Weg poetsen
Maandag 9 september 2019
Ik moet iets zuiniger zijn op mijn tanden. Dat bewustzijn is aanwezig, maar… Inderdaad dan komt er weer een maar. Bij mij is dat nog steeds de tandarts. De angst voor de slager die slacht, pijn doet waar het niet nodig is.
Dat is al vroeg begonnen. Die angst. In mijn kinderjaren. Door enkele forse, onnodige correcties van mijn tandenslager. En daarom laat ik in de volle wachtkamer wel eens mijn beurt voorbijgaan, diep gebogen over stripbladeren die op tafel liggen. Veel later flikt mijn diensttandarts mij een kunstje, tekent niet af dat ik tweemaal op controle ben geweest, waardoor ik mijn automatische verzekering kwijtraak. En dat betekent dokken.
In Almere krijg ik het vertrouwen in de tandarts enigszins terug. Eerst via de kindertandarts en daarna door een vrouw die bijna met fluwelen handen mijn gebit onder handen neemt. Alleen die wortels…
Zij heeft een stapje terug gedaan en omdat wij jaren geleden verhuisd zijn binnen de stad, heb ik twee jaar geleden een nieuwe tandarts gezocht in eigen omgeving. Een kleine praktijk zodat ik in ieder geval steeds door dezelfde tandarts wordt geholpen. Want dat vertrouwen… Ja inderdaad, die angst zit diep geworteld. Dat poets je niet zomaar weg.
Dat poetsen doe ik net zoals iedereen met een borstel. Daar zijn zoveel soorten van. Qua grootte en ook qua hardheid van borstelharen. Elektrisch heb ik heel kort geprobeerd, maar dat ligt mij niet. Twee keer in het jaar vervang ik mijn borstel. Niet precies om het half jaar, maar zo halverwege het voorjaar en tegen het einde van de zomer. Momenten om op vakantie te gaan. In mijn buurtsuper koop ik de borstel; van een harde ben ik overgestapt op zacht. Ja die angst.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten