Het muziekdraadje 130

Pearl’s a singer

Maandag 24 juni 2024

Het Muziekdraadje van vorige week is mede ontstaan door de rauwe stem van de zangeres die het lied vertolkte. Ook Elaine Bookbinder heeft een bijzondere stem. Elkie Brooks, zoals haar artiestennaam luidt, zij toert onder andere met The Animals door Amerika, treedt op als zangeres bij de bands Dada en Vinegar Joe, voor zij een solocarrière start. Het nummer waar ik voor kies is net als de vorige bijdrage geschreven door het duo Jerry Leiber en Mike Stoller.

Pearl’s a singer staat op haar tweede album Two Days away. Leiber, die dit album medeproduceerde, speelt dit nummer voor tijdens de opnames. ‘I want to play you this song. I don’t think you’re going to like it. It’s too countryish for you, but I’ll play it for you anyway.´ Brooks antwoordt dat zij van sommige countrynummers houdt, maar is toch niet helemaal tevreden. ‘I like dit but they needed to modify it with a middle section.’

Een half uur later komt Leiber terug met een nieuwe versie en die wordt opgenomen. Brooks daarover: ‘To be honest I just wanted to enjoy myself in music and I never thought ‘Pearl’ was going to be a big hit, but ik was released on my birthday in 1977. The recordcompany really pushed it, it got played on all the radiostationd and became succesfull. No one was more surprised than me.’

En ik sluit af met wat tekst: ‘Pearl’s a singer. She stands up when she plays the pian in a nightclub.’ Het klinkt zo bekend. ‘And the say that she once cut a record. They played it for a week or so on the local radio, it never made it.’ Hoe anders is de waarheid, maar desondanks ook waar… ‘She sings fort he lost and lonely. Her job is entertaining folks.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 129

Hound Dog

Maandag 17 juni 2024

Liefhebbers van Rock and Roll weten wel dat deze muziekstijl zijn wortels heeft in de rhythm-and-blues waarbij gebruik wordt gemaakt van bijna hetzelfde akkoordenschema als de blues. Niet zo heel vreemd dus dat sommige nummers geleend zijn uit de blues. Dat geldt ook voor Hound Dog, dat ik zonder daadwerkelijk bij naam te noemen al in de vorige aflevering van Het Muziekdraadje heb aangehaald.

Deze bluessong, geënt op het leven van een gigolo, is geschreven door het bekende schrijversduo Jerry Leiber en Mike Stoller en is zes dagen voor mijn geboortedatum opgenomen door Big Mama Thornton  voor Pecock Records. Meer dan een half miljoen platen zijn er van haar versie over de toonbank gegaan. Meer dan 250 keer is het opgenomen en regelmatig is het onderwerp van ruzie geweest over royalty’s. Maar ook zijn er diverse artiesten geweest die een antwoord op het lied hebben geschreven en gezongen, zoals blueszangers Rufus Thomas en Roy Brown.

Hound Dog is geschreven op het lijf van Wille Mae ‘Big Mama’ Thornton. Nadat Leiber en Stoller haar diverse nummers hoorden repeteren maakten zij het deuntje dat volgens het duo bij haar paste ‘bruusk en stoer’. In een interview zei Stiller: ‘She was a wonderful blues singer, with a great moaning style. But it was as much her appearance as her blues style that influenced the writing of 'Hound Dog.' Leiber vulde aan: ‘We saw Big Mama and she knocked me cold. She looked like the biggest, baddest, saltiest chick you would ever see.’

En dat leidde dus tot deze tekst. ‘You ain’t nothin’ but a hound dog cryin’ all te time.’ Ik laat dit begin even op mij inwerken. ‘Well they said you was high-classed. Well that was just a lie.’ Ik luister naar de voortdurende herhalingen en hoor. ‘Well you ain’t never caught a rabbit and you ain’t no friend of mine.’ Waarvan akte. En het geluid.. toen al Rock and Roll.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 128

Always on my mind

Maandag 10 juni 2024

De eerste opname betekent niet altijd dat een nummer ook meteen wordt uitgebracht, dat geldt zeker voor Always on my mind. Dit nummer is geschreven door Wayne Carson, Johnny Christopher en Mark James. Carson heeft eind 1971 twee versies van dit nummer klaar maar is niet tevreden als hij in Memphis in een studio aan het werk is. Daar is ook Christopher met wie hij al eerder heeft gewerkt, maar het krijgt pas echt voeten als James zich ermee bemoeit.

Laatstgenoemde schreef meerdere nummers voor Brenda Lee, die dit als eerste opnam. Gwan McCrae bracht het nummer als eerste op de markt. Van deze ballad zijn meer dan driehonderd versies bekend. Onder de uitvoerenden behoren behalve de eerder genoemde artiesten ook Willie Nelson en The Pet Shop Boys.

Ook Elvis Presley neemt dit op, slechts enkele weken na zijn scheiding van Priscilla Ann Wagner (Beaulieu), voor het album Seperate Ways. Het verschijnt aanvankelijk als B-kant voor die gelijknamige single. Mogelijk zorgt de scheiding tussen Elvis en Priscilla ervoor dat juist de achterkant vaker wordt gedraaid en leidt tot een hit.

De periode van King of Rock and Roll ligt dan al een tijdje achter hem. Elvis was gecharmeerd van de country van Hank Snow, maar ook van het stemgeluid van gospelzanger Jake Hess. Voor hij bekendheid kreeg bezocht hij talloze bluesoptredens, bijvoorbeeld van Arthur Crudup en Rufus Thomas. Een van die oude bluesnummers vormde jarenlang het sluitstuk van zijn optredens.

Het nummer zelf begint met Maybe I didn’t treat you quite as good as I should have. Natuurlijk kan ik het hierbij laten maar ga toch nog even verder. Little things I should have said and done, I just never took the time. en Maybe I didn’t hold you all those lonely times and I guess I never told you I’m so happy that your mine.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 127

Eén nacht eeuwigheid

Maandag 3 juni 2024

De twee woordjes, one night, uit het vorige draadje leveren mij de aansluiting op voor dit stukje. Ditmaal een Nederlandstalig lied van een vroeger schoolbandje uit Den Helder dat covers van The Rolling Stones, Pearl Jam, Black Crowes en Neil Young speelde.

De samenstelling van de groep Van Dik Hout bleef lange tijd in tact met Martin Buitenhuis als zanger en Benjamin Kribben op de basgitaar. Dave Rensmaag en Sandro Assorgia verzorgden het overige gitaarwerk. Dit viertal kende elkaar van Scholengemeenschap Nieuwediep, terwijl drummer Louis de Wit, afkomstig van het Johannes College zich later bij hen voegde. Hij werd in 2018 vervangen door Oscar Kraal, die in 2021 overleed. Sindsdien zit Ferry Kunst achter de drums.

Zo’n vijf jaar na hun start in 1985 werd er overgeschakeld naar Nederlands werk en tijdens liveoptredens werden ook eigen nummers uitgevoerd. Die eerste nummers schreven Buitenhuis en Assorgia samen tussen pizzadozen en Parmezaanse kaas in het rockhok boven de pizzeria Costa Smeralda van Sandro’s ouders. ‘Ik kan me het beste uitdrukken in het Nederlands’, stelde Buitenhuis over de switch naar Nederlandstalig werk.

De doorbrak voor Van Dik Hout kwam in 1994 met Stil in mij en er volgden voor het vijftal al snel meerdere hits. De single Eén nacht eeuwigheid is tevens het titelnummer van een in 2019 uitgebracht album. ‘De avond brengt ons buiten zinnen. De nacht verlost het beest van binnen, dat gromt en danst en schreeuwt om te beginnen met alles wat niet mag,’ zo begint dit lied. En wat te denken van de prachtige zin uit het refrein Starend in de nachtelijke zon verliezen we de tijd en raak ik je niet kwijt.’ Ook het tweede couplet kent iets moois ‘Het bruist en zingt en smeekt om te beginnen met alles wat niet kan.´ En alles eindigt met ‘Stralend in het licht van één nacht eeuwigheid.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 126

Ramblin’ on my mind

Maandag 27 mei 2024

Al een paar keer heb ik geschreven over nummers die afkomstig zijn van Robert Johnson. Ook voor de huidige bijdrage doe ik een greep uit zijn repertoire. Van Ramblin’ on my mind zijn twee opnames van deze Delta Bluesman bekend. Die opnames dateren uit 1936 voor respectievelijk Vocalion Records en ARC Records.

Voor zijn tekst leunde Johnson op M&O Blues van Walter Davis. Familie van Ike Zimmerman, van wie Johnson veel over het gitaarspel leerde, verklaarde later dat Johnson onterecht als auteur wordt aangemerkt en dat zij Rambin’ on my mind al kenden voordat Johnson en Zimmerman elkaar ontmoeten.

Zelf heb ik deze song voor het eerst gehoord op het album Blues Breakers with Eric Clapton van John Mayall. Op dit album uit 1966 trad Clapton op als leadgitarist en op aandringen van Mayall zong hij ook dit nummer in. Clapton zei daarover: ‘This was much against my better judgment, since most of the guys I longed to emulate were older and had deep voices, and I feltextremely uncomfotable singing in my high-pitched whine.’

Desondanks zou Clapton dit nummer ook op latere albums gebruiken. Te beginnen met Just On Night, vervolgens Crossroads 2: Live in the Seventies, daarna Sessions for Robert J en Live from Madison Square Garden.

En waar draait het allemaal om? ‘I got ramblin’ all on my mind. Hate to leave my baby, but you threat me so unkind.’ En nog maar wat losse regels: ‘Little girl, I got mean things all on my mind.’ ‘Runnin’ down to the station, catch the old first mail train I see.’ ‘I got the blues about Miss So-and-So, and the child got the blues about me.’ En waarom zoiets geen hit wordt? Ik heb daar wel een idee over.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 125

In the year 2525

Maandag 20 mei 2024

Talloze muzikanten kennen wij van één nummer. Neem nu het popduo Zager & Evans. In ons land stond dit duo vier weken op de eerste plaats in de Top 40 met het liedje In the Year 2525. Ook in de Verenigde Staten, Canada, Ierland, Duitsland, Vlaanderen en in Engeland haalde dit door Rick Evans geschreven lied de eerste plaats. In datzelfde jaar volgde nog de single Cary Lynn Javes en daar bleef het verder bij in Nederland.

Evans schreef het in 1964. Het duurde daarna vier jaar voor het werd opgenomen. Dat gebeurde in een koeienwei voor een klein regionaal platenlabel Truth Records. RCA Records zag mogelijkheden en bracht het vervolgens uit, waarna het een wereldhit werd. Dalida en de new wave band Visage coverden het lied, dat ook gebruikt werd in films als Tunnel Rats en Alien en de Netflix-serie Van Helsing.

Het succes van In the year 2525 viel samen met de maanlandig van de Apollo 11, waarmee voor het eerst mensen op de maan werden gezet. Het lied gaat over veranderingen in de toekomst en hoe de mensheid dat mee zal maken. Ieder volgend stukje verspringt met 1010 jaar. Ons leven wordt steeds verder gedigitaliseerd en de huidige kunstmatige intelligentie zal oprukken. Voor de voortplanting is de mens straks overbodig.

Wij zullen het niet meer meemaken maar Zager & Evans zingen ‘In the year 3535 ain’t gonna need to tell the truth, tell no lie. Everything you think, do and say is in the pill you look today.’ Dan maken zij een sprong naar 7510. ‘If God’s a coming, he oughta make it by then. Maybe he’ll look around and say, guess it’s time for the judgment day.’ Ach 1000 jaar later zal die zijn hoofd schudden en opnieuw beginnen. Ik denk echter So very far away, maybe it’s only yesterday.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 124

Tou xronou i skia

Maandag 13 mei 2024

Langzaam maar zeker zijn wij op weg naar de zomer. Met de opwarming van de aarde begint voor velen al de zoektocht naar wat schaduw en toch gaan velen, wij incluis, op vakantie naar de zon. Daar uit die vaak zuidelijke landen komen zomerhits vandaan. Maar ook wordt er geluisterd naar nummers die geen hit worden of hit potentie hebben. Worden wij geconfronteerd met namen van artiesten die wij nog nooit hebben gehoord en daarna misschien ook nooit meer zullen horen.

Zo zal de naam van Lizeta Kalimeri weinigen iets zeggen. Deze Griekse zangeres is in 1969 geboren als Lizeta Kanatá en de jongere zus van de zangeres Melina Kana. Al vroeg leerde Lizeta gitaar spelen en tijdens haar studie pedagogie trad zij regelmatig op in de muziekcafés van Thessaloniki. Met haar plaat Pnoï tou Anémou had zij meteen succes in haar vaderland. Toch leverde dat geen serie albums op. Wel trad zij overal in het land op, soms ook met andere artiesten.

Voor dit draadje komt ik uit bij Tou xrónou i skia. Letterlijk vertaald betekent dit Volgend jaar de schaduw. Ik laat dit op mij inwerken op een Grieks terrasje terwijl de wereld om ons heen meer en meer verhardt zingt Lizeta ‘Ton kósmo to andéxoume yiaté mas diáleze.’ Wij kunnen de wereld verdragen. Waarom heeft die voor ons gekozen? Zij gaat rustig verder met ‘Peftei páno mas tou xr’nou i skiá mas yelá kai mas drosizei mas kerdizei.’ Volgend jaar valt de schaduw op ons. Het lacht ons uit en verfrist ons, wint ons.

Ik luister naar haar stem, ik luister naar de typisch Griekse muziek, die mij in mijn hart raakt, net zoals woorden die worden gefluisterd en blijven hangen. ‘Ta lógia tis kardiás.’ Nee, dit is geen Spaans maar Grieks.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 123

Summer in the City

Maandag 6 mei 2024

John Sebastian formeerde in 1965 samen met gitarist Zai Yanovsky de Amerikaanse band The Lovin’ Spoonful. Zij hadden al enige ervaring met optreden en speelden kort bij The Mugwumps, waarin ook (Mama) Cass Elliot en (Papa) Denny Doherty zaten.  Reeds na één optreden werd bij The Lovin’ Spoonful drummer Jan Carl vervangen door Joe Butler. Yanovsky verliet halverwege 1967 de groep nadat hij was gearresteerd vanwege marihuanabezit. Een jaar later vertrok ook Sebastian voor een solocarrière, daarmee was van de eerste bezetting alleen bassist Steve Boone over. Niet veel later hield The Lovin’ Spoonful op te bestaan.

In de korte periode van het bestaan heeft de groep desondanks een aardige discografie opgebouwd en wie kent niet hun nummer Summer in the City. De tekst van dit lied is gebaseerd op een gedicht van Mark Sebastian, een jongere broer van John Sebastian. Dit gedicht is door de zanger en de bassist aangepast.

En net zoals het vorige draadje begint in de stad gaat dit over de drukkende hitte in de stad. De dichter, de zanger, heeft moeite overdag een schaduwplekje te vinden en gaat ’s avonds op zoek naar vertier. Zoiets werkt aanstekelijk want inmiddels heeft een aanzienlijke groep artiesten dit nummer al gecoverd, zoals onder andere The Marmelade, BB King, David Essex, Joe Cocker, The Stranglers en Joe  Jackson.

Het start met: Hot town, summer in the city. Back of my neck gettin’ dirty and gritty. En ’s avonds? Cool town, evening in the city. Dressed so fine and lookin’ so pretty. Cool cat lookin’ for a kitty. En als dat dan gelukt is: ‘Come on and dance all night despite the heat, it’ll be alright and babe, don’t you know it’s a pitty. The days can’t be like the nights.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 122

Into the Dutch mountains

Maandag 29 april 2024

Van de koninklijke berg naar de Nederlandse bergen is in Het muziekdraadje slechts een kleine stap ondanks dat er heel wat jaren te overbruggen vallen. Ik reis hiervoor met de band The Nits terug in de tijd naar het jaar 1987 alhoewel die groep al in 1974 is opgericht door Henk Hofstede, Alex Roelofs, Michiel Peters en Rob Kloet. Als Roelofs in 1981 moe is van het toeren wordt hij vervangen door Robert Jan Stips, die ervaring heeft opgedaan als toetsenist bij onder andere Golden Earring en Supersister.

Het nummer Into the Dutch mountains is afkomstig van het gelijknamige album van deze groep en gaat over de jeugd van Hofstede, zo legt de zanger zelf uit. In zijn schooltijd denkt hij dat de bergen alleen buiten de landsgrenzen bestaan. Het buitenland is voor hem nog een onbekende wereld die zowel aantrekkelijk als gevaarlijk is.

Onder de naam Frits wordt in 1995 een Nederlandstalige versie van dit lied opgenomen met Freek de Jonge onder de titel Dankzij de dijken. Dat gebeurt op een moment dat De Jonge klaar is met Neerlands Hoop.

Een van de belangrijke delen van de song Into the dutch mountains is het gebruik van het gebrekkige Engelse woord mountes. Hofstede pikt dat uit een interview van een documentairemaker waarmee hij op dat moment vaak werkt. ‘Ik had het gevoel dat we die sample ergens in het nummer moesten gebruiken. Deze totaal weirde ingreep werkte wonderbaarlijk.’ Dat is nog voor de hiphop van dit soort ingrepen gebruik maakt.

Ik ga naar het begin van het nummer en zie Hofstede in Amsterdam lopen en fietsen.  ‘I was born in the valley of bricks where the river runs high above the rooftops. Ik was waiting for de cars coming home late at night from the Dutch mountains.’ Terwijl ik door het Nederlandse polderlandschap reis laat ik mij meevoeren door de muziek van The Nits.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 121

Los

Maandag 22 april 2024

Ook nu zoek ik een dwarsverband met de vorige aflevering van Het Muziekdraadje en uiteraard kan ik terugkomen op de titel van dat nummer maar ook flirten met deze bijdrage. Dan denk ik allereerst al snel aan de eerste single van de groep Miss Montreal, de groep die geleid wordt door zangeres Sanne Hans. Onder de naam Miss Montreal treedt Hans ook solo op en maakt theatertournees.

Roos-Anne Hans, zoals zij eigenlijk heet, is daarnaast veelvuldig te zien op televisie in allerlei programma’s, onder andere als coach of jurylid maar ook gewoon aanschuivend om te praten over het artiestenleven. Ondertussen gaat zij door met optreden en wisselt Engelstalige nummers af met Nederlands werk, soms in een duet zoals met Stef Bos, Paskal Jakobsen (Bløf) en Snelle.

In 2018 verschijnt Hier, een EP met daarop het nummer Los. Hoewel dit nummer niet meteen terug te voeren is naar een hit van deze groep en zangeres neem ik het in mijn draadje op. Met name vanwege de terugkerende regel ‘Ik zou er nooit onderdoor gaan.’ Hans schreef dit opbeurende nummer samen met Tjeerd Bomhof, die optreedt onder de naam Dazzled Kid als zanger en gitarist van de Nederlandse rockgroep Voicst.

Het nummer begint lekker strak met ‘Niemand heeft me ooit gezegd dat het zo moeilijk was. Het voelt alsof ik langzaam verdrink, telkens weer een glas.’ Dit roept uiteraard diverse associaties op. En Hans zingt ‘Erop of eronder, ik moet nu wel zonder.’ En wie nog steeds niet overtuigd is moet maar eens luisteren naar: ‘Vandaag heb ik gejankt, al mijn tranen zijn op. Nu ga ik dansen tot het morgen wordt en vergeet dat het gisteren echt niet erger kon. Blijven dansen, ik ben los.’ En de regel ‘Vallen opstaan en weer doorgaan’ kennen wij toch allemaal?

Opa IJsbeer 

 

Het muziekdraadje 120

It’s killin’ me

Maandag 15 april 2024

Ik borduur terug op het vorige Het muziekdraadje, en met name op het album Willy and the Poor Boys. Hoe de schrijver op die titel is gekomen heb ik reeds verteld. Overbodig dus om te stellen It’s killin’ me en juist dat nummer neem ik op in mijn lijst. Op de lijst met hits zult u het echter niet aantreffen hoewel het wel op single is uitgebracht.

Ook de naam van de uitvoerend artiest zal bij slechts weinigen een belletje doen rinkelen. Hij heeft immers nauwelijks commercieel succes gekend en een album heeft de bluesman Willie ‘Poor Boy’ Lofton niet uitgebracht. Wel is er werk van hem op diverse compilatiealbums te vinden.

Van deze zanger en gitarist is niet zo heel veel bekend. Hij is geboren in 1897 en over zijn overlijdensdatum verschillen de meningen. Hij wordt gerekend tot de Delta Bluesmusici. Een van de oudste blues stijlen, ontstaan in de Mississippi delta en vaak verbonden aan de countryblues. Hij trad regelmatig op met Tommy Johnson, die heel belangrijk was voor de muziek van Lofton en met Ishmon Bracey.

Halverwege de jaren dertig nam hij voor Decca Records enkele nummers op, waaronder It’s killin’ me, dat tevens door Big Joe Williams is gespeeld. Ook door Bluebird Records werden enkele nummers van Lofton opgenomen zoals Dark Road Blues, een door hem herschreven versie van Johnson’s Big Road Blues. Dit nummer is overigens een uitvoering van het Willie Lofton Trio.

En als ik dan eindelijk luister naar het nummer dan valt allereerst de intro op, die komt mij zo bekend voor. En dan de muziek, een en al eenvoud, mede ingegeven door het tijdsbeeld en de opnamekwaliteit. Vervolgens komt het moment van tekst en ik blijk hang bij It’s killin’ me oho. Ook als ik het een tweede, derde keer, vierde maal zelfs draai verval ik in hetzelfde patroon. Dit nummer: It’s killin’ me.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 119

Down on the corner

Maandag 8 april 2024

De muziek van Creedence Clearwater Revival maakt mij na al die jaren nog steeds vrolijk en blij en het is voor de derde keer dan ik over deze groep iets schrijf in Het muziekdraadje. Na Ramblin’ man lijkt Travellin’ band misschien een logische stap, maar enerzijds heb ik dat nummer in de eerste jaargang al opgenomen en bovendien wil ik het niet iedereen makkelijk maken. Daarom zoek ik het heel tegendraads bij Down on the corner, dat op het vierde studioalbum van de groep staat.

Zoals wel vaker bij CCR wordt zowel de A-kant als de B-zijde een hit. In dit geval draait het om Fortunate son. Down on the corner piekte net iets hoger en gaat over totaal iets anders. Dit nummer gaat over een fictieve band. Het idee daarover ontstaat als John Fogerty, de zanger en schrijver van het nummer, een advertentie van Disney over Winnie the Pooh ziet staan in een krant. Winnie the Pooh is de favoriet van zijn dochter Kelsy en zo groeit Winnie the Pooh and the Pooh Boys uit tot de mystieke groep Willy and the Poor Boys. Het nummer wordt onder meer ook door Miriam Makeba en Harry Belafonte en jazzmusicus Herbie Mann gespeeld.

Tijd voor de tekst: ´Early in the evenin’ just about supper time, over by the courthouse they’re starting to unwind. Four kids on the corner trying to bring you up. Willy picks a tune out and he blows it on the harp.’ Ik zie het helemaal voor mij net zoals de rest, zoals: ‘You don’t need a penny just to hang around. But if you’ve got a nickel, won’t you lay your money down? Over on the corner there’s a happy noice, people come from all around to watch te magic boy.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 118

Ramblin’ man

Maandag 1 april 2024

Wie zoekt naar een link met het vorige draadje komt uit in Nashville. Hier in het hart van de countrymuziek zijn de broers Duane en Gregg Allman geboren. Zij spelen in de The Escorts, een garageband, in The Hour Glass en enige tijd in The 31st of February. Met The Hour Glass brengen zij zonder succes twee albums uit.

In 1969 beginnen zij met gitarist Dickey Betts hun eigen band The Allman Brothers Band. Duane heeft als sessiemuzikant dan al een reputatie opgebouwd bij onder andere Eric Clapton, Percey Sledge en Aretha Franklin. Het eerste album van de band maakt wel indruk maar de stevige bluesrock levert geen commercieel succes op. Hun tweede album verkoopt beter en de liveoptredens trekken veel publiek, mede door het improvisatievermogen van de bandleden waardoor de nummers flink uitgetrokken worden.

Hoewel het nummer Jessica hier meer bekendheid geniet wordt het in 1973 opgenomen Ramblin’ man de grootste hit. Het nummer is geschreven door Betts, die het ook zingt en de leadgitaar voor zijn rekening neemt. Nadat Duane Allman in 1971 met een motor is verongelukt blijft hij ook de enige gitarist van de band. Omdat het nummer zich minder leent voor lange improvisaties wordt het tijdens tournees zelden gespeeld. Wel wordt het door anderen gecoverd en is zelfs als filmmuziek te horen in The Exorcist, When Harry met Sally en Big Fish, maar ook in de televisieserie Supernatural.

Ramblin’ man is deels geïnspireerd op het gelijknamige nummer van countrycoryfee  Hank Williams, maar vertelt verder toch deels het leven van de auteur. ‘Lord I was born a ramblin’ man, tryin’ to make a livin’ and doin’ the best I can. And when it’s time for leavin’ I hope you’ll understand that I was born a ramblin’ man.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 117

Grave-moi le coeur

Maandag 25 maart 2025

Springen door de muziek die het hart bindt levert soms verrassingen op. Zeker als je van openheid houdt, van verandering van smaak of gewoon een stap van Engels naar Frans maakt, terecht komt bij de zanger en acteur Jean-Philippe Smet. De kenners weten dat het hierbij om de Franse Elvis Presley gaat. Zo werd Johnny Hallyday inderdaad door velen beschouwd.

De zanger komt op die artiestennaam  gekozen doordat een nicht een relatie met ene Lee Halliday heeft en die naam intrigeert hem. In de jaren vijftig van de vorige eeuw begint zijn loopbaan als wilde rock-‘n-roller en een aantal optredens loopt flink uit de hand zodat deze muzieksoort zelfs enige tijd wordt verboden in Parijs. Als Joey and the Showmen toert hij ruim een jaar door Frankrijk en de Verenigde Staten en neemt in Nashville een aantal covers op, soms een vertaling van een eigen hit.

In eigen land is de zanger razend populair, maar buiten de Franstalige gebieden kennen weinigen zijn muziek echt. Zo is zijn op Elvis hit Love me tender gebaseerde  Grave-moi le coeur misschien wel symbolisch voor heel zijn repertoire. Een nummer dat in 1996 is opgenomen tijdens repetities voor zijn concert in Las Vegas dat jaar. Het nummer is te vinden in de muziekbox Johnny Symphonique, en wordt pas na zijn dood uitgebracht.

Ik laat verder deze artiest maar spreken en zingen. ‘J’en ai tant vu avant toi. Des filles dans mes nuits. Toujours à l’affût, fini. Je te rends mes armes. En het refrein: ‘Grave-moi le coeur de ton nom. Tue-moi de bonheur. Grave-moi au nom de l’amour. Non, je n’ai pas peur’. Aldus de zanger die op dat moment al diverse relaties achter de rug had.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 116

Piece of my heart

Maandag 18 maart 2024

Het muziekdraadje is gestart met het nummer Summertime, een nummer dat ooit door Jimi Hendrix en Janis Joplin samen is gespeeld tijdens het beroemde Woodstock Festival. Dat brengt mij meteen bij Big Brother and the Holding Company, een groep die in 1965 is opgericht door gitarist Peter Albin en zanger Sam Andrew en in de psychedelische hoek is geplaatst.

Na een jaar vraagt hun manager Chet Helms Janis Joplin om bij de band te komen. In de beginfase fungeert de zangers vooral op de achtergrond omdat de bandleden een (nieuwe) leadzangeres niet zien zitten. Eind van dat jaar tekenen zij een platencontract bij Mainstream Records en brengen daar hun debuutalbum uit. Hun optreden datzelfde jaar tijdens het Monterey Pop Festival betekent hun doorbraak en zij krijgen een beter contract bij Columbia Records dat het album Cheap Thrills uitbrengt, dat acht weken op de eerste plaats staat in de Verenigde Staten.

Niet veel later verlaat Joplin de band. Zij blijft wel samenwerken met Andrew, terwijl twee andere leden zich aansluiten bij Country Joe and the Fish. Big Brother gaat in andere samenstelling nog door, stopt en komt weer bij elkaar in steeds andere samenstellingen.

Op het album Cheap Thrills, met Joplin dus, staan drie covers. Behalve Summertime en Ball and Chain is dat Piece of my heart. Dit nummer is geschreven door Jerry Ragovoy en Bert Berns en door de gospel- en soulzangeres Erma Franklin, een oudere zus van Aretha Franklin, op single uitgebracht. En als ik aan dit nummer terugdenk is het eerste wat mij te binnen schiet de stem van Janis ‘Oh, come on, come on, come on, come on.’ Gevolgd door ‘Didn’t I make you feel like you were the only man’, Janis ten voeten uit met teksten als ‘Break another little piece of my heart now´ en ‘But when you hold me in your arms, I’ll sing it once again.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 115

The wind cries Mary

Maandag 11 maart 2024

De storm van protesten laait op als de muziek in de jaren ’60 steeds harder en agressiever wordt, dat gaat bijna gelijk op met het afzetten tegen de Amerikaanse inbreng in de Vietnamoorlog. Hierover is zoveel geschreven en op die oorlog zijn zoveel nummers geïnspireerd dat mensen de tel kwijt zijn geraakt. In die periode probeert Jimi Hendrix zijn eigen weg te vinden in de muziek, die hem met de paplepel ingegoten lijkt.

Maar eerst moet hij nog even in dienst. In het zuiden van de Verenigde Staten leert hij in cafés talloze muzikanten kennen en na die veertien maanden leger toert hij met talloze muzikanten door het land. Zo begeleidt hij BB King, Little Richard, Bo Diddley en The Isley Brothers. Hendrix doet niet zomaar wat maar is een perfectionist die zes tot acht uur per dag oefent.

Velen kijken alleen naar zijn psychedelische muziekvoering maar er zijn zoveel andere kanten. Kijk maar eens naar zijn hits waaronder The wind cries Mary. Dit nummer is geschreven nadat de zanger en gitarist met zijn toenmalige vriendin Kathy Etchingham ruzie had. Met zijn band Jimmy James and the Blue Flames zong hij in 1966 diverse versies voordat het in 1967 door The Jimi Hendrix Experience werd opgenomen toen er nog twintig minuten opnametijd over was.

In de Verenigde Staten werd het als B-kant uitgebracht bij Purple Haze. In Europa kreeg het de A-status met als hoogste noteringen de zesde plaats op hitlijsten in Engeland en Nederland. Op talloze grote podia heeft hij dit nummer gezongen. Het begint met ‘After all the jacks are in their boxes and the clowns have all gone to bed, you can hear happiness staggering on down the street. Footprints dressed in red and the wind whispers Mary.’ Fluisteren, schreeuwen en huilen, met en om Jimi en Mary.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 114

Blowin’ in the wind

Maandag 4 maart 2024

Wie herinnert zich de tijd nog dat protestzangers echt protestzangers zijn? In Nederland valt daarbij meteen de naam Boudewijn de Groot terwijl vanuit Amerika bij mij de naam Bob Dylan komt bovendrijven, terwijl zangers als Woody Guthrie en Pete Seeger hem toch echt voor zijn gegaan. Veel oude bluesmuzikanten hebben zich met dit genre beziggehouden via het afzetten tegen de slavernij, soms gaat dat gepaard met de gospel.

Op 16 april 1962 zingt Robert Allen Zimmerman, zoals Dylan eigenlijk heet, voor het eerst zijn protestlied Blowin’ in the wind in Manhattan in Gerdes Folk City, waar het door een fan illegaal is opgenomen. De zanger, die dit nummer zelf heeft geschreven, is nog niet helemaal tevreden over de tekst, sleutelt daaraan en zo ontstaan meerdere versies. Teksten die ook gepubliceerd worden. Uiteindelijk wordt het lied door hem in juli van datzelfde jaar opgenomen.

Het nummer verschijnt op zijn tweede album The freewheelin’ Bob Dylan. Diverse artiesten hebben zich uitgelaten over het ontstaan van dit lied. Er wordt onder andere verwezen naar de Bijbel, maar ook de melodielijn is voor enkelen voer voor onderzoek, waarbij het gelinkt wordt aan een oude neger spiritual.

Waar iedereen het over eens is, is dat dit een protestlied is met verwijzingen naar oorlog, vrede en vrijheid. Het start allemaal met de vraag ‘How many roads must a man walk down before you call him a man? How many seas must a white dove sail before he sleeps in the sand?’ Inderdaad allemaal vragen en het antwoord zit in het ijzersterke refrein. ‘The answer, my friend, is blowin’ in the wind´ Dylan gaat na dit antwoord rustig door met zijn vragen en zijn laatste is ‘Yes, and how many deaths will it take ‘till he knows that too many people had died?’ Yes dit dus.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 113

Jimmy

Maandag 26 februari 2024

Het wordt tijd voor een Nederlandstalig nummer in Het Muziekdraadje en de link met de vorige aflevering is niet zo heel ver te zoeken. Vaak wordt dit lied verward met Hoe sterk is de eenzame fietser, de titel van het album waarop Jimmy is te vinden. Dat komt ook door de eerste regel van dit door Boudewijn de Groot en Ruud Engelander geschreven nummer.

De titel kwam iets later en ontstond toen De Groot en zijn vrouw Alma Netten zich realiseerden dat de Nederlandse zanger over een vader-zoon-relatie aan het zingen was. Bij de opnames is aanvankelijk ook een dameskoortje te horen, omdat Boudewijn daar niet tevreden over was heeft hij de toe-toe-does zelf alsnog ingezongen.

Jimmy is in 1983 voor de Duitse muziekmarkt tevens in een Duitstalige versie uitgebracht. Ook anderen hebben zich op dit nummer gestort, zoals de Tröckener Kecks op een tribute-album uit 1994 en de Antwerpse groep De Strangers maakten er een parodie van.

De bekendste regel is ongetwijfeld ‘Maar liever dat nog dan het bord voor z’n kop van de zakenman want daar wordt-ie alleen maar slechter van.´ Het begint echter allemaal met Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant?

De zanger neemt de luisteraar mee als hij nadenkt wat zijn zoon later moet worden. ‘Een voetballer die voor de ogen van het publiek de wedstrijd wint´ of toch de zakenman ‘die zelf haast failliet’ gaat. Vooralsnog is het nog ziet zover want ‘En ik zit hier tevreden met de kleine op mijn schoot. De zon schijnt er is geen reden met rotweer en met harde wind te gaan fietsen met dat kind.’ En dat kind zelf heeft met zijn vader op het toneel gestaan en is acteur geworden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 112

Baby what you want me to do

Maandag 19 februari 2024

Valentijnsdag hebben wij achter de rug. Volgende maand gaat een poëziebijeenkomst over romantiek. Hoe ga ik dat invullen en hoe ga ik met deze rubriek verder. Voor Het Muziekdraadje kom ik voor nu niet verder als Jimmy Reed, misschien niet de verwachte link met het vorige draadje waarin de bluesman Slim Harpo voorkomt en toch zit daar inderdaad de verbinding, Harpo met Reed.

Reed’s Baby what you want me to do is opgenomen in 1959 met Eddy Taylor en Letty Bates op gitaar, Marcus Johnson op bas en Earl Philips op drums. Op de achtergrond is ook zijn vrouw Mary ‘Mama’ Reed te horen. Hoewel alle credits op naam van Jimmy Reed staan is het een compositie van zijn vrouw.

Opvallend bij deze song is dat de titel aanvankelijk niet voorkomt in de tekst. De regel A-baby why you wanna let go is echter later losgelaten en veranderd in Baby what you want me to do. Tijdens de opnames van het lied werd hierover al gesproken door het echtpaar Reed en producer Calvin Carter, die dit voorstelde. Jimmy Reed kwam voor de titel zelfs nog met Why let go.

Ook dit nummer kent weer veel covers. Ik noem slechts enkele uitvoerenden: Etta James, Elvis Presley, Ronnie Wood met Mick Taylor en ook The Everly Brothers hebben dit nummer op hun repertoire gezet.

Alles is echter terug te voeren op de eerste uitvoering en tekst van het echtpaar Reed. ‘You’ve got me runnin’, you’ve got me hidin’. You got me run, hide, hide, run. Anyway you wanna let it roll. De song bevat slechts enkele regels tekst met veel herhalingen zoals I’m goin’ up, down, down, up en later You’ve got me peep, hide, hide, peep en vooral het aanstekelijke Yeah, yeah, yeah.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 111

Raining in my heart

Maandag 11 februari 2024

Voor de derde achtereenvolgende keer in Het Muziekdraadje is Boudleaux Bryant, ditmaal opnieuw samen met zijn echtgenote Felice, verantwoordelijk voor tekst en muziek van het door mij uitgekozen liedje. Het moet zeker niet worden verward met het nummer met bijna dezelfde titel dat door Slim Harpo en later door The Pretty Things is uitgebracht.

Raining in my heart is onder andere in 1978 nog door Leo Sayer gecoverd en een hit geworden. De uitvoering van Buddy Holly is twintig jaar eerder opgenomen in 1959 als b-kant van de single It doesn’t matter anymore. De Amerikaanse rock-‘n-rollzanger maakte dat al niet meer mee, omdat hij een maand eerder was omgekomen tijdens een vliegtuigongeluk samen met The Big Bopper (Jiles Perry Richardson) en Ritchie Valens.

Holly toerde op dat moment rond in een oude toerbus, die vaak kapot was en wilde na een optreden in Clear Lake Iowa sneller in Fargo Noord-Dakota zijn waar zijn volgende optreden stond geprogrammeerd. Aanvankelijk stonden ook Waylon Jennings en Tommy Allsup op de passagierslijst, maar die stonden hun plek af aan de zieke Richardson en Valens.

Mede door zijn dood is Holly een cultfiguur geworden, die al op zestienjarige leeftijd op het podium stond en onder andere in het voorprogramma van Elvis Presley verscheen. En zoals aan de titel is af te lezen hoeft u er niet aan te twijfelen ook dit is een tranentrekker. The sun is out, the sky is blue. There’s not a cloud to spoil the view but it’s raining in my heart, zo begint het. Oh misery, misery, what’s gonna become of me? zingt Holly. I tell my blyes they mustn’t show but soon these tears are bound to flow, ‘cause it’s raining, raining in my heart. Nee hij is nog niet vergeten.

Opa IJsbeer