Crawling up a hill
Maandag 4 september 2023
Er zijn artiesten die bij mij meteen iets wakker schudden
vanwege één liedje. Ketevan Melua is zo’n zangeres. Zij is geboren in
het Georgische Koetaisi en verhuisde op achtjarige leeftijd naar Belfast en
later naar Londen. Katie Melua ging hier naar de Brit School for the performing
Arts en Technology, waar talloze artiesten zijn opgeleid. Zelf werd zij in 2003
ontdekt door de auteur van het nummer Bright eyes Mike Batt, die
een zangeres met aanleg voor jazz en blues zocht.
Op haar debuutalbum Call of the search stond onder
andere Crawling up a hill, dat ik al kende van John Mayall & the
Bluesbreakers. Dit door Mayall geschreven nummer was in 1964 de eerste
single voor deze Britse bluesman en een jaar later volgde nog een live versie.
In beide opnames is John McVie, later Fleetwood Mac, te horen op
de basgitaar.
Een echte hitmachine is Melua nooit geworden. Wel trad zij
in 2004 al op tijdens het North Sea Jazz Festival, toen nog in Den Haag.
Het Crawling up a hill was haar tweede single, maar leverde geen hit op.
Als ochtendmens waardeer ik het openingscouplet. Every
morning about half past eight my Mummie wakes me sayes: Don’t be late. Dat
de zangeres vervolgens naar kantoor wordt gestuurd valt bij een vrij persoon in
iets minder goede aarde, maar toch My life is just a slow train crawling up
a hill.
Heerlijk toch en wat te denken van dat regeltje To sing
the blues that I know about. Inderdaad ik ben verkocht. Minute after
minute, second after second, hour after hour goes by working for a rich girl,
staying just a poor girl, never stop to wonder why. En op dat moment hoor
ik even in mijn gedachte de stem van de oude Mayall doorklinken.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten