Il Silenzio
Maandag 17 februari 2020
De afgelopen dagen heb ik het nummer Il Silenzio een paar keer langs horen komen. Een nummer waar mijn vader zo van genoot. In de uitvoering van Nini Rosso. Een nummer dat bij de jaren zestig hoort. Afgelopen dagen is er vooral veel muziek uit die jaren gedraaid, dus zo gek is het niet, dat ook dit nummer nog eens uit een verstoft hoekje is geplukt.
In alle stilte laat ik het nummer op mij inwerken en denk terug aan die tijd. Een stille tijd is het zeker niet; de periode waarin mijn bewust zijn zich ontwikkelt. Het is een tijd van groei en protest. Protesten tegen oorlog, protesten tegen wat er ook maar te protesteren valt. De rellen in Amsterdam rond het Lieverdje en niet alleen daar maar in alle grote wereldsteden zijn er wel rellen vooral tegen oorlog.
En eind jaren zestig ontstaat ook Dolle Mina een beweging, voortgekomen uit de socialistische jeugd. Die strijdt voor gelijkheid tussen man en vrouw. Elders in de wereld zijn ze al verder en de eerste actie hier vindt plaats in 1970. En of het succes heeft? Vraag daar de vrouwen maar naar die onderdrukt worden, die klein worden gehouden.
Sinds 1960 is er wel veel veranderd en ook weer niet. De mensheid is mondiger geworden, mede door de komst van internet. Bijna iedereen heeft een mobiele telefoon zodat je overal kunt bellen of gebeld worden. Je overal het nieuws kunt volgen. Maar de grote ongelijkheid in de wereld bestaat nog steeds, zowel in denken, doen en beloning. Ik denk hierover in De Stilte – Il Silenzio.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten