Vietnam
Maandag 3 november 2025
Vooral in de jaren zestig en zeventig zijn er heel veel
protestliedjes geschreven en talloze ervan gaan over de Vietnamoorlog. Als
voorbeeld noem ik het nummer Vietnam
Blues van de Amerikaanse bluesgitarist en -zanger JB Lenoir, maar ook artiesten
als Jimi Hendrix, Bob Dylan, Boudewijn de Groot en groepen als The
Doors, Procol Harum en Country Joe and the Fish hebben aan die
strijd gerefereerd in liedjes. Het is overigens slechts een kleine greep van
spraakmakende artiesten.
Voor Het Muziekdraadje ga ik vandaag in op Jimmy Cliff,
de artiestennaam van de Jamaicaanse reggaezanger James Chambers, die halverwege
de jaren zestig naar Londen verhuist en wereldwijd doorbreekt met Wonderful
world, beautiful people. De opvolger Vietnam doet vanwege het
politieke karakter veel minder op de muziekranglijsten, maar Dylan noemt juist
dit lied de allerbeste protestsong die hij heeft gehoord.
In ons land en in Vlaanderen blijft de zanger nog lange tijd
populair, ook nadat hij in Afrika op zoek gaat naar zijn roots en begin jaren
tachtig de band Oneness opricht, die hem begeleidt tijdens concerten.
Cliff verschijnt overigens ook op het witte doek, zingt met
anderen zoals Lebo M, Sting en Annie Lennox, maar kan toch niet
voorkomen dat hij langzaam uit het commerciële beeld verdwijnt.
Ik luister ter afsluiting van dit draadje nog even naar zijn
woorden: Yesterday, I got a letter from my friend fighting in Vietnam and
this is what he had to say: Tell all my friends that I’ll be coming home soon.
My time ‘ll be up sometime in June. Don’t forget, het said, To tell my sweet
Mary her golden lips are sweet as cherry. Ik kan hierover nog wel enige
tijd doorgaan maar houdt het verder maar bij Vietnam, Vietnam oh, Vietnam oh
oh oh, somebody please stop it.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten