Max
Maandag 29 maart 2021
Jarenlang zijn wij lid geweest van een omroep, zoals
bijna ieder huisgezin in die tijd wel lid was van een omroep. Meteen bij ons
trouwen, in 1974, sloten wij een verbintenis af met een progressieve organisatie.
Geen jeugdig Veronica, maar Vara. Decennia lang zijn wij die vereniging trouw
gebleven. Tot een moment dat wij vervreemdden van elkaar. Of beter gezegd: de
omroep ging vreemd met een jeugdig exemplaar, een groep mensen waar wij weinig
raakvlakken mee hadden. Bovendien was de noodzaak lid te zijn van een
omroepvereniging niet langer aanwezig. En de scheiding was daar.
Nu in de nadagen van mijn leven word ik regelmatig
aangesproken door een andere omroep: Max. Een omroep, die zich met haar
programma’s vooral richt op mijn leeftijdgenoten en zich verzekerd heeft van de
steun van talloze nagenoeg uitgerangeerde coryfeeën van weleer. Iedere week kom
ik een verzoek tegen om Max te steunen. Want die steun heeft de omroep zo hard
nodig, zegt de stem. Veel van de programma’s zijn echter regelrechte tranentrekkers
en niet aan mij besteed, zodat ik die omroep vooral links laat liggen.
Maar dat geldt voor meer programma’s. Weliswaar houd ik
van sport, maar vind bijvoorbeeld de Formule 1 al jaren zo saai dat ik daar
echt niet naar kijk. Alleen de start vind ik spectaculair. En ‘onze’ Max dan?
Nou die is misschien wel van jullie, maar absoluut niet van mij. Dus… Ook
gisteren heb ik niet naar de commerciëlen gekeken. Ondanks dat hij eindelijk de
hegemonie van Hamilton wist te doorbreken door bij de eerste race van het
seizoen van polepositie te starten. En wereldkampioen worden? Van mij mag hij!
Misschien was hij gisteren ook wel de snelste van allemaal. Maar niet de beste,
want anders was niet hij maar Hamilton buiten de baan beland.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten