Het muziekdraadje 52

Appleknockers flophouse

Maandag 26 december 2022

Getwijfeld heb ik over mijn bijdrage aan Het muziekdraadje voor vandaag. Niet over de uitvoerende band want dat moet een nummer worden van Cuby + Blizzards. Aanvankelijk valt mijn keuze op een uitvoering van Sugar Mama op het door mij grijs gedraaide album Live’68 van deze Nederlandse band, maar uiteindelijk ga ik overstag voor Appleknockers flophouse omdat ik dit nummer uit 1969 ook op single heb gehad.

Het autobiografische nummer is geschreven door zanger Harry Muskee en gitarist Eelco Gelling, terwijl de titel mede is bedacht door Herman Brood, die geruime tijd deel heeft uitgemaakt van deze Drentse bluesrockgroep, maar er ook tweemaal is uitgezet.

Met Appleknockers flophouse wordt de boerderij bedoeld in Grolloo dat geruime tijd als uitvalsbasis heeft gediend voor Cuby. Ook is het een plek waar nationale en internationale blues grootheden even op adem kunnen komen, energie opdoen en bovenal gezelligheid vinden. Iets wat in het openingscouplet valt te beluisteren. ‘Appleknockers flophouse that’s were we live in. Such a good place for you and for me. If you come to our Appleknockers flophouse, you don’t know what you’re bound to see.´

Het zijn roerige tijden, ook voor de band die dan al getoerd heeft met grootheden als Alexis Korner, Eddie Boyd, Van Morrison en John Mayall. Ik luister en ervaar de handreiking van Muskee als ik hoor: ‘Come baby, give me your hand, come with me now, try to reach the end’, en als je het anders beleeft, ‘if you don’t believe what i’m going to say: go ahead girl and find your own way.’

Dat laatste geldt zeker voor Brood, die vanwege zijn drugsgebruik uiteindelijk uit de groep is gezet. En zelf? Ik houd van sommige muziek, van deze muziek en wil altijd nog eens een bezoek brengen aan het museum dat in Appleknockers flophouse is gevestigd.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 51

De kerstezel

Maandag 19 december 2022

Ik weet het, twaalf december is al geweest en toch… Inderdaad een van de veel besproken liedjes uit Kinderen voor Kinderen  heb ik een plekje gegeven in Het muziekdraadje. Dit nummer De kerstezel past zo bij deze tijd van het jaar waarin op veel (vooral christelijke) scholen een kerstrollenspel wordt gehouden.

De tekst en de muziek van dit lied, uit de elfde editie van Kinderen voor Kinderen, zijn van Harry Jekkers, Koos Meinderts en Leon Smit. Soms heb ik het gevoel dat er een rol voor mij is als ik hoor zingen ‘We waren aan ’t rekenen en ik was al klaar dat de meester zei: ‘Leg de pennen maar neer.’ De rest van die eerste alinea gaat aan mij voorbij. ‘Wij mogen het kerstspel spelen dit jaar.’

Dat is mij namelijk nooit overkomen, net zoals er op zondagschool nimmer een rol voor mij was tijdens de kerstviering. De rollen worden zoals altijd verdeeld onder hen die altijd worden gekozen. ‘Dan maar een herder dan sta ik wel wat achteraan maar dan schuif ik naar voren, steeds verder tot ik naast Marjolein kom te staan.´

De teleurstelling is groot als ook dat niet doorgaat. ‘Ik moet dit jaar de ezel zijn. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant.´ Kunt u zich dat gepest voorstellen. ‘Hij is de kont.’ Ach u kent ongetwijfeld hoe het afloopt. ‘Een dag voor we op moesten treden kwam Jos niet op school. Hij had zogenaamd griep.´

In mijn eentje kon ik geen ezel zijn riep ik, maar toen zei Marjolein. ‘Laat een ander Maria maar wezen ik wil samen met hem de ezel zijn.’ Zo kwam alles nog goed, net zoals voor mij die Tweede Kerstdag in 1973. Maar dat is een ander verhaal.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 50

Frank Mills

Maandag 12 december 2022

De Nederlandse zangeres Bojoura heeft het zingen niet een vreemde want haar moeder was de Bulgaarse sopraan Dani Zonewa. De naam Bojoura is een van haar drie voornamen en haar vader moest speciaal naar het Bulgaarse consulaat om de naam van zijn dochter geregistreerd te krijgen omdat de naam Bonjoura onbekend was.

De eerste liedjes waarmee zij in de jaren zestig optrad waren geschreven door George Kooymans van The Golden Earrings, die zangles van haar moeder had gekregen en als haar ontdekker geldt. Haar muzikale carrière verliep niet helemaal vlekkeloos en haar optreden bij Voor de vuist van Willem Duys was geen succes omdat zij niet gewend was om met een geluidsband op te treden.

In 1969 scoorde Bojoura wel met Frank Mills. Een nummer uit de musical Hair. En als ik aan Bojoura denk moet ik toch vooral aan dit lied en haar bijzondere stem denken en hoor haar zingen: I met a boy called Frank Mills on september twelfth right here in front of the Waverly. Ze wisselen adressen uit, maar de zangeres raakt die kwijt. Toch gaat ze op zoek. He was last seen with his friend a drummer.

Allemaal heel netjes toch en toch…

De musical Hair was zeer controversieel vanwege verwijzingen naar pacifisme, drugs, seks en naakte artiesten die op het podium en door zalen dansten. Het folk rocknummer Frank Mills wordt voor de pauze gespeeld. In de originele cast is dit nummer gezongen door Shelley Plimpton. Later is het ook opgenomen door The Lemonheads en Liza Minnelli.

Nog even terug naar de tekst: I love him but it embarrasses me to walk down the street with him. En He had golden chains on his leather jacket and on the back are written the names Mary and Mom and Hells Angels.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 49

Nutbush City Limits

Maandag 5 december 2022

Misschien heeft u de musical gezien en dan weet u of dit stuk volledig op waarheid berust of is dat verhaal over het leven van Anna Mae Bullock afkomstig uit Tennessee misschien hier en daar wat geromantiseerd. Deze zangeres heeft sowieso op gebied van erkenning veel te danken aan haar toenmalige echtgenoot die niet alleen bekend stond als man met losse handjes maar haar ook verloste van haar rol als achtergrondzangeres bij The Ikettes, nadat hij haar eerder had gescout tijdens een toer met zijn band The Kings of Rhythm.

Lof viel Ike en Tina Turner ten deel in zowel het soul- als het rock-’n-rollcircuit en zelfs van blueskenners kregen zij erkenning. Nutbush City Limits is zeker niet hun grootste hit, maar dit door Anna Mae geschreven nummer heeft vooral voor Tina Turner heel veel waarde. Zij schreef dit lied, dat in 1973 werd uitgebracht en pas vijf jaar later in ons land in de hitparade verscheen, met in haar gedachten haar geboortedorp Nutbush. Een dorp zonder echte gemeentegrenzen, maar ook een dorp waar bewoners wel de nodige zeggenschap hebben.

Nadat Tina Turner met Ike had gebroken heeft zij het nummer nog enkele keren opgenomen en niet alleen op albums maar ook op single. Tijdens liveoptredens gebruikte zij altijd een rock-‘n-rollversie maar er kwam ook een discovariant die de hitparades haalde.

Het wordt tijd om naar dit intrigerende nummer te gaan. A churchhouse, ginhouse, schoolhouse outhouse on Highway Number Nineteen. The people keep the city clean. They call it Nutbush, zo opent Tina Turner. In het dorp gold een gelimiteerde snelheid, de mensen gingen t’the store on Fridays en op zondag naar de kerk, have a picnic on Labor Day en op zaterdag naar de stad. Little old town in Tennessee en you have to watch what you’re puttin’ down in old Nutbush.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 48

Marina

Maandag 28 november 2022

De bijdrage aan deze rubriek is ditmaal een nummer uit mijn jeugd. Natuurlijk was ik veel te jong om de tekst te begrijpen. Ik liet mij vooral leiden door het onbekende, het ongrijpbare, de hese stem. Dat laatste was een belangrijk wapen van de in Italié geboren zanger Rocco Granata, die op zijn tiende naar België verhuisde en tegen de zin in van zijn vader, een mijnwerker in het Belgische Waterschei, een muzikale loopbaan ambieerde.

Met een eigen orkestje The International Quintet toerde hij al vroeg door Belgisch-Limburg en had voor het uitbrengen van een single, die er met hulp van een dancingeigenaar kwam, een B-kant nodig. Haastig pende Granata wat zinnetjes neer. De rest is geschiedenis. Niet het beoogde Manuela maar dit nummer Marina werd populair en wereldwijd werden er vijf miljoen exemplaren van verkocht. Bovendien coverden honderden artiesten zijn Marina. IK noem er enkele: Catherina Valente, Dalida, Gipsy Kings en Louis Armstrong.

Inspiratie voor het nummer vond Granata uit een sigarettenmerk Marina. Tijdens het opnemen improviseerde de zanger erop los. ‘In het midden van het nummer stopte ik even en schreef daarna rap verder tot ik bijna op het einde was. De technieker vroeg op een bepaald moment ongeduldig of ik al klaar was. Ik zei van wel en we gingen verder. Dus ik zong als refrein Oh no no no no no.´

Met de huidige vertaalmachines is het niet zo lastig om te weten waarover Granata daadwerkelijk zong. Ik pik er gewoon enkele regeltjes uit Marina, Marina, Marina Ti voglio al plu presto sposar en iets verderop O mia bella mora no non mi lasciare, no mi  devi rovinare. Ja inderdaad het gaat over liefde, over trouwen en dan het liefst zo snel mogelijk. Maar ook spreekt er angst uit dat de mooie brunette hem verlaat.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 47

Kalverliefde

Maandag 21 november 2022

Wat hebben Bob Leverman en Bonnie St.Claire gemeen? Zij hebben beiden bij Unit Gloria gezongen. Nadat Robert Long, de artiestennaam waaronder Bob Leverman bekend werd, bij deze band vertrok werd zijn rol door Bonnie overgenomen. In 1963 had Leverman al eens een band opgericht: The Yelping Jackals, waarbij hij zelf optrad als Bob Revvel. Met de band The A-Ones bracht hij voor het eerst een single uit It Takes Time.

Maar zoals gezegd als Robert Long werd hij echt bekend en dan ook nog vooral door zijn Nederlandstalige liedjes, soms meesterlijk gearrangeerd door Erik van der Wurff. Liedjes met maatschappijkritische teksten, gedurfd en soms ook heel lief met een ietwat verdrietige ondertoon, zoals Kalverliefde dat verscheen op zijn eerste solo album Vroeger of Later uit 1974. Misschien een beetje laat maar dit nummer werd in 1993 ook op single uitgebracht als promotie voor een compilatie LP Het allerbeste van Robert Long.

Dit nummer spreekt mij in het bijzonder aan en als ik terugkijk op mijn jeugd dan herken ik de openingsregel meteen, voel het achteraf ook zo. ‘Ja kalverliefde was het wel misschien zelfs min of meer een spel dat werd gespeeld, en met je hobby’s werd gedeeld.’ En ook in het tweede gedeelte herken ik mijzelf. ‘Onhandig mompelde je wat, onhandig fluisterde je schat.’

De ommekeer verliep echter bij ons anders. Het waren niet de opmerkingen van de vriendjes die een einde aan de Kalverliefde maakte en ook de wijze waarop ging anders dan ‘hier is je ring wat moet ik met dat klere ding?’ En inderdaad ‘de eerste keer doet zoiets zeer, dan lig je huilend in je bed, je voelt een redeloos verzet en ook de pijn. Je denkt zo zal het nooit meer zijn’. Ach kalverliefde… wat is dat lang geleden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 46

Room to move

Maandag 14 november 2022

Even heb ik na de November boogie van vorige week overwogen om Honkie tonkie pianissie te kiezen als vervolg maar uiteindelijk ga ik opnieuw voor het muziekinstrument de mondharmonica. En ditmaal blaast de levende Britse blueslegende John Mayall erop. Een echt bluesnummer wil ik zijn Room to move echter niet noemen. Maar een bescheiden hit had hij er wel mee en het klopt dat deze muzikant voor de tweede keer in het Muziekdraadje voorkomt.

Het nummer staat op zijn livealbum The Turning Point uit 1969 en wordt in 1970 als single uitgebracht. Het is opgenomen tijdens een concert in Filmore East in New York. Mayall heeft zich bij de melodie laten inspireren door One Way Out van Sonny Boy Williamson II. Tijdens de uitvoering wordt er geen gebruik gemaakt van een leadgitarist en ook een drummer ontbreekt. Tijdens het spelen is Mayall aan het scatten, het zingen van woorden met alleen klanken zoals ook door diverse jazzmusici wordt gedaan.

Het nummer is improviserend ontstaan tijdens diverse concerten en gaat over ‘de behoefte van een muzikant voor persoonlijke vrijheid om lief te hebben zonder verstrikt te raken’. Mayall gebruikte het vaak als afsluiter tijdens een concert. ‘Het is iets waarin je de totale vrijheid hebt om de mondharmonica zijn ding te laten doen en om ritmische geluiden in je microfoon te spelen.’

Genoeg daarover, ik laat nu even het lied spreken. ‘If you want me darlin’ here’s what you must do. You gotta free me ‘caus I can’t give the best unless I got room to move.’ Iets later gevolgd door ‘I’ll be ciculating, ‘cause that’s the way I am.’ En die vrijheid gebruikte Mayall tijdens zijn optredens, zodat zijn Room to move steeds weer anders klinkt.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 45

November boogie

Maandag 7 november 2022

Op de eerste maandag van de elfde maand van het jaar kan het uiteraard niet uitblijven; een nummer over november. En ik kies niet voor een lied van Guns ‘Roses, maar de oude Sonny Boy Williamson laat mij swingen. Alleen wel opgepast want er zijn twee bluesmuzikanten met die naam.

Allereerst heb je John Lee Williamson, een mondharmonicaspeler die in 1948 bij een overval werd doodgeschoten en je hebt Rice Miller die de naam aannam en daarmee zowel het publiek als zijn eerste platenlabel misleidde toen hij die naam aannam. Eigenlijk was er zelfs nog een derde muzikant met die naam. Omstreeks 1940 trad Enoch Williams, een jazzpianist en zanger, onder die naam op in het Sunny Boy Trio.

Alex ‘Rice’ Miller was een buitenechtelijk kind van Millie Ford en nam de achternaam van zijn stiefvader aan. Hij trad op met talloze grote bluesmuzikanten als Robert Johnson, Elmore James en Big Joe Willams. Daarbij gebruikte hij namen als Willie Miller, Willie Williamson, Sonny Boy Williamson II en Little Boy Blue. Net als die andere bluesmuzikant Sonny Boy speelde Miller mondharmonica.

Over het nummer November boogie zegt dat overigens weinig, of eigenlijk helemaal niets. Een nummer waar ik Sonny Boy II zelfs niet hoor zingen, slechts enig gebrom kan waarnemen. Ik reken dat de opname aan waarover ik beschik, want er zijn volgens de verhalen ook andere opnames van dit nummer. Ik blijf echter kleven aan de mondharmonica die ik heb proberen te spelen, maar wat mij niet is gelukt. Ik draag het lied daarom op aan mijn vader, weliswaar geen bluesman, maar wel iemand die dit mooie instrument beheerste.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 44

Great balls of fire

Maandag 31 oktober 2022

In het stadion hoorde ik vrijdagavond onverwachts Great balls of fire. Een nummer dat niet mag ontbreken in Het Muziekdraadje. Maar waarom wordt dat nu ineens op deze plek gedraaid vroeg ik mij af, onwetend nog van het overlijden eerder die dag van de bijzondere vertolker van dit lied: Jerry Lee Lewis.

Een rock-‘n-rolllegende die naam maakte door zijn eigen stijl van piano spelen. Vol overgave zat en stond hij achter en op de toetsen, maakte daarmee ‘zijn’ publiek helemaal gek, terwijl anderen er juist schande van spraken. Overigens ook dat hoorde bij Lewis, die naar een Bijbelschool in Texas was gestuurd door zijn moeder en vervolgens de psalmen van een eredienst tijdens zijn eerste avond in boogiestijl begeleidde. Het leverde hem meteen een verwijdering van school op.

Een nog groter schandaal was dat hij als getrouwde man met zijn dertienjarige achternichtje trouwde. De muziekwereld kotste hem daarop uit. Na een paar jaar werd Lewis door Europa weer omarmd, maar een comeback in de Verenigde Staten zat er als rock-‘n-roller niet in. Wel trad hij met andere muzieksoorten, vooral country, nog op.

Terug naar het nummer Great Balls of Fire, dat tevens de titel was van een film gebaseerd op een boek geschreven door zijn inmiddels ex-vrouw Myra Gale Lewis. Het muzieknummer is geschreven door Otis Blackwell en Jack Hammer. ‘You shake my nerves and you rattle my brain. Too much love drives a an insane. You broke my will but what a thrill. Goodness gracious, great balls of fire, zo start het nummer.

‘Well kiss me baby,mmmm feels good. Hold me baby I want to love you like al lover schould Uou’re so fine, so kind. Got to tell this world that you’re mine.’ Inderdaad Lewis ten voeten uit en ik hoor hem zingen, terwijl ik deze woorden schrijf. Ç’mon baby drive me crazy.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 43

Ring, ring I’ve got to sing

Maandag 24 oktober 2022

De titel van deze aflevering van het muziekdraadje past wel een beetje bij mij, want regelmatig zit ik op mijn fiets, gebruik de fietsbel bij een onoverzichtelijke situatie, maar bovenal zing ik (op de fiets). Overigens wel altijd hetzelfde, een totaal ander lied. Dit nummer is van de in Antwerpen geboren en overleden Belgische zanger Ferre Grignard. Eind jaren vijftig kreeg hij bekendheid in de Antwerpse artiestenwereld omdat hij toen gitaar speelde en zong ‘als een blanke zwarte’.

In 1964 trad Ferre Grignard iedere donderdag op in het net geopende muziekcafé Muze samen met George Smits op gitaar en mondharmonica en Miel de Somer op wasboard. In dit nog steeds bestaande café hangt een portret van hem aan de muur. Daar zong Grignard zijn Ring Ring I’ve got to sing. Eén van de eigenaren vond dit zo mooi dat hij hier een single van liet drukken. De eerste 500 exemplaren waren in een poep en een scheet weg. Talentscout Hans Kusters liet een nieuwe opname maken en dat werd in 1966 een hit.

Het nummer barst van de triestheid en in dat kader past het wel bij de blues. ‘Seen my daddy die in the war, seen my mama a-die crying for him. Ring ring, well I’ve got to sing’, zingt Grignard vol overgave. Maar hij haalt ook discriminatie aan. ‘They call me a liar, it’s all ‘cause of my colour they want me to hide. They’re talking about freedom of religion and race, but if you are a negro they slap you in the face.´

Ik laat dit bezinken en denk na over het vervolg. ‘Together we’ll just try for being free people some day.’  Het wordt tijd om Antwerpen te verlaten en huiswaarts te keren.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 42

The train is coming

Maandag 17 oktober 2022

Na al het motor- auto- en truckgeweld wordt het tijd voor iets anders. Omdat ik niet over een autorijbewijs beschik zit ik regelmatig in de trein. Voor deze aflevering van Het muziekdraadje grijp ik terug naar een oud bluesnummer geschreven en gezongen door Roosevelt Sykes, een bluesman die zong, speelde en componeerde en als boogiewoogiepianist zijn mannetje stond.

Dat Roosevelt Sykes in de muziek terecht zou komen was bijna genetisch bepaald; ook zijn vader en drie broers speelden. Zelf bespeelde hij al op jonge leeftijd het kerkorgel en leerde zichzelf piano spelen. Op twaalfjarige leeftijd verliet hij het ouderlijke huis om in gokhuizen en barrelhouses te gaan werken. Zijn eerste plaatopnames dateren van 1929, maar daarna begeleidde hij onder pseudoniem (oa The Blues Man, Easy Papa Johnson, The Honeydripper  en Dobey Bragg) diverse blueszangers.

Het nummer The train is coming, met als ondertitel (No more baby talk), is krachtig door zijn eenvoud. Dat begint al met de openingstonen, het pianospel van Sykes, gevolgd door de herhaalde titel My train is coming, gevolgd door and my baby has got to know. En uiteraard gaat het over liefde want zodra de trein stopt zwelt het hart van de zanger op.

Dit nummer is door zijn pseudoniem The Honeydripper op de plaat gezet en dat gebeurde al voor de Tweede Wereldoorlog, iets wat te horen is aan de krakerige opname, waarbij vooral de stem van Sykes lijkt te lijden. Mij stoort dit overigens absoluut niet.

En dat de reggaeliefhebbers een heel ander lied voor ogen hebben? Dat klopt want De Jamaicaan Ken Boothe schreef met producer Coxsone Dodd een eigen versie die door The Wailers in 1966 is uitgebracht en op het album Labour of Love III van UB40 terechtkwam.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 41

Met de vlam in de pijp

Maandag 10 oktober 2022

Voor het Muziekdraadje kies ik vandaag voor het Nederlandstalige Met de vlam in de pijp van Henk Wijngaard. Veertien weken stond dit door hem zelf geschreven nummer in de Nationale Hitparade.  Ook bij de Vlamingen had de zanger met dit nummer succes. Hier stond het lied zes weken in de hitlijsten.

Wijngaard begon al vroeg met muziek bezig. Op zijn veertiende kreeg hij van zijn moeder een gitaar. Na een baan als lichtmatroos werd hij in 1966 vrachtwagenchauffeur en zong in de weekenden in diverse bandjes. Op aandringen van zijn bijrijder begon Wijngaard Nederlandse truckersliedjes te schrijven en via talentenjachten kwam hij in contact met platenmaatschappij Telstar.

Met de band William W had Wijngaard een klein hitje, maar zijn doorbraak kwam in 1978 met  Met de vlam in de pijp. Bij truckers was deze uitdrukking al bekend. Het betekent met volle overgave en dat is ook de wijze waarop de vrachtwagenchauffeurs hun grote en vaak fraaie wagens besturen naar verre uithoeken van Europa.

Onderweg heeft de trucker veel tijd na te denken. ‘Met de vlam in de pijp door de eindeloze nacht en dan moet ik even denken aan mijn vrouw die op mij wacht.’ En het lijkt misschien allemaal heel mooi, maar het heeft ook een andere kant. ‘Als ik thuis ben zul je zeggen blijf wat langer als het gaat en je weet ik zou graag willen, maar dat is iets wat niet bestaat.´

Voor de zanger was dit nummer echter ‘een lot uit de loterij´, en een begin van een succesvolle loopbaan. Ook maakte hij nog enkele bijzondere versies, zoals ‘Komt er rook uit de pijp´ over de abdicatie van Paus Benedictus XVI en vorig jaar een versie om Max Verstappen aan te moedigen voor de slotrace van WK Formule 1.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 40

Route 66

Maandag 3 oktober 2022

(Get your kicks on) Route 66 is in 1946 geschreven door jazzpianist Bobby Troup, die ook zong en acteerde. Het idee voor dit nummer kreeg hij tijdens een rit van Chicago richting Los Angelos waar hij zich in Hollywood als songwriter wilde vestigen.

In 1946 nam Nat King Cole het nummer samen met zijn trio als eerste op en Capitol Records bracht het uit als single. Cole scoorde hiermee een hit. Later gebruikte hij de tune voor zijn album After Midnight. In hetzelfde jaar als Nat King Cole scoorde Bing Crosby met de Andrew Sisters eveneens een hit met dit nummer.

Chuck Berry, ook wel de vader van de rock and roll genoemd, bracht in 1961 zijn versie uit van Route 66 en dat inspireerde The Rolling Stones. In 1964 verscheen het nummer op hun debuutalbum en zo raakte ik in de ban van dit nummer en voor de tweede keer komt deze band in Het Muziekdraadje terecht.

Het nummer begint met If you ever plan to motor west, travel my way. Take the highway that’s the best, get your kicks on Route 66. Ik zal het niet ontkennen ook ik heb mij ooit voorgenomen om die Route eens af te leggen. Maar hoe, ik rijd immers geen motor en heb ook geen autorijbewijs en naarmate mijn leeftijd vordert neemt de aversie tegen het land toe.

Het nummer blijft voor mij evenwel overeind staan. Een muzikale reis die door acht van de staten gaat. Sommige steden en staten worden genoemd: Missouri, Oklahoma, Amarillo, Arizona. Velen hebben deze reis gemaakt, hoewel het oude traject niet meer bestaat. Ik doe het daarom toch maar met de woorden van Bobby Troup en de stem van Mick Jagger: Get your kicks on Route 66.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 39

Born to be wild

Maandag 26 september 2022

Vandaag kies ik voor een nummer dat aanvankelijk is opgenomen in een andere versie dan waarmee de Canadese band Steppenwolf succes had. Born to be wild is geschreven door Mars Bonfire, broer van de drummer van de band, als een ballad en wordt wel eens beschouwd als het eerste heavy metal-nummer, mede door de regel I like smoke and lightnin’ heavy metal thunder racing with the wind.

Deze derde single van het debuutalbum van Steppenwolf deed aanvankelijk niet zo veel in de hitlijsten, maar werd pas een succes door het gebruik in de cultfilm Easy Rider. Peter Fonda, de producer en acteur in deze film, wilde vooral muziek van Crosby, Stills en Nash gebruiken, maar naar mate het maken van de film vorderde bleek dat dit nummer bijna als een perfecte jas paste. Al snel werd Born to be wild omarmd door motorrijders. Niet alleen door de filmbeelden maar ook door de eerste regels: Get your motor runnin’ looking for adventure in whatever comes our way.

En natuurlijk heb ik ook de regels Like a nature’s child we were born born tob e wild. We can climb so high I never wanna die volop meegegalmd. En iets later We can climb so high I never wanna die.

Bij dit alles zie ik steeds weer de filmbeelden voor ogen en denk niet aan een van de vele covers die er zijn gemaakt van dit nummer. En zeker niet door de minste artiesten. Bruce Springsteen, Kim Wilde, Etta James, Link Wray, Slade, The Cult, INXS, Wilson Pickett, Status Quo en Slayer om er maar enkelen te noemen. Voor mij blijft de uitvoering van Steppenwolf de beste.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 38

Oi filoi mou haramata

Maandag 19 september 2022

Bij zomerhits denk ik al snel aan liedjes afkomstig uit Zuid-Europa; uit Frankrijk, Italië en Spanje. Een echte Griekse zomerhit kan ik niet zo snel bedenken. Bij het noemen van vertolkers van Griekse liedjes komen velen overigens niet veel verder dan Nana Mouskouri, Vicky Leandros en Demis Roussos. Vandaag presenteer ik, bijna aan het einde van de zomer, Haris Alexiou.

Hariklia Roupaka, zoals zij echt heet, is in Thebe geboren. Sinds de beginjaren zeventig is zij actief en zij heeft met bijna alle belangrijke liedjesschrijvers gewerkt, zoals George Dalaras, die heel belangrijk was voor het begin van haar carrière. Voor Het muziekdraadje kies ik het door haar zelf geschreven Oi filoi mou haramata, wat betekent Mijn vrienden vroeg in de ochtend. Dit nummer is halverwege de jaren negentig op single uitgebracht en heeft eerder al op de LP Odos nefelis gestaan.

Wie puur alleen naar de muziek luistert hoort de typische Griekse klanken, melodielijnen waarop gedanst kan worden. Samen met de bijzondere stem van Haris Alexiou ben ik al snel verkocht. Akoua gelia na anevainoun ta skalia pali oi filoi mou haramata girnane. De zangeres hoort gelach op de trap, vrienden komen terug en hebben hun biertjes nog in de hand. Zij zingen en gaan haar deur voorbij terwijl zij wacht op zijn lach. Ki ego to gelio to diko sou perimeno. Maar ook zijn streling.

De zangeres wacht en wacht op zijn stap en wil zich het liefste verstoppen. Akouo tin porta na hitpaei kai sopaino giati ap’ alous thelo apopse na krifto. Ik luister naar haar stembuigingen en laat mij meevoeren naar een Griekse avond vol liefde, hunkering en liefdesverdriet.

Opa IJsbeer

 

 

 

Het muziekdraadje 37

Ben ik te min

Maandag 12 september 2022

Een van hen ben ik. Vorige week schreef ik over een macho-nummer. Ditmaal kies ik in Het muziekdraadje voor een totaal ander item. En die eerste zin staat er niet voor niets, want Ben ik te min is in 1966 door Armand uitgebracht als B-side van zijn tweede single. De A-side kwam niet verder dan de tipparade, maar nadat de achterkant door Radio Veronica voor het eerst werd gedraaid, was er geen houden meer aan. Dit nummer stond vervolgens ruim vier maanden in de Top 40.

Als achtjarige trad Herman George van Loenhout al voor het eerst op in België. Armand, zoals zijn artiestennaam luidde, liet zich in de jaren zestig beïnvloeden door Bob Dylan en Woody Guthrie. Hij was enige tijd lid van de Shannon Boys en Les Gilets. Maar hij was toch vooral bekend als protestzanger, de zanger van maatschappijkritische nummers en vooral door Ben ik te min.

Zoals de titel  al aangeeft zingt Armand in de hippietijd over het klassenverschil tussen mensen.  En dat daar weinig romantisch in te vinden is. Als je me maar niet ziet als de jongen met de rozen, want dan stort die hele droomwereld in. Jij was zoals wij dat noemden ‘het materialistische type’, maar daar heb je nu nog weinig meer van.. Jij bent net zo idealistisch als ik.

Toch heeft de ik-figuur ook een onzekere kant, die hij probeert te verbergen. Ben ik te min omdat je vader in een grotere kar rijdt dan de mijne. Daarom zingt hij ook: Ik denk dat je beter kunt gaan. En haalt hij nog even uit naar de familie van haar: Jouw moeder die ik moest aanhoren met haar achterlijke gezwam over de studie van je broer. En hij waarschuwt voor het met hem omgaan: het is echt niet dat ik niets om je geef,maar zo duw je je hoofd in een strop.

Inderdaad dit is Ben ik te min.

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 36

I’m a king bee

Maandag 5 september 2022

Fans van het eerste uur van The Rolling Stones zullen dit nummer ongetwijfeld kennen. Het stond al op het door deze band in 1964 uitgebrachte album. Een jaar later nam ook Pink Floyd het op, maar die opname is nooit officieel uitgebracht en zo zijn er nog wel enkele grote muzieknamen te noemen die dit nummer hebben uitgebracht. Zelfs deze eeuw nog toen Steven Tyler en Joe Perry in 2004 een versie opnamen voor de film Lightning in a Bottle.

Ik kies voor de blues uitvoering van I’m a king bee. Niet door Muddy Waters uitgebracht op zijn laatste album King Bee, maar voor de debuutsingle van Slim Harpo uit 1957. Slim Harpo is de artiestennaam van de bluesmuzikant James Moore, die als stuwadoor en bouwvakker werkte en in Baton Rouge optrad onder de naam Harmonica Slim. Voor hij in 1957 aan een solocarrière begon begeleidde hij zijn zwager Lightnin’ Slim.

Het veranderen van zijn artiestennaam in Slim Harpo had te maken met zijn bekendheid als mondharmonicaspeler, de slim harp. Een tweede kenmerk van deze muzikant was zijn warme ietwat luie stem, waarmee hij succes had. Een langdurige fulltime carrière ambieerde Moore niet, zo was hij ook eigenaar van een vrachtwagenbedrijf. Echt oud is hij niet geworden. In 1970 overleed hij op 46-jarige leeftijd aan een hartinfarct.

Zijn persoonlijke doorbraak begint met Well I’m a king bee. Buzzing around your hive. Yeah, I can make honey baby let me come inside. En zoals bij veel bluesnummers komt de macho bovendrijven. Want you to be my queen. Together we can make honey, the world had never seen. Inderdaad de zanger neemt het niet zo trouw. Can buzz all night long. Yeah, I can buzz better baby when your man is gone.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 35

Still loving you

Maandag 29 augustus 2022

Soms kom ik een nummer tegen waarvan ik aanvankelijk zeg: waarom ken ik dit niet. In dit geval is het een lied dat door de Duitse hardrockband Scorpions op de plaat is gezet, of beter gezegd al in 1984 op hun negende album is terechtgekomen. Still loving you is de tweede single van dat album. In ons land haalde het nummer zelfs de vierde plek in de Top 40. Door Rockmina is het lied in een nieuw jasje gestoken en langzaam maar zeker komen er dan ook herinneringen aan dit nummer naar boven.

Achter de naam Rockmina schuilt de in Italië geboren Roemeense zangeres Romina Apostol die niet alleen met een krachtige stem is gezegend, maar ook diverse instrumenten kan bespelen. Met haar band Voodoo Child, aanvankelijk was Alexandra Dodoi de zangeres, brengt zij vooral covers ten gehore van onder andere The Rolling Stones, Led Zeppelin, Bon Jovi en dus ook van Scorpions.

En zoals wel vaker is het de stem in combinatie met de muziek die mij in eerste instantie raakt. Time it needs time gaat in deze daarom ook op, want het origineel was ik gewoon vergeten. Love only love can break down the walls, someday I will be there. En daar heeft in dit geval dus deze jeugdige zangeres aan meegeholpen.

Het moge duidelijk zijn, ik wil meer van deze zangeres en bovendien van Scorpions horen. Er is meer dan blues, er is meer dan muziek uit de jaren zestig en zeventig het wordt tijd dat ik mijzelf bij de lurven pak en durf te zeggen: Your pride has built a wall so strong that I can’t get through. Is there really no chance to start once again. I’m loving you. Try baby try to trust in my love again. I will be  there.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 34

Delilah

Maandag 22 augustus 2022

Sommige nummers mogen niet ontbreken. De eerste keer dat ik Delilah hoorde werd ik gegrepen door de bijzondere stem van de zanger en zeker nog niet door de woorden, want die begreep ik pas later. Die stem behoorde toe tot Thomas John Woodward, een Britse zanger geboren als zoon van een mijnwerker in zuidwest Wales en wereldwijd bekend als Tom Jones. Het was niet zijn eerste single, dat was in ons land Thunderball.

De eerste keer dat ik het nummer hoorde heb ik even aan het Bijbelverhaal van Samson en Delilah moeten denken, maar eenmaal luisterend merkte ik dat er bijna sprake was van een bluesthema met liefde en doodslag.

Toen de ex van Barry Mason, die als tekstschrijver van dit lied miljoen had verdiend, het gebral van Mason zat was ontstond er discussie over de betekenis van de tekst. Mason verkondigde bijvoorbeeld dat het nummer was gebaseerd op een zomerliefde, die het uitmaakte omdat zij een ander had. De ex, Sylvan Whittingham, verklaarde dat zij medeauteur was en recht had op een deel van de royalty’s. Ook vertelde zij dat de muziek door Les Reed was aangereikt en dat inderdaad Samson en Delilah, maar ook de musical Carmen Jones, als basis hadden gediend. ‘In twee uur stond het nummer erop.´ En die jeugdliefde was bullshit.

Het zal mij eigenlijk allemaal worst zijn en ik galm de openingswoorden mee. I saw the light on the night that I passed her window. I saw the flickering shadows of love on her blind. She was my woman.’ Maar ik voel ook mee: ‘She stood ther laughing. I felt the knife in my hand and she laughed no more.´ Uiteindelijk vraagt hij vergeving: ‘So before they come to break down the door, forgive me Delilah. I just couldn’t take any more.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 33

New York Mining Disaster 1941

Maandag 15 augustus 2022

Net als bij de vorige aflevering maak ik ditmaal een uitstapje naar Australië, alleen gaat het ditmaal niet om een Nederlandstalig, maar om een Engelstalig nummer. Een nummer van een muziekgroep die mij nooit echt heeft kunnen bekoren. Bee Gees, de band van Barry Gibb en de tweelingbroers Robin en Maurice, was in de jaren zestig de lievelingsband van een toenmalige vriendinnetje en voor haar heb ik toen hun eerste LP aangeschaft: Bee Gees 1st.

De eerste single van dat album was New York Mining Disaster 1941. Dit nummer is ook nog eens het eerste nummer dat Barry en Robin Gibb hebben geschreven. De broers vonden hun inspiratie voor de tekst toen de stroom uitviel tijdens een bezoek aan het gebouw van Polydor, een van oorsprong Duits platenlabel. Polydor richtte zich niet alleen op de thuismarkt maar zocht regionale bands en werkte in ons land bijvoorbeeld met The Golden Earrings.

Toen dit nummer werd uitgegeven gingen er al snel geruchten dat Bee Gees eigenlijk The Beatles waren, die onder een pseudoniem dit nummer hadden uitgebracht. Daar werd al snel op ingespeeld door het nummer met een leeg label uit te geven. Mede door al die geheimzinnigheid begonnen allerlei radio-deejays het nummer te draaien. Later bekende George Harrison dat hij de single had gekocht, omdat het muzikaal zoveel op de stijl van The Beatles leek.

New York Mining Disaster 1941 gaat over een mijnramp, waarbij een mijnwerker vast kom te zitten. Hij laat een foto van zijn vrouw zien aan een collega terwijl zij op redding wachten. Het gebruikte jaartal bekte lekkerder dan 1939 toen er in New York inderdaad een mijnramp heeft plaatsgevonden, heeft Maurice Gibb ooit verklaard. De titel komt overigens in de tekst van het lied niet voor.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 32

Kangoeroe eiland

Maandag 8 augustus 2022

Soms zijn mijn bijdragen in het muziekdraadje een vervolg op, maar daar is met dit nummer absoluut geen sprake van. Hoewel sommigen misschien denken aan een ander draadje. De keuze voor dit Nederlandstalige lied is even simpel als de tekst van dit ogenschijnlijk eenvoudige en komische door Wim van Dam geschreven nummer.

Nog steeds kan ik een grijns moeilijk onderdrukken als ik de begintonen van Kangoeroe eiland hoor. En bij de opening Dit is het geluid van een haastige kangoeroe gevolgd door drie woordjes: radeloos, redeloos, reddeloos, ben ik meteen verkocht.

Dit is niet de eerste single van het Cocktail Trio, want dat is in 1957 Man in de maan. Kangoeroe eiland komt in 1961 uit en dan hebben Ad van der Gein, Carel Alberts en Tonny Moore al diverse andere platen op hun naam staan. Voor mij is dit wel een van de beste nummers van dit trio.

Stuk ga ik bij: Heije Henkie gezien Sien, Heije Henkie gezien. Even later gevolgd door het refrein waarin een kangoeroemoeder naar haar kangoeroekind zoekt.

Hilarisch is het stukje Laatst kreeg’ie een jojo in m’n buidel cadeau. Hahaha, nou ik sprong als een vlo, Jo. Dat ding kriebelde zo. Maar ook de ongerustheid krijgt een plekje waarbij ik tevens refereer aan de angst voor haar man. Ik ben toch zo ongeruus Pa gooit me zonder excuus Truus als ik leeg thuis kom uit huus.

Het loopt voor moeder en kind goed af en opnieuw moet ik lachen. Hij was en dat lapt’ie nou altijd tussen m’n voering gegaan. Ja, en wat moet ik dan nog meer zeggen dan nog een keer dat refrein: En met z’n allen nou op een kangoeroe eiland waar je kangoeroes vindt.

Opa IJsbeer

 

 

Het muziekdraadje 31

Travelin’ Band

Maandag 1 augustus 2022

Mijn bijdrage voor vandaag aan Het muziekdraadje is een redelijk kort nummer met jankende gitaren en een fel ritme. Het nummer Travelin’ Band is begin 1970 uitgebracht op single en afkomstig van het album Cosmo’s Factory van de Amerikaanse band Creedence Clearwater Revival. Al snel verdween de aandacht voor dit nummer naar de achtergrond omdat op de B-side Who’ll Stop the Rain staat, dat door een deel van de muziekliefhebbers werd omarmd vanwege de verwijzing naar de Vietnamoorlog.

In de Nederlandse Top 40 werd voor dit snelle nummer geen plekje ingeruimd, daarin verscheen wel de B-kant. In de Hilversum 3 Top-30 reikte Travelin’ Band daarentegen tot de eerste plek. Het nummer is geschreven door de leadzanger van de band, John Fogerty. Niet alleen voor dit nummer maar voor meerdere nummers haalde hij zijn inspiratie uit de rock-‘n-rollmuziek van de jaren ’50. Qua muziek wordt dit nummer ook vergeleken met No Time van The Monkees. In 1972 werd de band bovendien aangeklaagd omdat het te veel zou lijken op Good Golly, Miss Molly van Little Richard. De rechtszaak eindigde met een schikking.

Wie wel eens met een vliegtuig reist zal een aantal regels bekend voorkomen. Seven thirty seven comin’ out of the sky. Inderdaad de verwijzing naar een Boeing 737. Take me to the hotel, baggage gone. Is tegenwoordig wel erg actueel. Maar het lied gaat en draait uiteraard allemaal over een toerende muziekband. Well I’m flyin’cross the land, tryin’ to get a hand. Playin’ in a travelin’ band. Here we come again on a Saturday night.

Dit nummer van Fogerty is ook door anderen gespeeld, zoals Def Leppard, Elton John, Brian May (van Queen), en Bruce Springsteen. En Jeff Healey gebruikte het in de film Road House uit 1989.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 30

Terug naar de kust

Maandag 25 juli 2022

Mijn kennismaking met de nummers van de zangeres Maggie MacNeal, een Schotse vertaling van haar naam Sjoukje van ’t Spijker, is Hey you love gevolgd door How do you do. Twee nummers die zij opnam met Willem Duyn als duo Mouth & MacNeal. Met het nummer Ik zie een ster deden zij mee aan het Eurosongfestival in 1974 en werden daarmee derde.

Het duo ging met ruzie uit elkaar en Maggie MacNeal begon samen met haar man Frans Smit een eigen band. Zij zong vervolgens zowel Nederlands- als Engelstalige nummers. In 1976 verscheen op de Boekenweek-LP Zing je moerstaal het door dichter Theun de Winter geschreven Terug naar de kust. En zelf vind ik dit nog steeds haar mooiste nummer.

De tekst kwam overigens maar moeizaam tot stand en pas nadat een novemberdag herinneringen bij De Winter opriep aan Texel, waar hij was opgegroeid, kreeg het lied gestalte. De muziek was van Sjoukje Smit zelf die het al eerder had gebruikt voor het lied Dr.Brian, dat ging over het losmaken van haar manager tijdens de tijd van Mouth & MacNeal.

Er zijn diverse regels in het nummer die mij raken. ’t Liefst loop ik alleen, niemand om me heen in mezelf te dromen. Zoiets maakt inderdaad onderdeel uit van mijn ochtendwandelingen. En: Laat me nu maar gaan achter de meeuwen aan en mijn vage wensen. Ik ga nog even door: Oh, hoe kom ik hier vandaan was ik maar niet weggegaan. ‘k Hoor de branding in m’n hoofd had ik eerder maar geloofd wat de stem toen heeft voorspeld. Mist en regen, westenwind, zeg mij of ik ’t ooit weer vind.

Ach zeg het maar; met een kanaal voor de neus en regelmatig een Griekse kust en nu haar stem… Ik ben tevreden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 29

The bluest blues

Maandag 18 juli 2022

Het wordt in Het muziekdraadje weer tijd voor een uitstapje naar de blues. Het nummer The bluest blues is bij een groot publiek minder bekend en is geschreven door Alvin Lee. Ik kies voor een uitvoering van deze overleden muzikant met voormalig Beatle George Harrison, die hij in de jaren zestig al had leren kennen in Hamburg waar zij beiden optraden.

Alvin Lee begon zijn professionele muziekcarrière bij The Jaybirds, dat later de naam veranderde in Ten Years After en op Woodstock schitterde. Van deze Britse blues en rockband was Lee zanger en gitarist tot het platenlabel de groep richting popmuziek probeerde te duwen. Ik pel zijn woorden en vind: It’s the bluest blues I’m feeling and it’s here to stay.

Zoals bij veel bluesnummers gaat het ook in dit nummer over een verloren liefde. I couldn’t wait to see you waiting by the door. There’s no one there to meet me and your clothes are on the floor. De zanger weet dat hij verkeerd zit, hij spreekt over jaloezie en spijt klinkt er door in zijn woorden. Sorry If I hurt you and I made you cry, couldn’t stand to see you with another guy.

Waarom heb ik hier iets mee? Waarom raken dit soort woorden mij steeds weer? Berouw komt na de zonde en komt meestal te laat. It’s the bluest blues I’m feeling, it’s a cryin’shame. I just can’t live without you, face another day.

Ik proef de woorden en geniet bovendien van het samenspel van enkele grootheden op gitaar en zeg het na: It’s the bluest blues when you can’t find your way home.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 28

Back home

Maandag 11 juli 2022

Al eerder heb ik gewag gemaakt van de herkenbaarheid van het intro van een muzieknummer. In sommige gevallen val ik daar zelfs voor. Bij Back home is het niet alleen het intro dat mij raakt, maar ook de begintekst en na vier weken Griekenland beaam ik: Goin’ back right through the city Through the country, rivers so pretty People wonder why I’m going back home Just the place where I belong.

Dit inmiddels bekende nummer is geschreven door George Kooymans (samen met Rinus Gerritsen de grondlegger van Golden Earring) en in 1970 uitgebracht. In datzelfde jaar speelde Golden Earring op Pinkpop Back home voor het eerst live. Voor deze populaire Haagse band betekende het nummer tevens een ommezwaai van muziekgenre. Ooit gestart als The Tornado’s, die naam werd gewijzigd in The Golden Earrings omdat er al een band met de naam Tornado’s bestond, was de formatie oorspronkelijk een beatband, die een korte periode psychedelica omarmde. Met de komst van dit nummer en een titelloos album in 1970 werd de Earring een rockband.

Na die openingswoorden blijft de tekst wat achter, maar de muziek blijft interessant. Ik wijs daarbij onder andere op de dwarsfluit die wordt gehanteerd door Barry Hay, die in 1967 Frans Krassenburg als zanger had vervangen. Maar ook het ritme van Cesar Zuiderwijk op drums heeft meegewerkt aan de populariteit van dit nummer dat de groep een nummer één hit opleverde.

Het is mijn drie jaar jongere zus die dit nummer als single kocht en dit draadje draag ik daarom aan haar op. 1970 is een bijzonder jaar voor ons. Het jaar dat wij ons geboortehuis verlieten. Later verliet ik ook ons geboortedorp en al jaren omarm ik nu de polderstad aan de overkant van het water en voel mij daar thuis. It’s always good to be back home.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 27

Mercedes Benz

Maandag 4 juli 2022

Met dit hippienummer doe ik ongetwijfeld Janis Joplin tekort. Maar om Mercedes Benz kan ik onmogelijk heen. Deze vertolkster van onder andere het nummer Summertime waarmee ik Het Muziekdraadje ben begonnen, schreef dit korte nummer samen met Bob Neuwirth en Michael McClure in 1970.

Wie dit nummer nog nooit goed heeft beluisterd moet toch even naar de intro luisteren. I’d like to do a song of great social and political import. It goes like this. En daarna gaat zij los op het allerlaatste nummer dat zij heeft opgenomen en postuum in 1971 verscheen op het album Pearl.

Slechts 27 jaar werd de zangeres die in de jaren zestig veel roem vergaarde en daar niet mee om kon gaan. Zij greep daarom veelvuldig terug naar alcohol en drugs en dat laatste werd haar fataal. Zij overleed aan heroïne die vermoedelijk sterker was dan wat zij normaal gebruikte.

In dit nummer vraagt zij God om een Mercedes Benz voor haar te kopen, want haar vrienden rijden allemaal in een Porsche. Zelf reed Joplin ook in een Porsche 356 die door Dave Richards in 1968 was beschilderd voor 3500 dollar.

In het tweede en derde couplet vraagt de zangeres om een kleuren televisie en een avondje uit. I’m counting on you, Lord, please don’t let me down. Prove that yo love me and buy the next round. En daarna keert zij in haar gebed en haar smeekbede terug naar de Mercedes Benz. Een gebed dat dus niet is verhoord en of de zangeres daarmee zat… Beluister het einde en veroordeel haar niet, maar grinnik alsjeblieft met haar mee.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 26

These boots are made for walking!

Maandag27 juni 2022

Na de Griekse dans van vorige week trek ik de stoute schoenen aan en laat iets anders horen. Een nummer dat op de eerste plaats van de Billboard Hot 100 terechtkwam in 1966 en door Lee Hazelwood is geschreven. Een nummer dat bovendien in diverse stijlen is uitgebracht, zoals country, pop, metal, punk rock en dance. En onder de uitvoerende artiesten kom ik namen tegen als Loretta Lynn, Jane Fonda en Megadeth.

Aanvankelijk had Hazelwood These boots are made for walking! voor zichzelf geschreven, maar hij werd overgehaald om het door een jonge vrouw te laten zingen: Nancy Sinatra. En zowel voor de auteur als de dochter van was dit een succes en niet alleen in Amerika, maar onder andere ook in ons land werd het een nummer één hit.

Omdat Nancy Sinatra dit nummer onder andere zong in Vietnam voor Amerikaanse soldaten die daar vochten wordt het nummer wel eens met die oorlog geassocieerd. Maar eigenlijk gaat het over een verloren liefde. You keep sayin’ you’ve got somethin’ for me. Somethin’ you call but confess. You’ve been a’messin’ where you shouldn’t ‘ve been a’messin’ and now somewone else is getting all your best.

Het zijn niet alleen de woorden die mij bij dit bijzondere intrigeren, maar ook de muziek en het prachtige ritme. En als ik dan naar de stem van Nancy Sinatra luister dan zie ik het bijna voor mij. One of these days these boots are gonna walk all over you.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 25

Zorba’s

Maandag 20 juni 2022

Wie het muzikale nummer Zorba’s nog nooit heeft gehoord en de sirtaki nog nooit heeft zien dansen is nog nooit in het echte Griekenland geweest. Want op ieder Grieks feest wordt dit meeslepende nummer wel een keer gedraaid, gespeeld of gedanst. Het lied is geschreven door de Griekse componist en tekstdichter Mikis Theodorakis, die meer dan duizend werken op zijn naam heeft staan en vorig jaar is overleden.

Ondanks zijn linkse inslag, hij was onder andere parlementslid voor de communistische KKE, stelde hij zich later kandidaat voor Nieuwe Democratie, omdat het land ten onder leek te gaan aan schandalen. Maar bekender werd Theodorakis door zijn muziek.

Daar heeft Zorba’s dance zeker aan meegeholpen. Dit lied werd wereldberoemd door de film Zorba de Griek, waarvoor Theodorakis de soundtrack schreef. De dans die hierin wordt uitgevoerd heet de sirtaki genoemd. Het is ontleend aan de oude rebetiko, de Griekse vorm van folkloristische muziek ook wel Griekse blues genoemd, met de Amerikaanse blues heeft dat  geen enkele verwantschap.

Voor de film werd Zorba’s dance uitgevoerd met een bouzouki en het nummer werd in 1965 op een single uitgebracht. Talloze artiesten hebben het in een groot aantal verschillende versies uitgebracht. Trio Hellenique kwam er mee op de eerste plaats van de Vlaamse hitlijst, Herb Alpert speelde het met zijn Tijuana Brass Band, Dalida zong een Franse tekst en tegenwoordig speelt André Rieu het zo nu en dan. Voor de Britse popgroep Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich vormde het nummer een inspiratiebron voor hun nummer Bend it, dat onder andere in Duitsland de nummer 1-status bereikte.

En zelf klap ik in Griekenland mee met het ritme als het nummer tijdens een traditionele avond gespeeld wordt in een taverna of kafenion. En de sirtaki dansen? Nee, daar waag ik mij niet aan.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 24

Het ei

Maandag 13 juni 2022

Een cultheld? Zo mag je Jaap Fischer van mij best noemen. Deze in Utrecht geboren zanger zong in Leiden voor zijn medestudenten al snel zijn eigen liedjes en begin jaren zestig werden er enkele ep’s door hem uitgebracht die aanvankelijk alleen in de studentenwereld werden verkocht. Ook voor de commerciële jongens bleek Jaap Fischer interessant.

En toch… Zelf hoorde ik pas tijdens een reünie van een jongerenreis zijn liedjes voor het eerst omdat een van de deelneemsters ze met begeleiding van haar eigen gitaar zong. Ik was verkocht en wilde meer weten van deze zanger en zijn onzinnige, humorvolle en vaak rake teksten.

Bij mij was Het ei gelegd en daarmee kom ik op de titel van het nummer van dit draadje. ‘Ik kocht een ei, de melkboer zei: ’t komt zo onder de kip vandaan, ik ben nog te laat van huis gegaan om het mee te kunnen nemen.’

Maar het ei heeft ondertussen zo zijn eigen idee over wat er met hem of haar moet gebeuren: ‘Denk eens dat het een jongetje is dat je zo gaat staan bakken. Denk eens dat het je broertje is dat zacht sist in de pan.´ Ziet u het voor u, hoe dat ei de boter in glijdt. ‘Wat dan, wat dan?’

Fischer komt tot de conclusie dat dit natuurlijk niet kan. ‘Ik rolde het zorgvuldig in een deken.’ En na twee weken begon het ei te kraken en toen daagde het kuiken de zanger uit. ‘Haha, ’t was geen jongetje dat je had willen bakken. Haha ’t was je broertje niet dat in de pan was gegaan. En ik had me voor de zoveelste keer door een kuiken laten verlakken’, zo komt Fischer tot inkeer.

Tegenwoordig wil Fischer van Het ei niets meer weten en zingt (nieuwe) liedjes als Joop Visser.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 23

Storm and thunder

Maandag 6 juni 2022

Ongeveer een maand geleden heb ik het nummer Sylvia’s mother aangehaald. In ongeveer dezelfde periode, enkele maanden eerder, krijg ik de koude rillingen van gitaren, drums en toetsengepingel, maar bovenal het stemgeluid van Jerney Kaagman, die bijna houterig op het podium, Storm and thunder zingt. Het is niet de eerste single, hit, van Earth & Fire, maar wel het nummer waardoor ik deze Nederlandse groep ben gaan waarderen.

Jerney Kaagman was overigens niet de eerste zangeres van deze band, dat was Manuela Berloth, die vanwege een oogziekte afhaakte en de succesvolle periode dus niet heeft meegemaakt. Later verhuist zij naar Amerika.

Maar laat ik het toch vooral over dit nummer hebben dat is geschreven door de broers Chris en Gerard Koerts met bassist Hans Ziech. De eerste woorden komen bij mij als ochtendmens meteen al binnen: ‘Darkness of the night has gone. A blackbird sings a song at dawn. Crystal drops of morning dew are covering all the grass.’ Ik zie dit beeld regelmatig voor mij tijdens mijn ochtendwandelingen. ´The landscape wears its morningdress.’

Langzaam maar zeker word ik muzikaal opgewarmd door de band. De vijfbandleden, inclusief de nauwelijks bewegende zangeres, bereiden mij net zoals binnendrijvende wolken op een broeierige zomerdag voor op de weeromslag. ‘The haymakers, they go away.´

En dan barst het geweld los, muzikaal en Jerney Kaagman laat zich gelden. ‘Storm and thunder beat the nature. Down gushes the rain and wind cracks the trees.’ Diepe eerbied heb ik voor dit natuurgeweld, terwijl ik het toch regelmatig tart, alleen die bliksem daar word ik liever niet aan herinnerd. Eenmaal heb ik die op korte afstand zien inslaan in een boom. En die knal, maar dat gebeurde pas enkele jaren nadat ik dit nummer voor het eerst heb gehoord.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 22

I’m a man

Maandag 30 mei 2022

Ontkennen heeft geen enkele zin. I’m a man. Inderdaad, ik kom er ronduit voor uit en besef dat de auteur van dit bluesnummer zich heeft laten leiden door de vader van de Chicago blues, McKinley Morganfield, die optrad onder de nam Muddy Waters. Het nummer I’m a man  is geschreven door Elias McDaniel (geboren als Elias Bates), die op zijn beurt optrad als Bo Diddley.

Deze Amerikaanse zanger en gitarist is belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de muziek. Van blues naar rock and roll en van de popmuziek. Zo inspireerde Bo Diddley onder andere Buddy Holly en Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones, The Animals en The Clash.

The Yardbirds met Eric Clapton brachten in 1964 een liveversie uit van I’m a man. Zelf val ik voor de uitvoering van Bo Diddley, die het nummer in 1955 uitbracht als B-kant van zijn eerste single. Ik was twee jaar toen hij schreef Now when I was a little boy at the age of five I had somethin in my pocket. Ik luister ondertussen naar de indrukwekkende muziek en bedenk dat Biddley snel is gegroeid. Now I’m a man made twenty-one you know baby we can have lot of fun.

Als Bo Diddley verder gaat voel ik mij iets minder man omdat ik trouw en monogaam ben. Diddley zingt: All you pretty women stand in line I can make love to ypu baby in an hour’s time. En na een vierde couplet sluit hij af met The line I shoot will never miss the way I make love to’em they can’t resist.

Muddy Waters schreef een antwoord op dit nummer met Mannish boy, waarmee hij verwees naar de leeftijd van Bo Diddley. Steve Winwood schreef in de jaren zestig eveneens een song met deze titel voor de Spencer Davis Group.

Opa IJsbeer

 

 

  

Het muziekdraadje 21

Little ship

Maandag 23 mei 2022

Bij mijn keuzes laat ik mij regelmatig leiden door sentiment. Is Little ship de eerste single die ik ooit heb gekregen, zo vraag ik mij af. Het is sowieso niet de eerste single van de broers Riem en Ruud de Wolff, die onder de naam The Blue Diamonds optraden, dat was (Till) I kissed you. Hun grootste hit was ongetwijfeld Ramona.

Maar ik richt mij dus op Little ship keep sailin’, sailin’ cross the sea. Bring mij lovin’ baby safely home to me. Een tekst die ik dus regelmatig heb meegezongen. En omdat ik geen maat kan houden, zal ik jullie niet opzadelen met mijn mee galmen, maar vooral luisteren naar de melodieuze stemmen van de broers, die vaak de Nederlandse Everley Brothers zijn genoemd..

Zoals de meeste liedjes van dit duo is ook het in 1971 geschreven Little ship een cover. Het is oorspronkelijk van Doc Pomus en Mort Shuman. Laatstgenoemde is de bekendste naam van de twee. Doc Pomus is de artiestennaam van Jerome Fielder, die zelf optrad als blueszanger en samen met Mort Shuman nummers schreef voor onder andere The Drifters en Elvis Presley.

Van de tekst begreep ik aanvankelijk niets en van vertalen van de woorden was evenmin sprake. Pas veel later ontdekte ik bovendien de link met de auteur, die zich dus ook bezighield met bluesmuziek. En als ik dan luister naar My heart feels such pain, dan is er ineens die klik ondanks dat dit nummer helemaal niets weg heeft van de door mij vaak bejubelde bluesmuziek.

En al wetend dat dit nummer een goed einde kent sluit ik af met: Little ship keep sailin’, till you reach the shore. Then I’ll hold my loved one, in my arms once more.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje

Soft royce

Maandag 16 mei 2022

Tekst kent het bijna zeven minuten durende nummer Soft royce nauwelijks. Dit nummer staat op het debuutalbum Marks van de voormalige Delftse band Alquin. Dit album is uitgebracht in 1972 en is minder bekend dan de opvolger Moutain queen. De groep start als zes mans formatie en trad al enige tijd op als Treshold Fear. Onder die naam werd in 1971 zelfs een single uitgebracht, die weinig tot niets deed.

Op bassist Hein Mars na studeerden alle leden uit de beginperiode van Alquin bouwkunde aan de TH in Delft en de groep repeteerde in de universiteitssociëteit KSS Alcuin. Alquin speelt vooral eigen werk en de meeste nummers zijn geschreven door zanger en tevens saxofonist Job Tarenskeen en zanger/gitarist  Ferdinand Bakker. Ook Ronald Ottenhof, die de blaasinstrumenten voor zijn rekening neemt, heeft aan het nummer Soft royce meegeschreven.

Waarom ik dit nummer heb uitgekozen? Onder andere omdat ik hierin diverse muziekgenres terug hoor. Zo hoor ik in de beginfase jazz, daarna de latinrock van Santana en Massada en dat wordt allemaal overgoten met een progressief rocksausje, waarbij ik zo nu en dan aan de muziek van Pink Floyd moet denken.

Het nummer Soft royce draait zoals gezegd vooral om de muziek. ‘Dark side music from Chicago’, zo zingt de band. ‘The words of trashless soft machine. Can’t save Debra from Chicago. This dream will show you wat it really means’.

Iedere keer als ik dit nummer hoor word ik aan het einde verrast door de in gesprek toon van een telefoon. Dat sluit toch prima aan bij mijn keuze van vorige week?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 19

Sylvia’s mother

Maandag 9 mei 2022

Iedereen heeft wel een liedje waarvan hij/zij zegt: o ja, deze is zo bijzonder. En het waarom kan voor iedereen anders zijn. Zo is Sylvia’ mother voor mijn echtgenote ‘ons’ liedje. Dit nummer is geschreven door Shel Silverstein, die niet alleen allerlei bekende songs op zijn naam heeft staan, maar ook kinderboeken heeft geschreven.

Eén van de bands waarvoor Silverstein schreef is Dr. Hook & the Medicine Band, dat met dit nummer een wereldhit had. In ons land reikte Sylvia’s mother tot de derde plaats, maar in Ierland en Australië belandde het nummer op één.

Een paar weken voor mijn vrouw en ik elkaar leerden kennen, was dit nummer uitgebracht en in ons stamcafé Stammineke, aan de Koninginneweg in Hilversum, werd het in dat eerste jaar van onze verliefdheid iedere avond gedraaid. Dus vandaar…

Het onderwerp is autobiografisch, waarbij de zanger probeert zijn ex-vriendin aan de telefoon te krijgen om afscheid van haar te nemen. Maar haar moeder houdt dit af. Sylvia is busy too busy to come to the phone en Sylvia is tryin’ to start a new life of her own, maar ook Sylvia is happy: So why don’t you leave her alone?

Prachtig is de regelmatig terugkerende onderbreking van de telefoniste die vraagt om veertig cents voor de volgende drie minuten. Ondertussen blijft de zanger bedelen: Please Mrs. Avery, I just gotta talk to her. I’ll only keep her a while. Please, Mrs. Avery, I just wanna tell her goodbye. Sylvia’s moeder is echter onverbiddelijk en laat Sylvia niet aan de telefoon. Thank you for calling and sir, won’t you call back again.

In 2009 heeft de Engelse band The men they couldn’t hang een vervolg op deze tranentrekker geschreven: Mrs Avery. Dit nummer staat op hun album Devil on the wind. Nieuwsgierig geworden?

Opa IJsbeer