Helden
Maandag 6 april 2020
Een held mag je mij zeker niet noemen. Zelfs geen held op sokken. Maar enige stijfkoppigheid is mij niet vreemd. Want als ik iets bijzonders van plan ben, dan moet er heel wat water naar de zee zijn gestroomd voor ik van dat, misschien wel onzinnige, idee ben af te brengen. Die stijfkoppigheid heeft mij in mijn leven al diverse keren grote problemen opgeleverd. Maar ik ken ook de andere kant van de medaille; die eigenschap heeft mij een aantal bijzondere levensmomenten opgeleverd. Zoals vier dagen extra verlof vlak voor ik zou afzwaaien. En omdat ik in Duitsland ben gelegerd en het vervoer niet goed is geregeld, moet ik dat zelf doen.
En dus ga ik liftend naar huis, word door een vrachtwagenchauffeur opgepikt langs de Autobahn en die helpt mij weer aan een vervolglift naar de grens. Voor mij zijn die chauffeurs helden. Niet alleen toen maar ook op dit moment waarin zorgverleners, hulpdiensten en ouders tot een heldenstatus zijn verheven.
Veel van die chauffeurs moeten overuren maken om alles op tijd bij de klant te krijgen. Daarvoor zijn ze voor dag en dauw al op pad. Omstreeks half zeven zondagmorgen zie ik zo’n gigantische combinatie rijden op weg naar mijn buurtsuper. Hoe lang is deze chauffeur al onderweg vraag ik mij af. Eerst naar het depot, waar zijn oplegger is gevuld en daarna naar het eerste adres dat hij moet bezoeken. En vervolgens door naar het volgende adres. En als zijn lading is gelost mag hij opnieuw zijn oplegger laten vullen en op pad. En als hij ’s avonds klaar is en naar huis rijdt om zijn vermoeide hoofd neer te leggen, dan hoopt hij dat hij die dag de rijtijdenwet niet heeft overtreden en anders iemand een oogje dicht zal knijpen.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten