Het muziekdraadje 161

Red red wine

Maandag 27 januari 2025

Zo alweer de laatste aflevering van deze maand, althans wat betreft Het muziekdraadje en wie wil mag daar best een toost op uitbrengen. Het mag, het hoeft niet. En net als bij het voorgaande draadje kies ik weer eens voor de coverversie van een lied. Het origineel is te vinden op het tweede studioalbum van Neil Diamond, die het ook zelf heeft geschreven.

Neil Diamond verlaat daarna het label Bang Records dat een jaar na het uitkomen van het album nog een singleversie uitbrengt van Red red wine met een achtergrondkoor waarvoor de zanger en tekstschrijver geen toestemming heeft gegeven. Datzelfde jaar zet Peter Tetteroo het nummer eveneens op de plaat en zijn single bereikt de zesde plek van de Nederlandse Top 40. Ook de reggaeversie van Jamaicaanse zanger Anthony Mossop beter bekend als Tony Tribe, maar tevens Tony Kingston genoemd, wordt een hit en dan hebben we nog Vic Dana, die ermee scoort.

Wie hebben wij dan nog niet gehad? Inderdaad UB40. Deze in 1978 in Birmingham opgerichte band neemt het op voor het album Labour of Love, dat louter en alleen bestaat uit covers. Deze pop- en reggaeband haalt er zowel in eigen land als in Amerika de eerste plaats mee, maar niet alleen daar ook in Canada, Ierland, Zuid-Afrika en in ons land wordt het een onbestreden nummer 1-hit. Volgens Terrence Wilson, die optrad onder de artiestennaam Astro, heeft UB40 Red red wine aanvankelijk gelinkt aan de Jamaicaanse artiest Negus Diamond.

Het nummer gaat over iemand die via het drinken van rode wijn al zijn zorgen hoopt te vergeten zoals al blijkt uit het begin: Red, red wine go to my head, make me forget that I still need her so. En later Stay close to me, don’t let me be alone. It’s tearin’ apart my blue, blue hart. Zelf ben ik geen wijnliefhebber en daarom laat ik het hier maar bij en die liefdeszorgen…

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 160

Black Angel Blues

Maandag 20 januari 2025

De naam van deze zanger heb ik vorig jaar al eens laten vallen toen ik schreef over een bijzondere jamsessie omdat Keith Richards ontbrak tijdens opnames voor een album door The Rolling Stones. De aanwezigen namen toen onder andere een nummer op dat voor het eerst door Tampa Red op de plaat is gezet.

Deze Amerikaanse bluesmuzikant is geboren onder de naam Hoodson Woodbridge. Omdat zijn ouders al op jonge leeftijd overlijden wordt hij grootgebracht door een tante en een grootmoeder met de achternaam Whittaker. Die naam neemt hij vervolgens aan. Hij groeit op in Tampa in Florida en daar komt zijn artiestennaam vandaan, plus een verwijzing naar zijn lichtere huidskleur.

Zijn doorbraak komt als Tampa Red wordt ingehuurd om Ma Rainey  te vergezellen. Hij komt daardoor ook in contact met de ervaren pianist en componist Thomas Dorsey, die hem via via in contact brengt met Paramount Records.

Een van zijn bekendste nummers is Black Angel Blues, dat in 1930 voor het eerst wordt opgenomen door Lucille Bogan. Tampa Red zet het vier jaar later op de plaat in een iets rustigere versie en daarna stort zich een heel regiment artiesten op dit nummer, waarbij de titel nog wel eens verandert. Zo heet het bij BB King Sweet Little Angel, die dat weer pikte van Robert Nighthawk met Sweet Black Angel, een titel die ook door The Rolling Stones op hun album Exile on Main St. wordt gebruikt. Earl Hooker maakt er Sweet Angel van.

En natuurlijk gaat het weer over liefde. Got a sweet little angel. I love the way she spread her wings. Maar ook over drank I ask her to buy a little drink of liquor and she gave me a whiskey still. Maar bovenal is er altijd de angst om verlaten te worden. Oh, if my baby should quit me Lord, I’d believe I would die.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 159

Yellow river

Maandag 13 januari 2025

Soms kom je ergens via een omweg, zo maak ik met dit draadje diverse omwegen en begin allereerst met de Engelse zanger Brian Poole die tot 1966 de voorman was van The Tremeloes. In 1966 gaat hij solo verder en verdwijnt in de vergetelheid terwijl zijn voormalige begeleiders nog enkele hits scoren.

Jeff Christie begint in 1964 met schrijven van liedjes als lid van de coverband Outer Limits. Maar niet alleen voor zijn eigen gebruik schrijft hij maar ook voor Gene Pitney, Roy Orbison, The Marmalade, Alan Price en voor The Tremeloes. Deze laatstgenoemde band kiest voor het zelfgeschreven By the Way als opvolger van hun (Call me)Number One en laat een door Christie geschreven nummer en door hen al wel opgenomen werk liggen. Christie heeft ondertussen met gitarist Vic Elmes en drummer Mike Blakley een eigen band gevormd en dit Christie brengt gebruikmakend van de instrumentale opname van The Tremeloes zelf Yellow river uit.

Onder meer in de UK Singles Chart, Vlaanderen, Finland en Mexico wordt dit een nummer 1-hit. Vaak wordt het gelinkt aan de Vietnamoorlog, mede omdat in die periode veel artiesten zich via protestsongs hun aversie tegen die oorlog laten blijken. Christie, die een fascinatie heeft ontwikkeld voor de Indiaanse strijd en de Amerikaanse burgeroorlog, laat echter een geschokte zuidelijke soldaat aan het eind van die burgeroorlog terugkeren naar huis.

So long boy you can take my place, got my papers I’ve got my pay, so pack my bags and I’ll be on my way to yellow river, zo zingt Christie. Hij is blij dat hij de strijd heeft overleefd en denkt aan thuis. I remember the nights were cool. I can still see the waterpool and I remember the girl that I knew from Yellow river. Die plek zit bijna in zijn genen. Got no time for explanation, got no time to lose. Tomorrow night you’ll find me sleeping undermeath the moon at yellow river.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 158

Paint it black

Maandag 6 januari 2025

Diverse muzieknummers krijgen een tweede of zelfs een derde leven. Soms doordat zij door anderen zijn gecoverd, zoals dit nummer uit het draadje bijvoorbeeld door Blondie, Eric Burdon, Led Zeppelin, REM en U2 zijn gespeeld. Ook de oorspronkelijke uitvoerenden hebben Paint It Black in een nieuw jasje gestoken en echt niet alleen omdat door een zetfout van platenmaatschappij Decca Records de titel op de eerste single met een komma is geschreven. Op latere versies en op albums is die komma overigens wel verdwenen.

De records van dit nummer van The Rolling Stones zijn zoals zo vaak bij deze band voor Mick Jagger en Keith Richards, maar ook Bill Wyman en Brian Jones hebben aan dit werk meegeschreven. Aanvankelijk was dit een rustig nummer met duidelijke soulinvloeden, maar tijdens het oefenen voegt Jones er zijn sitarspel bij en krijgt het een sneller tempo. Bovendien voegt Jagger tekst toe.

Het lied draait om een depressieve man die zijn humeur verliest, een man die in de extra tekst ook nog eens om zijn dode vriendin treurt. Maar zoals bij heel veel songs moet je goed blijven opletten want voor je het weet slijt de verkeerde tekst erin, zoals bij het derde couplet veelal meegezongen wordt I see my red door and it has been painted black, terwijl Jagger zingt I must have it painted black. Ach het is een kniesoor die daar op let.

Dit nummer uit 1966 krijgt zoals gezegd in 1990 een tweede leven als het gebruikt wordt als titelsong van de Amerikaanse televisieserie Tour of Duty, dat in Nederland hoge kijkcijfers haalt. Op muziekgebied zijn er diverse CD’s uitgebracht met muziek van die serie. Zowel de eerste als de tweede keer haalt het lied in ons land de eerste plaats van de hitlijsten.

Nog even wat regels waar de triestheid vanaf druipt. I see the girls walk by dressed in their summerclothes. I have to turn my head until my darkness goes. En wat te denken van It’s not easy facing up when your whole world is black. En tenslotte Black as night, black als coal I wanna see the sun blotted out from the sky. I wanna see it painted black.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje (een terugblik)

Derde jaargang 2024 (deel 1)

De intro bepaalt het verdere verloop, zo is dat met een verhaal, zo is het ook met een muziekstuk. De derde jaargang van Het muziekdraadje begint met een rustig aanloopje gevolgd door de prachtige stem van Tineke Schoemaker. Het nodigt de liefhebber uit naar meer, alleen de verstokte tegenstanders van muziek van de Haarlemse bluesband  Barrelhouse zullen meteen afhaken en niet verder lezen over Tell me more. Met deze regels ben ik het net afgesloten jaar begonnen. Waren de nummers van de voorgaande jaargangen lukraak gekozen, in 2024 heb ik steeds (soms via een woord, een auteur of een eerder genoemde band/artiest) een rode draad aangehouden.

Over die rode draad ga ik het nu niet meer hebben en pak er gewoon wat nummers en uitvoerenden uit. Zo kent bijna iedereen wel het nummer Love Hurts dat al in 1960 door de Everly Brothers is uitgebracht en daarna een lange lijst van uitvoerenden kent en met de kerst net achter de rug denk ik dan toch vooral aan Nazareth dat een jaar moest wachten voor het scoorde met dit succesnummer.

After all the jacks are in their boxes and the clowns have all gone to bed, you can hear happiness staggering on down the street, zo begint het rustige The wind cries Mary een van de rustige nummers van de perfectionist Jimi Hendrix, dat gevolgd wordt door een nummer dat door hem tijdens het beroemde Woodstock Festival samen met Janis Joplin is gespeeld. En inderdaad daar heeft u toch de link.

Ook dit half jaar heb ik weer regelmatig teruggegrepen naar oude bluesmen zoals Wille ‘Poor Boy’ Lofton die ik laat volgen op een nummer afkomstig van een album die dus echt niet naar hem is genoemd maar een link heeft met Winnie the Pooh. Losjes verbind ik zo het een met het ander en kom ook bij Miss Montreal uit.

Met Tou xrónou i skia, letterlijk vertaald betekent dit Volgend jaar de schaduw, pik ik weer een Grieks nummer mee van een zangeres die weinigen iets zal zeggen. Maar haar gefluisterde woorden Ta lógia tis kardiás waren overal in haar land gehoord. Maar zij was toch vooral een eendagsvlieg net zoals Zagger & Evans dat waren en die wij vooral van één nummer kennen.

Deze terugblik eindig ik met Hound Dog dat wij vooral kennen van Elvis Presley maar door mij naar voren is gehaald als een bluesummer geschreven door het duo Jerry Leiber en Mike Stoller en zes dagen voor mijn geboorte is opgenomen door Wille Mae ‘Big Mama’ Thornton voor wie de woorden You ain’t nothin’ but a hound dog cryin’ all te time, zijn geschreven of zoals Leiber het in een interview stelde: ‘We saw Big Mama and she knocked me cold. She looked like the biggest, baddest, saltiest chick you would ever see.’

 

Opa IJsbeer

 

Van januari tot en met juni

105 – Tell me more – Barrelhouse

106 – Strange fruit – Billie Holiday

107 – Me and a gun – Tori Amos

108 – Sweet Child O’ Mine – Guns N’ Roses

109 – Bye bye love – The Everly Brothers

110 – Love hurts - Nazareth

111 - Raining in my heart – Buddy Holly

112 – Baby, what you want me to do – Jimmy Reed

113 – Jimmy – Boudewijn de Groot

114 - Blowin’ in the wind – Bob Dylan

115 – The wind cries Mary – Jimi Hendrix

116 – Piece of my heart – Big Brother and the Holding Company

117 – Grave-moi le coeur – Johnny Hallyday

118 – Ramblin’ man – The Allman Brothers Band

119 – Down on the corner – Creedence Clearwater Revival

120 – It’s killin’ me – Willie ‘Poor Boy’ Lofton

121 – Los – Miss Montreal

122 – Into the Dutch mountains – The Nits

123 – Summer in the city – The Lovin’ Spoonful

124 - Tou xronou i skia – Lizeta Kalimeri

125 – In the year 2525 – Zager & Evans

126 – Ramblin’ on my mind – John Mayall & The Bluesbrakers

127 – Eén nacht eeuwigheid – Van Dik Hout

128 – Always on my mind – Elvis Presley

129 - Hound dog - Big Mama Thornton

130 – Pearl’s a singer – Elkie Brooks

Het muziekdraadje (een terugblik)

Tweede jaargang 2023 deel 2

Een zangeres die met haar verleden breekt daar begin ik de tweede helft van 2023 mee, maar uiteraard gaat het vooral over het lied dat niet alleen door die zangeres wordt uitgevoerd maar ook door de auteur John Fogerty, die een eerbetoon uitbrengt op een raderstoomboot met zijn tekst Left a good job in the city, workin’ for the man every night and day and I never lost one minute of sleepin’ worrying ‘bout the way things might have been. Inderdaad de naam van de boot is Proud Mary.

En als ik het dan toch over teksten van anderen heb dan kom ik al snel uit bij I’d rather go blind, dat voor Etta James is geschreven en waarvan zij zelf ook de medeauteur is, maar dat door zo’n groot aantal artiesten op de plaat is gezet dat het bijna niet meer te tellen is. Een van die mensen is Beyoncé Knowles die in de huid van Etta James kruipt in de film Cadillac Records. Ik maak bovendien een buiging voor de zangeres Christine Perfect van de band Chicken Shack. Zij is echter vooral bekend onder de naam Christine McVie, een naam die zij draagt na haar huwelijk met John McVie, een van de dragende mensen van Fleetwood Mac. En die Christine dus neemt hetzelfde nummer op voor een van haar solo-albums.

Een andere bijzondere uitvoering vind ik met Body and Soul, dat door Tony Bennett en Amy Winehouse in een duet wordt gezongen. Een ander spraakmakend duet is uiteraard dat van Serge Gaingsbourg en Jane Birkin, een nummer waar nog steeds heel veel mensen problemen mee hebben. En hoe zit dat eigenlijk met dat veel besproken nummer van James Brown, waarin hij een vraag-en-antwoordspel doet met Bobby Bird.

Halverwege oktober 2023 grijp ik terug naar Oktoberkind deels voor mijn vrouw en kleindochter, niet veel later gevolgd door de grootste hit van The Troggs. Met als kenmerkende zinnen Wild thing, you make my heart sing, you make everything groovy en niet veel later I think I love you, but I wanna know for sure. Come on, hold me tight! I love you. Zo simpel kan het inderdaad zijn.

Ik sluit dat jaar trouwens heel rustig af met Nederlands werk, weliswaar niet op Oudejaarsavond maar op Eerste Kerstdag laat ik Wim Sonneveld Thuis heb ik nog een ansichtkaart zingen en dan weet ik dat iedereen wel weet om welk nummer het gaat. Wat leefden ze eenvoudig toen in simp’le huizen tussen groen met boerenbloemen en een heg, maar blijkbaar leefden ze verkeerd het dorp is gemoderniseerd en nou zijn ze op de goeie weg. Over dat dorp dus.

  

Opa IJsbeer

 

Van juli tot en met december

079 – Proud Mary – Tina Turner

080 – Ballonnetje – Toon Hermans

081 – Je t’aime moi non plus – Serge Gainsbourg en Jane Birkin

082 – I’d rather go blind – Christine McVie

083 – This strange effect – Dave Berry

084 – Body and Soul – Tony Bennett en Amy Winehouse

085 – Get up (I feel like being a) Sex Machine – James Brown

086 – Runnin’ with the devil – Van Halen

087 – De Beerenburgblues – Cornelis Vreeswijk

088 – Crawling up a hill – Katie Melua

089 – Otan pinei mia gineka - Haris Alexiou

090 – Bright eyes – Art Garfunkel

091 – Sweet home Chicago – Robert Johnson

092 – Ma belle amie – Tee Set

093 – Get ready – Rare Earth

094 – Oktoberkind – Liselore Gerritsen

095 – I heard it through the grapevine – Marvin Gaye

096 – Jolene – Dolly Parton

097 – Wild thing – The Troggs

098 – The Joker – Steve Miller Band

099 – Beds are burning – Midnight Oil

100 – It’s all over now – The Rolling Stones

101 – Der letzte sirtaki – Rex Gildo

102 No surrender - Kane

103 On the road again – Canned Heat

104 Het dorp – Wim Sonneveld

Het muziekdraadje (een terugblik)

Tweede jaargang 2023 deel 1

Het nummer waarmee ik de tweede jaargang begin is door mij bewust gekozen. Alleen de titel is al een plaatje en dan dat gitaarwerk van Ritchie Filmore plus de stem van Ian Gillian die overgaat in een gil, een compositie die bovendien eindigt in een meerstemmig gegil. Inderdaad Child in time staat bij mij al jaren op één, ondanks dat de zweem van plagiaat boven dit nummer van Deep Purple hangt.

Er straalt kracht vanuit en dat geldt voor meer songs en uitvoeringen en ik kom daarmee al snel bij het hese geluid van Colin Blunstone die met The Zombies She’s not there uitbrengt. Veel covers volgen onder andere door Blunstone zelf onder de naam Neil MacArthur en natuurlijk van Mariska Veres met het Shocking Jazz Quintet.

Ook aan Suzie Q ga ik niet voorbij. Een nummer van Dale Hawkins dat een hit wordt voor The Rolling Stones, José Feliciano en Creedence Clearwater Revival. Het is ook de titel van een Nederlandse televisiefilm waarin actrice Carice van Houten debuteert.

Het zijn niet alleen stevige nummers die ik heb opgenomen in mijn lijst. Op de eerste dag van mei kom ik met het schitterende Morgenrood, dat is geschreven door een broer van de vroegere socialistische voorman Pieter Troelstra. Al eerder in de lijst ben ik een straatje om gegaan met showmaster Rudi Carell en heb met Toon Hermans een feestneus opgezet.

In dat eerste half jaar heb ik ook weer volop aandacht aan de blues besteed. Bijvoorbeeld een eerbetoon aan BB King, maar ook Elmore James komt voorbij. Zijn muziek is door menig popartiest gecoverd. Veel popmuziek is immers ook aan de bluesmuziek gelieerd. Dat geld ook voor de muziek van Blind Blake waar Bob Dylan, Ralph McTell en Ry Cooder mee aan de haal zijn gegaan. Met zijn Too Tight Blues sluit ik dat half jaar af, een nummer dat zich overigens niet echt in een hokje laat passen.

 

Opa IJsbeer

 

De eerste zes maanden

053 – Child in time – Deep Purple

054 – My daily wish – Otis Spann

055 – Samen een straatje om – Rudi Carell

056 – Dust my broom – Elmore James

057 – No milk today – Herman’s Hermits

058 – She’s not there – The Zombies

059 – How my heart was won - Di-rect

060 – Mien waar is mijn feestneus – Toon Hermans

061 – Catfish Blues – Robert Petway

062 – Non ho l’età – Gigliola Cinquetti

063 – I’m walking – Fats Domino

064 – Hou je echt nog van mij Rocking Billy – Ria Valk

065 – Whole lotta love – Led Zeppelin

066 – Susie Q – Creedence Clearwater Revival

067 – The thrill is gone – BB King

068 – Behind a painted smile – Mathilde Santing

069 – I wanna be your man – The Rolling Stones

070 – Morgenrood – Stem des volks

071 – Loan me a dime – Duan Allman & Boy Scaggs

072 – Gloria - Them

073 – Johnny B Goode – Chuck Berry

074 – Blijf bij mij – Ruth Jacott en Paul de Leeuw

075 – Down home girl – Memphis Minnie

076 – The life I live – Q65

077 – Distant drums – Jim Reeves

078 – Too tight blues – Blind Blake

Het muziekdraadje 157

Paradise by the dashboard life

Maandag 30 december 2024

In het vorige Muziekdraadje heb ik over een doorbraak van een zangeres geschreven en het nummer waarmee ik de derde jaargang afsluit maakt van Marvin Lee Aday een wereldster. Deze naam zal weinigen iets zeggen, in de muziekwereld staat hij immers bekend als Meat Loaf. Zijn vader heeft na de geboorte in het ziekenhuis de naam ‘Meat’ op zijn wieg laten zetten, later is dat ML geworden naar zijn initialen en klasgenoten noemen hem voor het eerst Meat Loaf, omdat hij steeds zwaarder wordt, terwijl hij zeker niet een van de grootsten is.

In 1968 vormt hij zijn eerste band Meat Loaf Soul en speelt daarmee in het voorprogramma van Them. De naam van de groep verandert diverse keren en als Floating Circus warmt de band optredens op van groepen als The Who, The Stooges en Grateful Dead. Aday sluit zich aan bij de cast van Hair en speelt uiteindelijk ook in zo’n vijftig films.

In 1977 verschijnt zijn elpee Bat out of Hell met daarop Paradise by the dashboard light geschreven door Jim Steinman. Een nummer over de verleiding in een auto met Ellen Foley als zangeres. In de clip die opgenomen wordt is echter zangeres en actrice Karla Devito te zien. Ook tijdens liveoptredens is die er vaak bij. Het radiofragment, een honkbalverslag, is speciaal hiervoor opgenomen met Phil Rizzuto, die vroeger zelf honkbal speelde en later verslaggever werd. Bij die opnames is hij niet op de hoogte van de seksuele lading van het nummer.

Het nummer start met: I remember every little thing as it happened only yesterday. Maar het nummer heeft veel stevige regels zoals C’mon! Hold on tight!  En wat te denken van Thought it’s cold and lonely in the deep dark night I can see paradise by the dashboard light. Maar ook: Stop right there. I gotta know right now! Before we go any further! Do you love me? Will you love me forever? Do you need me? Laat ik het daar maar bij houden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje (een terugblik)

Het muziekdraadje (een terugblik)

Eerste jaargang 2022 deel 2

Met enig gegrinnik ben ik de terugblik op het eerste half jaar van Het muziekdraadje geëindigd en dat doe ik weer als ik start met het vervolg. Daarin komt de volgende zin voor, eigenlijk de eerste zin van het laatste nummer dat de uitvoerend zangeres heeft opgenomen. I’d like to do a song of great social and political import. It goes like this. Het staat op het postuum uitgebrachte album Pearl, van Janis Joplin, een zangeres die bij de Club 27 hoort.

Bij het volgende nummer beaam ik na vier weken vakantie in Griekenland Goin’ back right through the city Through the country, rivers so pretty People wonder why I’m going back home Just the place where I belong. Inderdaad geschreven door George Kooymans van Golden Earring, een single die door mijn zus ooit is gekocht en voor haar in de lijst is gezet. Hoewel ik zelf ook wel van dit soort muziek en nummers houd.

Mijn eerste vriendin was gek van de Bee Gees en mede daarom heb ik ooit hun eerste album aangeschaft met daarop New York Mining Disaster 1941, is er nog iemand die nog weet dat velen dachten dat dit een Beatles-nummer was. Niet zo vreemd hoor want George Harrison verklaarde dat hij deze song kocht omdat het muzikaal op de stijl van die band leek.

Een heel andere stijl vind ik terug in zomerhits, meestal afkomstig uit landen als Italië, Frankrijk en Spanje. Eigenwijs als ik ben ga ik naar de zangeres Haris Alexiou, die over een gouden stem beschikt. Op haar Oi filoi mou haramata denk ik al weer snel terug aan Griekse avonden, muziek en dan toch nog wat tranen, want een tranentrekker is dit nummer wel.

Als ik door die lijst wandel kom ik die vaker tegen, net zoals bijzondere uitvoeringen, covers van anderen zoals het nummer Still loving you, van het Duitse Scorpions. In dit geval is het in een nieuw jasje gestoken door de in Italië geboren Roemeense zangeres Alexandra Dodoi die onder de artiestennaam Rockmina vooral nummers van andere groepen speelt.

Vooral in mijn jeugd heb ik talloze hits uit volle borst meegezongen, maar ook wel met mijn kinderen zoals Ik moet dit jaar de ezel zijn. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant. En dat zingen deden zij echt niet alleen bij kerst. Of ik zelf nu door de grond ga?

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van het tweede half jaar 2022

027 - Mercedes Benz – Janis Joplin

028 - Back home – Golden Earring

029 – The blues blues – Alvin Lee ft George Harrison

030 – Terug naar de kust – Maggie McNeal

031 - Travelin’ band – Creedence Clearwater Revival

032 – Kangoeroe eiland – Cocktail Trio

033 – New York Mining Disaster 1941 - Bee Gees

034 – Delilah – Tom Jones

035 - Still loving you – Rockmina

036 – I’m a king bee – Slim Harpo

037 – Ben ik te min – Armand

038 – Oi filoi mou haramatas – Haris Alexiou

039 – Born to be wild – Steppenwolf

040 -  (Get your kicks on) Route 66 -The Rolling Stones

041 – Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard

042 – The train is coming – Roosevelt Sykes

043 – Ring, Ring I’ve got to sing – Ferre Grignard

044 – Great balls of fire – Jerry Lee Lewis

045 – November boogie – Sonny Boy Williamson

046 – Room to move – John Mayall

047 – Kalverliefde – Robert Long

048 – Marina – Rocco Granata

049 – Nutbush City Limits – Tina Turner

050 – Frank Mills – Bojoura

051 – De kerstezel – Kinderen voor Kinderen

052 – Appleknockers flophouse – Cuby + Blizzards

Het muziekdraadje (een terugblik)

 Eerste jaargang 2022 deel 1

De Top 2000 heb ik achter mij gelaten, maar dat wil dus niet zeggen dat muziek mij niets meer doet. Ondanks dat ik slechthorend ben mag ik graag naar muziek luisteren. Vooral oudere nummers, het moderne werk volg ik niet meer. De song die mij het meeste aanspreekt is Summertime. Zo ben ik deze serie op 3 januari 2022 begonnen als een vervolg op een reeks columns die in 2018 is gestart met verhalen over onder andere de buurtsuper, artikelen die niet allemaal op dezelfde dag in de week zijn geplaatst.

Omdat ik wil blijven schrijven heb ik vervolgens nagedacht over een nieuwe reeks, dat is dus Het muziekdraadje geworden. Weliswaar staat in iedere aflevering een muzieknummer centraal maar het gaat toch ook heel veel over de uitvoerenden.

Mensen die dit draadje lezen hebben gemerkt dat ik vaak over mijn voorliefde voor bluesmuziek heb geschreven en dat is met het tweede nummer ook aangegeven. De titel daarvan is Looking back en meteen een eerbetoon aan de terugblik. Behalve met John Mayall doe ik dat bijvoorbeeld ook met Robert Johnson, Jeff Healey en Bo Didley om slechts enkele namen te noemen die in het eerste half jaar voorbij zijn gekomen.

Hollandstalig werk ontbreekt niet en daarbij kies ik al vlot voor een bijzondere uitvoering van een chanson uitgevoerd door Corry Brokken, niet veel later gevolgd door Mag ik dan bij jou. Opnieuw een eerbetoon aan een Nederlandse zangeres. En een Nederlandse zanger? Dat kan ook, en Het ei is toch wel een knipoog waard.

Dat er humor aanwezig is in de muziek heb ik al met het derde draadje laten zien. Een nagenoeg onbekend nummer dat te lang is om in reguliere muziekprogramma’s op de radio te laten horen, maar dat ik wel via een zaterdagavondprogramma voor het eerst op de radio heb gehoord. Het is een nummer van de Swamp Boogie Queen, zoals Katie Webster wel is omschreven. Red Negligee is niet alleen vanwege de lengte geen hit geworden, maar eerder een conference dan een echt muzieknummer, maar ik vind het zo mooi dat... Inderdaad ik grinnik en het mag niet ontbreken op mijn lijst.

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van de eerste zes maanden.

001 - Summertime  - Brainbox

002 - Looking back - John Mayall

003 - Red negligee - Katie Webster

004 - Milord - Corry Brokken

005 - If I had a hammer - Trini Lopez

006 - Mag ik dan bij jou - Claudia de Breij

007 - Crossroads - Robert Johnson

008 - Eloise - Barry Ryan

009 - While my guitar gently wheeps - Jeff Healey

010 - Sageru - Massada

011 - Gimme Shelter – The Rolling Stones

012 - Still got the blues (for you) – Gary Moore

013 - The wizard - Black Sabbath

014 - Seemann, lass das Träumen – Freddy Quinn

015 - Red rover – Mailer Mackenzie Band

016 - Around and around – Brian Jones en Keith Richards

017 - Noordzee - Boudewijn de Groot

018 - Little red rooster – Big Mama Thornton

019 - Sylvia’s mother – Dr. Hook & The Medicine Show

020 - Soft royce - Alquin

021 - Little Ships - Blue Diamonds

022 -  I’m a man – Bo Didley

023 - Storm and thunder - Earth & Fire

024 - Het ei – Jaap Fischer

025 - Zorba’s – Mikis Theodorakis

026 - These boots are made for walking - Nancy Sinatra