Statues
Maandag 7 september 2026
Voor het nieuwe maandthema van Het Muziekdraadje doe ik een
stapje terug in de tijd en kom uit bij de Britse groep Orchestral Manoeuvres
in the Dark. De groep is in de Merseyside opgericht door Andy
McCluskey en Paul Humphreys, die elkaar kennen van school. Het duo wordt
vaak omschreven als een synthpopduo omdat het tweetal ook de basis vormt van
deze band, die verder een wisselende bezetting kent.
In 1977 spelen zij al samen in The Id, een new wave
band, die vaak wordt gezien als voorloper van Orchestral. Mede omdat de
debuutsingle Electricity van OMD, zoals de naam van de groep
meestal wordt geschreven, eerder al door The Id is uitgebracht. Europa omarmt hun
na het uitbrengen van de tweede single Enola Gay, een verwijzing naar de
atoombomaanval op Hiroshima, en dus niet naar de homoscene zoals velen vaak
denken. Dit nummer is afkomstig van het tweede OMD-album Organisation.
De titel van dit album is overigens een verwijzing naar de
voorloper van het Duitse Kraftwerk. Aan dit album werkt behalve het
eerder genoemde duo ook Malcolm Holmes mee op drums en percussie. Ik
richt mij voor deze aflevering op het afsluitende nummer van de eerste zijde
van deze LP: Statues. Dit nummer is geschreven door zanger McCluskey als
eerbetoon aan Ian Curtis de leider van Joy Division. Met die
groep heeft OMD in het begin veel samengewerkt en de zelfmoord van Curtis zorgt
voor een gevoel van machteloosheid. De titel is tevens een knipoog naar het
album Closer van Joy Division, met foto’s van grafmonumenten en
standbeelden.
De openingszin van Statues ´The way you moved, I can’t
explain’, is een verwijzing naar de schokkende en herkenbare dansstijl van
Curtis. En wat te denken van ‘I tried to care and understand. What is fate
and when belief. And who knows how these things deceive.’ Ik laat de ietwat
sombere melancholische synthesizerklanken van Humphreys op mij inwerken en
sluit af met: ‘I can’t imagine how this ever came to be.’
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten