Het muziekdraadje 181

Black Snake Blues

Maandag 16 juni 2025

Voor Het Muziekdraadje van deze aflevering maak ik een uitstapje naar de blues en voor mij vaak terugkerend thema dat bovendien zelden in één hokje is te vangen. Het nummer waarvoor ik heb gekozen is aanvankelijk bekend geworden door een versie van Blind Lemon Jefferson die dit in 1927, inderdaad bijna honderd jaar geleden op de plaat heeft gezet met als titel Black Snake Moan.

Het origineel is van Victoria Spivey, die het heeft geschreven en een jaar eerder al heeft opgenomen. Deze zangeres is in 1906 geboren in Texas. Haar vader speelt zelf in een band en leert haar op twaalfjarige leeftijd piano spelen. Haar muzikale carrière begint echt als zij op negentienjarige leeftijd meedoet met Lazy Daddy’s Fillmore Blues Band en bij L.C. Tolen’s Band and Revue, waardoor zij onder andere ook in contact komt met Blind Lemon Jefferson.

Met haar unieke stem is zij uitermate geschikt om ook te zingen en Black Snake Blues is in 1926 haar eerste single. Zij wordt door velen gevraagd mee te doen en toert onder andere een tijdje met Louis Armstrong. Als veel African Americans zich verwijderen van de blues stopt zij een tijdje met optredens.

In het begin van de jaren ’60 besluit Spivey tot een come back en begint een eigen muzieklabel; Spivey Records. Daarvoor heeft zij al John Hammond en Bob Dylan geholpen. In ons land blijft zij min of meer een onbekende.

Zoals gewoonlijk ga ik nog even naar de sontekst. ‘Don’t blow just like, ain’t never blowd before. Some Black Snake done leadeth my rider, hear me crying.’ En later hoor ik haar zingen ‘Rather be a catfish swimming in the deep blue, lodged beneath a submarine, behind a floating boat.’ En zij eindigt met: ‘What a mean black snake that’s doing me this a-way. If I ever go back south, well I’m going back there to stay.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 180

El Cóndor Pasa

Maandag 9 juni 2025

Voor Het muziekdraadje neem ik jullie mee naar een oude compositie van de Peruaanse musicus Daniel Alomia Robles. Zijn instrumentale werk is gebaseerd op een Peruviaans volksliedje dat niet niet over de condor gaat maar over een andere vogel. Soy la paloma que el nido perdió (ik ben een duif die zijn nest verloor) vormt de basis van dit nummer, waarbij in 1913 Julio Baudoin een tekst schrijft.

Al snel komen er meerdere versies en volgen er covers. Robles verzuimt om copyright aan te vragen voor zijn melodie, iets wat pas in 1933 gebeurt. Op dat moment zijn er al talloze opnames gemaakt, de eerste is van het Orquesta del Zoológica met als titel Danza Incaica.

Mede door de Argentijnse groep Los Incas krijgen wij het te horen. Paul Simon zag een optreden van deze groep in Parijs en gebruikte hun versie in 1970 voor zijn El Cóndor Pasa (If I could) zonder om toestemming voor het gebruik van de compositie te vragen. Het duo Simon & Garfunkel krijgt daarop een rechtszaak van de zoon van de componist aan de broek.

Het hek is van de dam met opnames door onder andere Andy Williams, Anita Kerr, de orkesten van James Last, Franck Pourcel, Fausto Papetti. Talloze vertalingen ook in het Nederlands, in meerdere versies, door onder andere de Vlaamse Dana Winner, Zangeres zonder Naam en Jannes.

Ik ga nog even naar de tekst van Paul Simon dat als volgt begint: I’d rather be a sparrow than a snail. Yes, I would If I could I sureley would. Ook hierna komen er diverse vergelijkingen zoals tussen een hamer en een spijker, een bos en een straat. Nog een klein stukje tekst: I’d rather sail away like a swan that’s here and gone. A man gets tied up to the ground. He gives the world its saddest sound. Inderdaad de woorden vallen niet maar de melodie is El Cóndor Pasa.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 179

Wooly Bully

Maandag 2 juni 2025

Voor de maand juni heb ik als uitgangspunt voor Het muziekdraadje het thema dieren gekozen. Met The Animals kan ik dan een heel eind vooreind maar dat vind ik weer te gemakkelijk. Ik kies daarom als start voor iets anders, een lied dat ook nog eens heel makkelijk in het gehoor ligt.

Wooly Bully is gebaseerd op Hully Gully now van Big Bo & The Arrows en dat is weer ontstaan naar aanleiding van Feelin’ Good van de blueszanger Junior Parker. De schrijver van het nummer, Domingo ‘Sam’ Samudio, krijgt toestemming om dat ‘Hully Gully’ om te vormen tot zijn versie waarbij hij het ‘watch it, watch it now’ van het origineel gebruikt.

Met Samudio heb ik tevens de zanger van dit nummer genoemd, een rock and roll zanger, die als artiestennaam Sam the Sham voert en onder andere met Trini Lopez heeft gespeeld, maar ook met Andy Anderson en Vincent Lopez in Andy and the Nightriders. Als Anderson en Lopez die band de terug toekeren wordt de naam van de band veranderd in Sam the Sham and the Pharaos en halverwege de jaren zestig heeft die groep enkele hits.

Wooly Bully is hun grootste hit en ook de titel van hun eerste album. Vanwege de voor sommigen onbegrijpelijke tekst wordt de song in de Verenigde Staten aanvankelijk door veel zenders geboycot, terwijl het toch eigenlijk heel simpel is. Die tweespraak wordt dus niet gevat, niet begrepen terwijl aan het begin van het lied de Mexicaanse afkomst van Samudio duidelijk merkbaar is en zeker bij de nationalistische zenders moet je daar niet mee aankomen.

Maar goed, de tekst: ‘Matty told Hatty about a thing she saw, had two big horns and a wooly jaw’, duidelijk toch dat dit over een bizon gaat of… ‘Let’s don’t take no chance. Let’s not be L-seven, come and learn to dance.’ En voor de rest laat de beentjes maar de rest doen: Wooly Bully.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 178

Girls just want to have fun

Maandag 26 mei 2025

De naam Robert Hazard zal weinigen iets zeggen. Hij begint als folkmuzikant in het Dylan-tijdperk, zingt en speelt acht jaar countrymuziek, gaat over naar reggae en vervolgens electropop, op 59-jarige leeftijd komt hij te overlijden. In 1979 neemt hij een demo op van het door hem geschreven Girls just want to have fun, dat door Cyndi Lauper in 1983 wordt opgenomen en vervolgens een wereldhit wordt.

Het nummer betekent de doorbraak van Lauper, die in 1985 tijdens de Grammy Awardes wordt uitgeroepen tot Best New Artist. Geboren in New York begint ze al op twaalfjarige leeftijd met schrijven van liedjes en leert zij gitaarspelen op een akoestische gitaar die zij van haar zus heeft gekregen. In de jaren zeventig treedt zij regelmatig op als leadzangeres bij coverbands, onder andere werk van Janis Joplin, maar ook van Jefferson Airplane en Led Zeppelin.

Zij ontsnapt aan een gewelddadige stiefvader en wil kunst gaan studeren. Dat doet zij later in Vermont. Met de groep Blue Angel brengt zij in 1980 een album uit dat ondanks lovende kritieken slecht verkoopt. De groep valt uit elkaar, er volgt een rechtszaak en Lauper gaat failliet. Zij gaat werken als serveerster tot de manager haar lastigvalt en gaat daarna toch weer zingen.

Gelukkig maar voor de vele fans van deze zangeres die zich vaak excentriek kleedt en wiens haardracht vaak verandert. En daarom teken ik voor haar op: ‘I come home in the morning light. My mother says: When you gonna live your life right? Oh, mother dear we’re not the fortunate ones and girls, they wanna have fun.’ En geef haar eens ongelijk, zelfs wanneer ‘The phone rings in the middle of the night. My father yells: What you gonna do with your life?’ De zangeres gaat haar eigen weg ook wanneer ‘Some boys take a beautiful girl and hide her away from the rest of the world. I want to be the one to walk in the sun.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 177

Born on the bayou

Maandag 19 mei 2025

Een van de muzieknummers die een eigen leven krijgen is Born on the bayou. Aanvankelijk wordt dit nummer begin 1969 als B-kant uitgebracht op de single Proud Mary. Later dat jaar verschijnt het zelfstandig als tweede en tevens laatste single van het album Bayou Country. Volgers van Het Muziekdraadje hoef ik verder niet meer te vertellen dat deze song afkomstig is van één van mijn favoriete bands.

Bij Creedence Clearwater Revival denken velen in eerste instantie aan zanger John Fogerty, ook omdat hij de meeste nummers schrijft. Samen met zijn broer is hij eind jaren vijftig al actief in de muziek met de band Tom Fogerty and the Blue Velvets. Voor een platencontract veranderen zij in 1964 de naam in The Golliwogs. Succes blijft uit tot de naam wordt veranderd in wat wij vaak simpel CCR noemen.

Voor de naam is teruggegrepen naar de voornaam van een vriend van Tom Fogerty, waarbij een extra e is toegevoegd om het woord creed te maken. Het tweede deel heeft te maken met een bierreclame en de derde is de opleving die inderdaad ontstaat. Het nummer speelt in het zuiden van de USA in een moerasgebied en gaat over een mythische jeugd in de hitte van de zomer, waarbij de schrijver zich in een andere wereld waant, beelden bij zichzelf oproept van bluesmen als Howlin’ Wolf en Muddy Waters.

Laat ik verder de band maar spreken: Now, when I was just a little boy, standing to my daddy’s knee. My papa said: Son, don’t let the man get you and do what the done to me. Begint het te dagen bij? Runnin’ through the backwood bare and I still hear my ol’ hound dog barkin’. Chasin’ down a hoodoo there. Nog even dan: Rollin’ with some Cajun Queen, wishin’ I were a fast freight train. I’m just a chooglin’ on down to New Orleans. Inderdaad: Born on the bayou.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 176

We are young – Fun

Maandag 12 mei 2025

Zo nu en dan maak ik in Het Muziekdraadje een sprongetje naar muziek die ik nog nooit eerder heb gehoord en datzelfde betreft ook voor de uitvoerende musici. Dat geldt onder andere voor deze bijdrage, een nummer dat is uitgebracht in 2011 en is geschreven door Jack Antonoff, Andrew Drost, Nathaniel Ruess en Jeff Bhasker. De eerste drie behoren tot de uitvoerende band, terwijl laatstgenoemde onder andere het tweede studioalbum van deze groep produceerde, maar ook de toetsen beroert.

Die groep betreft het in 2008 opgerichte Fun, dat piekt met het tweede album Some Nights. En vooral voor de eerste single van dit album krijgt de groep de handen meteen op elkaar. In talloze hitparades stijgt We are young tot de allerhoogste top. Ik noem onder andere USA, Engeland, Ierland, IJsland en Polen. In ons land en in Vlaanderen blijft het op de vijfde plaats hangen. Het wordt  omarmt voor allerlei commerciële doeleinden en de groep ontvang voor dit nummer uiteindelijk ook een Grammy Award.

Wie het nummer beluistert kan niet om de diverse breeks heen. Ik heb het dan over ritme maar ook over zang. Dat begint met de stem van Nate Ruess waarna Janelle Monáe, die dan al naam heeft gemaakt als singer songwriter, rapper en actrice, haar sausje aan dit nummer toevoegt waarna het geheel wordt gemixt tot de hit die het is.

Tijd voor de afsluiting: Give me a second, I need to get my story straight. My friends are in the bathroom getting higher than te Empire State. Het betreft een barbezoek en dat is ook al snel duidelijk en zeker door wat er volgt. So if by the time the bar closses and you feel like falling down, I’ll carry you home. En zingt u mee met Tonight we are young, so let’s the world on fire. We can burn brighter dan the sun.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 175

Born in Chicago

Maandag 5 mei 2025

De naam The Paul Butterfield Blues Band zal weinigen iets zeggen. Deze groep is ontstaan in 1963 rond zanger Paul Butterfield, die is opgeleid als klassiek fluitist en zich met iedereen kon meten op de blues harmonica. Onder de leden van deze groep bevonden zich onder andere de gitaristen Elvin Bishop, Mike Bloomfield en bassist Jerome Arnold. In 1971 is de groep ontbonden nadat er talloze wisselingen hebben plaatsgevonden.

Voor het draadje heb ik Born in Chicago eruit gepikt. Het openingsnummer van het eerste album van deze band voor het Elektra Records label. Het nummer is geschreven door Nick Gravenites, die inderdaad in Chicago is geboren en dat zelf tijdens optredens als duo met Bloomfield in zijn geboortestad ten gehore heeft gebracht. Ondanks twijfels bij bandleider Butterfield is het nummer op aandringen van Bloomfield in 1965 opgenomen door The Paul Butterfield Blues Band en ook als single uitgebracht met de cover Shake your moneymaker als B-kant.

Echt grote commerciële successen heeft de band nooit gekend, maar dit nummer behoort inmiddels wel tot de zogenaamde bluesklassiekers en is door een keur aan artiesten opgenomen, zoals Jesse Colin Young, George Thorogood en Tom Petty. En die coverhelden spelen echt niet allemaal blues, neem bijvoorbeeld de Pixies, die in 1990 dit nummer op de plaat hebben gezet.

Speelde bij het vorige draadje de muziek een belangrijke rol, bij dit nummer is de harmonica van Butterfield heel belangrijk, maar ook het verhaal dat verteld wordt komt aan. ‘My first friend went down when I was seventeen years old. Well there’s one thing I can say about that boy: He gotta go.

De tekst kent veel herhalingen en dat begint eigenlijk al meteen met I was born in Chicago, 1941, waarna de vader van de zanger tegen zijn zoon zegt: you had better get a gun. Ik ga naar het slot: All my friends are going, everything just don’t seem te same. Oh, things just don’t seem te same, baby.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 174

Yellow roses

Maandag 28 april 2025

Gaat het altijd om de tekst of het is juist de muziek die mij raakt bij het beluisteren van een lied. Voor Het Muziekdraadje probeer ik deze week iets uit en ben gevallen voor de eerste tonen van de song Yellow roses. Menigeen denkt dan misschien al aan een song op het album White Limozeen van Dolly Parton, uitgebracht in 1989 met onder andere de tekst ‘and to your surprise’. En inderdaad dit is totaal iets anders. Ik pak het album Chicken Skin Music uit 1976 erbij van Ry Cooder en daar staat onder dezelfde titel een totaal ander nummer op.

Overigens heeft de Canadese countryzanger Hank Snow in 1955 met zijn Yellow roses al een gigantische country hit en stond hij maar liefst 27 weken met zijn song in Billboard’s Country and Western Chart. En wie gaat zoeken kan er nog wel meer vinden. Maar zoals al aangeven ik ga voor het veel langere nummer van Ry Cooder dat geschreven is door Kenny Devine en Sam Nichols.

Geen enkel nummer op het vijfde studioalbum van Cooder is door hem zelf geschreven. Wel is het album, waaraan een keur van artiesten heeft meegewerkt, door hem geproduceerd. Wie de moeite neemt dit album en deze song te beluisteren zal ontdekken dat we hier te maken hebben met een bijzondere artiest, die ook nog eens met talloze grote muzikanten heeft samengewerkt. Ik noem er een paar: The Rolling Stones, Eric Clapton, John Lee Hooker, Linda Ronstadt en Randy Newman.

De muziek heeft bij mij hier de boventoon, toch is er ter afsluiting van dit draadje nog wat tekst: ‘I just received, sweetheart, your yellow roses. You tell me that they mean we’re all through. You tell me that tonight your heart is broken but you should know I was never untrue.’ En daar wil ik het ook bij laten.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 173

 Margrietje

Maandag 21 april 2025

Het wordt tijd voor een Nederlandstalig lied in Het Muziekdraadje en ditmaal van een zanger die wel bekend is in ons land maar vooral in eigen land, in zijn Vlaanderen, veel successen kende. Ik heb het dan over Louis Neefs die bruggenbouwer wil worden en tijdens zijn studententijd leert gitaarspelen en soms optreedt onder het pseudoniem Ludwig Künner.

Neefs is aan het eind van de jaren ’50 enige tijd zanger van het groepje Sun Spot en na een van de vele talentenjachten krijgt hij een platencontract aangeboden. De single Ein kleines Kompliment, uit 1960 betekent zijn doorbraak. Een samenwerking met Peter Koelewijn levert hem een toptien hit op in ons land met Margrietje.

Het lied is geschreven door Harry van Hoof wiens orkest tevens voor de muzikale begeleiding zorgt. Van Hoof heeft daarbij de melodie van het Duitse liedje Guter Mond, du gehst so stille gebruikt. Dit nummer is vermoedelijk aan het einde van de achttiende eeuw ontstaan en wordt in 1933 op de plaat gezet door de Duitse zanggroep Comedian Harmonists, die voor de Tweede Wereldoorlog uiteenviel vanwege de Joodse achtergrond van de zangers. In Nederland brengen de Selvera’s dit nummer uit in 1956 onder de titel Lieve Maan.

Het gaat mij uiteraard om het nummer van Louis Neefs en de beginregels zal menigeen zo mee kunnen zingen. ‘Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien, ook al zie je mij niet meer. Door je tranen heen zul jij weer lachen. Net zoals die laatste keer.’ Dat is tevens het refrein van dit lied waarna ik mij laat meevoeren. ‘Zit je vaak te dromen, kun je ’s nachts niet slapen, denk je nog te veel aan toen. Wie zal je begrijpen. Het blijft toch van ons samen. Je kunt er niet veel meer aan doen.’ Maar ook: “je ogen weer zien lachen om iets wat je niets zegt. Dan kan men wel vinden, zoiets gebeurt wel vaker, iedereen heeft zo’n herinnering.’ En ja dan droom ik weg.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 172

Hyacinth house

Maandag 14 april 2025

Bij mijn zoektocht naar een opvolger voor Flowers val ik opnieuw voor een bijzondere stem. Ditmaal de stem van een lid van de Club van 27, artiesten die op 27-jarige leeftijd zijn overleden. Samen met toetsenist Ray Manzarek richt Jim Morrison in 1965 in Californië de Amerikaanse rockband The Doors op. De groep doet er twee jaar over om in de schijnwerpers te belanden, maar dan wordt het licht ontstoken en volgt een serie van zes albums die allemaal goed verkopen.

Morrison, een liefhebber van poëzie, is verantwoordelijk voor veel van de teksten. Hij schrijft ook Hyacinth house, waarvoor de muziek is gemaakt door Manzarek, die zich laat inspireren door muziek van Frédéric Chopin. Het nummer verschijnt op het laatste album waaraan Morrison meewerkt en gaat over de held Hyacinthus, uit de Griekse mythologie en een geliefde van de god Apollo, die hij verkiest boven Zephyrys, Boreas en Thamyris. Hyacinthus vindt de dood tijdens een discuswerpwedstrijd als hij de schijf wil opvangen om indruk te maken. Uit zijn bloed schept Apollo vervolgens de hyacintplant.

De zang van Morrison is opgenomen in de badkamer van de studio van The Doors in Los Angeles vanwege de isolatie en de echo die door de betegelde muren ontstaat. Het levert een bijzonder nummer op dat is geschreven in het strandhuis van Doors-gitarist Robby Krieger. Recensenten zijn of lovend of juist heel kritisch over deze song, die een droeve lading heeft.

Veel tekst bevat het lied niet, veel herhalingen dat wel. Dat begint al met de openingsvraag ‘What are they doing in the Hyacinth house? Het antwoord luidt: ‘I need a brand new friend who doesn’t bother me. I need a brand new friend who doesn’t trouble me. I need someone, yeah who doesn’t need me.’  Even later volgt een nieuwe vraag: Why did you throw the jack of hearts away?’ En dan dat slot ‘And I’ll say it again, I need a brand new friend.’ En dan denk ik aan de wijze waarop hij heeft geleefd en aan zijn dood in een Parijse hotelkamer.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 171

Flowers

Maandag 1 april 2025

Talloze sterren hebben hun naam aangepast, een artiestennaam aangenomen, maar inderdaad ook volledig laten veranderen. Destiny Hope zijn de officiële voornamen van de in 1992 geboren Amerikaanse zangeres en actrice Miley Cyrus. Haar vader is de countryster Billy Ray Cyrus en noemde haar als kind altijd Smiley, omdat zij altijd lachte. Dat bracht haar ertoe haar voornamen officieel te veranderen in Miley Ray.

In 2003 speelde zij voor het eerst een gastrol in de televisieserie Doc. In datzelfde jaar had zij een rol in de film Big Fish. Haar muzikale doorbraak heeft zij te danken aan een rol als popster in de serie Hannah Montana waar zij de rol van de tiener Miley Stewart speelt.

Met haar lied Flowers trap ik af op de eerste maandag van de maand april. Het is door haar in 2023 uitgebracht als single en staat ook op haar achtste studioalbum Endless Summer Vacation. Het nummer is meteen een succes en wordt aan haar toegeschreven met als coauteurs Gregory Hein en Michael Pollack. Maar er zijn ook kapers op de kust zo vindt Bruno Mars delen van het lied wel heel veel lijken op zijn When I was your man uit 2012.

Het lied wordt beschouwd als een wraaklied naar haar ex-echtgenoot, de acteur Liam Hemsworth op wiens verjaardag Flowers is uitgebracht. Ik laat mij daarover niet uit en luister naar de ietwat raspende stem van de zangeres als zij zingt. ‘We were good, we were gold, kinda dream that can’t be sold. We were right ‘till we weren’t buil a home and watched it burn.’ Bent u nog niet overtuigd, beluister dan het refrein: ‘I can buy flowers. Write my name in the sand. Talk to myself for hours. Say things you don’t understand. I can take myself dancing. I can hold my own hand. Yeah, I can love me better than you can.’ En dan die herhaling.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 170

I only want to be with you

Maandag 31 maart 2025

Songwriter Mike Hawker schrijft I only want to be with you nadat hij in 1961 is getrouwd met Jean Rider, die later zangeres werd bij The Breakaways en lid werd van The Vernon Girls, met de bedoeling dat zij het op de plaat zet, maar daar komt het niet van. Twee jaar later krijgt hij een telefoontje van Johnny Franz van het Philips label A&R. ‘We need something which is going to put this girl into the charts, because everybody is knocking her, everybody is saying she’ll never make it.’

Die zangeres is de Engelse Mary Isabel O’Brien beter bekend onder haar artiestennaam Dusty Springfield. In de jaren zestig krijgt zij de bijnaam The Queen of White Soul. Haar zangcarrière start bij The Lana Sisters, zij vormt twee jaar later met haar broer Dion O’Brien (Tom Springfield) en Tim Feild het trio The Springfields. En start in 1963 haar solocarrière.

Dit nummer wordt drie weken na het laatste Springfieldsconcert gelanceerd en wordt meteen een hit in diverse landen en wordt ook ten gehore gebracht tijdens de allereerste editie van het BBC-programma Top of the Pops, op 1 januari 1964. Jaren later wordt het door onder andere door The Bay City Rollers en Samantha Fox opnieuw tot hit verheven.

‘I don’t know what it is that makes me love you so. I only know I never want to let you go’, zo start het lied. En het eerste couplet eindigt met ‘It happens to be true, I only want to be with you.’ Zoiets laat toch weinig aan de verbeelding over. Net zoals het refrein. ‘You stopped and smiled at me, asked if I’d care to dance. I fell into you open arms and I didn’t stand a chance.´ Het druipt van liefde. ‘Cause you started something, can’t you see? That ever since we met you’ve had a hold on me. No matter what you do, I only want to be with you.’ En daar laat ik het bij.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 169

Spring affair

Maandag 24 maart 2025

De Lente is officieel begonnen en natuurlijk bestaat de wijsheid: maart roert zijn staart. Dat hebben wij deze maand op het gebied van het weer weer meegemaakt. Prachtig voorjaarsweer afgewisseld met koude, hagel en sneeuw. De tuintjes worden opgepakt, gekuist, planten gepoot, hier en daar wat gesnoeid. En hoe zit dat met relaties… Bloeien die op of is het allemaal afgelopen en treedt een nieuwe levensfase in.

In 1976 zingt de Amerikaanse zangeres Donna Adrian Gaines, die wij kennen als Queen of Disco Donna Summer, daarover. Een nummer dat zij samen schreef met de Italiaanse componist en producer Giorgio Moroder en de Britse songwriter en producer Pete Bellotte, die in de jaren zeventig veelal samenwerkten.

Het bijna acht-en-halve minuut lange Spring Affair staat op het album Four Seasons of Love van Donna Summer en is speciaal ingekort voor de single tot iets meer dan drie-en-halve minuut. Maar er is ook een single met een Part I en II versie bekend. Het lied vertelt het verhaal van een ontluikende liefde en piekt met de eerste plaats op de discoversie van US Billboard. Ook in Spanje, Italië en Canada scoort het goed in de discowereld. In ons land komt het op de Single Top 100 niet verder dan de 25^ste plaats.

Misschien is het als tekst te simpel, zeker voor die lange versie en moet de dansmuziek het doen. Wat wij veelal terug horen is het repeterende Spring affair met aansluitende regels als And I’m hung up on you, oh baby. And we’ve got something new, me and you, oh baby. Gelukkig is er nog meer zoals Ooh, something’ coming over me. I think it’s got a hold on me. En wat te denken van: Just the man I hoped you’d be. Ooh just the man to set me free. You’ve got me. Er komt nog meer dus luister ook naar haar bede in zinnen als: Give me strenth to carry on. Burning love to turn me on. Let your loving river flow. Inderdaad Donna Summer over ontluikende liefde.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 168

Morning has broken

Maandag 17 maart 2025

Er komen altijd liedjes voorbij waarvan wij zeggen, tja die kennen wij. Zo’n nummer is ook Morning has broken. Maar velen weten niet dat het al heel erg oud is en van oorsprong een christelijk lied is waarvan de tekst voor het eerst in 1931 is gepubliceerd. Het wordt toegeschreven aan Eleanor Farjon (1881-1965), een schrijfster van onder andere kinderverhalen, poëzie en toneelstukken.

Zij was gevraagd een gedicht te maken, op een Schots deuntje. Later schreef zij nog een kleine variatie op de oorspronkelijke tekst: A morning song (For the first day of spring), dat is opgenomen in een verzameling van kindergedichten.

Wij kennen het nummer echter vooral Stephen Demetre Georgiou, die zijn naam in 1978 verandert in die zijn naam in 1978 verandert in Ysuf Islam. Een Britse zanger van folkrock met Grieks-Cypriotische en Zweedse roots, die als artiestennaam Cat Stevens gebruikt nadat een toenmalige vriendin vond dat hij kattenogen heeft. De achternaam is daarbij een afgeleide van zijn oorspronkelijke voornaam.

Hij heeft vooral in de jaren ’60 en ’70 succes. Dit nummer is afkomstig van zijn album Teaser and the firecat. Voorafgaand aan de opname hoorde de zanger toetsenist Rick Wakeman, bekend van de progressieve band Yes, een melodie spelen, die hij op een soloalbum The Six Wives of Henry VIII wilde gebruiken. Stevens slaagt erin Wakeman over te halen en het resultaat is een wereldwijde hit.

‘Morning has broken like the first morning. Blackbird has spoken like the first bird’, zo start de song. En inderdaad veel zegens als: ‘Praise for the singing. Praise for the morning. Praise for them springing. Praise for the sweetness. Praise with elation. Praise ev’ry morning.’ Laat u maar lekker meevoeren door de stem en de muziek en geniet van ‘Spring in completeness, where his feet pass.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 167

I got the spring fever blues

Maandag 10 maart 2025

Natuurlijk ken ik de naam Ella Fitzgerald en geniet ik van de songs van deze misschien wel beste jazzzangeres ooit. En ja ook zij heeft, samen met Louis Armstrong, het nummer Summertime opgenomen, het nummer waar de serie Het muziekdraadje ruim drie jaar geleden mee is begonnen. Voor de zomer is het nog te vroeg en bovendien schrijf ik niet tweemaal over hetzelfde lied, daarom pak ik een nummer uit het begin van haar imposante carrière.

The First Lady of Song wordt in 1934 ontdekt tijdens een amateurwedstrijd in het Apollo Theater in Harlem New York. Drummer en bandleider Chick Webb en neemt de straatarme zangeres op in zijn orkest waarmee hij iedere avond te horen is in de dansclub Savoy Ballroom. Door diens slechte gezondheid duurt die samenwerking slechts een paar jaar. Als Webb in 1939 overlijdt neemt de zangeres de leiding van het orkest over en verandert de naam in Ella Fitzgerald and her Famous Orchestra. Die periode duurt echter slechts twee jaar, mede omdat Fitzgerald weinig ervaring heeft met het leiden van zo’n band. De tijd van bigbands en swing raakt langzaam uit de mode en zij stapt over naar de bebopstijl en toert onder andere met Dizzy Gillespie en Duke Ellington.

Uit haar tijd met Webb stamt I got the spring fever blues. ‘I feel so lazy, can’t do a thing. My mind is hazy just like a smoke ring. I think of nothing but lying in the hay. I got the spring fever blues.’ Laat u lekker meevoeren door de stem van deze zangeres en de swing van de band van Webb in het vervolg. ‘I hope the south wind blows pas my door and leaves me someone whom I can adore. I think of nothing of love and romance’. Dit is toch wel voldoende voor nu: ‘I mean I’ve got the spring fever blues.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 166

Time of the season

Maandag 3 maart 2025

Twee jaar geleden heb ik al eens aandacht besteed aan de Britse band The Zombies die furore maakt in de jaren ’60 van de vorige eeuw. De groep heet aanvankelijk The Mustangs¸ dat is opgericht door de latere muziekproducer Paul Atkinson samen met Rod Argent en Hugh Grundy. Paul Arnold en Colin Blunstone horen daar ook bij. Arnold verzint de naam The Zombies en verlaat niet veel later de band om zich te storten op een studie medicijnen. Zijn plaats wordt ingenomen door Chris White.

De groep heeft al snel succes maar heeft toch wat moeite met keuzes maken. In 1968 verschijnt het tweede album Odessey and Oracle. Platenlabel Columbia wil voortborduren op de muziektrend in de tijd van de Vietnamoorlog en vindt dat het anti-oorlogsnummer Butcher’s Tale geschikt is als single . Dat wordt echter geen succes.

In maart volgt Time of the Season. Ook dit doet aanvankelijk niets en de band valt uit elkaar. Een jaar later wordt het opnieuw uitgebracht en wonderwel wordt het nu ineens wel een hit in de Verenigde Staten en Canada waar het tot de eerste plaats van de hitlijsten reikt. Ook in Zuid-Afrika is er succes. In ons land stijgt het tot de twaalfde plek van de Top 40, maar in eigen land blijft het onopgemerkt.

Het nummer dat is geschreven door Argent wordt onder andere gecoverd door de Amerikaanse band America en The Guess Who, maar ook door Cassandra Wilson. Verder is het te horen in diverse films en televisieseries.

‘It’s the time of the season when love runs high. In this time, give it to me easy and let me try with pleasured hands’, zo start het. De zanger Blunstone stelt vooral een aantal vragen: ‘What’s your name? Who’s your daddy? Is he rich?’ Maar al die vele vragen komen terecht in een hol vat ondanks die laatste smeekbede: ‘I really want to know.’ Waarvan akte.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 165

Koud in mijn hart

Maandag 24 februari 2025

Wat is winterkou vraag ik mij af in een periode dat wij in sommige delen van ons land nauwelijks sneeuw hebben gezien. Wat kan ik daarmee voor Het muziekdraadje en hoe verwerk ik dat naar een Nederlandse inbreng? En van wie dan? Kan ik iemand boeien met de Nijmeegse zanger en componist Frank Boeijen die sinds het verlaten van de middelbare school muzikaal aan de weg timmert.

Eerst met gitarist Wout Pennings met wie hij samen een album opneemt in eigen beheer. Later worden die nummers nogmaals opgenomen met hulp van toetsenist Jan Rietman en achtergrondzangeres Jody Pijper.

Het is het begin van een muzikale carrière en ook de start van de Frank Boeijen Groep waar Pennings slechts enkele jaren deel van uitmaakt om vervolgens onder andere artiesten als Lenny Kuhr en Rob de Nijs te gaan begeleiden. De Groep brengt zo’n elf albus uit in diverse samenstelling en kent wisselend succes. In 1991 neemt Boeijen het album Wilde Bloemen op waaraan ook Henk Hofstede, Harry Sacksioni en Henny Vrienten een bijdrage leveren.

Koud in mijn hart is de eerste single van dat album maar echt pieken doet het nummer niet. Of dat door de deprimerende titel komt? En die woorden, die bij hem inderdaad vaak wat zwaar overkomen? Maar laat niet alleen de woorden tot je doordringen, maar luister ook eens naar de muziek. Toch eindig ik met wat tekst.

‘Misschien was ik stil en dacht je wat denkt hij nou. En misschien dat ik wel iets anders wou. Ik was heel even weg. Ik was er even niet want weet je liefste. Het was een beetje koud in mijn hart.’ En natuurlijk stap ik dan over naar eenvoud. ‘Maar schijn bedriegt. Ik wist het even niet.’ Maar ook: ‘En alles in me zegt: ja als ik jou daar zo mooi zie staan. En alles in me verlangt naar een beetje warmte in mijn hart.’ Luister rustig verder. Ik eindig met: ‘Vergeet het maar.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 164

Tombe la neige

Maandag 17 februari 2025

De maand februari staat voor mij in het teken van de koude, hoewel je met de opwarming van de aarde rustig kunt zeggen dat ook deze maand minder koud is dan in het verleden. Heeft de schrijver en zanger van het lied dat al geweten toen hij zijn Tombe la neige geheel tegen de wens van de producers in als zomerhit wil uitbrengen.

Ik heb het dan over de zomer van 1963. Dit nummer geschreven door de in 1943 op Sicilië geboren Salvatore Adamo verschijnt daarna als openingsnummer een jaar later op zijn album Tombe la neige. Adamo is dan al Belg. Op zijn derde is hij met zijn ouders naar het Belgische Ghlin verhuisd omdat zijn vader in Henegouwen in de mijnen gaat werken.

Zoals zoveel andere kinderen begint hij met zingen in het kerkkoor, hij leert tevens gitaarspelen en doet in 1960 mee aan een zangwedstrijd die hij wint met Si j’osais. Op Valentijnsdag datzelfde jaar volgt al een radio-uitzending en nadat hij een jaar later in Parijs een zangwedstrijd heeft gewonnen mag hij een plaat opnemen.

Zijn echte doorbraak volgt echter in 1963 met Sans toi, ma mie. In Wallonië scoort hij met Tombe la neige een nummer 1-hit. In Vlaanderen reikt het nummer tot de tweede plek. Niet veel later wordt het gecoverd door Danièle Vidal en Paul Mariat. Deze eeuw heeft Adamo het nog uitgebracht als duet met Laurent Voulzy. Daarvoor is het al in talloze andere talen uitgebracht soms door hemzelf, soms door anderen.

Waar gaat het over? Adamo vergelijkt de eenzaamheid, kilheid die hij ervaart bij een niet beantwoorde liefde met vollende sneeuw. Misschien herkent u het nog: Tombe la neige. Tu ne viendras ce soir en mon coeur s’habille de noir ce soyeux cortege. Tout en larme blanches. L’oiseau sur la branche pleure le sortilege. Herkenbaar? Ik huil mee met Me crie mon désepoir mais tombe la neige impassible manege.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 163

Cold weather blues

Maandag 10 februari 2025

De maand februari is de kortste maand van het jaar, tevens een aparte maand en in ons Nederlandse kikkerland vaak ook de koudste van het kalenderjaar. Als ik daar dan een speciaal nummer voor uit zoek dan kom ik al snel uit bij mijn geliefde blues, een muziekgenre dat zoveel diverse facetten kent dat je het eigenlijk niet onder één noemer mag verzamelen.

Een van de vertolkers van de bluesmuziek is McKinley Morganfield, die naam prijkt bij talloze bluessongs als auteur maar op affiches zal je die naam eigenlijk niet tegenkomen. Muddy Waters, zijn artiestennaam, begint op zijn zevende al met optreden op pleintjes met een mondharmonica, tien jaar later speelt hij gitaar en overleeft in Mississippi door zich te verhuren als dagloner. Als dertigjarige verruilt hij zijn geboortestreek voor Chicago, schakelt over op de elektrische gitaar en is de grondlegger voor de zogenaamde Chicago sound.

Zijn eerste muziekopnames blijven nog onaangeroerd liggen. In 1948 breekt hij door met I can’t be satisfied voor Aristocrat Records, het latere befaamde Chess Records. Hij wordt door de broers Chess gekoppeld aan andere muzikanten als Little Walter, Jimmy Rogers, Willie Dixon en Otis Spann. Waters reist naar Engeland waar zijn stijl wordt opgepikt door bands als The Pretty Things en The Rolling Stones.

Ondanks zijn grote waarde voor de muziek heeft hij in Nederland nauwelijks hits, maar wel veel volgers. Voor het muziekdraadje pik ik zijn Cold Weather Blues er zomaar tussenuit. Het staat op zijn album Folk Singer uit 1964 met een nog jonge Buddy Guy op een akoestische gitaar op de achtergrond.

‘Call my baby, you know the little girl fail to come’, zo begint het. Laat je rustig meeslepen door zijn woorden ‘People I’m gonna have to go. Well you know I’m going back down south, where the weather suits my clothes.’ Inderdaad een echt winterlied. ‘So cold up north that the birds can’t hardly fly. I’m going back south and let this winter pass on by.’ Gaat u mee naar het zuiden of blijft u nog even in noordelijke wintertijd achter?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 162

February Stars

Maandag 3 februari 2025

Met welk nummer kun je de maand februari het beste beginnen? Dat zijn er talloze en toch voor Het muziekdraadje pik ik een redelijk onbekend lied eruit, February Stars, het is het lied van de frontman van Foo Fighters.

Deze Amerikaanse rockband is ontstaan toen na de dood van Kurt Cobain de band Nirvana uiteenviel en het is opgericht door de toenmalige drummer van Nirvana Dave Grohl. Die heeft overigens zichzelf leren drummen door te luisteren naar punk en rockmuziek en is in 1986 op zeventienjarige leeftijd al toegetreden tot de vroegere punkgroep Scream.

Tijdens tournees van Nirvana heeft deze Grohl meestal een gitaar bij zich en schrijft en componeert talloze liedjes, die overigens nooit door Nirvana worden gespeeld en dus op de plank blijven liggen.

Hoe nu verder? Grohl wordt na het overlijden van Cobain als drummer gelinkt aan diverse andere bands en accepteert bijna een  plek bij Tom Petty and the Heartbreakers. Maar wil hij dan altijd drummer blijven? Doodzonde zo realiseert hij zich terwijl hij door Ierland reist en een lifter oppikt. Die vertelt hem: ‘You can’t outrun this thing, so it’s time to push through and find some sort of continuation,’ vertelt Grohl in een interview over dat gesprek.

Hij gaat terug naar Amerika en krijgt de gelegenheid zijn eigen materiaal op te nemen. In zes dagen tijd ligt er voldoende om het debuutalbum Foo Fighters uit te brengen. En pas hierna wordt een band geformeerd om het opgenomen werk ook live uit te voeren. Er komt een tweede album The Colour and the shape. Dat gaat niet zomaar want Grohl is niet tevreden met het drumwerk van William Goldsmith en doet dat thuis over. Goldsmith voelt zich verraden en vertrekt en wordt vervangen door Taylor Hawkins die zichzelf aanbiedt bij Foo Fighters.

Genoeg over Grohl, door naar February Stars, afkomstig van dat tweede album. ‘I’m hanging on here until I’m gone. I’m right where I belong just hanging on’, zo begint het nummer dat is geschreven door Grohl samen met Nate Mendel en Pat Smear. Snel gaat het verder met ‘Even though I watched you come and go, how was I to know you’d steal the show.’ En krijgt u al gedachten bij het vervolg, ach luister gewoon naar dit nummer.

Opa IJsbeer