Het katje
Maandag 14 januari 2019
Jaren geleden heb ik mijn echtgenote een hondje cadeau gedaan voor haar verjaardag. Een bange puppy, een Jack Russel. Datzelfde jaar kocht mijn vrouw een tweede hondje met ongeveer dezelfde tekening, een vuilnisbakkenras door ons een Almeerse sleepdog gedoopt.
Jaren geleden heb ik mijn echtgenote een hondje cadeau gedaan voor haar verjaardag. Een bange puppy, een Jack Russel. Datzelfde jaar kocht mijn vrouw een tweede hondje met ongeveer dezelfde tekening, een vuilnisbakkenras door ons een Almeerse sleepdog gedoopt.
Op een zonnige dinsdag, toen een van de kinderen de
honden aan het uitlaten was, wipte een zwart katje onze achtertuin in en liep
parmantig door de open achterdeur naar de bakken met hondenvoer. Inderdaad het
beestje had honger, was ook veel te jong nog, te klein om alleen buiten te
lopen. Nadat het zich tegoed had gedaan vertrok de poes.
De volgende dag kwam ze weer langs. Alleen de honden
waren er toen wel en die hadden niets in de gaten. Echte slapers hè. Op de
derde dag hebben wij het beestje binnengehouden. De honden reageerden wel wat
vreemd, maar accepteerden haar.
Na een week hoorden wij dat het katje ook bij anderen
enkele dagen binnen was geweest. De eigenaren eisten haar bij hen terug. In het
hofje wisten velen dat ze bij ons zat, maar toen de eigenaren rondvraag deden,
hielden zij hun mond. Wij namen haar mee naar de dierenarts en lieten haar
registreren. Zij ging mee als de honden werden uitgelaten en had duidelijk ons
uitgekozen als eigenaar.
Het gewone kattenvoer was niet aan haar besteed. Maar aan
het hondenvoer kwam ze ook niet meer. Soms nam ze een muis, een vogeltje of
zelfs een mol voor ons mee. In de supermarkt keek ik of dat speciale merk er
nog steeds is. En ja. Niet in grote hoeveelheden. Begrijpelijk want het is aan
de prijs.
Met een beetje weemoed en een grote grijns liep ik naar
huis en dacht aan Ruby Tuesday: She would never say where she came from.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten