Nog een keer over
baarden
Maandag 10 december
2018
Boodschappen doen is voor mij vaak een feestje. Zeker in
mijn vaste buurtsuper, waar ik de mensen ken, veel vriendelijkheid ontmoet. Ook
buiten de winkel.
Sinterklaas is nog maar net vertrokken en over de
overgang van het speciale snoepgoed voor 5 december naar de kerstkransen in de
schappen heb ik het al gehad. Samen met mijn jongste kleinzoon zie ik ditmaal
weer iets bijzonders. Voor de deur van de winkel staat een meer dan levensgrote
opblaaspop. Aan mijn kleinzoon vraag ik: ‘Sinterklaas is toch terug naar
Spanje. Maar wie zie ik daar dan staan.’
Het kleine mannetje ziet wel iets roods, maar kan nog
niet over de geparkeerde auto’s kijken en begint meteen een Sinterklaasliedje
te zingen. Als we bijna bij de ingang staan ziet hij dat het de kerstman is. Ik
proef een lichte teleurstelling in zijn reactie, want hij heeft zoveel, merendeels
oude, Sinterklaasliedjes geleerd. En nu is het niet zijn geliefde
goedheiligman, maar een nep Santa.
We doen in de winkel ons kunstje en stoppen wat kleine
boodschappen in de kar, niet te zwaar want we moeten ook weer terugwandelen met
een tas. Het kleine joch steelt weer eens de harten van de kassajuffrouw voor
we naar buiten gaan.
Buiten til ik de kleine man uit de boodschappenkar. ‘Opa
IJsbeer, mag ik de kerstman nog even gedag zeggen’, vraagt hij mij.
‘Ja jongen, maar wel voorzichtig hè. En weet je wel zeker
dat het de Kerstman is en geen Sinterklaas.’
‘Ja opa, want de baard van Sinterklaas is langer.’
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten