Room to move
Maandag 14 november 2022
Even heb ik na de November boogie van vorige week
overwogen om Honkie tonkie pianissie te kiezen als vervolg maar
uiteindelijk ga ik opnieuw voor het muziekinstrument de mondharmonica. En
ditmaal blaast de levende Britse blueslegende John Mayall erop. Een echt
bluesnummer wil ik zijn Room to move echter niet noemen. Maar een bescheiden
hit had hij er wel mee en het klopt dat deze muzikant voor de tweede keer in
het Muziekdraadje voorkomt.
Het nummer staat op zijn livealbum The Turning Point
uit 1969 en wordt in 1970 als single uitgebracht. Het is opgenomen tijdens een
concert in Filmore East in New York. Mayall heeft zich bij de melodie
laten inspireren door One Way Out van Sonny Boy Williamson II.
Tijdens de uitvoering wordt er geen gebruik gemaakt van een leadgitarist en ook
een drummer ontbreekt. Tijdens het spelen is Mayall aan het scatten, het zingen
van woorden met alleen klanken zoals ook door diverse jazzmusici wordt gedaan.
Het nummer is improviserend ontstaan tijdens diverse
concerten en gaat over ‘de behoefte van een muzikant voor persoonlijke
vrijheid om lief te hebben zonder verstrikt te raken’. Mayall gebruikte het
vaak als afsluiter tijdens een concert. ‘Het is iets waarin je de totale
vrijheid hebt om de mondharmonica zijn ding te laten doen en om ritmische
geluiden in je microfoon te spelen.’
Genoeg daarover, ik laat nu even het lied spreken. ‘If you
want me darlin’ here’s what you must do. You gotta free me ‘caus I can’t give
the best unless I got room to move.’ Iets later gevolgd door ‘I’ll be
ciculating, ‘cause that’s the way I am.’ En die vrijheid gebruikte Mayall
tijdens zijn optredens, zodat zijn Room to move steeds weer anders klinkt.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten