Yellow river
Maandag 13 januari 2025
Soms kom je ergens via een omweg, zo maak ik met dit draadje
diverse omwegen en begin allereerst met de Engelse zanger Brian Poole
die tot 1966 de voorman was van The Tremeloes. In 1966 gaat hij solo
verder en verdwijnt in de vergetelheid terwijl zijn voormalige begeleiders nog
enkele hits scoren.
Jeff Christie begint in 1964 met schrijven van
liedjes als lid van de coverband Outer Limits. Maar niet alleen voor
zijn eigen gebruik schrijft hij maar ook voor Gene Pitney, Roy Orbison, The
Marmalade, Alan Price en voor The Tremeloes. Deze laatstgenoemde
band kiest voor het zelfgeschreven By the Way als opvolger van hun (Call
me)Number One en laat een door Christie geschreven nummer en door hen al
wel opgenomen werk liggen. Christie heeft ondertussen met gitarist Vic Elmes
en drummer Mike Blakley een eigen band gevormd en dit Christie
brengt gebruikmakend van de instrumentale opname van The Tremeloes zelf Yellow
river uit.
Onder meer in de UK Singles Chart, Vlaanderen,
Finland en Mexico wordt dit een nummer 1-hit. Vaak wordt het gelinkt aan de Vietnamoorlog,
mede omdat in die periode veel artiesten zich via protestsongs hun aversie
tegen die oorlog laten blijken. Christie, die een fascinatie heeft ontwikkeld
voor de Indiaanse strijd en de Amerikaanse burgeroorlog, laat echter een
geschokte zuidelijke soldaat aan het eind van die burgeroorlog terugkeren naar
huis.
So long boy you can take my place, got my papers I’ve got
my pay, so pack my bags and I’ll be on my way to yellow river, zo zingt
Christie. Hij is blij dat hij de strijd heeft overleefd en denkt aan thuis. I
remember the nights were cool. I can still see the waterpool and I remember the
girl that I knew from Yellow river. Die plek zit bijna in zijn genen. Got
no time for explanation, got no time to lose. Tomorrow night you’ll find me
sleeping undermeath the moon at yellow river.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten