Knuffel
Maandag 2 maart 2020
Deze vroege vogel houdt ervan om ’s morgens vroeg een wandelingetje te maken. Het is goed voor lijf en leden en het levert hem meestal ook nog een aantal mooie plaatjes op. En nee, ik ga niet iedere dag vroeg op pad. Hoef ook geen hond uit te laten, zodat ik met een gerust hart tijdens de regentijd kan overslaan. Maar toch die overgang van nacht naar dag is zo mooi. Ook het besef dat wij maar nietige wezens zijn komt tijdens die loopjes iedere keer weer terug.
Zaterdag ben ik ook alweer voor het ochtendlicht verschijnt op, maar blijf binnen. Net zoals op zondag. Die zaterdag heb ik wel gewandeld, maar door Breda. Een wandeling tijdens goed wandelweer. Ik zwerf op goed geluk langs een aantal kunstwerken, maak een kleine tussenstop voor een kop koffie en een tosti Hawaii. En als ik weer buitenkom is het weer omgeslagen. De regen jakkert door de straten. Zelf schuil ik eerst onder het dak van een bushokje, maar veilig voel ik mij daar niet want de wind trek aan het omhulsel. Daarom verhuis ik naar de hal van een appartementencomplex. Een oude vrouw wordt door een stormvlaag tegen de straat geslagen. Geen filmende jochies, maar mensen schieten meteen te hulp en zij wordt in een gestopte auto geplaatst.
Zelf neem ik voor mijn laatste stukje de bus, samen met een Indische dame. Zij moet naar dezelfde plek als ik; het Gele Huis in Princenhage waar een poëziemiddag wordt gehouden. Wij raken aan de praat in de bus en in de pauze zoek ik deze aardige vrouw weer op. Zij komt uit Java en niet van Java. Zij vertelt iets over haar geschiedenis, haar Chinese roots.
Na afloop is het weer opnieuw omgeslagen. Een blauwe lucht met een enkele witte wolk. Ik knuffel de dame ten afscheid en wandel terug vanuit Princenhage naar het treinstation van Breda.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten