Hendrik #010

Rozijnen voor krenten

 Maandag 31 december 2018

 Ook op de laatste dag van het jaar worden er weer boodschappen in huis gehaald. Niet zo gek veel, want oud en nieuw vieren wij bij onze oudste dochter. Maar we gaan daar niet met lege handen heen. Mijn vrouw heeft beloofd oliebollen te bakken en doet dat ook voor de andere dochter. Zelf maak ik voor de oudste courgetteballetjes of -kroketten, hoewel ze die vorm niet hebben.

Gewapend met een lijstje ben ik afgelopen week al op pad gegaan om de diverse ingrediënten in huis te halen. Courgette, peterselie, bloem, munt, rode ui. Zes pakjes oliebollenmix, olie, goudrenetten voor de appelflappen en ook – ongevraagd – een pakje appelflappenmix. Nou dat laatste is niet nodig, want hetzelfde beslag - minus de rozijnen - als voor de oliebollen wordt er gebruikt.

Dan zijn nog drie zakken rozijnen nodig en eenzelfde hoeveelheid krenten. Dat levert wat meer problemen op. Geen krenten te vinden, dan maar een leidinggevende aanschieten. ‘Nou meneer die staan hierachter bij de bakproducten.’

Daar heb ik al gekeken. Met een kapot oog ontgaat mij wel iets, dus vraag ik of hij mij kan helpen omdat ik ze niet heb gezien. De jonge leidinggevende loopt met mij mee en tovert… Hé hij ziet ze ook niet liggen. En ook geen bordje bij een leeg schap. Nee daar horen ook rozijnen in te liggen. ‘Nou dan hebben we ze niet meneer.’ En de supermarkt krijgt ze ook niet meer voor het bakken begint dus neem ik maar drie extra zakjes rozijnen mee. Nee geen sukade, daar zijn wij niet van.

Buiten de winkel worden al oliebollen verkocht. Heel zacht vraag ik of daar misschien de krenten in terecht zijn gekomen. Nee, daar heeft de verkoopster in het kraampje geen antwoord op. En ik? Ik ga het niet uitproberen. Zelfs niet om ze er uit te pulken.

Opa IJsbeer

Hendrik #009

Vrijwillig

 24 december 2018

 Het nieuws dient zich 24 uur per dag en zeven dagen in de week aan. Als verslaggever hoef je niet achter alles aan te gaan, want je hebt nu eenmaal maar een lijf en kunt niet op twee plekken tegelijk zijn. Afwegingen maken is daarom heel belangrijk. En omdat er ook op 27 december een krant verschijnt werkte ik ook op Tweede Kerstdag.

Nu ik met pensioen ben, maak ik nog regelmatig gebruik van de zondagopening van mijn supermarkt. Al dagenlang zie ik karrenvrachten boodschappen in grote auto’s verdwijnen. Zelf neem ik kleine hoeveelheden mee achter op mijn fiets. En soms ga ik ook op zondag. Zoals gisteren en zaterdag. Een tas vol. Nu hoef ik pas donderdag weer. Ook voor vandaag heb ik alles in huis.

Hoef niet naar mjn buurtsuper die beide Kerstdagen open is. Medelijden heb ik niet met het personeel. Zij kunnen volgens de geldende CAO niet verplicht worden te werken maar doen dit op vrijwillige basis. En als er onvoldoende vrijwilligers in een filiaal zijn, dan kunnen ze vanuit een ander filiaal worden ingezet. Vooral jongeren/studenten maken gebruik van de mogelijkheid om wat extra’s te verdienen, want op dit soort dagen wordt een toeslag betaald. En dat is voor deze categorie medewerkers mooi meegenomen.

Uiteraard is er ook leiding aanwezig. Ook dit gaat op vrijwillige basis. Voor de Eerste Kerstdag is dat iets lastiger rond te krijgen dan een dag later.

In sommige gezinnen wordt met afgrijzen naar deze consumptiemaatschappij gekeken. In sommige gezinnen wordt met afgrijzen naar de kerstboom gekeken, want dat hoort niet bij het ware geloof. Ach er zijn zo veel geloven. En vele dwingen mij in een keurslijf, ook die van Mammon. Gelukkig heb ik een keuze om wel of niet naar een supermarkt te gaan. Wel zo gemakkelijk als deze open is.

Opa IJsbeer

Hendrik #008

Inleveren

 Dinsdag 18 december 2018

 Voor het scheiden van afval heb ik drie kliko’s ontvangen van de gemeente. Een groene bak met twee vakken: een voor gft en een voor restafval. Verder een tijdje later een blauwe bak voor plastic en lege drinkkartonnen. Tenslotte een grijze bak, ik ben een voorloper de meesten hebben een blauwe, voor papier en karton.

Voor het inleveren van gewone lampen en batterijen heeft onze buurtsuper een bak buiten het gebouw neergezet, naast het inleverpunt voor bierkratjes en statiegeldflessen. En op het parkeerterrein staat ook nog een inleverpunt van  drie bakken voor glaswerk. Iedere bak is verdeeld in drie vakken met ronde openingen waarin flessen passen. Een bak voor ongekleurd glas, een voor groen glas en een voor de rest; een bruin gekleurde opening. Die bakken gaan zo vlak voor de kerstdagen op slot om te voorkomen dat er vuurwerk wordt in verdwijnt en de bak ontploft.

Niet ieder glazen potje of fles lever ik meteen in. Nee, ik wacht hiermee tot ik er een aantal heb verzameld en gooi ze dan pas weg. Soms kom ik tegen dat een punt boordevol is en dat mensen te lui zijn om naar de bak ernaast te lopen. Zij zetten hun flessen gewoon neer, waar ze kapot vallen of kapot worden getrapt. Wat leven we toch in een vreemde maatschappij.

Flessen waarop geen statiegeld zit, worden achtergelaten bij de inleverautomaat. Ook als ze van glas zijn. Je zult vijf meter heen en weer terug moeten lopen naar de glasbak.

Bij de kassa wordt mij vaak gevraagd of ik nog een statiegeldbon heb om in te leveren. Mijn antwoord is steevast: ‘Nee, dank u. Mijn bonnetje ligt al in de bak voor de goede doelen. Dat statiegeld heb ik toch al betaald. En zolang ik het kan missen…’

Opa IJsbeer

Hendrik #007

Nog een keer over baarden

 Maandag 10 december 2018

 Boodschappen doen is voor mij vaak een feestje. Zeker in mijn vaste buurtsuper, waar ik de mensen ken, veel vriendelijkheid ontmoet. Ook buiten de winkel.

Sinterklaas is nog maar net vertrokken en over de overgang van het speciale snoepgoed voor 5 december naar de kerstkransen in de schappen heb ik het al gehad. Samen met mijn jongste kleinzoon zie ik ditmaal weer iets bijzonders. Voor de deur van de winkel staat een meer dan levensgrote opblaaspop. Aan mijn kleinzoon vraag ik: ‘Sinterklaas is toch terug naar Spanje. Maar wie zie ik daar dan staan.’

Het kleine mannetje ziet wel iets roods, maar kan nog niet over de geparkeerde auto’s kijken en begint meteen een Sinterklaasliedje te zingen. Als we bijna bij de ingang staan ziet hij dat het de kerstman is. Ik proef een lichte teleurstelling in zijn reactie, want hij heeft zoveel, merendeels oude, Sinterklaasliedjes geleerd. En nu is het niet zijn geliefde goedheiligman, maar een nep Santa.

We doen in de winkel ons kunstje en stoppen wat kleine boodschappen in de kar, niet te zwaar want we moeten ook weer terugwandelen met een tas. Het kleine joch steelt weer eens de harten van de kassajuffrouw voor we naar buiten gaan.

Buiten til ik de kleine man uit de boodschappenkar. ‘Opa IJsbeer, mag ik de kerstman nog even gedag zeggen’, vraagt hij mij.

‘Ja jongen, maar wel voorzichtig hè. En weet je wel zeker dat het de Kerstman is en geen Sinterklaas.’

‘Ja opa, want de baard van Sinterklaas is langer.’

Opa IJsbeer

Hendrik #006

Een groot baardgehalte

 3 december 2018

 Gisteren is door mijn kinderen en hun kinderen, samen met een zestal grootouders het Sinterklaasfeest gevierd. Natuurlijk kunnen we tot woensdag wachten, maar dan komt de hulp sint ook al op de diverse scholen. Daarom hebben we bij het Sinterklaasmagazijn gevraagd of hij op zondag onze oudste dochter met een bezoekje kan vereren. Een feestje.

Maar goed hij is nog niet jarig en gisteren zijn de cadeautjes al uitgedeeld en vandaag gaat het leven gewoon verder met boodschappen doen. Bij mijn buurtsuper is het strooigoed al verplaatst naar het laantje waar onder andere ook de scheerspullen liggen. Wat ik daarmee moet? Niets! Maar die hulp sint kan wel wat scheerspul gebruiken. Vooral nu zijn plaats al weer wordt ingenomen door de kerstman, ook al zo’n hulp figuur met aangeplakt kinbegroeisel en scheerbehoeften.

De overgebleven chocoladeletters worden net als de pepernoten in dit laantje nog even aangeprezen en voorafgegaan door een grote banketstaaf. Iets wat mij doet denken aan de kersttijd. Bij mijn ouders werd altijd een kerststaaf of -krans aangesneden, nadat de ‘mannetjes’ in de koffie waren gedoopt. Die traditie zetten wij niet voort. Waarom dit banket de vorm van een letter S heeft ontgaat mij volledig. Of moeten we de kerstman ook al Sint noemen?

Maar goed terug naar de supermarkt waar de kerstman die andere kindervriend al aan het verdringen is. Zo zie ik een groot schap met kerstmutsen en goed gemutst koop ik er een voor mijn jongste kleinkind die in het boodschappenkarretje zit. Een paar jaar geleden zou zoiets niet in mij zijn opgekomen kerstspullen te kopen, want het moet nog 5 december worden. Met het grijzer worden van de baard constateer ik echter een grote verandering bij mijzelf.

Opa IJsbeer

Hendrik #005

Economisch

 Woensdag 21 november 2018

 Afgezaagder dan een week doormidden gezaagd kan bijna niet. Voor mijn jongste dochter is die woensdag inderdaad een breek punt in haar werkweek van vier dagen. Na het weekend werkt zij twee dagen bij haar baas, is een dag vrij en werkt weer twee dagen.

Die vrije woensdag gebruikt ze voor allerlei zaken; huishoudelijke klusjes die zijn blijven liggen, grote boodschappen en soms ook nog even iets voor zichzelf, immers de twee kinderen vragen ook haar aandacht.

De grote boodschappen doet zij niet altijd in dezelfde supermarkt en ditmaal gaat zij naar onze buurtsuper. Zo sociaal als zij is, vraagt zij of ze mij een slinger kan geven. Ze gaat wel vroeg, meteen nadat zij haar oudste zoon op school heeft afgezet. Hartstikke lief maar omdat ik ook nog andere afspraken heb die ochtend, sla ik haar aanbod af en fiets vanmorgen gewoon naar de buurtwinkel.

Daar zie ik haar niet lopen tussen de rijen en hoor mijn jongste kleinzoon ook niet. Wel zie ik een vriendin van mijn dochter. Die heeft de auto van mijn jongste gespot, dus ze moet wel ergens zijn.

Zoals meestal heb ik niet zo heel veel nodig en loop rustig naar de kassa’s, waar mijn dochter inmiddels is gearriveerd en haar boodschappen in een kratje in de kar aan het zetten is. Omdat er net een extra kassa wordt ingezet, zijn we bijna gelijktijdig klaar met afrekenen. Buiten de winkel komt ze naar mij toe. Haar boodschappen heel economisch ingepakt, zodat het met de hoeveelheid wel mee lijkt te vallen. Voor drie dagen legt zij uit. Dan is zij weer vrij. Ik geef haar nog een zoen en fiets naar huis.

Opa IJsbeer

Hendrik #004

Lange rijen

 Zondag 18 november 2018

 Jarenlang heb ik op zondag gewerkt. Een winkelopenstelling op zondag vind ik daarom prima. Maar kan me ook voorstellen dat een kleine winkelier, iemand zonder of met weinig personeel, geen behoefte heeft zijn winkel op zondag open te doen. Vandaag heb ik er in ieder geval baat bij dat de buurtsuper open is. En ik sta daarin niet alleen.

Gisteren heb ik ’s morgens het huishouden gedaan, ben daarna naar de ochtendwedstrijd van mijn oudste kleinzoon gereden en heb aansluitend wat sjouwwerk verricht bij zijn moeder en vader, die bezig zijn met een verhuizing. Ja dan schieten de boodschappen erbij in. Voor de soep, die mijn vrouw maakt, heb ik op vrijdag al ingekocht, maar omdat bij ons geen auto voor de deur staat die ik kan volladen, is er voor vandaag nauwelijks iets in huis, dus…

Inderdaad veel heb ik niet nodig, maar fruit, brood, vleeswaren en nog wat kleine zaken moeten nog worden gehaald. De fietsenstandaards bij de super zijn bijna allemaal vol en op het parkeerterrein is geen plekje meer vrij. Bijna alle boodschappenkarretjes zijn in gebruik net zoals de meeste mandjes. Nou dan weet je het wel. Lange rijen voor de kassa. Zo lang heb ik ze nog nooit gezien. Zelfs niet vlak voor de feestdagen.

Druk maken heeft geen enkele zin. Neem ook rustig de tijd voor een praatje met een bekende en reken af. Thuis heeft mijn vrouw een logische verklaring. Gisteren is de intocht van Sinterklaas geweest en er zullen veel mensen zijn die daarom het doen van de boodschappen hebben uitgesteld.

Opa IJsbeer

Hendrik #003

VLA

 Zaterdag 10 november 2018

 We drukken ons op diverse manieren uit, onder andere met gebaren, gezichtsuitdrukkingen en woorden. Niet iedereen is daar even goed in, maar ieder mens heeft wel iets goeds in zich. Het kan geen kwaad juist die goede punten te accepteren en de mindere zaken niet te veroordelen.

Als ik het woord vla uitspraak, dan denkt de meerderheid aan een melkproduct. Maar met drie hoofdletters wordt het al snel iets anders. In mijn stad staan die drie letters voor Voedsel Loket Almere.

Mensen die bij deze organisatie aankloppen doen dat niet zomaar. Die kunnen niet rondkomen met hun financiën en hebben wat extra hulp nodig. Diverse vrijwilligers onderschrijven dat en komen voor de cliënten van de VLA in actie.

In mijn buurtsuper wordt er tegen het eind van het jaar een inzamelactie van artikelen gehouden. Op twee achtereenvolgende dagen. Zelf heb ik ondervonden wat het is om met weinig rond te komen. Ooit zette een vriend een pakket voor mijn deur. Wat waren wij dankbaar met die gift. Via de VLA doe ik nu iets terug voor anderen.

Bij voorgaande gelegenheden stonden de meeste spullen vlakbij elkaar. Nu niet. Op vrijdag helpt mijn kleinzoon mij met het bijeenzoeken van die artikelen en die laat ik na het afrekenen in het karretje staan. Hij geeft ze af. Vandaag heb ik het karretje zelf naar de vrijwilligers gebracht.

Het bedankje van de vrijwilliger bracht mij aan het huilen. En dat is iets waar ik niet mee zit. Huilen is een emotie en zoals de lach, hoort ook de traan bij mij. Ben blij dat ik voor iemand iets heb kunnen betekenen.

Opa IJsbeer

Hendrik #002

Vieren

 Maandag 5 november 2018

Sint Maarten staat er op mijn kalender. De dag dat mijn vader overleed. Al weer heel wat jaartjes geleden. Kaarsjes staan er straks in ons raam, want kindergezang langs de deuren. Dat weet ik van 1978. In december een jaar eerder zijn wij in Almere komen wonen. En op de elfde van de elfde staan er ineens kinderen voor onze deur. In Huizen en Hilversum, waar wij hebben gewoond, wordt dat in die periode nog niet gevierd.

Nu veertig jaar later zit ik in de trein van Leeuwarden naar Almere als de kinderen langs komen. Mijn vrouw neemt de honneurs waar. Hoeveel zullen er dit keer zijn. Vorig jaar heb ik slechts zelden de deur open hoeven doen. Maar een buurvrouw in de straat heeft op social media aangekondigd dat haar huis versierd is. Dus…

Om goed voorbereid te zijn sla ik bij de buurtsuper alvast een kleine lading snoepgoed in. Deels verpakt, want dat hebben moderne ouders liever. En kinderen? Die graaien en snaaien. Voor de zekerheid maak ik ook dit jaar weer enkele zakjes met snoepgoed. Ook voor mijn vier kleinkinderen. Misschien dat twee van hen aanbellen.

Maar eerst nog afrekenen. Straks met een liedje en een lichtje. Hier aan de kassa, bij een van die vriendelijke winkeldames. ‘Voor Sint Maarten, die komt er weer aan’, zeg ik. ‘En uiteraard een aantal zakjes maken.’

‘Ja’, zegt de supermarktmedewerkster, ‘dat doe ik ieder jaar ook. Alleen dit jaar niet. Mijn zoon wordt achttien en dat vieren wij dit jaar buiten de deur.’

Opa IJsbeer

Hendrik # 001

Hier zullen regelmatig artikelen verschijnen over kleine gebeurtenissen uit de buurtsuper.

Drie op een rij

 Vrijdag 2 november 2018

 Rustig wandel ik door de buurtsuper en laat mijn karretje even staan bij de groenteafdeling. Inderdaad, die afdeling vind je aan het begin van de winkel. Achter mijn kar wordt een ander karretje gestald. Met aan de haak een net zo’n rode boodschappentas als die van mij. Niet zo gek want rood is de familiekleur van dit winkelbedrijf.

Rustig hengel ik mijn vleeswaren binnen en een stukje kaas, jong belegen. Artikelen die iets verderop in de schappen te vinden zijn. Bijna terug bij mijn kar hoor ik een prompte blonde dame hardop zeggen: ‘Nee dat is niet mijn kar.’

‘Daar heb ik ook wel eens last van’, antwoord ik. ‘Weet soms ook niet waar ik mijn kar heb gelaten.’ De blonde dame glimlacht en die glimlach gaat over in blik vol verbazing als een oudere vrouw langzaam naar ons toe komt lopen, achter een karretje.

‘Maar dat is wel mijn kar die daar aan komt rijden’, zegt de dame.

De oudere vrouw schrikt. Ik probeer in haar hoofd te kruipen. O, o, wat heb ik nu weer aangehaald. Ben ik weer betrapt met een verkeerde kar. Die woorden zijn echter niet te horen. Wel de verontschuldiging dat dit inderdaad niet haar kar is. ‘Dit zijn niet mijn boodschappen’, geeft zij toe. Zij overhandigt de kar aan de blonde dame. Die van haar staat een paar meter verder.

Bij de kassa staan drie karren achter elkaar. Allemaal met een rode tas. Drie mensen die hun eigen boodschappen op de band zetten.

Opa IJsbeer