog een mop over. Ja, wat ik zal daar nu eens op zeggen. Slangenbezweerder roep ik zo maar. Hij begint te schateren. ‘Hoe kom je daar nu op?’
Ik verwijs hem naar het Paradijs. Er zijn twee mensen, Adam en Eva. Er is iets met een appel die niet mag worden gegeten. Edoch Eva wordt door een slang overgehaald en zet haar tanden in de mooie gave appel. En door wie is die slang nu eigenlijk gestuurd. ‘Door satan’, zegt Jan Visser. Nee echt niet, dat is de slangenbezweerder, dat is dus een ouder beroep dan jouw prostitué.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten