De verleiding
Maandag 11 februari
2019
Laat ik beginnen om te zeggen dat dit geen oproep is om
mij te bedelven onder Valentijnkaarten of andere prullaria omdat het zo zielig
is dat ik zoiets nog nooit heb ontvangen. Dat heb ik maar vast achter de rug. Bovendien
is het de bevestiging dat die ene kaart, dat ene hart, waarvan je niet zeker
weet van wie het afkomstig was, absoluut niet van mij kwam. Waarom ik daar zo zeker
van ben? Nou heel simpel: net zoals ik niet aan Halloween doe heb ik ook niets
met Valentijnsdag. Stuur geen kaarten anoniem rond. Mijn jawoord heb ik heel
openlijk 44 jaar geleden al gegeven en daar is niets aan veranderd. En dit
soort dagen beschouw ik puur als iets commercieels en dan gaan mijn haren
overeind staan.
Van dat commerciële zag ik heel toevallig afgelopen week
weer een bewijs bij mijn buurtsuper. Een volledig vak was bij de koopjeshoek
ingeruimd voor mensen die wel gevoelig zijn voor Valentijnsdag. En met grote
letters stond er te lezen: Op = Op. Met andere woorden, deze aanbieding is
eenmalig en sla nu uw slag, want morgen kan het vak wel eens leeg zijn. En dat
zou toch wel heel erg jammer zijn voor de persoon die u in alle stilte
bewondert of stiekem zelfs liefhebt.
Wie kan die verleiding weerstaan? Ik! Of toch…
Heel
schuchter bewegen mijn handen door het vak en neem dat ene exemplaar mee naar
huis. Nee niet voor Valentijnsdag. Nee voor haar. Toen zij thuiskwam stond er
op haar ‘vaste plaats’ op de bank een zachte ijsbeer te wachten.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten