De verkeerde deur
18 november 2019
Wij zijn na ruim twaalf jaar gestopt als vaste oppas opa en oma voor onze vier kleinkinderen nu de jongste een paar maanden geleden ook naar de basisschool is gegaan. Het geeft ons meer tijd voor andere dingen, meer tijd voor onszelf, voor elkaar. Alleen in bijzondere gevallen springen wij uiteraard nog bij.
Dat vaste oppassen hebben we altijd in onze eigen woning gedaan. Omdat onze oudste dochter in een andere stadskern woont, hebben wij haar twee kinderen alleen opgevangen toen ze nog niet naar school gingen en die twee nooit uit school gehaald. Het duo van onze jongste dochter woont in hetzelfde stadsdeel en hun oudste heb ik eerst eenmaal daarna twee keer en uiteindelijk zelfs drie keer in de week uit school gehaald. Soms op de fiets, bijna zes kilometer heen en zes kilometer terug, soms met de stadsbus. Met twee bussen zelfs en als er geen goede aansluiting is ben ik ongeveer drie kwartier onderweg voor ik bij de school ben.
Vorige week heb ik dat tweetal voor het eerst samen opgehaald (met de bus). Hun school is een zeer grote school met ongeveer duizend leerlingen. Die komen uit diverse deuren naar buiten en de leraressen en enkele leraar begeleiden het jongste spul tot op het schoolplein waar het grut moet wachten op ouders, grootouders of buitenschoolse opvang.
Die van ons komen uit twee verschillende deuren en de oudste mag dan naar de jongste komen. Braaf sta ik bij de goede deur te wachten. De jongste is er al snel. Ik stel mij voor aan de (inval)juf als Opa IJsbeer. Daarna wacht ik tot zijn broer uit de volgende deur komt. En dan ineens staat hij voor mijn neus. Is uit de verkeerde deur gekomen, want hij vindt het leuk om binnendoor te lopen.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten