Vieren
Maandag 5 november
2018
Sint Maarten staat er op mijn kalender. De dag dat mijn
vader overleed. Al weer heel wat jaartjes geleden. Kaarsjes staan er straks in
ons raam, want kindergezang langs de deuren. Dat weet ik van 1978. In december
een jaar eerder zijn wij in Almere komen wonen. En op de elfde van de elfde
staan er ineens kinderen voor onze deur. In Huizen en Hilversum, waar wij
hebben gewoond, wordt dat in die periode nog niet gevierd.
Nu veertig jaar later zit ik in de trein van Leeuwarden
naar Almere als de kinderen langs komen. Mijn vrouw neemt de honneurs waar.
Hoeveel zullen er dit keer zijn. Vorig jaar heb ik slechts zelden de deur open
hoeven doen. Maar een buurvrouw in de straat heeft op social media aangekondigd
dat haar huis versierd is. Dus…
Om goed voorbereid te zijn sla ik bij de buurtsuper
alvast een kleine lading snoepgoed in. Deels verpakt, want dat hebben moderne
ouders liever. En kinderen? Die graaien en snaaien. Voor de zekerheid maak ik
ook dit jaar weer enkele zakjes met snoepgoed. Ook voor mijn vier
kleinkinderen. Misschien dat twee van hen aanbellen.
Maar eerst nog afrekenen. Straks met een liedje en een
lichtje. Hier aan de kassa, bij een van die vriendelijke winkeldames. ‘Voor
Sint Maarten, die komt er weer aan’, zeg ik. ‘En uiteraard een aantal zakjes
maken.’
‘Ja’, zegt de supermarktmedewerkster, ‘dat doe ik ieder
jaar ook. Alleen dit jaar niet. Mijn zoon wordt achttien en dat vieren wij dit
jaar buiten de deur.’
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten