Het muziekdraadje (een terugblik)

Tweede jaargang 2023 deel 1

Het nummer waarmee ik de tweede jaargang begin is door mij bewust gekozen. Alleen de titel is al een plaatje en dan dat gitaarwerk van Ritchie Filmore plus de stem van Ian Gillian die overgaat in een gil, een compositie die bovendien eindigt in een meerstemmig gegil. Inderdaad Child in time staat bij mij al jaren op één, ondanks dat de zweem van plagiaat boven dit nummer van Deep Purple hangt.

Er straalt kracht vanuit en dat geldt voor meer songs en uitvoeringen en ik kom daarmee al snel bij het hese geluid van Colin Blunstone die met The Zombies She’s not there uitbrengt. Veel covers volgen onder andere door Blunstone zelf onder de naam Neil MacArthur en natuurlijk van Mariska Veres met het Shocking Jazz Quintet.

Ook aan Suzie Q ga ik niet voorbij. Een nummer van Dale Hawkins dat een hit wordt voor The Rolling Stones, José Feliciano en Creedence Clearwater Revival. Het is ook de titel van een Nederlandse televisiefilm waarin actrice Carice van Houten debuteert.

Het zijn niet alleen stevige nummers die ik heb opgenomen in mijn lijst. Op de eerste dag van mei kom ik met het schitterende Morgenrood, dat is geschreven door een broer van de vroegere socialistische voorman Pieter Troelstra. Al eerder in de lijst ben ik een straatje om gegaan met showmaster Rudi Carell en heb met Toon Hermans een feestneus opgezet.

In dat eerste half jaar heb ik ook weer volop aandacht aan de blues besteed. Bijvoorbeeld een eerbetoon aan BB King, maar ook Elmore James komt voorbij. Zijn muziek is door menig popartiest gecoverd. Veel popmuziek is immers ook aan de bluesmuziek gelieerd. Dat geld ook voor de muziek van Blind Blake waar Bob Dylan, Ralph McTell en Ry Cooder mee aan de haal zijn gegaan. Met zijn Too Tight Blues sluit ik dat half jaar af, een nummer dat zich overigens niet echt in een hokje laat passen.

 

Opa IJsbeer

 

De eerste zes maanden

053 – Child in time – Deep Purple

054 – My daily wish – Otis Spann

055 – Samen een straatje om – Rudi Carell

056 – Dust my broom – Elmore James

057 – No milk today – Herman’s Hermits

058 – She’s not there – The Zombies

059 – How my heart was won - Di-rect

060 – Mien waar is mijn feestneus – Toon Hermans

061 – Catfish Blues – Robert Petway

062 – Non ho l’età – Gigliola Cinquetti

063 – I’m walking – Fats Domino

064 – Hou je echt nog van mij Rocking Billy – Ria Valk

065 – Whole lotta love – Led Zeppelin

066 – Susie Q – Creedence Clearwater Revival

067 – The thrill is gone – BB King

068 – Behind a painted smile – Mathilde Santing

069 – I wanna be your man – The Rolling Stones

070 – Morgenrood – Stem des volks

071 – Loan me a dime – Duan Allman & Boy Scaggs

072 – Gloria - Them

073 – Johnny B Goode – Chuck Berry

074 – Blijf bij mij – Ruth Jacott en Paul de Leeuw

075 – Down home girl – Memphis Minnie

076 – The life I live – Q65

077 – Distant drums – Jim Reeves

078 – Too tight blues – Blind Blake

Het muziekdraadje 157

Paradise by the dashboard life

Maandag 30 december 2024

In het vorige Muziekdraadje heb ik over een doorbraak van een zangeres geschreven en het nummer waarmee ik de derde jaargang afsluit maakt van Marvin Lee Aday een wereldster. Deze naam zal weinigen iets zeggen, in de muziekwereld staat hij immers bekend als Meat Loaf. Zijn vader heeft na de geboorte in het ziekenhuis de naam ‘Meat’ op zijn wieg laten zetten, later is dat ML geworden naar zijn initialen en klasgenoten noemen hem voor het eerst Meat Loaf, omdat hij steeds zwaarder wordt, terwijl hij zeker niet een van de grootsten is.

In 1968 vormt hij zijn eerste band Meat Loaf Soul en speelt daarmee in het voorprogramma van Them. De naam van de groep verandert diverse keren en als Floating Circus warmt de band optredens op van groepen als The Who, The Stooges en Grateful Dead. Aday sluit zich aan bij de cast van Hair en speelt uiteindelijk ook in zo’n vijftig films.

In 1977 verschijnt zijn elpee Bat out of Hell met daarop Paradise by the dashboard light geschreven door Jim Steinman. Een nummer over de verleiding in een auto met Ellen Foley als zangeres. In de clip die opgenomen wordt is echter zangeres en actrice Karla Devito te zien. Ook tijdens liveoptredens is die er vaak bij. Het radiofragment, een honkbalverslag, is speciaal hiervoor opgenomen met Phil Rizzuto, die vroeger zelf honkbal speelde en later verslaggever werd. Bij die opnames is hij niet op de hoogte van de seksuele lading van het nummer.

Het nummer start met: I remember every little thing as it happened only yesterday. Maar het nummer heeft veel stevige regels zoals C’mon! Hold on tight!  En wat te denken van Thought it’s cold and lonely in the deep dark night I can see paradise by the dashboard light. Maar ook: Stop right there. I gotta know right now! Before we go any further! Do you love me? Will you love me forever? Do you need me? Laat ik het daar maar bij houden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje (een terugblik)

Het muziekdraadje (een terugblik)

Eerste jaargang 2022 deel 2

Met enig gegrinnik ben ik de terugblik op het eerste half jaar van Het muziekdraadje geëindigd en dat doe ik weer als ik start met het vervolg. Daarin komt de volgende zin voor, eigenlijk de eerste zin van het laatste nummer dat de uitvoerend zangeres heeft opgenomen. I’d like to do a song of great social and political import. It goes like this. Het staat op het postuum uitgebrachte album Pearl, van Janis Joplin, een zangeres die bij de Club 27 hoort.

Bij het volgende nummer beaam ik na vier weken vakantie in Griekenland Goin’ back right through the city Through the country, rivers so pretty People wonder why I’m going back home Just the place where I belong. Inderdaad geschreven door George Kooymans van Golden Earring, een single die door mijn zus ooit is gekocht en voor haar in de lijst is gezet. Hoewel ik zelf ook wel van dit soort muziek en nummers houd.

Mijn eerste vriendin was gek van de Bee Gees en mede daarom heb ik ooit hun eerste album aangeschaft met daarop New York Mining Disaster 1941, is er nog iemand die nog weet dat velen dachten dat dit een Beatles-nummer was. Niet zo vreemd hoor want George Harrison verklaarde dat hij deze song kocht omdat het muzikaal op de stijl van die band leek.

Een heel andere stijl vind ik terug in zomerhits, meestal afkomstig uit landen als Italië, Frankrijk en Spanje. Eigenwijs als ik ben ga ik naar de zangeres Haris Alexiou, die over een gouden stem beschikt. Op haar Oi filoi mou haramata denk ik al weer snel terug aan Griekse avonden, muziek en dan toch nog wat tranen, want een tranentrekker is dit nummer wel.

Als ik door die lijst wandel kom ik die vaker tegen, net zoals bijzondere uitvoeringen, covers van anderen zoals het nummer Still loving you, van het Duitse Scorpions. In dit geval is het in een nieuw jasje gestoken door de in Italië geboren Roemeense zangeres Alexandra Dodoi die onder de artiestennaam Rockmina vooral nummers van andere groepen speelt.

Vooral in mijn jeugd heb ik talloze hits uit volle borst meegezongen, maar ook wel met mijn kinderen zoals Ik moet dit jaar de ezel zijn. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant. En dat zingen deden zij echt niet alleen bij kerst. Of ik zelf nu door de grond ga?

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van het tweede half jaar 2022

027 - Mercedes Benz – Janis Joplin

028 - Back home – Golden Earring

029 – The blues blues – Alvin Lee ft George Harrison

030 – Terug naar de kust – Maggie McNeal

031 - Travelin’ band – Creedence Clearwater Revival

032 – Kangoeroe eiland – Cocktail Trio

033 – New York Mining Disaster 1941 - Bee Gees

034 – Delilah – Tom Jones

035 - Still loving you – Rockmina

036 – I’m a king bee – Slim Harpo

037 – Ben ik te min – Armand

038 – Oi filoi mou haramatas – Haris Alexiou

039 – Born to be wild – Steppenwolf

040 -  (Get your kicks on) Route 66 -The Rolling Stones

041 – Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard

042 – The train is coming – Roosevelt Sykes

043 – Ring, Ring I’ve got to sing – Ferre Grignard

044 – Great balls of fire – Jerry Lee Lewis

045 – November boogie – Sonny Boy Williamson

046 – Room to move – John Mayall

047 – Kalverliefde – Robert Long

048 – Marina – Rocco Granata

049 – Nutbush City Limits – Tina Turner

050 – Frank Mills – Bojoura

051 – De kerstezel – Kinderen voor Kinderen

052 – Appleknockers flophouse – Cuby + Blizzards

Het muziekdraadje (een terugblik)

 Eerste jaargang 2022 deel 1

De Top 2000 heb ik achter mij gelaten, maar dat wil dus niet zeggen dat muziek mij niets meer doet. Ondanks dat ik slechthorend ben mag ik graag naar muziek luisteren. Vooral oudere nummers, het moderne werk volg ik niet meer. De song die mij het meeste aanspreekt is Summertime. Zo ben ik deze serie op 3 januari 2022 begonnen als een vervolg op een reeks columns die in 2018 is gestart met verhalen over onder andere de buurtsuper, artikelen die niet allemaal op dezelfde dag in de week zijn geplaatst.

Omdat ik wil blijven schrijven heb ik vervolgens nagedacht over een nieuwe reeks, dat is dus Het muziekdraadje geworden. Weliswaar staat in iedere aflevering een muzieknummer centraal maar het gaat toch ook heel veel over de uitvoerenden.

Mensen die dit draadje lezen hebben gemerkt dat ik vaak over mijn voorliefde voor bluesmuziek heb geschreven en dat is met het tweede nummer ook aangegeven. De titel daarvan is Looking back en meteen een eerbetoon aan de terugblik. Behalve met John Mayall doe ik dat bijvoorbeeld ook met Robert Johnson, Jeff Healey en Bo Didley om slechts enkele namen te noemen die in het eerste half jaar voorbij zijn gekomen.

Hollandstalig werk ontbreekt niet en daarbij kies ik al vlot voor een bijzondere uitvoering van een chanson uitgevoerd door Corry Brokken, niet veel later gevolgd door Mag ik dan bij jou. Opnieuw een eerbetoon aan een Nederlandse zangeres. En een Nederlandse zanger? Dat kan ook, en Het ei is toch wel een knipoog waard.

Dat er humor aanwezig is in de muziek heb ik al met het derde draadje laten zien. Een nagenoeg onbekend nummer dat te lang is om in reguliere muziekprogramma’s op de radio te laten horen, maar dat ik wel via een zaterdagavondprogramma voor het eerst op de radio heb gehoord. Het is een nummer van de Swamp Boogie Queen, zoals Katie Webster wel is omschreven. Red Negligee is niet alleen vanwege de lengte geen hit geworden, maar eerder een conference dan een echt muzieknummer, maar ik vind het zo mooi dat... Inderdaad ik grinnik en het mag niet ontbreken op mijn lijst.

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van de eerste zes maanden.

001 - Summertime  - Brainbox

002 - Looking back - John Mayall

003 - Red negligee - Katie Webster

004 - Milord - Corry Brokken

005 - If I had a hammer - Trini Lopez

006 - Mag ik dan bij jou - Claudia de Breij

007 - Crossroads - Robert Johnson

008 - Eloise - Barry Ryan

009 - While my guitar gently wheeps - Jeff Healey

010 - Sageru - Massada

011 - Gimme Shelter – The Rolling Stones

012 - Still got the blues (for you) – Gary Moore

013 - The wizard - Black Sabbath

014 - Seemann, lass das Träumen – Freddy Quinn

015 - Red rover – Mailer Mackenzie Band

016 - Around and around – Brian Jones en Keith Richards

017 - Noordzee - Boudewijn de Groot

018 - Little red rooster – Big Mama Thornton

019 - Sylvia’s mother – Dr. Hook & The Medicine Show

020 - Soft royce - Alquin

021 - Little Ships - Blue Diamonds

022 -  I’m a man – Bo Didley

023 - Storm and thunder - Earth & Fire

024 - Het ei – Jaap Fischer

025 - Zorba’s – Mikis Theodorakis

026 - These boots are made for walking - Nancy Sinatra

Het muziekdraadje 156

Love is a battlefield

23 december 2024

Het is een flinke stap van bijna een kwart eeuw van het ene draadje naar het andere. 1984 is volgens velen een heel belangrijk muziekjaar. Voor een groot deel van Europa is het ook het jaar waarin Patricia Mae Andrzejewski doorbreekt. Van deze in New York geboren zangeres verschijnt vijf jaar eerder haar eerste album In the heat of the night en dat is al meteen raak.

Voor Pat Benatar, zij gebruikt de achternaam van haar eerste echtgenoot, is het in 1983 geschreven Love is a battlefield haar grootste hit. Zij bereikt in 1984 daarmee in ons land de eerste plaats van de hitlijsten en blijft daar vier weken staan. In Australië topt het zelfs vijf weken. Het nummer is geschreven door Holly Knight samen met Mike Chapman als een liefdesliedje. Producer Neil Giraldo besluit om na wat experimenten met een drummachine het tempo iets te verhogen en dat betekent meteen de doorbraak.

De videoclip die van dit nummer wordt opgenomen heeft daar eveneens aan bijgedragen. Het laat een rebelse Benatar zien, een tienermeisje dat van huis wegloopt. Ze wordt een taxi dancer en begint een opstand tegen een clubeigenaar als die een van de dansers lastig valt. De dansers winnen die strijd en gaan ieder hun eigen weg. Ook Benatar die achter in een bus naar een onbekende bestemming verder reist.

Zingt u mee: We aren young, heartache to heartache we stand. No promises, no demands. Love is a battlefield. We are strong, no one can tel lus we’re wrong. Searching our hearts for so long, both of us knowing. Love is a battlefield. Het zijn de bekende terugkerende regels van dit nummer. Maar ook hoor ik We’re losing control. Will you turn me away or touch me deep inside? And before this gets old, will it still feel the same? There’s nog way this will die.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 155

Kom van dat dak af

Maandag 16 december 2024

Voortbordurend op het vorige Muziekdraadje kan ik heel simpel die titel doormidden hakken en daar twee verschillende artikelen over schrijven, maar tegendraads als ik ben wordt een andere afslag genomen naar Nederlandstalig werk en kom uit bij Peter Cornelis van Elewijck. Inderdaad dat is in eerste instantie zijn naam. Pas later krijgt hij de naam van zijn vader omdat die nog getrouwd is met een andere vrouw.

Peter Koelewijn helpt al jong mee in de viswinkel van zijn ouders, staat op de markt met vis en wordt kortstondig journalist, maar omdat zijn muzikale carrière een vlucht neemt stapt hij die wereld in. Zijn eerste single Kom van dat dak af is al improviserend in elkaar gezet toen Peter en zijn Rockets in 1959 twee uur lang de gelegenheid krijgt om in Heemstede muziek op te nemen. De sessie loopt iets uit en als afronding wordt dit nummer alsnog in één take opgenomen.

Muziekproducent Co de Kloet ziet er een hitje in en stunt door het nummer in een uitzending van Tijd voor teenagers, van de VARA, driemaal te draaien en het wordt misschien daarom ook inderdaad een nummer 1-hit in 1960 en later nog een paar keer uitgebracht. Aanvankelijk bestaat de eerste beloning slechts uit een reiskostenvergoeding, maar dat contract wordt ongeldig verklaard omdat Peter nog minderjarig is.

Er zijn meerdere covers gemaakt, ook in het Duits en Zweeds. En dit lied is voor Peter Koelewijn de start als schrijver van liedjes en producent van bijvoorbeeld Q65, Armand, Bonnie St. Claire en het Lowland Trio.

Of iets wel of niet is goed is laat ik ook ditmaal in het midden, maar wie herkent niet de begintonen en de tekst Hé, hé, hé. Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer. Veel meer hoef ik toch niet te zeggen. Nog even dan hohohohoheh, van dat dak  af en eindigt alles met fors gerinkel.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 154

Come on (let the good times roll)

Maandag 9 december 2024

Muziek en New Orleans zijn stevig elkaar verbonden door gospel-, jazz-, rock and roll- en bluesmuziek. De huidige bijdrage van Het Muziekdraadje wordt beschouwd als een blues standard maar inderdaad het gaat veel verder dan de zo bekende bluesnummers. Het heeft bovendien weer een bijzondere geschiedenis.

Come on is in 1960 geschreven door Earl Silas Johnson IV die in zijn jeugd gospels zong en al vroeg werd geadviseerd zich op de bluesmuziek te richten. Als Earl King trad hij op in diverse clubs in New Orleans en in een van die clubs ontmoette hij zijn idool Guitar Slim. Hij imiteerde hem zo goed dat hij Guitar Slim verving tijdens een tour met diens band toen Eddie Jones, de werkelijke naam van Guitar Slim, gewond was geraakt bij een auto-ongeluk.

Als Earl Johnson nam Earl King zijn eerste plaat op. Come on werd door hem aanvankelijk uitgebracht onder de titel Darling Honey Angel Child. In datzelfde jaar (1960) nam hij het voor Imperial Records nogmaals op met behulp van nieuwe teksten en verscheen het met de toevoegingen Part I en Part II. Voor de tekst liet Earl King zich leiden door het nummer Let the Good Times Roll van Louis Jordan terwijl muzikaal er invloeden van Freddie King zijn te horen, terwijl zijn stem soms lijkt op die van John Mayall.

 In 1968 nam Jimi Hendrix het nummer op als albumvulling voor zijn derde album. Hendrix speelde dit nummer echter al toen hij op de middelbare school in bandjes optrad. Andere vertolkers zijn Dr John, James Booker, Stevie Ray Vaughan (Part III) en Steve Miller Band.

Nog even wat tekst. People talkin’ but they just don’t know what’s in my heart, zo begint King. Come on sugar, let the good times roll. En later volgt nog: A love is nice if it’s understood. It’s even nicer when you’re feelin’good. You got me flippin’ like flag on a pole, come on sugar let the good times roll.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 153

House of the rising sun

Maandag 2 december 2024

Bijna honderd jaar geleden is de tekst van dit nummer uit Het muziekdraadje al geschreven en gepubliceerd door William F Burroughs. Het gaat om een zogenaamde traditional en de tekst is nog ouder. Bij ons is het vooral bekend geworden door The Animals. Maar onder andere folkzangeres Joan Baez (1960)¸ Nina Simone (1961) en Bob Dylan (1962) zetten House of the rising sun eerder op de plaat en eind jaren zestig had de Amerikaanse rockband Frijid Pink met een rauwere versie succes.

De allereerste opname is nagenoeg vergeten. Die is van Clarence Earl McCurry die de achternaam van zijn grootvader gebruikte en optrad als Clarence Ashley of Tom Ashley. Hij trok al met een zogenoemde medicine show in 1913 door de zuidelijke Appalachen. Zijn eerste plaat nam hij in 1928 op voor Gennett. Een paar jaar later speelde hij met Doc Welsh en Gwen Foster in de Carlonina Tar Heels en daarmee namen zij in 1933 The Rising sun blues op.  De allereerste versie dus.

Waar gaat het over? Het lied neemt ons mee naar het leven van de zanger. Hij of zij heeft dat vergooid en is terechtgekomen in een gevangenis of een bordeel. Daar zijn de kenners het niet over eens. Feit is dat in New Orleans een hotel heeft gestaan met de naam Rising Sun en dat dit voor prostitutie wordt gebruikt, terwijl in dezelfde stad ook een vrouwengevangenis heeft gestaan met in het midden een groot rond raam dat door de gevangenen Rising Sun werd genoemd.

Laat ik de begintekst pakken, die kent toch bijna iedereen: There is a house in New Orleans, they call The Rising Sun, and it’s been the ruin of many a poor boy and God, I know I’m one. Net zoals de frase: Oh mother, tell your children not to do what I have done, spend your lives in sin and misery in the house of The Rising Sun.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 152

Rehab

Maandag 25 juli 2024

In de Club van 27 zijn artiesten opgenomen die allemaal op 27-jarige leeftijd zijn overleden. De club bestond aanvankelijk slechts uit vijf mensen. Het begon allemaal met Brian Jones, daarna kwamen Jimi Hendrix, Janis Joplin (mijn vorige draadje), Jim Morrison en Kurt Cobain. Robert Johnson werd er postuum aan toegevoegd, maar er zijn nog veel meer musici en zangers overleden op die leeftijd. Wie kent bijvoorbeeld nog de tijdens een optreden geëlektrocuteerde gitarist Lesley Harvey of de basgitarist van Uriah Heep, Gary Thain.

In dit illustere rijtje is in 2011 ook de Engelse zangeres Amy Winehouse terechtgekomen. Zij was de eerste Britse die vijf Grammy Awards won, maar kwam vooral negatief in het nieuws vanwege haar verslaving aan alcohol en drugs. Al op tienjarige leeftijd vormde Winehouse met haar vriendin Juliette Ashby het rapduo Sweet ‘n’ Sour. In 1997 maakte zij haar televisiedebuut in The Fast Show, maar dat was geen succes en mede vanwege haar neuspiercing werd zij geschorst.

Eenmaal afgestudeerd zong Winehouse bij een jazzband en had een knipperlichtrelatie met soulzanger Tyler James, die een opgenomen demo van haar opstuurde naar Island Records wat haar een platencontract opleverde. Haar debuutalbum Frank werd lovend ontvangen. Omdat zij stomdronken was kon zij op Pinkpop 2007 niet optreden en werd vervangen door de Nederlandse band Krezip, die twee jaar later ook voor Depech Mode inviel.

Het door haarzelf geschreven nummer Rehab, en in 2006 uitgebracht, gaat over de weigering zich te laten opnemen in een ontwenningskliniek. Zij werd daarin ondersteund door haar vader. Zelf zingt Winehouse: They tried to make me go to rehab. I said no, no, no. En zij refereert ook aan haar vader als zij zingt I ain’t got the time and if my daddy thinks I’m fine. He tried to make me go to rehab. I won’t go, go, go. En hoe dat allemaal afliep weten wij vier jaar later.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 151

Try (Just a little bit harder)

Maandag 18 november 2024

Bij het uitzoeken voor Het muziekdraadje van deze week raak ik min of meer geïnspireerd door mijn echtgenote die diverse podcasts volgt en op die over het leven van Janis Joplin is gestuit. Deze Amerikaanse zangeres, die tot de Club van 27 behoort, heb ik pas één keer eerder opgevoerd in de bijna drie jaar dat deze reeks nu loopt.

Op twintigjarige leeftijd raakte Joplin reeds verslaafd aan drugs. Haar muzikale doorbraak kwam in 1967 tijdens het Monterey Pop Festival waar zij met de band Big Brother and the Holding Company speelde. Met die band maakte zij twee albums waarvan de tweede Cheap Thrills maar liefst acht weken op de nummer 1 positie in de Verenigde Staten staat.

In 1968 verlaat zij samen met Sam Andrew de band, die daarna uit elkaar valt en later een herstart maakt. Joplin gaat solo verder met Andrew en wordt eerst ondersteund door The Kozmic Blues Band waarmee zij in 1969 ook op Woodstock optreedt. Zij maakt nog twee albums waarvan de laatste, PearI, postuum verschijnt na haar dood in 1970. Op dit Pearl wordt zij bijgestaan door The Full Tilt Boogie Band.

In het vervolg op het vorige draadje kom ik terecht bij Try (Just a litte bit harder) dat op haar eerste soloalbum I Got dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! staat. Het nummer is geschreven door Chip Taylor en Jerry Ragovoy en wordt in 1970 ook op single uitgebracht.

Try just a little bit harder, so I can love, love him, I tell myself, zo begint deze stevige song waarin haar stem excelleert. Het is een zoektocht en een doorzettingsvermogen, zichzelf oppeppen. It’s a dream, I don’t want nobody to wake me. Het is een lied van weinig tekst. Maar woorden als work on, push on, need on, move on blijven bij mij hangen. You’ve gotta try, zingt zij. Helaas heeft dat haar niet geholpen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 150

Everybody hurts

Maandag 11 november 2024

In het vorige muziekdraadje wilde de zanger vechten tegen zijn situatie en ook in mijn keuze voor deze week draait het om een worsteling, een gevecht tegen depressie. Een nummer dat een Grammy Award opleverde. Vier jaar na het uitkomen van Everybody hurts verliet drummer Bill Berry de band mede omdat hij aan een zware depressie leed.

De band is in dit geval de Amerikaanse groep REM, ontstaan in Athens Georgia. Berry en bassist Mike Mills speelden al een tijdje samen toen zij Peter Buck en zanger Michael Stipe ontmoeten. Zonder dat er een echt plan achter zat speelden zij enkele nummers en kwamen daarmee al snel in het alternatieve rockcircuit van Amerika terecht. In 1981 werd de eerste single opgenomen. Pas tien jaar later volgde ook in Nederland hun doorbraak met Losing my religion.

Twee jaar later verscheen Everybody hurts. Een stevige ballad mede door de emotionele zang van Stipe terwijl de muziek voor een groot deel op rekening van Berry kan worden geschreven, ondanks dat hij tijdens deze song de drums niet beroert maar er gebruik wordt gemaakt van een drumcomputer. In 2010 is er nog een opname van dit nummer gemaakt met Robbie Williams, Mariah Carey en Rod Stewart waarvan de opbrengst naar slachtoffers van de aardbeving in Haïti ging. Het paste ook wel bij de band die politiek geëngageerd was en zich zowel lokaal als internationaal inzette voor een betere wereld.

De tekst start met When your day is long and the night is yours alone, when you’re sure you’ve had enough of this life well hang on. Don’t let yourself go. ‘Cause everybody cries, everybody hurts sometimes. De zanger neemt je mee en geeft aan If you feel like you’re alone. No, no, no, you are not alone. De zanger herhaalt zichzelf en roept op And everybody hurts sometimes. So hold on, hold on.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 149

Kreupel

Maandag 4 november 2024

Klonk er een waarschuwing door in het vorige Muziekdraadje dan geldt dat zeker voor het werk van de Nederlandse band Bots die vooral bekendheid kreeg door zijn maatschappijkritische teksten. Onze oosterburen omarmden deze groep en ten tijde van de val van de Berlijnse muur was dat niet alleen in het westen maar ook in het oosten het geval.

In eerste instantie was dat met Zeven dagen lang dat eerst door de Duitse groep Oktoberklub was vertaald in Was wollen wir trinken maar daarna door Bots zelf werd uitgebracht als Sieben Tage lang. Maar ook Das weiche Wasser tegen de plaatsing van kruisraketten scoorde goed.

Voor Bots begon alles met Hans Sanders, die door Peter Koelewijn bij de Rockets werd gehaald en later ook bij diens geflopte 4PK speelde. Sanders maakte daarna nog onderdeel uit van Dirty Underwear en Fanfare toen hij in 1974 voor een afstudeerproject aan de Sociale Academie van Eindhoven samen met Bonkie Bongaerts het muziekcollectief Bots startte. De andere leden waren Sjors van de Molengraf, Peter de Vries en Floris Teunissen van Manen.

Met steun van Koelewijn dook de band de studio in. Dat resulteerde in 1975 in het album Van kwaad tot erger. Daarvoor waren al twee singles verschenen. De tweede gaat over jongeren uit de arbeidersklasse die tevreden zijn met hun baantje. Op de B-kant van Lied van de werkende jeugd staat het nummer Kreupel waarin een jongere wel in opstand komt over zijn situatie.

Ik heb weer liggen dromen van een goeie baan, van een eigen villa met een oprijlaan. Net alsof ik baas was van m’n eigen werk. Kon ik maar zo leven dat ik het niet merk. Maar verdomd ik voel me kreupel, ik voel me rot, want ik kom niet aan de slag, zo begint het. De steun en het arbeidsbureau komen voorbij. Ik wil ervoor vechten en ik ben het zat om nog langer heen en weer getrapt te worden tussen steun en arbeidsbureau als een willoze bal. Inderdaad dat is Bots en dat was toen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 148

Geh nicht in die Stadt (heut’ Nacht)

Maandag 28 oktober 2024

Zoekend naar een vervolg op het draadje van vorige week kom ik in eerste instantie terecht bij Iron Maiden, maar die weg wil ik absoluut (nog) niet bewandelen. Eigenlijk zoek ik iets minder heavy en vind in het Duits Stimmen im Wind. Zegt u dat nog iets? Ooit een bescheiden hit en zelfs nog in de Nederlandse Top 2000 beland. Maar dan ga ik weer door op het thema wind en dat is evenmin wat ik voor ogen heb dus…

Iets eerder brengt dezelfde zangeres Geh nicht in die Stadt (heut Nacht) uit, afkomstig van haar album Ohne Angst. Ik heb het dan over Juliane Werding die haar muzikale doorbraak kende via het Duitse televisieprogramma Talentschuppen met het door Udo Jürgens geschreven Mein erster Weg. Dat optreden leverde haar een platencontract op en haar eerste single werd in Duitsland meteen haar grootste hit: Am Tag, als Conny Kramer starb, een cover van The Band en daarmee scoor ik een tweede raakpunt met vorige week.

In Nederland heeft Werding drie bescheiden hitjes waaronder dus Geh nicht in die Stadt, dat is geschreven door Michael Kunze, diens werk is tevens door de al eerder aangehaalde Jürgens maar ook voor Peter Maffay, Nana Mouskouri, Julio Iglesias en Sister Sledge vertolkt.

En zoals gewoonlijk pak ik de tekst er even bij. Den ganzen Tag hast do geschwiegen. Wozu hast do dich heute entschieden. Ich fürchte do hast etwas vor was dich unglücklich macht. Het is zo duidelijk als wat, een waarschuwing gericht aan een jongeling. Wenn do nicht mehr dem Licht vertraust, such’ nicht im Dunkeln nach Halt. Wenn do nicht mehr an Wunder glaubst, glaub nicht an die Gewalt. En dan komt het: Sie haben dir den Job genommen un do had nie ‘ne Chance bekommen. Der Mut der Verzweiflung hat dich auf Ideeën gebracht. Fout, fout fout. Geh nicht in die Stadt heut Nacht.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 147

Riding on the wind

Maandag 21 oktober 2024

Wie alleen naar de titel van Het Muziekdraadje van vorige week en deze week kijkt ziet meteen een verband, maar er is meer. Want de naam van de uitvoerende band is ontleend aan het achtste studio album van Bob Dylan. Op John Wesley Harding staat als vijfde track The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest. Deze ballad ontstond in een periode dat Dylan in vier maanden tijd maar liefst 138 songs opnam met The Hawks, de latere The Band. Van dit nummer bestaan maar liefst elf versies en de langste kreeg een plekje op het album.

De Engelse band Judas Priest is overigens twee jaar later, in 1969, opgericht als een bluesformatie. Nadat die groep uit elkaar was gevallen sluit zanger Alan Atkins zich aan bij Freight, dat vervolgens de naam wijzigt. Zanger Rob Halford, die al eerder bij bands als Hiroshima, Lord Lucifer en Athens Wood heeft gespeeld komt er in 1974 bij en mede door zijn lederstijl verandert het imago, iets wat door veel heavy-metalbands wordt overgenomen.

In 1982 verschijnt het album Screaming for Vengeance, eigenlijk hun grote doorbraak en hun succesvolste plaat. Van dat album haal ik Riding on the wind af. Het is geschreven door Halford samen met Kenneth Downing en Glenn Tipton. Uiteraard zijn de hoge tonen die de zanger haalt opvallend en druipt het geweld er na de openingsroffel vanaf.

Ik laat mij meevoeren door Shootin’ fort he stars. Cruise the speed of light. Glowin’ God of Mars. Body burnin’ bright. Well I’m riding, riding on the wind. Voor mij zie ik de opkomst van de zanger, die vaak op een motorfiets opkomt. En ik denk terug aan Dylan, die toen hij zijn ballad schreef aan het bijkomen was van een motorongeluk. Million miles an hour. Blindin’ all-in sight. Surgin’ rush of power! Inderdaad dit is Riding on the wind!

Opa IJsbeer 

Het Muziekdraadje 146

Blowin’ in the wind

Maandag 14 oktober 2024

De allergrootste protestzanger van de wereld, zo wordt de Amerikaanse folksinger Robert Allen Zimmerman regelmatig aangeduid. Bij hem komt ik terecht in Het muziekdraadje van deze week. Bob Dylan, zoals zijn artiestenaam luidt, heeft zowel een Oscar als een Nobelprijs (voor de literatuur) gekregen en zijn naam viel vorige week reeds.

Het nummer van deze week werd door hem in 1962 gespeeld. Een eerste versie van zijn toen nog uit twee coupletten bestaande Blowin’ in the wind is illegaal opgenomen tijdens een concert van hem in het Gerdes Folk City Thater in New York. De journalist Robert Shelton schreef over dat optreden in The New York Times en dat leverde Dylan een platencontract op bij Columbia Records.

Het Amerikaanse folktrio Peter, Paul and Mary ging met dit nummer als eerste aan de haal en scoorde er in 1963 een internationale hit mee, dus nog voor Dylan het zelf uitbracht als openingsnummer van zijn tweede studioalbum The Freewheelin’ Bob Dylan. Een fraaie rij artiesten coverden vervolgens deze song. Ik noem er slechts een paar: The Hollies, Marlene Dietrich, Elvis Presley, Neil Young, The Bee Gees, Piet Veerman en Jan Rot.

Terwijl de muziekwereld met dit lied wegloopt beschouwt de zanger dit zeker niet als zijn beste werk. Het is een lied van vragen en antwoorden. Vragen over vrijheid en vrede, terwijl de melodie is gepikt van het slavenlied No More Auction Block.

Maar wie kent niet zijn woorden. How many roads must a man walk down before you can call him a man? Negen vragen stelt Dylan en ik snel naar het einde: And how many ears must one man have before he can hear people cry? Yes and how many deaths will it take ‘till he knows that too many people have died? The answer my friend is blowin’ in the wind.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 145

 Baby I want you

Maandag 7 oktober 2024

It’s part of the game, zo opent deze aflevering van Het muziekdraadje, waarmee ik nog even een vervolg geef aan Mick Taylor. Deze begenadigde gitarist heeft zelden de credits gekregen die hij verdiende, zowel letterlijk bij The Rolling Stones, als figuurlijk.

Taylor is een muzikant in hart en nieren, iemand die het heerlijk vindt om te spelen en te toeren met een band met andere musici en zich daarom ook vaak bij anderen aansloot. Zijn vertrek bij The Rolling Stones had daar mede mee te maken. Vanwege de drugsverslaving van Keith Richards werd in 1974 namelijk besloten een volgende tour van de Stones uit te stellen. Overigens was Taylor zelf ook niet vies van gebruik van heroïne en cocaïne.

Meteen na zijn vertrek uit de Stones toerde hij met Jack Bruce door Europa, werkte samen met diverse artiesten en nam in 1979 een soloalbum op, maar commercieel werd dat geen succes. Zijn volgende soloplaten volgen in 1990 en 2000. Ondertussen werkte hij wel mee met allerlei grootheden als Alvin Lee, Bob Dylan en Bill Wyman.

Bijna alle nummers op zijn eerste door Columbia Records uitgegeven soloplaat schreef Taylor zelf. Bovendien bespeelde hij ook zelf bijna alle gebruikte instrumenten. Op Baby I want you is behalve deze in Drenthe wonende artiest alleen Mike Driscoll te horen op drums.

De openingswoorden van dit nummer heb ik al prijsgegeven. Een lied over liefde met teksten als Loving you so long. Nights are so endless. We’re always too late for the mornings that follow, though we better come down and reach for tomorrow. Het is eigenlijk gewoon een simpele zich steeds weer herhalende tekst. Baby I want you and I love you more each day. En Baby I need you and you know that I do. Moet ik na vijftig jaar huwelijk nog meer zeggen dan…

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 144

I can’t quit you baby

30 september 2024

Net als de vorige aflevering van Het Muziekdraadje is het nummer van deze week geschreven door  bluesfenomeen Wille Dixon, die vooral bekendheid kreeg als auteur van liedjes maar ook zong en zowel gitaar als contrabas speelde, meestal als begeleiding van andere bluesmuzikanten. Otis Rush heeft als eerste zijn I can’t quit you baby opgenomen in de Boulevard Recording Studios in Chicago voor Cobra Records.

Het werd door Rush als single uitgebracht en reikte tot de zesde plaats op de Billboard’s Rhythm & Blues Records chart in 1956. Niet alleen Rush nam dit op maar ook Led Zeppelin deed dat voor hun debuutalbum in 1969. Daar tussendoor was ook John Mayall met zijn Bluesbreakers ermee aan de haal gegaan. Mayall nam dit op voor zijn album Crusade.

Dat was het eerste album waaraan ook Mick Taylor meedeed. Taylor had als zestienjarige indruk gemaakt op Mayall door tijdens een concert in Welwyn Garden City na de pauze mee te spelen met diens Bluesbreakers als invaller van Eric Clapton die niet was komen opdagen. Na het vertrek van Peter Green uit de Bluesbreakers sloot Taylor zich bij de band aan tot hij als vervanger van Brian Jones toetrad tot de Rolling Stones.

Zoals de titel al aangeeft draait het lied om niet te kunnen opgeven, dat laten al die uitvoerenden in diverse versies meteen weten en pas later volgt waarom. In de tekst kom ik allerlei herhalingen tegen ter versterking. When you hear me moanin’ and groanin’ baby You know it hurts me way down inside. En daarna ook Well, when you see me cryin’ baby don’t let my tears fall in vain. Lord, I do’nt know what to do, you know my heart is filled with pain. Uiteindelijk kom ik uit bij de beginregel Well I can’t quit you baby, but I put you down for awhile.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 143

I want to be loved

23 september 2024

Na driemaal een duet en vervolgens een Nederlandstalig trio ligt de keuze voor The Fabulous Four te veel voor de hand en keer ik terug naar een muzikale liefde uit mijn tienerjaren. Op voorspraak van George Harrison van The Beatles kregen The Rolling Stones in 1963 een platencontract bij Decca Records.

Manager Andrew Loog Oldham bepaalde dat Come on de eerste single moest worden maar het grote succes voor het vijftal bleef nog even uit. De volgende single, I wanna be your man, geschreven door John Lennon en Paul McCartney voor hun tweede album With the Beatles, slaat beter aan. Voor Het muziekdraadje ga ik echter terug naar de B-zijde van de eersteling van The Rolling Stones, mede omdat het is geschreven door bluesman Willie Dixon. Maar ook vanwege de titel I want to be loved. Geldt dat niet voor velen van ons?

Dit nummer is dus uit de tijd dat deze Engelse band in het muziekcircuit bekend stond als een bluesgroep. Hun eerste optreden was niet voor niets als vervanger van Blues Incorporated in de beroemde Marquee Club toen nog als sixtet met oprichter Elmo Lewis (artiestennaam van Brian Jones) op gitaar. Mick Jagger (zang), Keith Richards (gitaar), Dick Taylor (bas), Ian Stewart (piano) en Mick Avory (drums). De opname van mijn keuze kent echter een andere bezetting, want Taylor en Avory waren al vervangen en Stewart speelde wel vaak mee, maar hoorde in naam niet langer bij de band.

Wie naar dit nummer luistert zal enkele keren een bekend zinnetje tegenkomen I love the way you walk. Inderdaad helemaal hetzelfde, maar toch. Het begint allemaal met The stars in your eyes set my soul on fire. De ogen zijn vaak de ziel van de liefde. Your voice is like an angel above me. The touch of your hand drives me insane, but baby I want to be loved.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 142

Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien

Maandag 16 september 2024

Na driemaal een duo te hebben gepresenteerd in Het muziekdraadje wordt het tijd voor verandering en wat is er dan leuker een Nederlandstalig trio ruimte te geven. Een drietal dat ik eerder aan het werk heb gezet.

Begin jaren vijftig vormden Ad van de Gein, Tonny More en Carel Alberts Het Cocktail Trio en bezorgden Nederland na een donkere oorlog een glimlach op het gelaat met hun liedjes. Nadat eerstgenoemde vanwege ziekte enkele optredens moest laten schieten viel de groep uiteen ondanks dat met Henny Langeveld geprobeerd is een stand-in te gebruiken.

Omdat het over muziek gaat in deze serie laat ik de muziek doordraaien in Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien. Een nummer dat oorspronkelijk is geschreven door het duo Frank Guida en Joseph Royster, voorzien is van een Nederlandse tekst door André Meurs en is uitgebracht in 1965.

Een tijd waarin menig café nog een jukebox had staan waarin je voor geld favoriete singles kon laten horen. Net zoals die apparaten is ook het liedje langzaam maar zeker weggezakt en ik vraag mij af wie heeft dit nummer nog in zijn Spotify-lijstje staan?

Leuk blijft zo’n oude herinnering van een jukebox en dit bijzondere nummer waarin het trio wordt ondersteund door een koortje. Na enig geschreeuw, gepraat komt het toch op gang en het refrein zegt zoveel. ‘Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien? Wie heeft ‘m ergens gevonden misschien?’ En ‘Want de plaat is kapot en dat ding zit op slot!’

Ik kan mij in de tekst wel vinden begrijp dat er in een café onrust kan ontstaan. Een oplossing? ‘De stroom uitschakelen kan niet, dat bleek ook de knop van ’t licht.’ Je begrijpt het al nood breekt wetten en ‘Asjemenou buuuh.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 141

How do you do

Maandag 9 september 2024

Veel mensen zijn wel eens aangezien voor een ander, dat is ook mij wel eens overkomen. Zelfs samen met mijn vrouw. Onder andere op de trouwdag van mijn zus is ons gevraagd of wij Willem Duyn (Big Mouth) en Sjoukje van ’t Spijker (Maggie MacNeal) waren. Niet dus. Dit zangduo is door Hans van Hemert gesmeed trad in de beginjaren zeventig op als Mouth & MacNeal.

Voor het Muziekdraadje zet ik in op hun How do yo do dat door Van Hemert is geschreven samen met Harry van Hoof. Het is de grootste hit van dit duo en bereikte niet alleen in Nederland en België de eerste plaats op de muzieklijsten maar ook in Denemarken, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. Bovendien de tweede plek in Canada en de achtste plek op de Billboard Hot 100 in de Verenigde Staten.

In dat laatstgenoemde land gingen er meer dan een miljoen platen over de toonbank. Misschien werd die verkoop daar en in down under aangewakkerd doordat rond het duo een mysterieus sfeertje werd gecreëerd en zij vanwege de vliegangst van Duyn nooit samen die oversteek hebben gemaakt. Wat tevens meespeelde is dat het nana-nana in het Engelstalig gebied werd gezien als een seksuele handeling.

Het nummer is onder andere ook door James Last en Gil Ventura gecoverd. Die Windows haalde er zelfs in 1972 in Duitsland de eerste plaats mee. Ruim twintig jaar na het uitbrengen stofte The Wanna-Bees het nummer af. Overigens ook Farce Majeure ging ermee aan de handel en maakte een parodie over ongezonde eetgewoonten.

Het start met Once I said I wanted you, I don’t remember why. Ik often wonder if it’s true, that you could make me cry. Maar als ik dan aankom bij How do you do Mm mm, I though Wa-na na-na na-na just me and you and then we can¸dan hoef ik niets meer te schrijven.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 140

Tonight

Maandag 2 september 2024

In dit draadje borduur ik verder op het begrip duetten. Daarbij kom ik terecht bij een van de bijzondere liedjes die door enerzijds een duo is geschreven, maar anderzijds ook veel bekendheid heeft gekregen door een duet met één van de auteurs. Ik heb het dan in eerste instantie over David Robert Jones, beter bekend als David Bowie. Medeauteur is James Newel Osterberg jr, oftewel The Godfather of Punk Iggy Pop.

Laatstgenoemde bracht Tonight uit op zijn tweede soloalbum Lust for Life in 1977. Bowie zette het in 1984 op de plaat, waarbij het gelijknamige album Tonight verscheen en later als tweede single van dit album. Bowie maakt daarbij gebruik van de stem van Tina Turner (Anna Mae Bullock) zonder haar naam te vermelden. Echt veel doet het nummer niet, tot...

Een jaar later zingen Bowie en Turner het nummer tijdens een concert van Tina Turner in het National Exhibition Centre in Birmingham. Een opname van dit duet wordt in 1988 uitgebracht op haar livealbum Tina Live in Europe en verschijnt tevens als single in diverse landen. Niet overal met evenveel succes maar in ons land wordt het grijs gedraaid en bereikt de nummer 1-status in de Nederlandse Top 40. In Vlaanderen reikt het tot de derde positie.

Het nummer kent overigens ook nog een Duitstalige versie. Der letzte Tanz verschijnt als B-kant van de single Anne van Herman van Veen. Hij vertaalde het daarna ook nog naar het Nederlands als… inderdaad De laatste dans.

Wie kent inmiddels niet de openingswoorden van dit lied? Everything will be alright tonight. No one moves. No one talks. No thinks. No one walks tonight. Inderdaad zo simpel is het om een hiet te maken. I am gonna love you ‘till the end. En ze gaan nog veel verder. I will love you ‘till I die. Laten wij dat laatste nog maar even uitstellen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 139

Manhattan

Maandag 26 augustus 2024

Na de subtitel van vorige week overweeg ik heel even om New York, New York als Het Muziekdraadje 139 te kiezen, maar dat vind ik toch net iets te voor de hand liggend en daarom stof ik het oude Manhattan maar eens af. Het is geschreven door het duo Lorenz Hart en Richard Rodgers in 1925 voor de revue The Garrick Gaieties. Die show is een parodie op het leven in New York en is eigenlijk bedoeld om geld in te zamelen voor gordijnen voor een nieuw theater.

In het lied wordt Manhattan beschreven met zijn stinkende metro in de zomer als een zwoel briesje, terwijl de eigenlijk raspende handkarren op Mott Street gently gliding by. Hoofdpersonen is een net getrouwd stel dat te arm is om de dure toeristische hoogtepunten te bekijken en maken derhalve vooral een wandeling door de stad waarbij zij vooral naar de goedkopere plekken gaan. Voor hen geen duur restaurant, maar een voor de midden- en arbeidersklasse.

Het nummer is door talloze artiesten op de plaat gezet. Ik noem er slechts een paar: Dinah Washington, Ella Fitzgerald, Mel Torme, Oscar Peterson, The Supremes. Zelf kies ik ditmaal voor een duet uit 2004, bijna tachtig jaar nadat het is geschreven, een uitvoering van Rod Stewart en Bette Middler voor Stardust: The Great American Songbook Volume III.

Niet alle versies zijn allemaal hetzelfde. Het begint met Summer journeys to Niagara and to other places aggravate all our cares, we’ll save our fares. En waar doe je dat dan? We’ll have Manhattan, the Bronx and Staten Island too. It’s lovely going through the zoo. Zo meandert het lied door de stad tot And My Fair Lady is a terrific show, they say. We both may see it close some day. The city’s glamor can never spoil the dreams of a boy and goll. We’ll turn Manhattan into an isle of joy.

Opa IJsbeer